Fluiten in het donker


 16 total views,  6 views today

Mijn familielid was neerslachtig. Ze werd in april 2020 negentig en was van plan om deze verjaardag op grotere schaal te vieren. Toen kwam Corona. Natuurlijk wil ze niemand kwaad doen en natuurlijk houdt ze zich aan de regels. Maar het was triest. Ze troostte zichzelf door te zeggen dat ze de viering het volgende jaar zou goedmaken.

We spraken over hoe vreemd het was dat alle regeringsleiders wekenlang stonden te kijken wat er in Wuhan gaande was. Toen vluchten vanuit Wuhan binnen China werden verboden, lag het voor de hand om ze ook niet naar het buitenland te laten gaan. Verre van dat, er gingen nog steeds vluchten heen, inclusief Europa – en onze regeringen stonden het toe. Het lag ook voor de hand om te kijken hoe het zit met de toevoer van mondkapjes, anders hadden de noodplannen uit de mottenkast kunnen worden gehaald ter voorbereiding op de verspreiding van het virus. Niks te maren. Helemaal niets. De politieke en economische ‘high society’ vlogen met hun jets naar de economische wereldtop in Davos om te praten over de grote gevaren van klimaatverandering en om de ‘grote transformatie’ op gang te brengen die om deze reden noodzakelijk zou zijn. Dit vereist natuurlijk een behoorlijke verzaking, maar in wezen alleen van de gemiddelde burger. Dit lijkt in ieder geval niet te gelden voor service- of bedrijfsvliegtuigen, die ogenschijnlijk klimaatneutraal vliegen.

Ze gaven echter niet om de zichtbare en dringende gevaren van het virus. Toen plotseling, toen er lelijke foto’s uit Bologna kwamen, brak blinde paniek en wild actionisme uit.

Dat deed ons denken aan wat er in 2015 gebeurde, toen we wekenlang de stromen migranten op ons af konden zien komen. Onze politieke leiding zat ervoor, verlamd als een konijn voor de rij. De trein had kunnen worden gestopt of had zelfs moeten worden gestopt, de grenswachten versterkten heel duidelijk en maakten duidelijk dat we illegale migratie niet tolereren. Er had zoveel kunnen en moeten gebeuren. Maar er gebeurde niets. Helemaal niets. En toen lelijke beelden de grens dreigden, brak blinde paniek en wild actionisme uit. Omgaan met migratie is tot op de dag van vandaag niet veel zorgvuldiger overwogen.

Ik vertelde haar toen dat dit gedragspatroon al bestond tijdens de eurocrisis. De financiële crisis begon in 2007, pas daarna groeiden de problemen in de eurozone zodanig dat vanaf 2010 de “redding van Griekenland” noodzakelijk werd. Opnieuw was alles voorzienbaar, het drama ontwikkelde zich in slow motion, er zou voldoende tijd zijn geweest om tegenmaatregelen te nemen. Maar zelfs toen deden de verantwoordelijken niets, helemaal niets. En toen de foto’s van arme Grieken het welzijn van de Duitsers aantasten, brak blinde paniek en wild actionisme uit. De structurele fouten zijn tot op de dag van vandaag niet verholpen, net als tijdens de migratie.

In alle gevallen werd het grove wangedrag witgekalkt met luchtige holle praatjes, van het voorkomen van de val van Europa tot het redden van de armen en nu de “heldhaftige” strijd tegen een virus dat gevaarlijker is dan de normale griep, maar met het gevaar van de pest, cholera of ebola heeft echt niets met elkaar gemeen. Laten we hopen dat Duitsland niet aan zo’n dreiging wordt blootgesteld, het staatsschip is inmiddels “klaar voor de strijd”.

Mijn familieleden hadden al gemerkt dat onze regering niet bijzonder competent was. Ze was verrast door het drastische overheidsingrijpen. Maar eigenlijk begreep ze het wel, want in Beieren, waar ze woont, waren de incidentiecijfers hoog. Bovendien had ze een zeker basisvertrouwen, Beieren staat bekend als een welvarende en succesvolle deelstaat. We hebben ook gesproken over de toenemende verdeeldheid in de samenleving, en omdat de ‘ tribunaalavond ‘ nog vers in mijn geheugen lag, vertelde ik haar erover. Hoewel ik niet in details trad, trok de gelijkenis van het gedrag haar aandacht. Geschrokken riep ze uit dat deze boycot-oproep niets anders was dan “Koop niet van de Jood”! Zo zou het in 1933 zijn begonnen.

Omdat de lessen uit het verleden duidelijk niet zo goed hadden gewerkt, stelde ik haar voor om haar ervaringen op te schrijven.

Tot mijn verbazing reageerde ze echter regelrecht in paniek en bleef maar zeggen dat het niet mogelijk was, dat het te verschrikkelijk was, dat ze het zich niet wilde herinneren. Zo’n heftige en negatieve reactie had ik niet verwacht, er zitten immers vele decennia tussen. Bovendien was haar familietak er relatief licht van afgekomen. Dat dacht ik tenminste, maar ik denk dat ik de dimensie van wat ik had meegemaakt totaal verkeerd had ingeschat.

Toen ik haar vertelde dat mijn moeder de laatste uren van haar leven niet vredig had doorgebracht omdat de verdrongen herinneringen aan haar kindertijd waren gewekt, antwoordde ze spontaan dat ze dat meteen kon begrijpen, dat ze het meer dan goed kon begrijpen. Het was zo verschrikkelijk dat je het niet meer los zou laten, nooit meer. Ze was het volledig eens met mijn suggestie dat repressie dan natuurlijk niet zo effectief zou zijn.

Maar ze kon er nog steeds niet over schrijven. Ze wil er niet eens aan denken dat het verleden voorbij moet zijn. Ze huilde bijna, ik voelde me een harteloos monster. Het speet me dat ik haar stoorde, dus zei ik niets meer.
Toen voegde ze er zacht aan toe: “Niemand wil het toch horen.” De gedachte was al bij me opgekomen. Zou het kunnen dat wat algemeen wordt beschouwd als herdenking, het geformaliseerd neerleggen van kransen en het goedkoop bidden van een ‘nooit meer’-mantra, de meest efficiënte manier is om de herinnering op de juiste manier kwijt te raken? Om jezelf te ontlasten door rituelen, om de pijn niet echt onder ogen te zien?

Daarna hebben we meerdere keren gebeld, en ze werd steeds depressiever. Het ontbrak ons ​​allebei aan gematigdheid in overheidsoptreden, pragmatisme en de wil om open te staan ​​voor degenen die kritisch zijn. Politici deden steeds meer denken aan generaals die op de heuvel stonden, die met hun blik in de verte dwalend, het lijden aan hun voeten negerend, bevelen geven die meer dienen om zichzelf te verheffen en minder om problemen op te lossen.

Naarmate de tijd verstreek, toonde mijn familielid toenemend optimisme. Ze wilde niets horen over nevenschade, existentiële behoeften en lijden. Ik was een beetje verbaasd, maar ik dacht bij mezelf dat ze dat op haar leeftijd wel zou mogen.

Nu kwam haar 91ste verjaardag. Weer geen feest, weer geen gasten, weer onder het Corona regime. Hoewel ze bij haar familie woont, mist ze het normale leven, de uitwisseling met anderen. En ze ontdekte dat Beieren lang niet zo goed is als gewoonlijk. Sterker nog, ik had de betere kaarten hier in het noorden, geen avondklok. Aan de andere kant wordt ze aan het einde van haar leven beroofd van haar basisrechten, die ze als vanzelfsprekend beschouwde.

Jaques Schuster stelde terecht : “Toch blijft het zorgwekkend dat het slechts een jaar van crisis duurt voordat de fundamenten van de democratie in twijfel worden getrokken door hun eigen instellingen, zoals de federale regering.”

Dat had ze ook gevonden. Maar ze wil er niet over praten, dat kan ze niet. Alles komt goed, is haar mantra. Het moet gewoon goed zijn, want als het niet goed was… Het was pas laat dat ik me realiseerde dat haar onechte opgewektheid, haar valse optimisme, niets meer was dan fluiten in het donker. Ze is bang, echt bang.

Ze ziet dat Duitsland een pad is ingeslagen dat voorbij Eden eindigt. Het mag waar zijn dat de weg naar de hel geplaveid is met goede bedoelingen, althans dat is de weg die Duitsland momenteel inslaat.

Waarom dit zo is, onthul de redenering waarmee de voormalige rechter Dr. Manfred Kölsch gaf zijn Federale Kruis van Verdienste terug. 
Als advocaat onderteken ik elk woord. Mijn familielid is geen advocaat, maar ze kan heel duidelijk zien dat er iets is gebeurd, iets is getipt. dr. Kölsch schrijft:

“Als iemand zoals ik uitgaat van de verantwoordelijkheid van het individu, dan is het in de eerste plaats mijn eigen verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat ik niet ziek wordt. Ik weet dat als ik overgewicht heb, diabetes heb, een zwak immuunsysteem heb of als ik rook, ik het risico loop Covid-19 te ontwikkelen. Hier kan het individu ook op verschillende manieren steun krijgen van overheidsinstellingen. Ondersteuning bij het risico lopen (zoals ouderen) om niet overgeleverd te zijn aan het virus. De staatsorganen hebben hier gefaald.

Het gezichtspunt, het beeld van de mens, is totaal anders geworden. De burger wordt over het algemeen als een bedreiging gezien. Hierdoor wordt er een gespleten virus de samenleving ingedragen (afstand houden, mondkapjes dragen, testen als toelatingseisen, etc.) … Bij de beoordeling mag echter niet uit het oog worden verloren dat er een specifiek risico moet zijn. De maatregelen houden daar onvoldoende rekening mee. Hoewel ik geen symptomen van Covid-19 heb, word ik als gevaarlijk beschouwd voor anderen. Mij ​​wordt de mogelijkheid ontnomen om zelf te bepalen aan welke risico’s ik mezelf blootstel. Het vrije subject dat in onze Basiswet wordt geschetst, dat verantwoordelijk is voor zijn eigen gezondheid en die van anderen, is afgeschaft. Dit is geen juridische finesse. Het gaat om enorme praktische consequenties. Ik moet nu aan de staatsautoriteiten bewijzen (bijvoorbeeld door middel van testcertificaten; vaccinatiecertificaten; het dragen van maskers) dat ik niet besmet ben met SARS-CoV-2. Ik krijg mijn basisrechten pas terug als ik mijn gezondheid heb bewezen. Een absurd idee om iets terug te krijgen waar ik vanaf mijn geboorte recht op heb. Vrijheid is volgens de rechtsstaat in principe niet meer onbeperkt, maar wordt verleend door de overheid als er geen virus (of bijvoorbeeld mogelijk binnenkort klimaatgassen) te vrezen is waartegen men zich in de staatszorg moet wapenen. ” iets terug te krijgen waar ik vanaf mijn geboorte recht op heb. Vrijheid is volgens de rechtsstaat in principe niet meer onbeperkt, maar wordt verleend door de overheid als er geen virus (of bijvoorbeeld mogelijk binnenkort klimaatgassen) te vrezen is waartegen men zich in de staatszorg moet wapenen. ” iets terug te krijgen waar ik vanaf mijn geboorte recht op heb. Vrijheid is volgens de rechtsstaat in principe niet meer onbeperkt, maar wordt verleend door de overheid als er geen virus (of bijvoorbeeld mogelijk binnenkort klimaatgassen) te vrezen is waartegen men zich in de staatszorg moet wapenen. “

Dat is niet het mensbeeld van de basiswet. Het is het tegenovergestelde.

Ook de niet-advocaat begrijpt dit, zeker wanneer hij tijden heeft meegemaakt waarin een ander mensbeeld ten grondslag lag aan politiek handelen. En iedereen die in het normale leven ‘daarbuiten’ is, ziet de verwoestende gevolgen voor de samenleving. Mensen zijn bang voor elkaar, zo bang dat een terugkeer naar normaal niet gemakkelijk is. Toen de maskerplicht in Nedersaksen moest worden opgeheven in cirkels met stabiele incidenties onder de 35, woedden protesten. Hoewel iedereen die zich bedreigd voelt een masker had kunnen blijven dragen en het risico om niet alleen de ca. 99.980 gezonde maar ook de 20 zieken te ontmoeten verwaarloosbaar was, is de angst voor velen te groot. Het is volkomen irrationeel, maar dat is het probleem met gevoelens als paniek: ze zijn gemakkelijk op te wekken,

Maar er is nog een ander, serieus aspect dat Dr. Kölsch vermeldde expliciet:

“De regulering van § 28b IfSG is ongekend in de Duitse wetgeving inzake risicopreventie en brengt een essentiële pijler van de rechtsstaat naar beneden. Het is alleen verenigbaar met de rechtsstaat als bij de tenuitvoerlegging van een wet rekening kan worden gehouden met de specifieke omstandigheden van het individuele geval om buitensporige vrijheidsbeperkingen te voorkomen. Deze wettelijke bepaling pretendeert dat alleen de wetgever (wetgever) heeft gehandeld. In werkelijkheid fungeert de wetgevende macht hier ook als uitvoerende macht. De grondwettelijke scheiding der machten, de centrale borging van vrijheid onder de rechtsstaat, wordt daarmee afgeschaft…

Het verbaast mij dat, op enkele uitzonderingen na, de jurisprudentie niet ingaat op de zorgen die ik hier heb geuit. Lopende hoofdprocedures worden uitgesteld en zijn slechts een historische terugblik op het moment van de beslissing. Rechtbanken verwijzen in spoedprocedures meestal naar het RKI en tonen daarmee aan dat in verband met het IfSG de coördinatie van de drie staatsbevoegdheden – georkestreerd door een groot deel van de media – als vanzelf verliep. De onderlinge controle van wetgever, uitvoerende macht en rechterlijke macht zoals de GG bedoeld heeft, vindt niet meer plaats.”

Net als mijn medeburgers die de DDR-dictatuur hebben moeten doorstaan, herkent mijn familielid de gedragspatronen. Dat maakt haar bang. Het enige wat ze nog heeft is de wanhopige hoop dat alles goed komt. Je gefluit in het donker wordt steeds luider. Dat gaat ze volgend jaar zeker vieren. Als ze dat nog ervaart.

Natuurlijk is specifiek gedrag in individuele gevallen altijd anders, maar patronen herhalen zich. Wie ze kent, herkent ze weer. Als je het niet weet, heb je geen sjabloon voor vergelijking, wat detectie moeilijker maakt. Daarom zijn veel Wessi’s dom in de ogen van de lankmoedige Ossis. Maar ze zijn niet dom, ze zijn gewoon blind, omdat ze geen opgeslagen patroon hebben geïnternaliseerd om de werkelijke situatie mee te vergelijken.

Mensen zijn eigenlijk goed in patroonherkenning; B. Bij het besturen van een auto is dit vermogen essentieel. Voor kunstmatige intelligentie is het tot op zekere hoogte nog een uitdaging. Ze heeft moeite met bouwplaatsen of andere verwarrende situaties, omdat mensen (nog) beter zijn.
Toch zijn we, vooral in het Westen, niet echt gewend om processen als een geheel te zien, we zijn gewend om systematisch één punt te analyseren, in het beste geval het effect tussen A en B. Boeken of films geven een meer holistische benadering weer, waarbij verschillende niveaus van actie en hun interactie zichtbaar kunnen worden gemaakt. Misschien is dat de reden waarom mensen probeerden typische gedragspatronen vast te leggen als sagen of verhalen voor het nageslacht.

Zoals bekend beschrijft de Kassandra-sage het feit dat iemand een ramp voorziet, maar niemand het wil horen. Of Icarus, die te dicht bij de zon kwam en viel, als voorbeeld van arrogantie en grootheidswaanzin. De Bijbel heeft dit gedragspatroon in de Toren van Babel aangepakt. De toren stortte in en de daaruit voortvloeiende taalverwarring zorgde ervoor dat mensen elkaar niet meer konden verstaan. Zoals vandaag.

Het cruciale punt is: een niet onaanzienlijk deel van de bevolking wordt herinnerd aan de tijd dat totalitaire regimes aan de macht waren. Het maakt niet uit of dit gevoel goed of fout is. Want geen enkele regering, geen enkele partij in Duitsland had de mensen in dit land moeten laten denken aan de duistere kanten van de macht. Gezien onze geschiedenis is dat eigenlijk precies wat in het moderne Duits “no-go” wordt genoemd. Precies dat kan niet. Wie dit toelaat, draagt ​​niet alleen verantwoordelijkheid. Hij nam de schuld op zich.

Het is volkomen irrelevant dat we vandaag niet in een dictatuur leven. Dat beweert ook niemand. Het gaat om het fundamentele mensbeeld waarop onze grondwet is gebaseerd en het belang van mensenrechten. Het punt is dat in een land waar de burgers te vaak en te lang het voorwerp zijn geweest van staatsoptreden, als pionnen in het machtsschaakspel hebben gehandeld en de opdracht kregen de meest wrede daden tegen hun medemensen te doen, de staat ontwikkelt zich weer precies in die richting. Het gaat over gedragspatronen en hun gevolgen. Het gaat over het omgaan met critici: wanneer zou het punt zijn waarop men ‘terecht’ zou kunnen protesteren? En wie bepaalt dat? Wat moet er eerst gebeuren?

Of anders gezegd: wanneer is het te laat?

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.




Comments

comments

Geef een antwoord