Censuur: wanneer bankiers rechter worden

Censuur: wanneer bankiers rechter worden

31 mei 2021 0 Door Indignatie redactie

Hoe een regionale volksbank in Duitsland de republikeinse grondslagen van onze samenleving in twijfel trekt.

Stel je voor dat ouders een zakgeldrekening openen voor hun vijfjarige zoon bij een regionale bank in een kleine Westfaalse stad. Trots geeft de vijfjarige de eerste groschen die hij heeft gespaard door aan de bankbediende. Stel dat de ouders van het kind de regionale bank hebben gekozen in het stadje waar hun ouders al een rekening hadden voor deze zakgeldrekening, en daarom treedt de vader ook op als klantvertegenwoordiger voor de bank. Stel je verder voor dat de vijfjarige jongen na verloop van tijd een volwassen man wordt en dat de zakgeldrekening uiteindelijk een zakelijke en zakelijke rekening wordt. Vanuit dit zakelijke account wordt een bedrijf geleid dat klein begint en aanvankelijk met veel moeite documentaires produceert,

De 5-jarige is nu een 48-jarige manager geworden. De relatie met de bank, die over drie generaties is gegroeid, is zo diep dat de oprichter van het inmiddels wijdvertakte mediabedrijf aandelen in de bank verwerft. Overstappen naar andere banken komt niet eens bij hem op. Hoewel het bedrijf al lang geleden zijn geboorteplaats heeft verlaten en is uitgegroeid tot een groep bedrijven met individuele bedrijven in Berlijn, Parijs, Rome en Keulen, hoewel internationale geldovermakingen veel beter kunnen worden verwerkt door grote banken, blijft het bedrijf met zijn 50 medewerkers verbonden aan de regionale bank.

Tot er op een dag een brief het huis binnen fladdert waarin de bank onverwachts het bedrijf laat weten dat haar belangrijkste zakelijke rekening is beëindigd. Pas bij navraag komt aan het licht dat een andere klant heeft geklaagd over het mediawerk van het bedrijf. Deze klacht werd op zijn beurt veroorzaakt door twee slecht onderzochte en deels beledigende artikelen in de Berlijnse “Tagesspiegel”. Aangezien het account dat nu is opgeheven al vele malen op schrift en met foto’s is geadverteerd en bedoeld was voor donaties, kan het niet gemakkelijk worden vervangen door een nieuw account. De financiering van het bedrijf dreigt te worden geschaad door de verrassende acties van de bank: het mediabedrijf wordt geconfronteerd met een ernstig financieel verlies, toegebracht door de bank van vertrouwen, het eigen huis en de familiebank,

Wat lijkt op de plot van een slechte film, is echt gebeurd. En niet in een dictatoriale totalitaire staat, maar in Duitsland, om precies te zijn, in de Westfaalse stad Lippstadt. De regionale bank die haar langetermijnklanten van de ene op de andere dag in het niets laat vervallen, is Volksbank Beckum-Lippstadt en het betreffende bedrijf heet OVALmedia. Het wordt geleid door Robert Cibis. Aangezien twee slecht onderzochte, lasterlijke en lasterlijke artikelen in de Berlijnse “Tagesspiegel” doorslaggevend waren voor de beëindiging – die op hun beurt was gekopieerd in de regionale pers van Lippstadt – spande OVALmedia een rechtszaak aan tegen de “Tagesspiegel” als auteur van de belediging. De zaak wordt momenteel voor de rechtbank behandeld, maar de Volksbank Beckum-Lippstadt wilde niet wachten op een rechterlijke uitspraak. Volksbank Lippstadt koos partij en schrapte zonder pardon OVALmedia het account.

Om de betekenis van deze processen te begrijpen, is het nodig om na te denken over de grondslagen van ons politieke systeem. De Bondsrepubliek Duitsland ziet zichzelf als een republiek. Het maakt deel uit van de essentie van een republikeinse orde dat het politieke debat daarin beperkt is tot bepaalde sferen. Dit zijn in wezen het parlement, de pers, de rechtbanken, verenigingen en clubs en, last but not least, “de straat”, namelijk in de vorm van demonstraties, public relations, enz. Bepaalde vormen moeten echter worden aangehouden. B. moet geregistreerd zijn, een parlementariër moet worden gekozen en zijn spreektijd afwachten, de pers mag op zijn beurt niet louter lasterlijk handelen en moet zich houden aan bepaalde journalistieke normen, anders krijgt ze een gerechtelijke procedure. Deze politieke sfeer van de republiek staat tegenover een apolitieke sfeer, die minstens zo belangrijk is voor het behoud ervan. Want om de politieke controverse in een republiek op een ordelijke manier te laten verlopen, zijn niet alleen parlementen, verkiezingen, de pers en de rechtbanken vereist; Er is ook een sfeer nodig die uitdrukkelijk wordt uitgesloten van het politieke debat.

Deze niet-politieke sfeer wordt bepaald door de instellingen die nodig zijn om de samenleving in stand te houden: scholen, ziekenhuizen, winkels, elektriciteits- en watervoorziening en banken. Zo staan ​​de supermarkten open voor iedereen, ook voor kiezers van extreemrechtse of extreemlinkse partijen. Hetzelfde geldt voor de elektriciteits- en watervoorziening, de toegang tot scholen en ziekenhuizen, enz. Door bepaalde maatschappelijke instellingen uit het politieke debat te halen, ontstaat in de eerste plaats de gemeenschap, die dan de basis kan worden van het politieke debat. Door af te zien van politisering van de dagelijkse diensten van het sociale leven, wordt de vrijheid alleen mogelijk gemaakt,

Men ziet echter keer op keer in samenlevingen waarvan de republikeinse orde afbrokkelt en uiteindelijk in een burgeroorlog verandert, dat dit niet als vanzelfsprekend kan worden beschouwd. Hier wordt de heerschappij van een bepaalde politieke positie een totaliteit die alles in zijn invloedssfeer en macht grijpt en doordringt. Iedereen die bijvoorbeeld woonde in een stad die tijdens de Syrische burgeroorlog een paar jaar geleden door de Islamitische Staat (IS) was veroverd, werd geconfronteerd met het feit dat alle sociale diensten, van winkelen tot elektriciteit en watervoorziening, ineens aan de voorwaarde werden onderworpen. van ondergeschiktheid aan het fundamentalistische begrip van de islam waren in de knoop geraakt. Degenen die de dood en offercultus van deze islamitische sekte niet konden volgen, het levensonderhoud werd snel van zijn levensonderhoud beroofd door de toegang tot openbare instellingen te ontzeggen. Alleen tegen deze achtergrond wordt duidelijk wat voor een groot beschavingsgoed de opdeling van de samenleving in politieke en niet-politieke sferen eigenlijk betekent. Het is de uitdrukking van een sociaal contract dat elke burger dezelfde basisrechten verleent, ongeacht zijn politieke positie, ongeacht zijn materiële en sociale status.

Maar de burgeroorlog is niet de enige situatie waarin de zelfbeperking van de politieke sfeer plotseling kan worden opgeheven. Iets soortgelijks kan ook worden waargenomen in de loop van de vestiging van een dictatuur. Het nazi-bewind is hier een klassiek voorbeeld van: lang voordat de joden naar de concentratiekampen werden gedeporteerd, werd de toegang tot openbare instellingen voor hen steeds moeilijker. Iedereen die als Jood in het Derde Rijk leefde, moest in constante angst leven om geen toegang meer te krijgen tot winkels. Zijn appartement zou kunnen worden beëindigd of de elektriciteit kan worden uitgeschakeld zonder dat er enige kans bestaat dat hij er juridische stappen tegen kan ondernemen. De woorden “koop niet van Joden” zijn in de historische herinnering van deze naties gedaald en worden nog steeds beschouwd als een uitdrukking van het barbaarse karakter van het nazi-tijdperk. Een deel van de bevolking werd als het ware vogelvrij verklaard. De beëindiging van bankrekeningen was vooral beangstigend voor de joodse bevolking. Hun aanwezigheid was een van de voorwaarden om geld over te maken naar het buitenland en zo op tijd het Derde Rijk te kunnen verlaten. De politisering van de sociale sfeer van het bestaan ​​diende er ook toe om de getroffenen weerloos te maken, hen stap voor stap de kans te ontnemen om hun basisrechten te verdedigen en uiteindelijk zelfs de kans te ontnemen om te vluchten. De beëindiging van bankrekeningen was vooral beangstigend voor de joodse bevolking. Hun aanwezigheid was een van de voorwaarden om geld over te maken naar het buitenland en zo op tijd het Derde Rijk te kunnen verlaten. De politisering van de sociale sfeer van het bestaan ​​diende er dus ook toe om de getroffenen weerloos te maken, hen stap voor stap de kans te ontnemen om hun basisrechten te verdedigen en uiteindelijk zelfs de kans te ontnemen om te vluchten. De beëindiging van bankrekeningen was vooral beangstigend voor de joodse bevolking. Hun aanwezigheid was een van de voorwaarden om geld over te maken naar het buitenland en zo op tijd het Derde Rijk te kunnen verlaten. De politisering van de sociale sfeer van het bestaan ​​diende er ook toe om de getroffenen weerloos te maken, hen stap voor stap de kans te ontnemen om hun basisrechten te verdedigen en uiteindelijk zelfs de kans te ontnemen om te vluchten.

Abonneer u nu op onze gratis elektronische nieuwsbrief INDIGNATIE-nieuws klik hier om te registreren



Lees ook:  Ouders en studenten worden uitgemolken door de overheid

Uit deze historische ervaring groeide het politieke zelfbeeld van de Republiek Bonn, namelijk om nooit meer zo’n gevaarlijke universalisering van het politieke toe te staan. Tot op de dag van vandaag hebben vrijzinnige schrijvers van Kurt Tucholsky, Hermann Hesse, Erich Kästner en Thomas Mann tot Bertolt Brecht en Heinrich Böll tot Günther Grass, evenals schrijvers uit de DDR zoals Stefan Heym en Christa Wolf een voorkeurspositie op de Duitse school boeken. Er mag nooit meer een staat zijn die zijn burgers in goed en kwaad verdeelt en degenen die als ongewenst worden aangemerkt de toegang tot basisdiensten van het grote publiek ontzegt. Het is niet voor niets dat de zin “Menselijke waardigheid is onschendbaar” de eerste is van onze grondwet.

Alleen door deze verbindingen wordt duidelijk in welk ongeschreven sociaal contract de Volksbank Beckum-Lippstadt tussenbeide kwam. In tegenstelling tot sociale gewoonten heeft het gepolitiseerd wat in wezen een niet-politieke dienst is. We hebben ons nu met vragen gewend tot de voorzitter van de Raad van Bestuur van de bank, Stefan Hoffmann, en hebben geprobeerd te achterhalen wie verantwoordelijk is voor deze beslissing. Helaas reageerde de bank slechts zeer ontwijkend en alleen via uw persvoorlichter. De bank wilde geen verantwoordelijke noemen.

Als die onbekende heren en mogelijk ook dames van de Volksbank Beckum-Lippstadt, die de beëindiging aankondigden, de behoefte hadden om afstand te nemen van het werk van OVALmedia, dan zou de betrokkene geen problemen hebben met een openbare verklaring, zeg maar een krantenartikel of brief aan de redacteur. Dit zou de juiste actie zijn geweest voor een republikeinse sociale orde. De politieke controverse zou dan hebben plaatsgevonden in de daarvoor bestemde sfeer. Het opzeggen van een rekening met het aanvaarden van aanzienlijke financiële schade voor het betreffende bedrijf, daarentegen, overstijgt het kader van een republikeinse samenleving.

Men zou kunnen stellen dat de zojuist gemaakte vergelijkingen met de Syrische burgeroorlog en het nazi-tijdperk overdreven zouden zijn. Er kan immers altijd een conflict zijn tussen een bank en een individueel bedrijf, dus je hoeft het niet te vergelijken met het Derde Rijk. Dit bezwaar zou gerechtvaardigd zijn als het eigenlijk maar een op zichzelf staand geval was. Helaas vormt de aanpak van de Lippstädter Volksbank geen uitzondering: de afgelopen maanden zijn accounts voor zogenaamd onaangename instellingen of individuen steeds vaker beëindigd. Of het nu de Duitse uitloper van Russia Today is, het Russische equivalent van Deutsche Welle, die het werken in Duitsland bemoeilijkte door de beëindiging van een account. Of het een lid van de wetenschappelijke dienst van de Bondsdag is dat onderzoek doet voor het zogenaamd “verkeerde” lid van de Bondsdag. Het opzeggen van rekeningen wordt steeds meer een middel voor politiek debat. Individuele alternatieve media zoals KenFM voelen zich nu al gedwongen om hun lezers en luisteraars om donaties in Bitcoin te vragen, omdat ze al anticiperen op de beëindiging van hun vervangende accounts en dus de uitsluiting van alle banktransacties.

De gevreesde afschaffing van de centrale principes voor een republiek is dan ook geen hersenschim, maar krijgt voor veel journalisten, filmmakers en mediaprofessionals steeds concretere vormen. Steven we af op een situatie waarin kritische journalisten, publicisten en filmmakers hun werk niet meer kunnen doen vanwege accountblokkades? Men moet in feite al vrezen dat na het bankverbod de stroomvoorziening of zelfs de toegang tot scholen en kleuterscholen gekoppeld zou kunnen worden aan goed politiek gedrag. Er zijn eigenlijk geen grenzen aan de verbeelding; Politiek gemotiveerde accountannuleringen waren immers niet voorstelbaar vóór het uitbreken van de coronacrisis.

Er is nooit juridisch bezwaar gemaakt tegen de activiteiten van OVALmedia. Het bedrijf heeft geen enkele toepasselijke wet overtreden met zijn documentaires en interviews. Als een bank echter besluit legaal onberispelijk gedrag te bestraffen, rijst de vraag welk ander criterium dan het juridische onderscheid tussen legaliteit en illegaliteit een rol speelt. Als waardestandaarden buiten de juridische sfeer worden toegepast, staat de deur wagenwijd open voor discriminatie op basis van ideologische criteria. Om deze reden wendde onze redactie zich tot de bank met de vraag of leden van een ‘verkeerde’ partij, gelovigen van een ‘verkeerde’ religie, Dragers met de “verkeerde” huidskleur of mensen van de “verkeerde” afkomst / nationaliteit zouden een beëindiging van hun account moeten verwachten? Helaas reageerde de bank alleen zeer ontwijkend op deze vraag, bijvoorbeeld door te verwijzen naar de hygiënenormen waar de bank zich aan houdt. Verdere vragen werden niet meer beantwoord. 

Nu kan worden aangenomen dat degenen die verantwoordelijk zijn voor het besluit om de rekening bij Volksbank Beckum-Lippstadt te beëindigen en die hun identiteit niet willen onthullen, niet diep hebben nagedacht over de grondbeginselen van ons politieke systeem. Vermoedelijk volgden de verantwoordelijken bij Volksbank Beckum-Lippstadt gewoon een heersende tendens van de tijdgeest toen ze de klacht van een klant over het werk van OVALmedia accepteerden en zonder pardon het belangrijkste account van het bedrijf opzegden. Heeft Twitter het account van Donald Trump niet kort voor het einde van zijn presidentschap opgeschort? Waarom – zo dachten de verantwoordelijken bij Volksbank misschien – zou een regionale bank niet ook het recht moeten hebben om een ​​klant te geven wie is niet gemakkelijk politiek te classificeren, om de rekening op te nemen? De bank lijkt zich aan te sluiten bij een heersende trend als de gemakkelijkste en handigste manier om te gaan.

Maar in dit geval zou het niet alleen troost en een gebrek aan bewustzijn van de politieke betekenis van het eigen handelen een probleem vormen bij Volksbank Beckum-Lippstadt. De acties van de bank zouden problematisch zijn, zelfs als men politieke referenties buiten beschouwing zou laten en deze uitsluitend zou afmeten aan de criteria van de banksector zelf.

De casus laat zien hoe de bank in het algemeen reageert op reputatieschade. Vertrouwen is het belangrijkste middel waarover een bank beschikt. En dit vertrouwen moet zich bewijzen, vooral wanneer langdurige klanten van de bank plotseling worden belasterd. Het aanpakken van reputatieschade door derden is als het ware de lakmoesproef en toetssteen voor elke bank. Wie zich hier niet bewijst, heeft als bank helemaal gefaald. Dit laat zien in hoeverre een bank echt een professionele bank is – dus een bank of trust – of dat ze alleen maar pretendeert te zijn.

De genoemde artikelen over het mediabedrijf OVALmedia in de Berlijnse “Tagesspiegel”, die vermoedelijk tot de beëindiging hebben geleid, waren in strijd met een hele reeks journalistieke normen. Dit waren artikelen die voor een gemiddelde intelligente lezer zonder problemen konden worden toegewezen aan de Gele Pers nadat ze voor het eerst waren gelezen. Zoals de auteur van deze regels onlangs uitwerkte in de tekst van “The Broken Tagesspiegel”, zijn de twee artikelen gebaseerd op speculatie en geruchten en proberen ze het bedrijf OVALmedia in een ongunstig daglicht te plaatsen door middel van een min of meer vaardige montage van vluchtige indrukken in de Bildzeitung-manier. Echt bewijs wordt echter niet geleverd. Alle citaten in de mond van Robert Cibi lijken nogal onschadelijk,

De enige vraag is waarom, van alle mensen, Volksbank Beckum-Lippstadt, als langdurige zakenpartner van OVALmedia, deze solidariteit niet heeft getoond? Waarom kon de bank niet op zijn minst neutraal blijven en wachten op de uitspraak van de rechtbank in het juridische geschil met de ‘Tagesspiegel’? Een andere mogelijkheid zou zijn geweest dat het hoofd van de zakelijke klanten van de bank contact zocht met Robert Cibis – een persoonlijk en open gesprek vooraf had veel kunnen ophelderen. Kortom: er stond een veelvoud aan alternatieve handelwijzen voor hen open. In plaats daarvan lijkt het erop dat de Volksbank Beckum-Lippstadt de rol van rechtbank voor zichzelf op zich heeft genomen? En dat aan een goedbetaalde klant en aandeelhouder die al sinds zijn jeugd trouw is, wiens familie – het moet worden herinnerd – al drie generaties aan de bank verbonden is. Als zelfs zo’n familiebedrijf met zo’n 50 medewerkers en een miljoenenomzet niet veilig kan zijn voor willekeurige sancties van de eigen huisbank, wie kan dan in de toekomst hun huisbank vertrouwen?



Lees ook:  We kijken naar het verhaal van Amerika dat hals over kop in de realiteit van Amerika crasht

Comments

comments