Connect with us

Geschiedenis

60 jaar geleden startte men met de Berlijnse muur

Published

on

de Berlijnse muur

De Berlijnse muur (1961-1989) leeft in de herinnering voort als een grote muur die dwars door Berlijn liep en de stad in een westelijk en een oostelijk deel verdeelde. In werkelijkheid was het een muur van 168 km die rond West-Berlijn werd gebouwd zodat dit hermetisch werd afgesloten. Het gedeelte van de muur dat dwars door Berlijn liep bedroeg daarvan ongeveer een kwart.

Maar ook ‘muur‘ geeft geen waarheidsgetrouwe indruk van dit bouwsel: het was een zwaarbewaakte betonnen constructie, soms tot vijf meter hoog, voorzien van prikkeldraad. En met parallel daaraan grachten en andere versperringen, tussenin een open ruimte, dan vaak een tweede muur en ook nog betonblokken om voertuigen tegen te houden. Het geheel op sommige plaatsen wel 100 m breed. Grote wachttorens zorgden ervoor dat niemand buiten schot bleef.

muur

Hoe kwam het tot een muur?

In 1945 verliest Duitsland immense territoria aan Polen en de Sovjet-Unie. De rest wordt in vier bezettingssectoren verdeeld, een Amerikaanse, een Britse, een Franse en een Sovjetzone. Berlijn ligt geografisch helemaal in deze laatste, maar een integratie van de Duitse hoofdstad in de Sovjetzone is onaanvaardbaar voor het Westen. Dus wordt ook Berlijn in vier bezettingszones verdeeld, net zoals Wenen trouwens.

De Sovjets krijgen uiteindelijk bijna de helft van Berlijn in handen, met het enorme voordeel dat hun Berlijnse bezettingszone helemaal aansluit bij hun bezet gebied in het Oosten van Duitsland. Voor de andere geallieerden ligt dat veel moeilijker en bedraagt de afstand tussen hun bezettingszone in Berlijn en die in het overige Duitsland honderden kilometers.

De Russen roven hun zone in de kortste keren leeg, maar dat blijkt lang niet te volstaan voor de heropbouw van de Sovjet-Unie. Op verschillende geallieerde conferenties eist Moskou een deel van de ‘herstelbetalingen’ op die uit het Roergebied (Britse zone) komen. Alleen Frankrijk is daarmee akkoord, de VS en Groot-Brittannië zijn resoluut tegen.

West-Berlijn uithongeren

De Sovjets proberen dan een opslorping van heel Berlijn in ‘hun’ zone te bereiken. Een eerste poging daartoe ondernemen ze in 1948. Op 23 juni 1948, net voor middernacht, schakelen de Sovjets de elektriciteitsvoorziening uit in de Westelijke sectoren. Alle toegangswegen worden afgesloten. Het geïsoleerde West-Berlijn zit opeens zonder voedselbevoorrading voor zijn meer dan twee miljoen inwoners.

Op 26 juni 1948 starten de Amerikanen en de Britten een gigantische luchtbrug. De onafgebroken, dagelijkse aanvoer van tonnen en tonnen levensmiddelen maakt dat West-Berlijn van uithongering gespaard blijft. Frankrijk speelt weer cavalier seul, beperkt zich tot de voedselbevoorrading van de eigen troepen en draagt niet bij tot het in leven houden van de Duitse bevolking.

Op 12 mei 1949, na 322 dagen, maakt de Sovjet-Unie plots een einde aan de blokkade. Het annexeren van West-Berlijn is mislukt.

De Westerse geallieerden trekken er hun lessen uit en stemmen in met de reeds lang voorbereide stichting van de Bondsrepubliek Duitsland.* Die wordt een feit op 23 mei 1949. De Sovjets reageren met de oprichting van de Duitse Democratische Republiek op 7 oktober 1949.

Opstand tegen het DDR-regime

De DDR is een marxistische politiestaat. De Stasi (Staatssicherheit) bewaakt het volk tot in het detail. Elke echte of vermeende oppositie wordt genadeloos vervolgd. De Stasi beschikt in 1988 over 200.000 agenten, wat viermaal meer is dan de Gestapo voor het gehele Duitse Rijk ten tijde van Hitler.

De zware opeisingen waarmee de Sovjet-Unie de DDR belast, remmen de economische ontwikkeling danig af. In 1988 ligt het BNP van de DDR op nog geen 50% van de Bondsrepubliek. Inhaalpogingen van de DDR leggen onmenselijke druk op de werkende bevolking. Die wordt regelrecht uitgebuit. De arbeiders roeren zich, bouwvakkers voorop.

Op 17 juni 1953 verzamelen zich al vroeg in de ochtend tienduizenden betogers in Oost-Berlijn. Andere steden volgen onmiddellijk. Die dag komen minstens een miljoen Oost-Duitsers op straat. Protest tegen de uitbuiting op de werkvloer (de prestatienormen waren net nog maar eens met 10% opgeschroefd) leidt tot politiek verzet en de bevrijding van politieke gevangenen. Sovjettanks en de Vopo (Volkspolizei) slaan de opstand gewelddadig neer. Meer dan vijftig doden, zeven demonstranten die daarna worden terechtgesteld en nog een onbekend aantal ‘in gevangenschap overleden’.

Economische redenen voor de Muur

Het neerslaan van de volksopstand en de daaropvolgende repressie leiden tot een aanzwellende vluchtelingenstroom van de DDR naar de Bondsrepubliek. Alleen al in West-Berlijn telt men in 1953 meer dan 300.000 vluchtelingen. Daaronder vele goed geschoolde arbeidskrachten en studenten, voor de helft beneden de 25 jaar. De DDR-economie verzakt. Voor de periode 1949-1961 schat men het aantal DDR-vluchtelingen op 2,6 miljoen.

Een specifiek Berlijns probleem was dat van de zwarte markt en de smokkel. West-Berlijners konden in Oost-Berlijn ultravoordelig inkopen door hun D-marken ‘zwart’ te wisselen in Oost-Duitse mark. Doorheen de jaren evolueerde de wisselkoers van 5 naar 10 Oost-marken voor één D-mark. Het werd een massaal bedreven volkssport. Een extra dreun voor de DDR-planeconomie.

Nog een Berlijnse complicatie: voor de stichting van de Bondsrepubliek en de DDR in 1949 hadden 120.000 West-Berlijnse pendelaars een baan in Oost-Berlijn. Zo ook de meer dan 75.000 Oost-Berlijners die in West-Berlijn werkten. Die werden in D-marken betaald en konden in het Oosten grote sier maken met hun enorme koopkracht. Hun aantal voor de jaren na 1949 is niet bekend, maar sowieso voortdurend stijgend.

West-Berlijn wordt een gevangenis

De DDR stelt Moskou voor een muur te bouwen rond West-Berlijn, maar krijgt geen goedkeuring. De Oost-Duitse leider Walter Ulbricht kiest voor de vlucht naar voor en verklaart op 15 juni 1961: ‘Het grondgebied van West-Berlijn behoort tot het grondgebied van de DDR‘.

Gevolg: in juli 1961 vluchten 30.000 Oost-Duitsers via Berlijn naar het Westen. Moskou geeft uiteindelijk toestemming om de Muur te bouwen. Op 13 augustus 1961 grendelen 15.000 Oost-Duitse soldaten en politiemannen alle toegangswegen van Oost- naar West-Berlijn af. De dag daarvoor zijn op één dag nog maar eens 3.190 mensen naar West-Berlijn gevlucht.

Officieel geldt 13 augustus 1961 als ‘Dag van de bouw van de Berlijnse Muur’. Maar die dag werd er niets gebouwd, alleen de Sovjet-sectorgrens afgesloten. De volgende dagen komen prikkeldraadomheiningen. In september begint de bouw van de Muur. Daarbij worden ook de vensters van huizen op de grens dichtgemetseld. Oost-Duitsers waren daarlangs met beddenlakens gevlucht, een oude vrouw dook over de grens in het springzeil van de West-Berlijnse brandweer. Men telt 400 vluchtelingen-van-de-laatste-kans. Van de Oost-Duitse militairen die de grens bewaken, deserteren er nog snel 85 naar de overkant.

Antifascistische verdedigingswal

In de DDR juichen de communistische leiders en noemen de Muur de ‘antifascistische verdedigingswal’, tot op de postzegels en in de schoolboeken toe.

In het Westen roept bondskanselier Adenauer de bevolking op tot ‘kalmte en bezonnenheid’. Meer dan 300.000 West-Berlijners houden op 16 augustus een bewogen demonstratie voor hun stadhuis. Een week later komt Adenauer dan toch eens kijken in Berlijn. Naar de Sovjet-commandant in Oost-Berlijn stuurt men… een deurwaarder met een soort eigendomsvoorbehoud.

In 1970 bevestigt de West-Duitse staatssecretaris Egon Bahr dat geen enkele Westers land in Moskou had geprotesteerd tegen de bouw van de Muur.

Huichelende Kennedy

Daarna blijkt ook dat president John Kennedy al begin juni 1961 in Wenen bij Sovjetpremier Chroesjtsjov had ingestemd met maatregelen om de vlucht van Oost-Duitsers naar het Westen te verhinderen. Vrije toegang tot West-Berlijn was wel een voorwaarde. Niet dus.

Kennedy werd in 1963 populair met zijn emotioneel ‘Ik ben een Berlijner!’. Maar zijn reactie in 1961 klonk anders: ‘Een muur is verdomme beter dan een oorlog’. De Britse premier Harold Macmillan was duidelijker: ‘De Oost-Duitsers houden de vluchtelingenstroom tegen en verschansen zich achter een nog dichter IJzeren Gordijn. Op zich is daar niets onwettelijks aan’.

En dus bleef de Berlijnse Muur staan tot in 1989. Bij wanhopige vluchtpogingen kwamen meer dan 200 mensen om. Hun juist aantal is onbekend.

*Saarland wordt pas in 1957 deel van de Bondsrepubliek, dit door de pogingen van Frankrijk om Saarland te annexeren of toch minstens onder Franse invloed te houden.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Geschiedenis

Gewist Geschiedenis: Lessen uit Mao Zedong’s ‘Grote Proletarische Culturele Revolutie’

Published

on

china

De Culturele Revolutie ging over het zuiveren van niet-communisten.

“Aan het begin van de Culturele Revolutie in 1966 gingen de jonge Rode Gardes van huis tot huis om alle sporen uit te wissen van wat zij ‘de vier ‘ouden’ ‘ noemden: oude ideeën, oude gebruiken, oude cultuur en oude gewoonten. Niets was een beter voorbeeld van de vierjarigen dan boeken.” – Jim Mann van de Los Angeles Times , 1985

Er zijn onmiskenbare parallellen tussen Mao Zedongs ‘Grote Proletarische Culturele Revolutie’ en de huidige marxistische bewegingen in het Westen. De Culturele Revolutie begon met het verbranden van boeken en veranderde al snel in het afbreken van standbeelden en het veranderen van de namen van plaatsen en ‘ vooral straatnamen ‘. Vervolgens zouden de Rode Garde ‘vijanden’ uit hun huizen slepen en hen publiekelijk te schande maken tijdens ‘strijdsessies’. Ten slotte zouden de Rode Gardes van huis tot huis gaan, eigendommen in beslag nemen en soms de mensen martelen en doden die zij als tegen de communistische revolutie beschouwden.

De Culturele Revolutie ging over het zuiveren van niet-communisten. De inspanning kwam nadat gedwongen collectivisatie tijdens de “Grote Sprong Voorwaarts” van 1958 – 1962 leidde tot een massale hongersnood “die meer dan 40 miljoen levens kostte”. In de nasleep van de gruwelijke Grote Sprong Voorwaarts moest Mao Zedong degenen vernietigen die begonnen af ​​te wijken van het communistische denken. Op 8 augustus 1966 verklaarde het Centraal Comité van de Chinese Communistische Partij (CCP  ) :

“Hoewel de bourgeoisie omver is geworpen, probeert ze nog steeds de oude ideeën, cultuur, gebruiken en gewoonten van de uitbuitende klassen te gebruiken om de massa’s te corrumperen, hun geest te veroveren en een comeback te maken.”

Om aan de macht te blijven, legde de CCP uit dat hun doel:

“…is om te strijden tegen en te verpletteren die gezagsdragers die de kapitalistische weg inslaan, om de reactionaire burgerlijke academische ‘autoriteiten’ en de ideologie van de bourgeoisie en alle andere uitbuitende klassen te bekritiseren en te verwerpen en om onderwijs, literatuur en kunst te transformeren en alle andere delen van de bovenbouw die niet overeenkomen met de socialistische economische basis, om de consolidatie en ontwikkeling van het socialistische systeem te vergemakkelijken.”

Mao moest de oppositie onderdrukken, zoals alle communisten moeten doen om de macht te behouden nadat duidelijk is gemaakt dat hun rampzalige beleid de burgers verwoest. Mao’s Culturele Revolutie eiste het leven van 7,73 miljoen onschuldige mensen en duurde van 16 mei 1966 tot de dood van Mao Zedong op 9 september 1976. Mao “ ontketende de [Culturele Revolutie] beweging door jonge mensen aan te sporen in opstand te komen tegen hun ouders en leraren ”.

De gevreesde Rode Garde, die toezicht hield op de enorme vernietiging tijdens die kwade periode in China, bestond uit militante middelbare scholieren en universiteitsstudenten die de taak hadden om “alle overblijfselen van de oude cultuur in China te verwijderen” en partijleiders die als “onvoldoende revolutionair werden beschouwd” te “zuiveren”. .” De Rode Garde waren gewoon zwaar geïndoctrineerde tieners die door Mao werden gebruikt “om het communisme af te dwingen door kapitalistische, traditionele en culturele elementen uit de samenleving te verwijderen” en doen denken aan Hitler’s bruine hemden in Duitsland en Antifa in Amerika en in het Westen van vandaag.

Burgers mochten alleen lezen uit “The Little Red Book”, of “Citaten van voorzitter Mao Zedong” en andere beperkte communistische propaganda. Volgens de BBC , “was het [T]he Ministerie van Cultuur gericht op het verspreiden van een exemplaar onder elke Chinese burger en werden honderden nieuwe drukkerijen gebouwd om dit te bereiken.”

Onderstaande afbeeldingen onthullen het militante karakter van de Culturele Revolutie; met rode gardisten die boeddhabeelden afbreken, het rode boekje lezen en verboden boeken verbranden.

Tijdens dat schrikbewind was niemand veilig voor de Rode Garde, die, zonder waarschuwing of bewijs, iemand als vijand van Mao als doelwit kon nemen en je naar een “strijdsessie” kon slepen, waar je zou worden vernederd en zelfs gemarteld en gedood urenlang voor publiek dat het spektakel kwam aanschouwen en verrukt was van de woede van het gepeupel. Of ze kunnen gewoon mensen in hun huizen martelen.

Er is heel weinig over die periode gedocumenteerd en de huidige Chinese Communistische Partij werkt strategisch om de burgers ervan te overtuigen dat de tijden veel beter zijn geworden sinds de tijd van de Rode Garde. Net als communisten hebben ze geprobeerd het wrede tijdperk uit de geschiedenis te wissen en strikte controles te houden op eventuele herinneringen aan die periode of aan de grote hongersnood.

Veel van de overgebleven foto’s van de Culturele Revolutie zijn gemaakt door de CCP-goedgekeurde fotograaf Li Zhensheng , die nauwgezet een geheime voorraad negatieven bijhield, zorgvuldig gedocumenteerd met de tijd, namen en locaties en bewaard onder de vloerplanken van zijn huis totdat hij ze kon smokkelen naar de Verenigde Staten. Li Zhensheng stierf vorige maand op 79-jarige leeftijd. Zijn foto’s zijn essentieel om de wreedheid van de Culturele Revolutie te begrijpen.

De onderstaande afbeeldingen tonen mensen die om wat voor reden dan ook werden gezien als mensen die de communistische lijn niet volgden. Ze zouden uren achtereen worden vernederd terwijl grote menigten hen uitschelden, vaak gedwongen om voorovergebogen te gaan staan ​​met borden om hun nek of domkoppen die hun schuld als ‘rechtsen’ of ‘kapitalisten’ verkondigden.

Fan Shen, die in 1966 12 jaar oud was, beschrijft zijn ervaring als jonge communist in het fascinerende boek ” Gang of One: Memoirs of a Red Guard “. Hij beschrijft zijn jeugdige opwinding bij het deelnemen aan de revolutie in de voetsporen van zijn communistische ouders, en zijn langzame desillusie toen hij werd gedwongen de wreedheid van zijn acties en die van zijn kameraden onder ogen te zien. Shens boek is vooral belangrijk omdat zijn verslag overeenkomt met de weinige afbeeldingen die in grafische details zijn bewaard.

Bekijk hier hoe Fan Shen zijn ervaring bespreekt:

Tijdens de Culturele Revolutie waren overal propagandaposters, en soms beeldden ze goede burgers af die “The Four Olds” kapot sloegen:

china
Vernietig de Oude Wereld; Vestig de Nieuwe Wereld
(Dasui jiu shijie, chuangli xin shijie)
 , 1967, Peking

Zoals beschreven aan de Columbia University :

Deze propagandaposter is een klassiek voorbeeld van de Rode Garde-kunst uit de vroege Culturele Revolutie en illustreert de anti-traditionele, anti-imperialistische beeldenstorm die tot in de jaren zestig voortduurde. Merk op dat de arbeider een kruisbeeld kapot maakt, evenals een boeddhistisch beeld en klassieke Chinese teksten.

De posters beeldden Mao Zedong af als een van een lange rij legendarische en moorddadige communisten, wat hij inderdaad was.

Opgemerkt moet worden dat literatuur over de Culturele Revolutie vaak wordt geschreven vanuit een revisionistisch perspectief in een poging het communistische element van die periode te bagatelliseren en het als een anomalie voor te stellen.

Wetende dat links de meedogenloze geschiedenis van de Culturele Revolutie, die meer dan twintig jaar na de wreedheden van nazi-Duitsland het leven kostte, niet geleidelijk kan doorschrobben, doen velen mentale gymnastiek om Mao’s heerschappij te scheiden van de tirannieke tendensen van het hedendaagse communisme.

In feite is de Culturele Revolutie de essentie van het communisme.

Ik kan hier alleen maar aan toevoegen dat in de rode boekjes de auteurs worden vervangen door tech. Twitter heeft een hoofd van China aangesteld (maar zijn daar zelf verbannen), Google en FB, ze zijn allemaal medeplichtig aan het toestaan ​​​​van hun platforms om nu een gecensureerde omgeving te zijn zonder consistentie. Elke echte liberaal weet dat censuur in welke vorm dan ook verschrikkelijk is. Het leidt naar slechts één plaats en slechts één plaats. De enige manier waarop duisternis kan worden overwonnen, is in het licht. Hoe snel vergeten deze idioten dat het joodse denken als gewelddadig werd beschouwd, hun boeken, winkels en uiteindelijk werden ze zelf voor miljoenen verbrand door ooit ‘goede mensen’. We zien dat deze platforms miljoenen nepaccounts toestaan, in de meeste gevallen opgezet door door buitenlandse ondersteunde bots die zijn gemaakt met als enig doel Helter Skelter te ontketenen. Twintig mensen zijn tegenwoordig verwend en geïndoctrineerd opgegroeid. Ze zullen snel weten hoe echte tirannie (niet een door de media gefabriceerde tirannie) eruitziet en aanvoelt. Aan de andere kant, misschien zullen zij degenen zijn die de klappen uitdelen. 

Ik heb naar meer dan 30 landen gereisd en honderden uren doorgebracht in gesprekken met degenen die dit en andere soortgelijke dingen ontvluchtten. Niemand voelde dat het kon gebeuren. Ik sprak met een vrouw in Toronto die om 7 uur haar ouders aangaf, zonder het te weten. Toen ze uit school thuiskwam, waren haar ouders weg en haar grootmoeder sprak geen woord tegen haar en keek haar zelfs niet in de ogen. Een oom en tante kwamen om 2 uur ’s nachts opdagen en ze smokkelden haar China uit, uiteindelijk in Zuid-Korea en uiteindelijk naar Canada. Pas jaren later zou ze met afgrijzen beseffen dat zij het was die haar ouders had vermoord. Een klant van een bank liet zijn moeder hem slechts een paar jaar geleden onthullen dat de leraar, als tiener in haar klas met haar geliefde leraar, Mao bekritiseerde … verschillende tieners vielen haar aan en sloegen haar dood. Zijn moeder vluchtte, voor altijd met het schuldgevoel dat ze hulpeloos was geweest om het te stoppen… Poolse wetenschappers die als studenten uit Polen vluchtten, opgejaagd door de communistische bewakers. Tot op de dag van vandaag, na meer dan 40 jaar in Canada te hebben gewoond, dringt de vader aan op een familieplan voor evacuatie. Zo gelooft hij dat geen enkel systeem ooit veilig is. En het meest recent zat ik afgelopen zomer in een vliegtuig met een ouder echtpaar, op de vlucht voor Venezuela… hun 400 hectare grote boerderij en hun hele leven achterlatend dankzij de ineenstorting veroorzaakt door het ongebreidelde socialisme en nu totalitaire aanvallen. 5 van hun oudere kinderen en hun families vluchtten naar Duitsland, Frankrijk en Canada. 

Ze hebben hun hele leven gewerkt om die boerderij te bouwen. Ze waren kapot. Het irriteert me wat er gebeurt. Het zou iedereen met een greintje historisch besef moeten walgen. Gelukkig voor deze klootzakken hebben de meesten het niet…. en tech is meer dan blij om een ​​handje te helpen.. niet slim genoeg om te zien wat Xi heeft gedaan met 1,5 miljoen regeringsmedewerkers, en recentelijk met Jack Ma. Misschien als ze alles in beslag hebben genomen en ons als kapitalistische varkens worden vastgehouden… zal hun onwetendheid verdwijnen… en zal het tot hen doordringen welke rol ze hebben gespeeld om het te laten gebeuren. en onlangs naar Jack Ma. Misschien als ze alles in beslag hebben genomen en ons als kapitalistische varkens worden vastgehouden… zal hun onwetendheid verdwijnen… en zal het tot hen doordringen welke rol ze hebben gespeeld om het te laten gebeuren. en onlangs naar Jack Ma. Misschien als ze alles in beslag hebben genomen en ons als kapitalistische varkens worden vastgehouden… zal hun onwetendheid verdwijnen… en zal het tot hen doordringen welke rol ze hebben gespeeld om het te laten gebeuren.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Geschiedenis

Neurenberg, 1947

Published

on

Neurenberg

In de jaren dertig werden de Duitse geneeskunde en Duitse zorginstellingen algemeen beschouwd als de meest geavanceerde ter wereld. Decennia voordat Hitler aan de macht kwam, waren er echter subtiele maar enorm ingrijpende verschuivingen aan de gang, te beginnen met de opkomst van de eugenetica-beweging aan het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw.

In 1922 publiceerden Alfred Hoche en Karl Binding, een psychiater en een advocaat, een invloedrijk boek,  De vernietiging van het leven toestaan ​​dat het leven onwaardig is . Een metafoor uit deze en andere invloedrijke werken sprak tot de verbeelding van het Duitse medische establishment en ondermijnde de traditionele ethiek van Hippocrates die de geneeskunde sinds de oudheid beheerste.

In plaats van de gezondheid van de individuele patiënt die voor behandeling kwam te dienen, werden Duitse artsen aangemoedigd om verantwoordelijk te zijn voor de “gezondheid” van het “sociale organisme” – het  volk – als geheel.

In plaats van getroffen individuen als zieken te beschouwen en medische zorg nodig te hebben, werden Duitse artsen agenten van een sociaal-politiek programma,  gedreven door een koude en berekenende utilitaire ethos. Als het sociale organisme als gezond of ziek werd beschouwd, werden sommige individuen (bijvoorbeeld mensen met cognitieve of fysieke handicaps) op het  volk gekarakteriseerd als ‘kankers’ . En wat doen artsen met kanker, maar elimineren ze? 

De eerste mensen die door de nazi’s werden vergast, waren geen joden in concentratiekampen (die later kwamen), maar gehandicapte patiënten in psychiatrische ziekenhuizen, vermoord onder het ‘T4 Euthanasieprogramma’ van het Derde Rijk. Elk van deze doodvonnissen werd ondertekend door een Duitse arts. Zelfs nadat het dodelijke regime zijn aandacht op joden en andere etnische minderheden had gericht, bleven ze quasi-rechtvaardigingen op het gebied van de volksgezondheid inzetten: bedenk dat de joden routinematig door de nazi’s werden gedemoniseerd als ‘verspreiders van ziekten’. Als artsen niet de behoeften van zieke en kwetsbare patiënten dienen, maar agenten zijn van een sociaal programma, laat het Duitse voorbeeld ons zien wat er gebeurt als dat sociale programma verkeerd wordt gestuurd door een corrupt regime.

Toen de wreedheden van de nazi-dokters tijdens de naoorlogse processen van Neurenberg aan het licht kwamen, veroordeelde de wereld terecht Duitse artsen en wetenschappers die eraan deelnamen. Dat hun acties onder het naziregime legaal waren, was geen adequate verdediging; deze artsen werden in Neurenberg veroordeeld voor misdaden tegen de menselijkheid. Om dergelijke rampen in de toekomst te voorkomen, werd het centrale principe van onderzoeksethiek en medische ethiek – namelijk de  vrije en geïnformeerde toestemming  van de proefpersoon of patiënt – vervolgens duidelijk verwoord in de  Code van Neurenberg . Hier is de eerste van de 10 punten die in de code worden verwoord:

De vrijwillige toestemming van de menselijke proefpersoon is absoluut essentieel. Dit betekent dat de betrokkene rechtsbevoegd moet zijn om toestemming te geven; moet zo zijn gesitueerd dat het vrije keuzevrijheid kan uitoefenen, zonder tussenkomst van enig element van geweld, bedrog, bedrog, dwang, te ver gaan of een andere bijbedoeling van dwang of dwang; en moet voldoende kennis en begrip hebben van de elementen van het betrokken onderwerp om hem in staat te stellen een begrijpende en weloverwogen beslissing te nemen. Dit laatste element vereist dat vóór de aanvaarding van een bevestigende beslissing door de proefpersoon hem de aard, de duur en het doel van het experiment bekend worden gemaakt; de methode en middelen waarmee het moet worden uitgevoerd; alle redelijkerwijs te verwachten ongemakken en gevaren;

Dit principe werd verder ontwikkeld in de Helsinki-verklaring van de World Medical Association, het Belmont-rapport in opdracht van de Amerikaanse federale regering in de jaren zeventig, en vervolgens gecodificeerd onder de Amerikaanse Code of Federal Regulations in de “Common Rule”, de wet die de mens regelt. onderwerpen onderzoek in de Verenigde Staten.

Snel vooruit naar 2020. In het licht van het nieuwe coronavirus en de angsten die worden veroorzaakt door mediapropaganda, werd het principe van vrije en geïnformeerde toestemming opnieuw losgelaten. Het meest flagrante, maar zeker niet het enige voorbeeld waren vaccinmandaten die werden uitgevaardigd terwijl de vaccins nog onder de toelating voor gebruik in noodgevallen vielen, en dus volgens de eigen definitie van onze federale overheid, ‘experimenteel’.

Hoe en waarom werd het bolwerk van de 20e-eeuwse medische ethiek zo snel verlaten, en met zo weinig tegenstand van het medische en wetenschappelijke establishment? Wat waren de onmiddellijke effecten? Wat zullen de langetermijngevolgen zijn van de verschuiving terug naar een grove utilitaire ethiek die wetenschap, geneeskunde en volksgezondheid beheerst tijdens een pandemie?

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Geschiedenis

De reconquista van de geschiedenis: extreemrechts in Spanje en de herinnering aan het keizerlijke Spanje

Published

on

vox

Nationale identiteiten putten uit de geschiedenis: uit de door elkaar gegooide verhalen uit het verleden probeert de politiek een samenhangend verhaal te creëren, een ‘ nationale mythe ‘. Maar de confrontatie met de nationale mythe kan gevaarlijk zijn en tot weerstand leiden, ontdekte paus Franciscus, die per ongeluk Spaanse reactionairen uitdaagde met zijn brief aan aartsbisschop Rogelio Cabrera Lopez van Monterrey, Mexico.

Om de 200ste verjaardag van Mexico’s onafhankelijkheid van het Spaanse rijk op 27 september 2021 te vieren, riep de paus het Mexicaanse volk op om “het verleden opnieuw te lezen, rekening houdend met zowel de lichten als de schaduwen die de geschiedenis van het land.” Paus Franciscus erkende de rol van de kerk in het westerse kolonialisme in Amerika en vroeg om vergeving van ernstige zonden die door individuen en instellingen in naam van het katholicisme zijn begaan. De brief leidde tot verontwaardiging, niet in Mexico, maar in Spanje, onder conservatieve en extreemrechtse kringen die hun nationale mythologie onder vuur zagen liggen.

Het verzet tegen de boetedoening van paus Franciscus werd geleid door Partido Popular (De Volkspartij). De partij, opgericht door functionarissen van het Franco-regime, is een soort extreemrechtse erfgenaam van de nog niet zo lang geleden fascistische dictatuur, maar die nu probeert afstand te nemen van het verleden door vast te houden aan de christendemocratische ideologie. Isabel Diaz Ayuso, lid van de Volkspartij en voorzitter van de Gemeenschap van Madrid, was bijzonder uitgesproken over de brief van de paus. Ze verklaarde:dat ze “verbaasd was dat een katholiek die Spaans spreekt op die manier zou praten over een erfenis als de onze, die het Spaans, het katholicisme, en dus beschaving en vrijheid, naar het Amerikaanse continent heeft gebracht.” Ayuso beschuldigde de paus van het verspreiden van het idee van een ‘vermeende erfzonde’, dat van kolonialisme, een instrument van linkse politici. Ze beweerde dat de erfenis van Spanje in Amerika “een van de grootste mijlpalen in de geschiedenis” was en dat de president van Mexico, Andrés Manuel López Obrador, en oppositieleiders “een inheemsheid promootten dat het nieuwe communisme is”.

De berisping van het kolonialisme als een van de ‘erfzonden’ van het Westen wordt gedeeld door andere nationalistische en extreemrechtse politieke bewegingen in de westerse wereld. Binnen de Verenigde Staten heeft radicaal rechts de term ‘blanke schuld’ bedacht voor soortgelijke doeleinden. Alt-Right dringt erop aan dat bewegingen, zoals Black Lives Matter, de geschiedenis herinterpreteren om nieuwe ideologieën te legitimeren die blanke Amerikanen sociaal en politiek onderdrukken.

Evenzo beweerde extreemrechts Spaans dat Franciscus’ boetedoening “deel uitmaakt van het annuleren van de cultuur, van het vernietigen van de geschiedenis van de naties waar we zo trots op zijn.” Ayuso’s onbeschaamde houding probeert de grenzen van wat politiek aanvaardbaar is te verleggen door de voorstanders van het Spaanse kolonialisme te positioneren als slachtoffers van deze nieuwe linkse overheersing die hen het zwijgen probeert op te leggen. Deze verschuiving moedigt vervolgens anderen aan om soortgelijke opvattingen te uiten. Voormalig premier José María Aznar verdedigde bijvoorbeeld de Spaanse Conquista en zei: “Ik ben geneigd er erg trots op te zijn, ik vraag niet om vergiffenis”.

Het standpunt van de Volkspartij over de herinnering aan de kolonisatie van Amerika heeft meer radicale overtuigingen genormaliseerd. Vox, de Spaanse extreemrechtse partij, opgericht door leden die zich in 2013 afscheidden van de Volkspartij , heeft zich bijvoorbeeld  diep in de nationalistische taboes van Spanje genesteld en heeft soms Franco verdedigd”. De partij heeft zich gelukkig aangesloten bij de zware kritiek op de brief van Francis.

Pogingen van Ayuso en Vox om de brief van de paus van september te herinterpreteren als een linkse politieke stunt, aangewakkerd door moderne censuur, houden geen rekening met de geschiedenis. Paus Johannes Paulus II stimuleerde deze praktijk al in 1985 toen hij zich verontschuldigde voor een andere kolonialisme-gerelateerde horror, de trans-Atlantische slavenhandel. Sinds hij tot paus is gekozen, strijdt Francis al jaren voor de erkenning van de rol van het katholicisme in het westerse kolonialisme. Zo had hij in 2015 in Bolivia om vergiffenis gesmeektvoor de acties van de katholieke kerk in de Conquista, opmerkend dat “veel ernstige zonden [tegen] de inheemse bevolking van Amerika zijn begaan in de naam van God” en “nederig vergiffenis vragen, niet alleen voor de overtreding van de kerk zelf, maar ook voor misdaden begaan tegen de inheemse volkeren tijdens de zogenaamde verovering van Amerika.” Destijds riepen deze uitspraken niet zo’n sterke weerstand op, aangezien ‘cultuur opheffen’ toen nog geen bestaand begrip was.

De nationaal-populistische en extreemrechtse reactie op de brief van paus Franciscus illustreert hoe rechts zichzelf probeert te versterken door een nieuwe linkse censuur aan de kaak te stellen. Het heeft deze beschuldiging, die vaak wordt gebruikt onder het aan de kaak stellen van een zogenaamd ‘cultureel marxisme’, in verband gebracht met verhalen over blanke slachtofferschap en dun verhulde racistische opmerkingen onder het mom van ‘beschaving’, wat heeft bijgedragen aan het versterken van, in dit geval, ouderwetse Spaanse nationalisme.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

De bazen van het ‘Veiligheidsberaad’ zijn stiekem een nieuwe macht aan het worden

Tot ruim twee jaar geleden had nauwelijks iemand gehoord van ‘veiligheidsregio’s’, laat staan van ‘het Veiligheidsberaad’. Maar in coronatijd waren de burgemeesters van de veiligheidsregio’s en vooral hun voorzitter Hubert… [...]

Het bloedbad van Melilla

37 Afrikanen kwamen om bij een poging om over het hek van de Spaanse enclave Melilla in Marokko te springen. Ceuta en Melilla zijn twee steden die op het Afrikaanse… [...]

Welkom in Circus Rutte!

Je wordt gekwalificeerd als een tassendraagster van de Minister-president Rutte, laat een paar traantjes en het linkse deel van de Tweede Kamer staat op zijn achterste benen. Een linkse politieke… [...]

Waarom was er geen georganiseerd verzet tegen de staatsgreep van 6 januari van Trump?

Trump – De lopende hoorzittingen van het Amerikaanse Congres over de gebeurtenissen van 6 januari 2021 hebben harde waarheden aan het licht gebracht over de zieke, precaire staat van de… [...]

Europa wil oorlog

Europa moet zich voorbereiden op de zondvloed die op haar afkomt, en dat allemaal omdat de Litouwse satrap van de NAVO denkt dat ze een Mozes is, die twee delen… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN