3 augustus 2021

INDIGNATIE

Indignatie.nl jaagt altijd naar interessante, belangrijke en controversiële perspectieven grotendeels uitgesloten van de mainstream media

Zonder mij!: Leraren gaan in het nieuwe normaal door een enorme stresstest

school

 23 total views,  3 views today

Wanneer wat je graag doet voor je leven verandert in een dagelijkse nachtmerrie, heb je geen keus – je moet eruit. Een leraar meldt.

van anoniem

“Ik wens je een eerlijk leven,” vertelde mijn grootmoeder me een paar dagen voor haar dood toen ik de vijf uur van de grote stad naar huis had gereden en vermoedde dat ik haar voor de laatste keer zou zien. Dit zijn woorden die me altijd bij zullen blijven, waarschijnlijk ook omdat ze zo cryptisch klinken. Evenals de diepe dankbaarheid dat ik weer afscheid van haar heb kunnen nemen. Mijn grootmoeder heeft mij gevormd, mijn opvattingen, mijn overtuigingen, terwijl ik als klein kind opgroeide in de keuken van de boerderij, waar ze voor mij zorgde terwijl mijn ouders werkten.

Het lijkt misschien vreemd om een ​​tekst over schoolverlaten te beginnen met zo’n herinnering. Maar de afgelopen maanden heb ik vaak aan de woorden van mijn grootmoeder gedacht. ‘Een hetero leven.’ In het begin weerhielden die woorden me ervan om zelfs maar aan stoppen te denken. De ongehoorde gedachte. De onmogelijke gedachte.

Ik was lerares Duits op een basisschool en vond het geweldig om kinderen enthousiasme voor lezen bij te brengen. Ik hou van de vreugde en trots in de ogen van de kleintjes als ze een tekst kunnen lezen, begrijpen of opzeggen. Ik las altijd een kort verhaal voor aan het begin van de les, en zelfs de wildsten luisterden. Verhalen betoverden ons. Velen van hen brengen ons samen.

En dan zijn er verhalen die de kracht hebben om ons te verdelen.

Ik herinner me nog het moment waarop de gedachte aan ontslag voor het eerst bij me opkwam. Het was op een van die oneindig sombere zakelijke bijeenkomsten in het najaar van 2020. Natuurlijk was er weer maar één onderwerp: Corona. Het virus. De angst. De gevaren van de studenten. De bedreigde risicogroepen. Bijna de helft van het college was een van hen. Ik had geleerd te doen alsof. Geen collega, geen collega vermoedde dat ik een van die gekke “complottheoretici” zou kunnen zijn die alle lockdown-maatregelen krankzinnig vonden.

Ik was sinds april 2020 in innerlijke ballingschap gegaan. Ik vermeed de anderen waar ik kon. Mijn plaats in de personeelskamer was verweesd. Ik kwam ‘s ochtends naar school en ging meteen naar de klas. Niets bijzonders als klassenleider. En velen dachten dat ik bang was om besmet te raken in de lerarenkamer.

Ik heb de uitwisseling met mijn collega’s gemist. Het zijn bijna allemaal zeer bekwame en ervaren docenten met een passie voor hun vak. Ondanks alles heb en had ik het grootste respect voor de schoolleiding, die elke week moest reageren op de steeds veranderende eisen van de administratie. Dienstregelingen werden overboord gegooid en opnieuw gemaakt. Hygiëneconcepten ontwikkeld. Nieuwe regelgeving aangekondigd. De druk van boven was enorm. Je kon de overspannenheid en wanhoop voelen en de angst om geen fout te maken.

Op de dienstbijeenkomst waarbij ik voor het eerst aan stoppen dacht, stond de maskervereiste op de agenda. Het dragen van maskers was voorheen vrijwillig en je zag alle varianten: sjaal onder je neus, medisch masker, uitgebreide FFP2-doek, kleurrijke stoffen flappen. Voor sommige mensen was het masker al een talisman geworden. Van de vijftig man sterke universiteit uitte slechts een handvol openlijk hun afschuw. Een paar anderen zwegen, net als ik, omdat ze wisten dat het schoolbestuur de “voorzichtigheidskoers” volgde en vastbesloten was om positieve gevallen op de school te vermijden. Op deze dienstbijeenkomst werd nu een geest onthuld die me aan het begrip van mijn collega’s deed twijfelen. Bijna iedereen drong aan op een absolute maskervereiste op het hele schoolterrein. Altijd. Ook voor de allerkleinsten

Ik voelde me ziek van binnen. De verklaringen verraden paniekangst. Iemand had gehoord van een coronageval, ziekenhuis, beademing. “Beter een schaafsel op je gezicht dan een stuk papier op je teen”, riep iemand toen een collega zijn bezorgdheid uitte en zei dat van de kinderen niet verwacht kon worden dat ze daar uren met maskers op zouden zitten.

Ik deed mijn mond niet open. Tot op de dag van vandaag schaam ik me ervoor. Ik hou niet van conflicten. Ik vermijd ruzies en zoek harmonie. Hier realiseerde ik me echter dat er geen harmonie kon zijn. Of je nu voor of tegen was. Vriend of vijand.

Ik heb sinds die dag niet goed kunnen slapen. Is dat een ‘straight life’, vroeg ik me nacht na nacht af. Ik kalmeerde mezelf aanvankelijk door tegen mezelf te zeggen dat ik een kind niet zou dwingen een masker op te zetten. Toen realiseerde ik me dat dat niet hoefde: er waren drie of vier kinderen in de klas die luid begonnen te schreeuwen zodra een klasgenoot het masker niet over hun neus had. En ze voelden volkomen gelijk. De geadresseerden hieven beschaamd hun maskers op. Een paar kregen hoofdpijn. Ik zei tegen een schoolmeisje: “Ga de gang in, je bent daar alleen en je kunt je masker afzetten.” Ze keek me totaal verbaasd aan: “Dat is verboden.”

De volgende dag kwam ze naar me toe en fluisterde zachtjes: ‘Ik moet je bedanken van mijn ouders. Als ik hoofdpijn krijg, ga ik graag de gang in.”

Daarna volgde de harde lockdown voor de kerst, die voor de scholen maar tot begin januari zou duren. Maar geen van de medewerkers geloofde serieus dat de onderwijsinstellingen in het nieuwe jaar weer open zouden gaan. En zo gebeurde het: Thuisonderwijs werd verlengd. En weer verlengd. Het was voor iedereen duidelijk dat de kinderen niets leerden. Sommigen woonden de online bijeenkomsten niet één keer bij. Er was geen effectieve manier om het tegen te gaan. Achteraf heb ik geleerd dat sommigen met buitenlandse wortels in deze tijd terug naar huis reisden, naar meer zuidelijke regio’s. En ik kan het ze niet kwalijk nemen.

Toen ik in december 2020 afscheid nam van de klas en de kinderen een gelukkig nieuwjaar wenste, had ik geen idee dat ik meerdere leerlingen niet meer zou zien. Drie van hen hebben ervoor gekozen om vanwege de geschorste aanwezigheidsplicht niet meer naar school te komen. Geen lessen van december t/m vandaag.

Zullen deze kinderen ooit goed kunnen lezen? Zijn er de afgelopen maanden verhalen aan u voorgelezen?

Na thuisonderwijs volgde in maart het zogenaamde “wisselmodel”. Lessen voor de helft van de klas, soms voor de helft, soms voor de ander. Voor mij was het urenlang dragen van een masker – en spreken met een masker – een beproeving. Ik voelde me zwak en uitgeput. Ziekteverlof was voor mij niet aan de orde. Ik voelde dat ik als klassenleraar een solide anker was voor veel kinderen. Ze beseften dat ik niet bang was. Bij mij mochten ze zelfs groepswerk doen, hoefden ze niet ver uit elkaar te zitten in de klas, en gingen we vaak naar buiten op “excursies”, en hier mochten ze hun masker af.

Ik heb ze nooit verteld dat deze excursies en groepswerk eigenlijk verboden waren. Ik besloot dat risico te nemen. Langzaam maar zeker ontwikkelde ik me tot een verzetsstrijder, nog steeds niet open voor de buitenwereld, maar binnen een muur die aanvankelijk nog wankel was opgebouwd, waar nu veel op afkaatste, waaronder een harde vermaning van de schoolleiding toen ik Stuur geen leerling naar huis omdat hij weigerde een zelftest op school te doen. Hij had me op geloofwaardige wijze verzekerd dat hij zich thuis bij zijn ouders had getest… Dit was mijn eerste openlijke verzetsdaad: ik legde de klas uit dat ik geen voorstander was van een toets op school en deze alleen tegen mijn wil deed.

Dit had een effect dat ik nauwelijks voor mogelijk had gehouden. Alle studenten deelden mijn mening. En de ouders ook. De tweewekelijkse testorgie in de klas veranderde in een kleine viering van verzet. We hebben de testverpakkingen geopend, de buisjes, de doppen, de swabs, de dia’s eruit gehaald … Ik las een verhaal en na de tests gooiden we het in de prullenbak. Elke student werd geïnformeerd: ook al was de test positief, het betekende in eerste instantie niets. Op deze manier was het mogelijk om het potentieel zeer stressvolle proces van testen voor iedereen draaglijk te maken.

Er waren twee “positieve” gevallen op de school van april tot juli, die beide vals-positieven bleken te zijn in de daaropvolgende PCR-test. Geen van deze patiënten was sowieso ziek.

Vaccinatie werd al snel het dominante onderwerp. “Wat krijg je?” “Wanneer ben jij aan de beurt?” Nu werd het concreet. Ik had in maart met velen van het college gesproken en wist dat ze kritisch waren over de experimentele injecties, ondanks hun angst voor het virus. Die zorgen leken te verdampen. Of was het toch de zachte, alomtegenwoordige druk? Vanaf april hing er een lijst op het prikbord voor collega’s die al gevaccineerd waren om zich aan te melden. Het werd langer en langer. Al snel werden de vragen hardnekkiger. ‘Je bent er nog niet eens mee bezig? Wanneer ben jij aan de beurt?”

In mijn kennissenkring was ik gewend geraakt aan de formulering om deze vraag te beantwoorden: “Ik vind dat proefpersonen goed betaald moeten worden.” Sarcasme was natuurlijk niet op zijn plaats op school. Meestal zei ik gewoon niets, ik glimlachte alleen maar.

Kort voor het einde van de feestdag klonken er steeds meer stemmen van het publiek die opriepen tot opheffing van de maskerplicht. Maar snel gladgestreken door de zogenaamde “experts”. Ook op mijn school meldden degenen die ‘zich ongemakkelijk zouden voelen’ als de kinderen geen maskers droegen zich onmiddellijk. Inmiddels heeft de deelstaatregering besloten om de “beschermende maatregelen” in de scholen na de vakantie voort te zetten. En de aanvankelijk afbrokkelende muur in mij is nu een keiharde betonnen muur geworden. Ik heb besloten niet meer mee te doen.

Ik stop.

Mijn diepste medeleven gaat uit naar mijn collega’s. Ik weet van hun angsten. Velen van hen verscheurden de eerste vaccinatieafspraken. Maar zelfs met de lul is de paniek voor de meesten niet verdwenen. Ze lezen en horen over variaties en noodzakelijke versnaperingen. Ik weet niet wanneer een normaal leven voor haar weer mogelijk zal zijn.

Mijn grootmoeder zou zeggen: “Ik bid voor haar.”

U mag gratis verder lezen. Dat blijft ook zo. Deze website is wel afhankelijk van uw donaties. Steun ook vrije journalistiek in deze tijd van het Nieuwe Normaal. Wat normaal is bepalen wij samen. Dat begint op plekken als deze.

Een oproep van de redactie: door de coronacrisis heeft Indignatie het, net als veel andere websites, ontzettend lastig. Wij willen alles gratis leesbaar houden voor iedereen, waardoor we voor onze inkomsten afhankelijk zijn van reclame. Maar bedrijven hebben financiële zorgen, en hebben dus niet veel te makken. Daar merken wij de gevolgen ook van. Vandaar onze omroep aan u, onze lezers: steun ons alsjeblieft! U kan hier ons steunen.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.




Comments

comments