Nazi’s zoals wij


 14 total views,  2 views today

Het inflatoire gebruik van de nazi-term heeft het ontdaan en verduisterd – het is nu verworden tot een lege zin.

Laatst stond op Twitter mijn stomme rechtvaardigheidsgevoel, mijn democratische romance in de weg. Hoe om te gaan met Ken Jebsen, hoe hem te muilkorven, hoe belangrijke pijlers van journalistieke vrijheden onder zijn neus te blokkeren en hem zo van zijn beroep te weren, hoe hem te laten controleren door de staatsveiligheid en tot slot zijn platform te hacken: ik kan dat goed doen, kan het alleen niet allemaal vinden. En dat ongeacht wat je in principe van je werk vindt.

Ik heb het twee weken geleden in een wat verkorte vorm op een zondag getweet op Twitter. Toen beleefde ik mijn shitstorm. Bijna iedereen die mijn verontwaardiging niet kon begrijpen, geloofde dat een dergelijke procedure tegen Jebsen juist en belangrijk was.

Bijna al deze mensen classificeerden me als rechts, althans als rechts. Wat kon men niet anders verwachten van nazi’s, las men daar. Ik was me er niet van bewust dat nazi’s een eerlijke, constitutionele, liberale impuls volgden, zoals de bedoeling was van mijn kritiek op de omgang met Ken Jebsen.

Maar zijn we dan niet allemaal een beetje nazi?

Wat moet dat zijn, een nazi?

Volgens de interpretatie van deze ‘critici’ moeten nazi’s mensen zijn geweest die het lakse misbruik van democratische basiswaarden aan de kaak stelden. Als dat het geval zou zijn geweest – en ik verklaar dat ik niet geloof dat de historische nazi’s zich zo gedroegen – dan ben ik natuurlijk een van hen. Vast en zeker.

Het is duidelijk dat deze samenleving het contact met dit woord lijkt te hebben verloren.

Natuurlijk werd het al een paar keer eerder misbruikt. Als je de ontevreden oude man aan de overkant bijvoorbeeld een nazi noemde omdat hij Turken altijd vervloekte, dan zou iedereen dat kunnen begrijpen. Het was hoe dan ook feitelijk onjuist, want de man was xenofoob, misschien zelfs racistisch, onder bepaalde omstandigheden een reactionair – en zeker een klootzak. Maar hij was geen nazi. Het woord heeft een historische dimensie. In de loop van de tijd werd het toen ook toegepast op mensen die “op de een of andere manier gelijk” hadden.

De praktijk is overgenomen uit de Amerikaanse spreektaal. Een luidruchtige, bevelvoerende persoon werd al vroeg uitgelachen als een nazi. Natuurlijk beweerde dit luchtige jargon niet correct te zijn. In de jaren negentig zond de Duitse televisie ook de aflevering van de sitcom “Seinfeld” uit, die “The Soup Nazi” heette. De Mexicaans aandoende chef-kok in een gaarkeuken, die hard met zijn klanten omging, was bepaald geen aardige vent. Maar waarschijnlijk zou hij de Holocaust of eugenetische programma’s niet hebben goedgekeurd.

Tegenwoordig kost het veel minder om voor zo’n belediging te onderhandelen. Je hoeft niet eens onbeleefd te zijn om dat te doen.

En als je tegenwoordig een nazi wordt genoemd, is dat niet meer zo symbolisch of symbolisch bedoeld als met die soep-nazi. Het is echt zo bedoeld. Heel specifiek. Alsof je de officiële opvolger bent van het Derde Rijk, de rode lijn die rechtstreeks teruggaat naar 1945.

Degenen die partij kiezen voor iemand als Jebsen, die hun koekje ‘Afrika’ noemt, zoals het bedrijf Bahlsen, of die niet goed verandert, dagen zichzelf uit om te worden genazificeerd.

Historisch vergeten anti-antifascisme

De nazi-bellers denken dat ze op zulke momenten bijzonder antifascistisch zijn, omdat ze denken dat ze de grieven benoemen omdat ze ijverig met hun vinger wijzen naar alles wat ze als slecht beschouwen in deze wereld.

Het feit dat ze relatief ontspannen zijn over de feitelijke erfenis van die jaren, het belachelijk maken, het kleineren, zelfs infantiliseren: die anti-antifascisten merken dat niet eens.

Dus als iemand die erop staat dat een koekje “Afrika” moet blijven heten net zo goed een nazi is als de man van vroeger die menselijke selectie als goed beschouwde, genocide legitiem vond en oorlog als legitiem middel in de darwinistische strijd van de volkeren, dan is er iets geks in de perceptie. Omdat bijna niemand van degenen die tegenwoordig worden geconfronteerd met de beschuldiging een nazi te zijn, de waarden cultiveert die de historische nazi zich had eigen gemaakt.

Uiteindelijk is de drive van de nazi-bellers om de rode lijn van weleer te herkennen in de verschijnselen van vandaag. Het moet worden benadrukt waar er continuïteit is, waar herinneringen zijn doorgedrongen, waar de nazi-erfenis nog steeds doorschijnt. Gelukkig zijn echter de grote misdaden van de mensheid verdwenen, dus je moet de interpretatie in de marge plaatsen en genadeloos in de knoop raken.

Deze animatie leidt er ook toe dat het makkelijk is om paranoïde te worden, want ineens zie je overal bruine hemden waar de waarden die je zelf als rechts hebt aangemerkt niet expliciet prevaleren. Het logische gevolg hiervan is dat als uiteindelijk allemaal nazi’s zijn, niemand meer nazi is.

Het eerste woord, dat niet alleen iemand moet classificeren, maar ook beledigen en stigmatiseren, verliest zijn verbale kracht. Het krimpt ineen tot een waardeloze eigenschap die je accepteert, waar je uiteindelijk de draak mee steekt.

Nazi Pride: Per ongeluk naar de nieuwe betekenis van het woord

Zo voel ik me nu. In de afgelopen maanden heb ik deze titel vele malen meegemaakt. Soms omdat ik Jebsen verdedigde tegen de staatsveiligheid of het hacken van zijn website. Soms omdat ik iets betoogde tegen een wakkerheid, die uiteindelijk niet streeft naar harmonieus samenleven, maar de verdeling van de samenleving uitlokt. Op een gegeven moment was ik niet meer boos over het woord. Het werd zo inflatoir gebruikt dat je eraan gewend raakte. Ik ben geen nazi, ik kan niet zoveel haat opbrengen. Maar nu denk ik bij mezelf, als ik in één dag met elkaar moet opschieten zonder dit woord toegewezen te krijgen, dat ik niets over mijn salaris heb gepost of gepubliceerd en daardoor ben ik bijna teleurgesteld.

Het lijkt mij dat er velen zijn die graag verward worden met nazi’s. Ook zij halen gewoon hun schouders op en antwoorden er niet op een slopende manier op. Wat moet men ook naar voren brengen? Degenen die de beschuldiging te intens bestrijden, hebben de neiging zichzelf nog meer achterdochtig te maken in de ogen van de nazi-lasteraars. Men raakt afgestompt, men accepteert het, men merkt er niets denigrerends meer in:

Als het uiteindelijk niet de inhoud is waar je voor opkomt, dan maakt het niet uit hoe je met zo’n titel omgaat.

Sommige collega’s, bloggers en publicisten zoals ik, die eigenlijk als progressieve tijdgenoten zouden moeten worden gekwalificeerd, flirten er nu zelfs openlijk mee. ‘Als nazi mag ik dat doen’, zeggen ze dan spottend. De anderen nemen het vlas en geven de aap suiker. Bijna niemand staat daar en dringt aan op voorzichtigheid, Duitse geschiedenis en dergelijke. Hoe moet men plechtig willen blijven? Het woord is een eigen leven gaan leiden, het heeft geen enkele relatie meer met wat er vóór 1945 gebeurde.

We praten veel over de erfenis van die jaren in deze samenleving, vooral over de verantwoordelijkheid die elke persoon op deze breedtegraden heeft. De daders die overal de nazi’s ruiken, hebben al lang elk verantwoordelijkheidsgevoel opgegeven. En wij, die nep-nazi’s, moeten op de een of andere manier ook door het dagelijks leven gaan – omdat we er alleen maar mee spotten. De waakzame herinneringscultuur lijkt aan het verdwijnen. Of dat nu goed of slecht moet zijn, zou ik nu kort kunnen rechtvaardigen, maar ik streef er vrijwel naar om weer in de juiste hoek te worden gezet.

daar heb ik vandaag geen tijd voor…

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.




Comments

comments

Geef een antwoord