3 augustus 2021

INDIGNATIE

Indignatie.nl jaagt altijd naar interessante, belangrijke en controversiële perspectieven grotendeels uitgesloten van de mainstream media

Merkel erfenis: De ellende van de grote stad

armoede

 17 total views,  7 views today

In grootstedelijke gebieden nemen de armoede en de woningnood toe.

Mensen die nog wel een appartement hebben, maar in toenemende mate de gestegen huren niet meer kunnen betalen met hun inkomen en de eigendomsstructuur van hun gehuurde appartement verandert, worden bewust gemaakt van wat ze zullen verliezen als ze daklozen zien wanneer ze zien dat daklozen de huis.

In hun precaire woonsituatie moeten ze als huurders leven onder onmenselijke omstandigheden, in overvolle en te kleine appartementen, zonder hygiënische en hygiënische normen, vaak zonder gas en elektriciteit, zonder rechten en aan hun lot overgelaten.

Maar het recht op huisvesting betekent meer dan alleen een dak boven je hoofd hebben. Het is veeleer gericht op een leven in veiligheid, vrede en waardigheid dat niet wordt vervuld in een leven in onzekere huisvestingsomstandigheden.

In de afgelopen 40 jaar zijn de voorheen non-profit gemeentelijke bedrijven qua beheer en huurprijzen steeds dichter bij de profit-georiënteerde corporaties komen te staan, mede door het einde van de non-profit woningbouw in 1989 en de massale bezuinigingen van de overheid. . Door de afschaffing van belastingvoordelen voor woningbouwverenigingen zonder winstoogmerk door de CDU/FDP-regering schoten de woonlasten omhoog. Met het verlies van de vzw-status vielen de winstbeperkingen van de gemeentelijke woningbouwverenigingen weg en zetten ze de deur open voor privatisering van hun bezit.

Toen de SPD / de Groene Federale Overheid de meerwaarden uiteindelijk vrijstelde van belasting, kwam de publieke uitverkoop pas echt van de grond.

Door de invoering van de schuldenrem in 2009 door de grote coalitie nam de spaardruk in de steden toe en moesten de gemeentelijke woningcorporaties de overschotten afdragen aan de gespaarde gemeenten. Maar om deze overschotten te genereren, verhoogden de voormalige woningbouwverenigingen zonder winstoogmerk de huren vaak zo sterk dat ook zij zelf de slechtste huurrijders werden.

In totaal werden ongeveer 1,1 miljoen appartementen overgedragen aan particulier eigendom van federaal, staats- en gemeentelijk eigendom.

Een belachelijke 2,3 procent van de circa 23 miljoen huurappartementen is vandaag de dag nog in bezit van gemeenten, waardoor de gemeenten, in tegenstelling tot vroeger, niet meer kunnen ingrijpen op de woningmarkt om te reguleren, ze nauwelijks mogelijkheden hebben om betaalbare appartementen in voldoende cijfers en om ze te dempen hebben invloed op de huurprijzen.

Wat overblijft voor de steden is om de individuele ontberingen enigszins op te vangen, maar de maatregelen om huisvesting veilig te stellen hebben ook geleden onder de bezuinigingsmaatregelen. De steun wordt alleen in de vorm van een lening verstrekt en in alle gemeenten klaagt men over de hoge huisvestingskosten die betaald moeten worden voor een uitkering volgens de Sociale Verzekeringswet (SGB). Deze subsidies volgen de ontwikkelingen op de woningmarkt al lang niet meer. Steeds meer mensen die overboekingen ontvangen, ontvangen minder geld van de publieke sector voor huur en energie dan ze daadwerkelijk moeten betalen en komen in een te hoge schuldenlast terecht, wat een directe stap op weg naar huisuitzetting kan zijn.

Als de schulden te groot zijn geworden, de rechtszaak tegen een ontruiming is mislukt, komt de voorheen functionerende handhavingsbescherming steeds minder in de grote steden om de hoek kijken. Mensen worden steeds sneller geëvacueerd.

Het staatssteunsysteem loopt alleen soepel als de huizenmarkt ontspannen is, zolang de verhuurders met de appartementen afhankelijk zijn van de mensen met een laag inkomen.

Gokken met leefruimte

De onvervreemdbare mensenrechten omvatten ongetwijfeld veilige huisvesting en een waardig leven, ook in Duitsland. In de ‘vrijstaande’ wijken van het Ruhrgebied vindt sinds de jaren negentig de ombouw van huurappartementen tot koopappartementen met de ‘belastingbesparende modellen, gebonden deals en aanvullende pensioenregelingen’ plaats. Dit gokken met woningen heeft fatale gevolgen voor huurders en is een van de belangrijkste oorzaken voor het ontstaan ​​van ‘probleemwoningen’ en voor de teloorgang van de wijken als geheel.

Onzekerheid voor de bestaande huurders

Voor huurders van appartementsgebouwen in grote steden komt de verbouwing tot flatgebouwen en de verkoop van hun gehuurde appartement in de regel als een complete verrassing. Ondanks het recht van eerste weigering, zult u er het laatst over te weten komen. Als ze als huurders, sommigen met tientallen jaren oude huurovereenkomsten, het gevoel zouden hebben dat ze er op hoge leeftijd nog zouden wonen, kunnen ze nu snel worden beëindigd als de nieuwe eigenaar van hun appartement zijn eigen behoeften nodig heeft.

De onzekere situatie kan voor bestaande huurders meerdere jaren aanhouden en kenmerkt zich door:

  • permanente angst om het huis en daarmee de vertrouwde omgeving en sociale contacten te verliezen
  • onduidelijk eigendom
  • Aanzienlijke beveiligingstekortkomingen, bijvoorbeeld de voordeur kan niet meer op slot, er zijn vreemden in huis
  • Voor langere tijd de enige “vaste” huurder in huis zijn
  • Onzekerheid of het wettelijk aanvaardbaar is om jezelf te verdedigen, bijvoorbeeld of huurverlaging gerechtvaardigd is
  • ontbrekende contactpersonen en adviseurs
  • vervelende verzoeken naar aanleiding van meldingen van defecten, reparatieverzoeken etc.
  • Stigmatisering als de huurders in het probleemhuis blijven
  • soms ondraaglijke, lopende renovatiewerken met lawaai en vervuiling als een bekende methode van “ontpachting”
  • moeten leven met de dreiging om onder bepaalde omstandigheden overgeleverd te zijn aan wrede “dementerende methoden”
  • Voortdurende aankondiging van huurrechtelijke stappen van de kant van de appartementseigenaar / vastgoedbeheer
  • verdragen de situatie van het zijn onder “ontvanger”
  • de op handen zijnde executieverkoop is onzeker omdat de huur kan worden beëindigd als de nieuwe eigenaar het nodig heeft en

dat er niet meer geïnvesteerd wordt in het huis en de omgeving, alles rot en gaat kapot.

Nieuwe huurders moeten het appartement “uitroeien”

Voor de huurders die afhankelijk zijn van goedkope woonruimte en pas na de verbouwing hun intrek nemen in de probleemwoningen, zijn er ook andere problemen, waarvan sommige nog ingrijpender zijn:

  • sommige huizen zijn volledig ingericht als slaapzalen met matrassen, de huur is per slaapplaats verschuldigd en in bijvoorbeeld 10 eengezinswoningen kunnen maximaal 60 personen worden ondergebracht
  • ze worden zich er snel van bewust dat ze het appartement moeten “uitroeien”, dat wil zeggen, zonder te investeren, ze betalen te hoge huren voor een erbarmelijke woonsituatie en dreigen dakloos te worden
  • de appartementen zijn overvol, er is geen privacy
  • sommige verdiepingen worden rechtstreeks verhuurd door onbetrouwbare bedrijven en doorverhurd aan de precaire arbeiders – het verlies van een baan leidt automatisch tot het verlies van huisvesting en maakt mensen volledig afhankelijk
  • het echte leven moet in alle weersomstandigheden naar de straten en openbare plaatsen worden verplaatst
  • Hygiëne- en schoonmaakmaatregelen kunnen niet meer worden uitgevoerd, omdat de inhoud van het appartement dit niet meer toelaat
  • de huizen kunnen niet meer veilig op slot
  • er is geen post meer bereikbaar omdat de brievenbussen zijn gesloopt
  • de energievoorziening dreigt permanent te worden stopgezet
  • In sommige huizen ontbreken de verwarmingssystemen en carrosserieën, waardoor verwarming niet meer mogelijk is en waterleidingen bevriezen pipes
  • constante angst voor brandstichting, omdat de gangen en trappen zijn geblokkeerd met grofvuil en kinderwagens
  • verwijdering is niet meer gegarandeerd bij overbevolking, het afval stapelt zich op en biedt in sommige gevallen een mager inkomen uit het gerecyclede afval
  • de bewoners worden gestigmatiseerd en worden voortdurend gecontroleerd en gecontroleerd door politie en wetshandhavers

de verhuurders installeren camera’s, zogenaamd om “vreemden” te identificeren en “criminaliteit te bestrijden”.

Zodat dergelijke onmenselijke situaties überhaupt niet kunnen ontstaan, heeft de Huurdersvereniging NRW eisen gesteld.

Eisen van de Duitse Vereniging van Huurders, Noordrijn-Westfalen eV voor de bescherming van bestaande gebouwen

De situatie van de huurders zoals beschreven hoeft niet te gebeuren – als tegengif moeten de eisen van de Duitse huurdersvereniging, Noordrijn-Westfalen eV, eindelijk worden geïmplementeerd:

  • “Het gemeentelijk woontoezicht moet verankerd worden als een “verplichte taak die volgens instructies moet worden vervuld” en niet meer onder de vrijwillige taken van de gemeente vallen.
  • De gemeentelijke huisvestingstoezichthouder moet de bevoegdheden van de gespecialiseerde bureaus met betrekking tot het huisvestingstoezicht per geval opvragen en bundelen (bijv. regelgevende instantie, gezondheidsdienst, bouwregelgeving).
  • Verder dienen strategieën voor de ontwikkeling van individuele wijken te worden gerealiseerd door middel van gezamenlijke concepten van bijvoorbeeld het huisvestingsbureau, het stedenbouwkundig bureau en de sociale dienst. Naast eerdere concepten van integrale stadsvernieuwing moeten ook inhaalconcepten voor probleemwijken op het gebied van huisvesting per geval worden ontwikkeld.
  • Een kleinschalige woningmarktobservatie van probleemvastgoedgebieden dient binnen de gemeente te worden verankerd als integraal onderdeel van gemeentelijke woonconcepten of de taken van het woontoezicht.
  • Eigenaren van een gehuurd appartement (huurappartementen en gehuurde flatgebouwen) moeten worden verplicht om een ​​oproepbaar adres in Duitsland op te geven waarop ze kunnen worden bereikt en administratieve bevelen, rechtszaken of andere documenten om rechtsvorderingen af ​​te dwingen, kunnen met rechtsgevolg worden betekend.
  • Eigendomsoverdracht, ook wel aandelendeals genoemd, moet worden gemeld.
  • Er moeten ook minimumnormen worden vastgesteld voor het beheer van huuraccommodaties om een ​​goed beheer te garanderen.
  • De voorwaarden voor het geven van een bevel mogen niet langer afhankelijk worden gesteld van de vraag of de uitvoering economisch verantwoord en redelijk is voor de eigenaar.
  • Een overtreding van “minimale eisen” leidt tot een ernstige beperking in het gebruik van het appartement. Het moet ertoe leiden dat de administratie ingrijpt om de minimumeisen te waarborgen.
  • De thans in Section 40, lid 4 van de Wet Woningbouw / Gebruikswet NRW (WFNG) voorziene wettelijke machtiging ter voorkoming van verduistering van woonruimte dient te worden vervangen door een voorwaardelijke goedkeuring door de gemeente en tevens te voorzien in een wettelijke machtiging.
  • Samenwerkingsovereenkomsten tussen de lokale arbeidsbureaus en gemeenten en lokale huurdersverenigingen kunnen deze groep huurders ondersteunen bij het meer uitoefenen van hun rechten, vooral bij woningtekorten, maar ook bij te hoge rekeningen van nutsbedrijven en huurverhogingen. Naast de effecten van het huisvestingsbeleid zijn besparingen van de gemeenten te verwachten.
  • Om het huisvestingstoezicht echt effectief te laten zijn, zullen vervangende maatregelen onvermijdelijk zijn, zodat de bescherming en realisatie van de gemaakte kosten moet worden gewaarborgd.
  • Om verdere ongewenste ontwikkelingen in de verwaarloosde woningvoorraad, die in wezen verergeren door doorverkoop, te voorkomen, dient de vorming van onderhoudsreserves voor woongebouwen en/en bedrijfsruimten na verkoop in het BGB te worden geregeld.
  • Wij eisen de invoering van een ontslagbescherming van één tot drie jaar voor alle huurders bij de verkoop van een appartement, analoog aan de opzegtermijn bij verbouwing in onroerend goed in het Duitse Burgerlijk Wetboek. Opgemerkt moet worden dat gedeeltelijke verkopen van participaties door financiële beleggers opnieuw kunnen toenemen (stijging van de eigenvermogensratio).
  • Representatieve acties moeten ook mogelijk zijn in gevallen waarin de verhuurder de toepasselijke wet en jurisdictie schendt.
  • Indien de rentabiliteit van exploitatiekosten in het geding is, is het volgens de huidige BGH-jurisprudentie aan de huurder om de inefficiëntie aan te tonen. Deze bewijslast moet bij de verhuurder worden omgekeerd.
  • Het verbeteren van het fiscale kader voor woningcorporaties, aangezien zij een belangrijke bijdrage leveren aan het oplossen van de gemeenschappelijke huisvestingsproblematiek in de verwaarloosde gebieden”.

Verdere eisen voor een toekomstig huisvestingsbeleid

De protesten van de huurdersinitiatieven tegen de woningnood en de stijgende huren vinden inmiddels ook landelijk gehoor. Nu moet het zaak zijn om de volgende stappen te bedenken voor de implementatie van betaalbare woningen voor iedereen en deze geschikt te maken voor campagnes op federaal niveau.

Een campagne voor (her)introductie van non-profitwoningen zou een belangrijk onderdeel kunnen zijn van de landelijke netwerking van de beweging, temeer daar huurdersverenigingen, vakbonden en huurdersinitiatieven de vraag naar een nieuwe non-profit woningbouw (NWG) uitdragen.

Belastingverlichting en bevoorrechte toegang tot subsidies en grond zijn bedoeld om een ​​non-profit woningbouwsector te creëren die tot 30 jaar geleden bestond en die toen stilletjes werd afgeschaft. Deze sector zou worden gedomineerd door openbare en coöperatieve bedrijven en sociaal gecontroleerd door de bewoners van de appartementen. In ruil daarvoor zouden de begunstigde vzw’s betaalbare huur moeten garanderen en sociale huurrechten van de gemeenten aanvaarden.

Terwijl de bouwsector en de vastgoedsector nog steeds voorstander zijn van de uitbreiding van de woningbouw, die staatssubsidies en belastingvoordelen voor zichzelf willen veiligstellen, moet de woningvoorraad zoals altijd in particuliere handen blijven.

De huurdersverenigingen en vakbonden daarentegen vertrouwen op een mix van bouw en regelgeving. Ze willen de woningbouw in zowel private als publieke handen uitbreiden door middel van staatssubsidieprogramma’s en de hoge huurstijgingen, vooral in de grote steden, beteugelen door een verbeterd huurplafond of gematigde huurplafonds.

De gemeenschappelijke vraag van huurdersverenigingen, vakbonden en huurdersinitiatieven is om de zogenaamde nieuwe non-profit huisvesting (NWG) te introduceren, waarin een non-profit huisvestingssector moet worden gecreëerd door middel van belastingvoordelen en bevoorrechte toegang tot subsidies en land.

De nieuwe huurdersinitiatieven in de grote steden vragen veel meer. U wilt een einde maken aan een fundamentele verandering in de door particulieren gedomineerde woningbouwsector en speculatie in huizen en grond. De particuliere woningmarkt wordt ontmanteld en de sociale woningvoorraad uitgebreid door middel van huurplafonds, onteigeningen, aankopen en hergemeenten.

Voor de getroffen huurders in de “probleemwoningen” is het belangrijk dat zij professionele hulp en ondersteuning krijgen. Ze moeten specifiek worden opgezocht en geadviseerd. Zij moeten worden ingeschakeld om hen ter plaatse te ondersteunen, te helpen zich te organiseren en zichzelf te verdedigen.

U mag gratis verder lezen. Dat blijft ook zo. Deze website is wel afhankelijk van uw donaties. Steun ook vrije journalistiek in deze tijd van het Nieuwe Normaal. Wat normaal is bepalen wij samen. Dat begint op plekken als deze.

Een oproep van de redactie: door de coronacrisis heeft Indignatie het, net als veel andere websites, ontzettend lastig. Wij willen alles gratis leesbaar houden voor iedereen, waardoor we voor onze inkomsten afhankelijk zijn van reclame. Maar bedrijven hebben financiële zorgen, en hebben dus niet veel te makken. Daar merken wij de gevolgen ook van. Vandaar onze omroep aan u, onze lezers: steun ons alsjeblieft! U kan hier ons steunen.


Noot van de redactie: Dit artikel verscheen voor het eerst onder de titel ” Concrete leefomstandigheden van arme mensen in de grote stad – overgeleverd aan de woningmarkt en volhardend in precaire levensomstandigheden ” op gewerkschaftsforum.de .


Bronnen en opmerkingen:

Destatus
Deutscher Mieterbund / NRW eV
Ruhrnachrichten
WAZ
Vakbond BAU
Rapport van de getroffenen

De zorg van het vakbondsforum:

In de afgelopen decennia hebben zich monopolieachtige, particuliere mediagroepen ontwikkeld, die vaak worden gedomineerd door individuele families en waarvan de mening ook moet worden vertegenwoordigd door de werknemers die schrijven. Een objectief rapporterende en oordelende journalistiek kan op deze manier niet worden gegarandeerd.

De mediabedrijven zijn dienstverleners die informatie verstrekken en tegelijkertijd winstgevende bedrijven. Er wordt echter steeds minder geld verdiend met het verstrekken van informatie. Om de grootst mogelijke winst te behalen, vertrouwen de mediagroepen op reclame, sport en oppervlakkig entertainment. Sensationele journalistiek nam de plaats in van berichtgeving. Iedereen kopieert nu van iedereen en kan zo politieke campagnes opzetten tegen individuen, sociale groepen en zelfs staten. De toenemende macht, concentratie en commercialisering van de media werd opnieuw gestimuleerd door de digitale communicatiesystemen.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.




Comments

comments