Canada: Massagraf met 215 kinderlichamen ontdekt op het terrein van een “Indiase” kostschool

Canada: Massagraf met 215 kinderlichamen ontdekt op het terrein van een “Indiase” kostschool

2 juni 2021 0 Door Indignatie redactie

In Kamloops, British Columbia, werden de lichamen van 215 inheemse kinderen gevonden in een massagraf op de plaats van de lang gesloten Kamloops Indian Residential School. De gruwelijke ontdekking is een verder bewijs van de wreedheid en onmenselijkheid van het door de Canadese overheid gesponsorde instapsysteem dat tot in de jaren zeventig heeft geduurd. Het was bedoeld om de inheemse cultuur uit te roeien en de inheemse kinderen om te vormen tot volgzame arbeiders voor het Canadese kapitalisme.

Lokale inheemse groepen en overlevenden van het heropvoedingsinternaat hebben decennialang gevochten voor een zoektocht op het schoolterrein in Kamloops. Afgelopen donderdag publiceerde Rosanne Casimir een voorlopig rapport; zij behoort zelf tot de Tk’emlúps te Secwépemc-bevolking in het zuiden van centraal Brits-Columbia en is de leider van de inheemse groep die in Kamloops woont.

Tot op heden zijn 215 lichamen gevonden, waaronder enkele kinderen van nog maar drie jaar oud, door grondradars. Deze sterfgevallen werden nooit gedocumenteerd. Casimir zei dat er meer lichamen konden worden ontdekt omdat meer delen van de site moesten worden doorzocht. Soortgelijke gruwelijke ontdekkingen, hoewel nooit op deze schaal, waren in de loop der jaren gedaan in andere voormalige kostschoollocaties. Native speakers noemen het massagraf in Kamloops het “topje van de ijsberg”.

Leden van de gemeenschap hebben bloemen en andere memorabilia achtergelaten op het schoolterrein in Kamloops. In Vancouver hebben kunstenaars 215 paar kleine schoentjes opgesteld op de trappen van de kunstgalerie van de stad om de kinderen en de misdaden die tegen hen zijn begaan te herdenken. Uw actie heeft andere initiatieven geïnspireerd en soortgelijke gedenktekens voor jonge kinderen zijn in het hele land ontstaan. Deze grotendeels spontane acties tonen de grote afschuw onder de bevolking, ongeacht hun etnische achtergrond. Er is een alomtegenwoordige afkeer van de mishandeling en het misbruik dat de Canadese kapitalistische staat heeft geleden tegen de inheemse volkeren.

De Kamloops Indian Residential School was de grootste kostschool in een schoolsysteem dat in 1890 werd opgericht onder leiding van de rooms-katholieke kerk en dat tot 1969 in bedrijf was. De federale overheid nam het huis vervolgens over als dagschool totdat het in 1978 werd gesloten. Gedurende een aantal jaren blijven schooloverlevenden gedetailleerde ooggetuigenverslagen geven van de ondervoeding, ziekte en systematisch fysiek, seksueel en psychologisch misbruik waaraan zij en andere kinderen van hun ouders zijn blootgesteld.

Canada had al meer dan 100 jaar een systeem van internaten voor inheemse kinderen. Deze scholen waren gebaseerd op financiële en administratieve regelingen tussen de Canadese regering en de rooms-katholieke, anglicaanse, methodistische, presbyteriaanse of verenigde kerken. In totaal gingen meer dan 150.000 kinderen van de First Nations, Inuit en Métis naar meer dan 130 internaten in praktisch alle delen van het land. Naar schatting leven er vandaag de dag nog 70.000 tot 80.000 voormalige residentiële scholieren.

Het instapsysteem werd ingesteld onder de beruchte Indiase wet in 1876, kort na de Confederatie. De Confederatie was de deal die spoorwegmagnaten, bankiers, corrupte politici en Britse koloniale functionarissen onderhandelden om de belangrijkste kolonies van Brits Noord-Amerika te verenigen in één autonome staat. Deze scholen, gefinancierd door de afdeling Indische Zaken en gerund door de kerken, waren essentieel voor het bereiken van een van de hoofddoelen van de Confederatie, namelijk het vestigen van kapitalistisch eigendom in wat nu de vier westelijke provincies zijn.

In de decennia die volgden, onteigende de heersende elite van Canada het geboorteland van West-Canada door een combinatie van onderdrukking, hongersnood en massamoorden. De inheemse bevolking werd in “reservaten” gedreven en hun kinderen werden weggevoerd en in kostscholen geplaatst onder de zogenaamde “beschavende” invloed van de kerken en andere overheidsfunctionarissen. De laatste van deze scholen werd pas in 1996 gesloten.

De scholen werden gebouwd naar het model van instellingen voor jeugdonderwijs en gevangenissen. De kinderen werden bij hun ouders weggehaald, soms onder schot door de Royal Canadian Mounted Police, en geïsoleerd van hun families. Eenmaal op school werden ze onderworpen aan een gecontroleerde en meedogenloos gedisciplineerde omgeving die religieus onderricht combineerde met het onderwijzen van basisvaardigheden. Ze werden onderworpen aan vernederende en mensonterende behandelingen om de invloed van de inheemse cultuur uit te roeien en gehoorzaamheid te trainen.

De kinderen werden regelmatig geslagen als ze hun moedertaal spraken en “domme indianen” genoemd. De overheid heeft het systeem zo ontworpen dat het zelfvoorzienend is, wat betekent dat het hen geen geld mag kosten. Een groot deel van de “schooldag” bestond daarom uit hard werken, inclusief veldwerk. Boodschappen en schoolboeken waren schaars en gerantsoeneerd. De kinderen kregen weinig of geen medische zorg. De kazerneachtige accommodatie en het slechte voedsel droegen tot de jaren vijftig bij aan de verspreiding van tuberculose op scholen.

Getuigenissen van overlevenden van schoolgebouwen tonen de omvang van de gruwel die kerkelijke functionarissen, met de steun van de Canadese staat, inheemse kinderen aandeden. Hier is zo’n rapport:

“Ik ging van 1944 tot 1949 naar een kostschool in Muscowequan en had een zwaar leven. Ik werd in alle opzichten mishandeld. Er was een jong meisje dat zwanger werd van een priester. En wat deden ze? Toen ze de baby kreeg, namen ze de baby van haar af en wikkelden hem in een mooie roze jurk. Ze namen het mee naar beneden waar ik het avondeten kookte met de non. En ze droegen de baby naar de stookruimte en gooiden de kleine baby in de oven en verbrandden hem levend. Je kon alleen maar een kleine schreeuw zeggen als ‘Uuh!’ horen, en dat is het. Je kon het kokende vlees ruiken.”

In 2015 vatte een WSWS- rapport de bevindingen samen van de Waarheids- en Verzoeningscommissie, opgericht door de Canadese regering onder druk van overlevenden van de school en hun aanhangers:

Tussen “5,000 en 7000 kinderen die in deze residentiële scholen worden verzorgd, zijn gestorven aan ziekte, ondervoeding, vuurzee, zelfmoord en fysieke mishandeling. Velen werden zelfs begraven zonder dat hun namen werden vermeld. De ouders werden uiteraard niet geïnformeerd (…) Gezonde kinderen werden bewust in slaapzalen geplaatst met tuberculeuze kinderen. Zieke en stervende kinderen werden gedwongen lessen te volgen en op te staan ​​in de kerk. Ondervoeding was aan de orde van de dag. Getuigenissen van overlevenden van het schoolgebouw meldden hoe hongerige kinderen de voeremmers van het vee uit de honger plunderden.

Abonneer u nu op onze gratis elektronische nieuwsbrief INDIGNATIE-nieuws klik hier om te registreren



Lees ook:  Coronavirus ziet er niet uit als een 'zwarte zwaan'-gebeurtenis - hier zijn enkele redenen om voorzichtig optimistisch te zijn

Het school-thuissysteem was slechts een onderdeel van een breed beleid van onderdrukking en onteigening van de inheemse bevolking. Een open beleid van hongersnood werd gebruikt om de First Nations uit hun voorouderlijk land op de prairies te verdrijven. Contractrechten zijn eenzijdig opgeschort door de Canadese regering. Er werden “paspoortwetten” aangenomen die de inheemse volkeren verbood het reservaat te verlaten zonder de toestemming van de “Indiase commissaris” van de regering.

Zuid-Afrikaanse overheidsinstanties die bezig waren hun eigen apartheidssysteem uit te werken, waren zo onder de indruk van Canada’s behandeling van de inheemse bevolking dat ze delen ervan in hun eigen racistische systeem hebben opgenomen. Pas in 1960 kregen de ‘status-indianen’ stemrecht en andere fundamentele burgerrechten.

Naar aanleiding van de vondst van het massagraf heeft premier Justin Trudeau nu opdracht gegeven de vlaggen halfstok te hijsen. De minister van Inheemse Zaken, Carolyn Bennett, beschreef het instapsysteem als onderdeel van een “beschamend koloniaal beleid”.

Niemand mag zich echter voor de gek houden over het vergieten van krokodillentranen door leiders van het Canadese imperialisme. Haar pogingen om de gruwelijke ontdekking op de Kamloops Indian Residential School af te schilderen als de ‘erfenis van het kolonialisme’ zijn een farce. In werkelijkheid maken verwijzingen naar “kolonialisme” of “kolonistenkolonialisme” deel uit van een poging om de hele bevolking of de zogenaamde “blanke samenleving” verantwoordelijk te houden voor misdaden, waaronder genocide, gepleegd door het Canadese kapitalisme. Dit ontheft het winstsysteem van zijn verantwoordelijkheid voor de wreedheden die de inheemse volkeren zijn aangedaan.

Tegelijkertijd wordt de reactionaire agenda van “inheemse verzoening” gepropageerd. Het heeft de steun van Trudeau, zijn liberale regering, de NPD en haar ondersteunende vakbonden en veel van de bedrijfsmedia. De “inheemse verzoening” met zijn valse retoriek van “rechtvaardigheid” en “respect” heeft tot doel de inheemse bevolking te “verzoenen” met de aanhoudende kapitalistische onderdrukking in Canada. Een smalle laag van bevoorrechte inheemse professionals en zakenmensen, waarvan velen zijn aangesloten bij de Assemblee van First Nations of andere door de staat gesteunde groepen, worden verondersteld meer toegang te hebben tot machtsposities in de instellingen van de kapitalistische staat of in de besturen van grote energie-, mijnbouw- en andere grondstoffenbedrijven ontvangen.

De misdaden tegen de First Nations, Métis en Inuit-volkeren waren niet toevallig of incidenteel in de consolidering van de Canadese natiestaat en de Canadese “democratie”. Integendeel, ze komen voort uit de aard van het Canadese kapitalisme, uit de botsing tussen kapitalistisch privébezit en de gemeenschappelijke sociale relaties van de inheemse samenleving.

De erfenis van de gewelddadige onteigening van inheemse volkeren door de Canadese staat duurt tot op de dag van vandaag voort, zowel in geïsoleerde inheemse gemeenschappen in het noorden als in veel van de armste buurten van grote Canadese steden zoals Winnipeg en Vancouver. De levensverwachting van de inheemse bevolking ligt 15 jaar onder de levensverwachting van andere Canadezen. Meer dan de helft van alle autochtone kinderen leeft in armoede. De hiv- en aidscijfers zijn in sommige westerse reservaten hoger dan in de meest kwetsbare landen in Afrika. In het hoge noorden heersen in sommige gemeenschappen ziekten zoals tuberculose. Overbevolking in vervallen huizen is endemisch. Bijna de helft van alle woningen in de reservaten heeft dringend groot onderhoud nodig.

De onderwijskansen zijn erbarmelijk: minder dan 50 procent van de studenten in de reservaten studeert af van de middelbare school. Decennialang ontvingen door de overheid gefinancierde scholen in inheemse Amerikaanse reservaten 30 procent minder geld per hoofd van de bevolking dan andere Canadese scholen; en ondanks de belofte van de regering van Trudeau om fondsen te werven tot het nationale gemiddelde, blijft er een aanzienlijk financieringstekort bestaan. Veel inheemse gemeenschappen hebben geen toegang tot drinkwater en veel van de 631 reserves moeten nog gekookt worden. Het opsluitingspercentage voor inheemse volkeren is negen keer hoger dan het nationale gemiddelde. Een jonge inheemse man heeft meer kans om naar de gevangenis te gaan dan om af te studeren van de middelbare school. Hoewel ze minder dan 5 procent van de Canadese bevolking uitmaken,

Armoede is niet beperkt tot de bewoners van de reservaten. Inheemse mensen in stedelijke centra, die ongeveer de helft uitmaken van de snelgroeiende bevolking van 1,7 miljoen inheemse mensen, hebben de hoogste werkloosheidscijfers van het land, alleen overtroffen door de percentages in de inheemse reservaten. Landelijk is ongeveer 50 procent van de First Nations en Inuit werkloos.

Deze catastrofale sociale omstandigheden hebben de afgelopen jaren geleid tot groeiende protesten, van de “Idle No More”-beweging tot de Wet’suwet’en-protesten en spoorwegblokkades begin 2020. De Canadese kapitalistische staat reageert hierop met zijn gebruikelijke meedogenloosheid en brutaliteit. Gewapende politie wordt ingezet tegen demonstranten en First Nations-gemeenschappen worden gecontroleerd.

Zelfs tijdens de Wet’suwet’en-protesten was er in gevestigde kringen uitgebreide discussie over de inzet van het leger om de protestbeweging te onderdrukken – een stap die uiteindelijk onnodig bleek. De bereidheid van de Canadese heersende elite om brute repressie te gebruiken tegen de inheemse volkeren is in lijn met hun groeiende aanval op de democratische rechten van alle werkende mensen, inclusief de systematische criminalisering van sociale oppositie van de arbeidersklasse door middel van anti-stakingswetten en politiegeweld .

De benarde situatie van Canada’s First Nations, Métis en Inuits onderstreept de dringende noodzaak voor de arbeidersklasse om een ​​socialistisch programma voort te zetten om het systeem van kapitalistisch privébezit af te schaffen dat al 150 jaar aan de basis ligt van Canada’s inheemse onderdrukking. De arbeidersklasse verwerpt alle pogingen om arbeiders langs nationale of etnische lijnen tegen elkaar op te zetten. Ze vecht voor de sociale en democratische rechten van alle onderdrukten, van wie de inheemse bevolking van Canada het meest kwetsbaar is.



Lees ook:  Benjamin Netanyahu's negen politieke levens

Comments

comments