Connect with us

EU

Afscheid van Angela, ‘wir schaffen das’, Merkel

Published

on

merkel

Dit najaar eindigt het tijdperk van Angela Merkel. In de 16 jaar dat Merkel aan het roer stond van Duitsland, kreeg ze vele etiketten opgeplakt. Correspondent Sterre Lindhout legt de belangrijkste onder de loep.

Merkel, de Oost-Duitse

Bij de talloze malen dat Angela Merkel de afgelopen anderhalf jaar de Duitse corona-regels moest toelichten, deed ze iets wat ze in de vijftien jaar daarvoor slechts zelden had gedaan: ze verwees naar de eerste helft van haar leven, in de DDR. ‘Voor iemand zoals ik’, zei ze in maart 2020, ‘voor wie de vrijheid om te reizen en bewegingsvrijheid zwaar bevochten rechten zijn, kunnen deze beperkingen alleen worden gerechtvaardigd als ze absoluut noodzakelijk zijn.’

Toen de Muur viel was Angela Merkel 35 jaar oud en leidde ze een best tevreden, maar onspectaculair bestaan als gepromoveerd natuurkundige in Oost-Berlijn. Liever had ze leraar willen worden, maar daarvoor achtte het regime haar, als telg uit een intellectueel domineesgezin, politiek niet betrouwbaar genoeg.

Nauwelijks bekomen van de verbijstering over de nieuwe realiteit waarin ze zich na 9 november 1989 bevindt, besluit Angela Merkel haar leven over een andere boeg te gooien, de wetenschap te laten voor wat het is en aansluiting te zoeken in de politiek; snel schakelen in tijden van crisis zal ook later als Bondskanselier een van haar talenten blijken.

Een jaar later is Merkel persvoorlichter van de Oost-Duitse overgangsregering en nog een jaar later CDU-Minister van Vrouwen en Jeugd onder Helmut Kohl.

Hoeveel DDR stak er in CDU-politica Merkel en waar zag je dat terug? Die vraag heeft ze zelf nooit beantwoord en daarom deden biografen en journalisten dat des te gretiger. Vaak genoemd worden Merkels maling aan statussymbolen, haar algehele behoedzaamheid, en haar gewoonte de kaarten lang tegen de borst te houden in onderhandelingen over gevoelige dossiers.

Ik vroeg het ook aan iemand met wie ik gedurende mijn correspondentschap vaak over Merkel heb gepraat. Vera Sandberg, journalist, generatiegenoot van de Bondskanselier en net als zij opgegroeid in de DDR, herkent vooral Merkels pragmatisme. ‘Politiek is datgene wat mogelijk is, heeft ze een keer gezegd. Dat idee, dat je de wereld maar tot op bepaalde hoogte kunt beïnvloeden, is mij vertrouwd.’

Sandberg ziet ook iets anders: dat Merkel het zelfvertrouwen had om gewoon wel te zien hoever ze kwam in die onbekende politieke arena, vindt ze tekenend voor de levenshouding van de Oost-Duitse culturele en intellectuele elite, waarvan Merkel deel uitmaakte. Merkel was geen gewone DDR-burger, ze komt uit een milieu waar hoge ambities en zelfdiscipline de norm waren.’

De jonge Angela kreeg van haar voor DDR-begrippen vrijzinnige ouders niet alleen verboden boeken te lezen en West-Duitse kleding – Levi’s! – maar vooral een flink pak zelfbewustzijn, schrijft Ralph Bollmann in zijn deze zomer verschenen Merkelbiografie Angela Merkel, eine Kanzlerin und ihre Zeit. De familie Kasner, Merkels geboortenaam, ‘behoorde tot een elite die zich met het systeem arrangeerde, maar zich tegelijkertijd intellectueel superieur voelde.’

Sandberg vermoedt deze achtergrond de reden is dat Merkel al jaren weinig begrip lijkt te kunnen opbrengen voor de vele in woede en miskenning smorende Oost-Duitsers.

Want Merkel mag dan de eerste Oost-Duitse Bondskanselier geweest zijn, een Kanselier voor de Oost-Duitsers was ze zeker niet. Dat begon op te vallen toen het onrustig werd in de vijf oostelijke deelstaten, waar de komst van vele vluchtelingen een vat sluimerende vooroordelen, angsten en minderwaardigheidscomplexen tot ontploffing bracht en een breed gedeelde Merkelhaat aanwakkerde.

Had Angela Merkel de afgelopen 16 jaar meer als advocaat van de Oost-Duitsers moeten optreden? Hen in bescherming moeten nemen? Haar macht moeten gebruiken om nog steeds bestaande loonkloof van 15 procent tussen west en oost te dichten? Prominente Oost-Duitse stemmen vinden al jaren van wel. Merkel zelf reageert op deze vraag altijd korzelig en afgemeten. ‘Ik zie het als mijn opdracht mijn werk voor alle mensen in Duitsland te doen,’ zei ze in 2019 tegen Der Spiegel.

Wel pleit ze in hetzelfde interview voor meer waardering voor de moedige opstand van de DDR-bevolking tegen het regime die aan de val van de Muur vooraf ging. ‘Ik weet dat er in West-Duitsland destijds niet alleen moedige mensen leefden. Ik herinner me dat sommigen het al veel vonden als ze een boek over de grens moesten smokkelen.’

Mutti Merkel

Van alle etiketten die ooit op Merkel geplakt is, vooral internationaal, is een absolute nummer één. Mutti. Typ “Mutti Merkel” in bij Google en er verschijnen krantenbijdragen uit de hele wereld.

Als ik Merkel Mutti noemde in de Volkskrant, en dat deed ik een aantal keer, had ik daar gemengde gevoelens bij. Was het niet kleinerend? Zeker omdat het een vrouw betrof? (Al kent de politieke geschiedenis ook vadertjes. Denk aan Drees, en Stalin.) Mijn twijfel werd versterkt door verontwaardigde mails van lezers met de vraag waarom ik zo’n vrouwonvriendelijke bijnaam overnam.

Met enige vertraging kan ik daarop een zinnig antwoord geven, namelijk dat ‘Mutti’ een belangrijke verklarende factor is voor Merkels jarenlange populariteit. Voor de duidelijkheid: Mutti betekent in de eerste plaats gewoon moeder, en wordt vooral in het oosten van Duitsland ook zo gebruikt. Daarnaast kan het, volgens het woordenboek Duden, ‘moederlijke, huisvrouw-achtige vrouw’ betekenen. In deze betekenis wordt Mutti vaak gebruikt voor denigrerende opmerkingen.

Het was Michael Glos, een in de vergetelheid geraakte minister van Economische Zaken, die ‘Mutti’ ergens in het jaar 2009 muntte. Het schijnt dat Glos, van de Beierse CSU, zich ergerde aan Merkels ‘moederlijke’ bemoeizucht. Der Spiegel schreef destijds dat Merkel Glos op een gure winterdag ‘moederlijk’ adviseerde een warme jas aan te trekken – maar dat verhaal valt in de categorie journalistieke legendes.

Wat wel zeker is: Merkels pr-team ontdekte ‘Mutti’ als succesvol marketinginstrument, zegt socioloog en genderonderzoeker Dorothee Beck, die zich in de Mutti-cultus verdiepte. Volgens haar bood ‘Mutti’ in eerste instantie de oplossing voor een pr-probleem uit Merkels beginjaren: namelijk dat er zo weinig ‘typisch vrouwelijk’ was aan de kanselier, wat de traditioneel denkende CDU-achterban bevreemdend vond. ‘Mutti bood precies de apolitieke en aseksuele vorm van vrouwelijkheid waar de CDU naar op zoek was.’

In het begin viel de betekenis samen met de door Merkel zelf soms als rolmodel aangehaalde, spreekwoordelijke ‘Schwäbische Hausfrau’. Schwabenland is een deel van Baden-Württemberg waar mensen volgens het cliché een zuinig, maar gelukkig leven leiden. Op deze manier camoufleerde Mutti de harde sociale politiek uit die tijd. Een verstandige moeder met de hand op de knip is voor kiezers een prettiger beeld dan een Kanselier die de staatsschuld vermindert – op kosten van sociale minima, het onderwijs en de infrastructuur. (Het achterstallige onderhoud aan de publieke infrastructuur is een problematisch deel van Merkels binnenlandse erfenis.)

Omdat Merkel door de jaren heen de mannelijke ego’s in haar partij steeds onder de duim hield – of gewoon ‘kalt stellte’, kreeg Mutti ook de bijklank van een moeder die haar onstuimige jongens tot de orde roept. Internationaal werd Merkels ‘moederlijke’ kalmte gezien als aangenaam tegenwicht aan het autoritaire apenrotsgedrag van sommige wereldleiders. In het vluchtelingenjaar 2015 groeide Merkel uit tot een soort barmhartige ‘Mutti der natie’, en na het afzwaaien van Barack Obama zelfs van het ‘Vrije Westen.’

Overigens vermoedt Beck dat de bijnaam ‘Mutti’ paradoxaal genoeg alléén werkte omdat Merkel geen kinderen heeft. Het idee dat het moederschap een levensinvulling op zich is en niet deelbaar met een ambitieuze baan, is in Duitsland bijzonder hardnekkig.

Hoe ingeburgerd Mutti was geworden, realiseerde ik me toen ik voorafgaand aan de verkiezingen van 2017 een groep jonge Duitsers interviewde, de zogenaamde ‘generatie Merkel.’ De meesten stemden niet op Merkels partij, maar waren wel positief over haar als persoon. Een gespreksflard: ‘Toen Trump president werd, realiseerde ik me hoe geruststellend haar persoonlijkheid is tussen al die mannen’, zei iemand. Waarop een ander, half ironisch riep: ‘Het is toch Mutti!’

Des te opvallender is het dat het etiket ‘Mutti’ kort daarna snel en geruisloos verdween. Dorothee Beck denkt dat het samenhangt met Merkels onherroepelijke machtsverval. ‘Die naam werkte alleen zolang ze onomstreden was.’ Eind 2018 maakte Merkel, politiek zwaar onder druk, haar vertrek als CDU-voorzitter bekend. In de zomer van 2019 begon ze te trillen bij publieke optredens. Waarschijnlijk was ‘Mutti’ in deze toestand te riskant geworden, de kans te groot dat iemand zou zeggen ‘geh doch nach Hause, Mutti.’

Merkel,de feminist

Kunnen mannen eigenlijk ook Bondskanselier worden? Het is een kindervraag die Duitse ouders en leraren, na 16 jaar Angela Merkel, vaak moeten beantwoorden. Merkel heeft meisjes in Duitsland en de rest van de wereld bewezen dat vrouwen het hoogste politieke ambt kunnen bereiken én lang succesvol kunnen blijven. Alleen al daarom is ze een feministisch boegbeeld.

Des te meer omdat ze, het wereldbeeld van Duitse kleuters ten spijt, als vrouwelijk wereldleider vaker de uitzondering was dan de regel. Op mijn netvlies staat de groepsfoto van de G20 in Hamburg. Gastvrouw Merkel middenvoor in rode blazer, omringd door een paar dozijn mannen in donkere pakken; politieke kwelgeesten en economische concurrenten als Xi, Erdogan, Poetin en Trump.

Juist om haar vermogen die eenzaamheid uit te houden wordt Merkel bewonderd. Om haar aan onbewogenheid grenzende kalmte, waartegen ook seksistische commentaren afketsen: de denigrerende bijnaam ‘het meisje van Kohl’ in de jaren negentig, het gezeur over haar kapsel en gebrek aan make-up. En veel later, in 2015, het hatelijke fabeltje dat Merkel de grenzen zou hebben geopend voor vluchtelingen vanwege haar eigen onvervulde kinderwens.

Ondanks dit alles is Merkels feministische erfenis omstreden. Want wat heeft ze ondernomen om de gelijkheid van vrouwen te bevorderen? Te weinig, vinden de feministen van nu. Zestien jaar na het aantreden van de eerste vrouwelijke kanselier, is het percentage vrouwen in het Duitse parlement met 30 procent lager onder haar voorganger Gerhard Schröder (SPD). De gender pay gap is in Duitsland groter dan het Europese gemiddelde. Vrouwen met topposities in het bedrijfsleven zijn schaars en het Duitse belastingstelsel bevoordeelt nog steeds gezinnen met één kostwinner.

Jutta Allmendinger maakt een positieve balans op. De 64-jarige socioloog en voorzitter van de denktank Wissenschaftszentrum Berlin für Sozialforschung, bekend om haar vurige pleidooien voor gelijke kansen voor vrouwen op de arbeidsmarkt, noemt de riante ouderschapsverlofregeling die Duitsland onder Merkel invoerde en het onlangs aangenomen vrouwenquotum van 30 procent in voor bestuursraden van grote bedrijven – iets waar Merkel zich eerst jarenlang expliciet tegen had geweerd. Maar vorig jaar constateerde ze, met een ondertoon van oprecht chagrijn, dat wat er op vrijwillige basis gebeurde ‘volstrekt ontoereikend’ was.

‘We zijn er nog lang niet’, zegt Allmendinger, die lid is van de sociaaldemocratische SPD. Maar het is de vraag of je dat Merkel allemaal moet aanrekenen, als je kijkt hoe traditioneel het vrouwbeeld grote delen van de Duitse samenleving (en dus ook in de CDU) ten tijde van haar aantreden nog was. Symbolisch ‘extreem belangrijk’ vindt Allmendinger daarom, dat Merkel zich altijd heeft omringd met vrouwelijke adviseurs en dat het haar idee was om twee vrouwelijke ministers van Defensie te benoemen. Eerst Ursula von der Leyen en daarna Annegret Kramp-Karrenbauer.

Waarom verzette Merkel zich dan jarenlang expliciet tegen het predicaat feminist? Allmendinger noemt die reactie typisch voor de generatie vrouwen die weet hoe het voelt om de eerste en enige vrouw in een machtige positie te zijn. ‘Zelf was ik in zoveel besturen de eerste en altijd was er de impliciete verwachting dat ik er niks van zou kunnen. Ik wist: als ik nu de vrouwenkaart speel, zet ik mezelf buiten spel. Als Merkel steeds had opgeworpen als belangenbehartiger van de vrouwen, was ze in de CDU nooit zover gekomen.’

Toch heeft ook Allmendinger, die Merkel persoonlijk ‘een beetje’ kent, zich vaak afgevraagd hoeveel feminisme er nou écht in de kanselier steekt. Een onverwacht puzzelstukje in het antwoord kreeg ze laatst in gesprek met Alice Schwarzer (78), het feministisch geweten der Duitse natie. Schwarzer vertelde hoe Merkel in 1993 als minister van Vrouwen en Jeugd plots op de redactie van het feministische tijdschrift Emma stond, met de vraag of ze een recensie mocht schrijven over het destijds in feministische kringen bejubelde Backlash van Susan Faludi.

De recensie leest als een pamflet: ‘Daarom is een van de lessen uit dit boek en uit mijn ervaring: wij vrouwen moeten onze mars door de instituties voortzetten en deelnemen aan de publieke macht!’ Angela Merkel heeft aan die oproep ruimschoots gehoor gegeven.

Angela, ‘wir schaffen das’, Merkel

Een jaar geleden schreef ik een hoopgevend verhaal over Malak Boubaki, de Syrische scholier die vorig jaar in Nürnberg glansrijk haar eindexamen VWO haalde en inmiddels haar eerste jaar technische Geneeskunde heeft afgesloten.

Maar thuis in Berlijn maakte ik van een afstandje de worsteling van Sahan mee, een Syrische eerstehulparts die door mijn schoonmoeder werd voorbereid op de taalexamens die hij moest halen om in een Duits ziekenhuis aan de slag te kunnen. Elke vrijdag voor het middaggebed kwam Sahan langs om te oefenen. Keer op keer ging het mis tijdens het schriftelijke gedeelte van de toets. Terwijl zijn drie kinderen moeiteloos hun weg vonden in het nieuwe land, stond het leven van Sahan stil. De taallessen verzandden. Naar het examen durft mijn schoonmoeder uit beleefdheid niet meer te vragen.

In het collectieve geheugen, en waarschijnlijk ook in de geschiedenisboeken, zal Angela Merkel worden herinnerd als de kanselier die de Duitse grenzen opende voor meer dan een miljoen mensen. De kanselier van ‘Wir schaffen das.’ Het in eerste instantie onbeduidende zinnetje, dat Merkel uitsprak tijdens haar zomerpersconferentie van 2015, bleek met terugwerkende kracht een bijl die een wig in de Duitse samenleving dreef.Merkels vluchtelingenpolitiek heeft Duitsland ingrijpend en blijvend veranderd. Er loopt een cesuur tussen het saaie verkiezingsjaar 2013, toen Merkel onder de slogan ‘U kent mij’ herkozen werd, en de crisisjaren na 2015 waarin veel Duitsers zich dagelijks verbaasden over hun land. Waar asielzoekerscentra brandden en een neonazi in 2018 CDU-politicus Walter Lübcke doodschoot, vanwege zijn loyaliteit aan de kanselier.

‘Velen die destijds het debat bepaalden, geloofden daadwerkelijk dat ze in een van de beste landen ter wereld leefden’ schreef essayist Jana Hensel in die Zeit over de metamorfose die Duitsland in de herfst van 2015 onderging. De euforie over de Willkommenskultur, de vlaggen en teddyberen op het station van München, waren volgens haar de laatste stuiptrekkingen van deze aan arrogantie grenzende zelfverzekerdheid.

De stemming sloeg definitief om na aanrandingen en vernielingen in de nieuwjaarsnacht in Keulen, waarbij ook vluchtelingen betrokken waren. Er heerste een breed gedeeld gevoel van onzekerheid en ‘Kontrollverlust’. De vraag naar de houdbaarheid van Merkel als kanselier stak de kop op. Een reeks terroristische aanslagen wierp een verdere schaduw over 2016, met als dieptepunt de dodelijke vrachtwagenrit over de Berlijnse kerstmarkt, van een man die als vluchteling het land was binnengekomen.

Dat het AfD bij de verkiezingen van 2017 uit het niets de grootste oppositiepartij werd, is een gevolg van de polarisatie die met Merkels vluchtelingenpolitiek begon. Maar dat geldt evengoed voor de onstuimige groei van de Groenen de afgelopen jaren. Het politieke midden krimpt, met een felle richtingenstrijd in Merkels eigen CDU/CSU als gevolg. Politiek verslaggevers verwachten dat de omvang van de crisis pas na Merkels vertrek ècht zichtbaar wordt.

Rest de vraag of Duitsland het onder Merkels leiding inderdaad heeft ‘geschafft’ om de vluchtelingen, die sinds 2015 zijn gekomen, een veilig thuis en de randvoorwaarden voor een gelukkig leven te bieden.

In cijfers bekeken was de balans tot begin 2020 voorzichtig positief te noemen. Meer dan de helft van de mensen die als vluchteling naar Duitsland kwam had betaald werk, bijna alle kinderen gingen naar school. Maar de pandemie heeft geleid tot oplopende werkloosheidscijfers en integratieprocessen verstoord.

Het meest ontnuchterend is de balans van Merkels vluchtelingenpolitiek op EU-niveau, waar haar oproep tot samenwerking weinig weerklank heeft gevonden. Na de Turkije-deal, die vervaarlijk rammelt, is er weinig meer tot stand gekomen. En nu het bewijs voor vaak gewelddadige ‘pushbacks’ op de middellandse Zee steeds groter wordt, bekwamen EU-leiders zich weer in een discipline die ze voor de zomer van 2015 ook goed beheersten: wegkijken. Dat geldt ook voor Merkel.

Ook het Duitse asielbeleid is de afgelopen jaren strenger geworden. Tot vlak voor de verovering van Kabul door de Taliban zette ook Duitsland nog uitgeprocedeerde asielzoekers uit naar het steeds minder veilig wordende Afghanistan. ‘Waarom?’ vroeg een journalist Merkel in juli. Haar antwoord: ‘We kunnen niet alle problemen oplossen door de mensen op te nemen.’

Merkel,de CDU-politicus

Acht jaar geleden, in de aanloop naar de verkiezingen van 2013, vroeg de presentator van een lijsttrekkersdebat Angela Merkel wat er zou gebeuren als ze de ‘Wahlomat’, de Duitse stemwijzer, ‘heel eerlijk in zou vullen.’ Wist ze wel zeker dat haar CDU/CSU dan bovenaan zou eindigen?

Dit lijkt een maffe vraag aan iemand die al acht jaar namens de CDU regeert. Maar tussen Merkel en haar partij heeft altijd een voelbare afstand bestaan. En viceversa bleef de Oost-Duitse protestantse vrouw voor het gemiddelde CDU-lid – een katholiek gedoopte man op leeftijd uit de het westen van het land – altijd een exoot in de partijgelederen.

Op de kieswijzervraag van de debatleider volgde niet de verontwaardiging die men van een CDU-leider in campagnemodus had verwacht. Merkels antwoord: ‘Ik geloof dat daar heel goed CDU uit zou kunnen komen.’

Angela Merkel ontpopte zich tijdens haar kanselierschap tot sloopkogel voor heilige CDU-huisjes: met het afschaffen van dienstplicht en kernenergie, met haar standpunt over migratie en met het mogelijk maken van de stemming waarmee het homohuwelijk werd ingevoerd. In al deze situaties kon Merkels politiek op meer steun rekenen bij de SPD en de Groenen dan in haar eigen partij.

Zelf betrapte ik me, toen ik middenin de vluchtelingencrisis van 2015 begon als Duitslandcorrespondent, ook herhaaldelijk twijfelde aan Merkels loyaliteit aan haar eigen partij – en op de vraag of ze ook CDU-politica was geworden als ze uit West-Duitsland was gekomen.

Toen Angela Merkel begin 1990 had besloten de wetenschap te verruilen voor de politiek, ging ze bewust ‘partijen shoppen’. Eerst keek ze bij de SPD, waarvoor haar moeder actief zou worden in de gemeenteraad van haar woonplaats Templin. Merkel vond de SPD te ideologisch. Ook stoorde het haar dat iedereen elkaar met je en jij aansprak.

Ze kwam uit bij de christendemocraten van Helmut Kohl, in wie ze een belangrijke leermeester vond, tot ze hem tien jaar later een papieren dolk in de rug stak. Ze nam met een ingezonden stuk in de FAZ afstand van het corruptieschandaal waarin Kohl en vele anderen verwikkeld waren. Hij was de eerste van een reeks machtige, mannelijke partijgenoten die Merkel zou verschalken. Allemaal maakten ze dezelfde fout: ze onderschatten haar.

‘Merkel koos haar partij zoals anderen een bolletje ijs’, schreef Spiegel-journalist Alexander Osang ooit. Volgens Robin Alexander, politiek verslaggever van de conservatieve krant die Welt en schrijver van drie kritische boeken over Merkels politiek, was het geen kwestie van smaak maar van nut. ‘Ze zocht een machtige partij waarbinnen ze carrière kon maken’, zegt Osang aan de telefoon.

Bij Merkel ontbreekt volgens hem het familiegevoel dat CDU’ers bij hun partij hebben. Hij zag het toen haar beoogde opvolger Annegret Kramp-Karrenbauer het moeilijk kreeg als partijvoorzitter en hulp van Merkel verwachtte. Hulp die niet kwam.

Volgens Alexander kijkt Merkel op zo’n moment puur instrumenteel en denkt ze: als Kramp-Karrenbauer het als voorzitter al niet redt, dan helemaal niet als kanselier. Je zou ook kunnen stellen dat Merkel door deze kijk op politiek juist goed past binnen de partij, die machtsgewin of -behoud altijd laat prevaleren boven ideologie.

Merkels langdurige macht is een zegen geweest voor de CDU, maar haar dominantie is ook een vloek die de nabije toekomst van de partij overschaduwt. ‘De CDU staat op dit moment inhoudelijk nergens’, zegt Alexander. Er is geen ander doel dan het dienen van Merkels macht. De partij moet zichzelf inhoudelijk opnieuw uitvinden als ze weg is.’

Onder het deksel van Merkels macht sluimert sinds al jaren een richtingenstrijd tussen conservatieve krachten en de gematigden waartoe Merkel behoorde. Enerzijds de West-Duitse CDU, die het meest te duchten heeft van de progressieve Groenen. Anderzijds de Oost-CDU, die concurreert met de AfD – een partij die tegen extreemrechts aanschurkt.

Waar Merkel de verkiezingsavond doorbrengt, het officiële einde van haar politieke carrière, vroeg iemand dit jaar tijdens haar zomerpersconferentie. Merkels antwoord was een verre echo van het antwoord op de stemwijzervraag. ‘Ik zal contact hebben met de partij die dichtbij mij staat, ik bedoel, waar ik lid van ben.’

Merkel,de klimaatkanselier

Tijdens Merkels zomerpersconferentie, waarbij het Duitse journaille haar traditioneel twee uur lang de blazer van het lijf mag vragen, dwongen de vraagstellers Merkel dit jaar tot het opmaken van haar eigen politieke balans. Opvallend veel journalisten vroegen naar het Duitse klimaatbeleid – ook omdat de persconferentie viel op de dag na de verwoestende overstromingen rond het riviertje de Ahr.

Het was de verslaggever van der Spiegel opgevallen dat de Bondskanselier de afgelopen maanden vaker tussen de regels door kritisch was geweest over de Duitse klimaatpolitiek en vooral het tempo waarin de veranderingen tot stand kwamen. Was dat, vroeg hij, ook als zelfkritiek bedoeld?

Merkel begon haar antwoord, haar woorden als altijd hoorbaar nauwkeurig wegend, met het plaatsen van een verdedigingslinie. Zelf was ze van mening dat ze erg veel energie voor klimaatbescherming opgebracht heeft. En ze bezwoer dat ze ook als partijvoorzitter van de CDU, wat ze tussen 2000 en 2018 was, haar partij steeds had gewaarschuwd het onderwerp niet uit het oog te verliezen.

Pas toen kwam de kanselier bij wat in het Duits des Pudels Kern heet: ‘Maar’, zei Merkel, ‘ik ben uitgerust met genoeg wetenschappelijk verstand om in te zien dat de objectieve realiteit vereist dat we niet op dit tempo voort kunnen. Het moet sneller.’ Waarna ze nog eens herinnerde aan alle moeite die ze had gedaan. Zelfkritiek inderdaad, maar wel ingeklemd tussen twee zachte boterhammen van herinnering aan geleverde inspanningen.

Dat Angela Merkel al in haar vroege regeringsjaren het etiket Klimakanzlerin kreeg, was mede het gevolg van de bevlogenheid die ze aan de dag legde als jonge Milieuminister onder Helmut Kohl in de jaren negentig. Ook de reis naar Antarctica die ze in haar eerste regeringsperiode maakte, speelde een belangrijke rol in de beeldvorming. Nog steeds duiken in de media vaak de in 2008 gemaakte beelden op van de kanselier tussen de ijskappen.

Volgens Martin Kaiser, een van de voorzitters van Greenpeace Duitsland, is het beklijven van het etiket Klimakanzlerin vooral het bewijs dat Merkel het ‘voor elkaar heeft gekregen om één keer per jaar, bij een internationale aangelegenheid, zich zo te positioneren dat de wereld haar waarneemt als een van de beschermers van het klimaat.’

Kaiser, die een aantal keer persoonlijk met de kanselier sprak, vindt dat Merkel de titel Klimaatkanselier niet verdient. In elk geval niet als het aankomt op haar engagement in de binnenlandse politiek. Op dat gebied heeft ze volgens Kaiser altijd gehandeld naar het adagium ‘economy first en klimaat op plaats twee of drie.’

Hij noemt de tot 2038 uitgestelde stop met steen- en bruinkool industrie, conservatieve landbouwpolitiek en de auto-industrie. Niet alleen heeft Merkel in Brussel steeds hoogstpersoonlijk de belangen van de Duitse autobouwers – en daarmee van de verbrandingsmotor – beschermd. Ook is Duitsland het enige EU-land dat nog steeds geen maximumsnelheid hanteert op de snelweg. Initiatieven om dit ten bate van het klimaat te veranderen worden steevast (‘scheuren op de autobahn is vrijheid!’) geblokkeerd door Merkels CDU/CSU.

Wat Merkel uit het zicht van Greenpeace wel tot haar erfenis mag rekenen, is het besluit abrupt te stoppen met kernenergie (al zijn er binnen de klimaatbeweging inmiddels ook voorstanders van kernenergie). Dat werd genomen na de ramp in Fukushima in 2011, haar rol in het tot stand komen van het klimaatakkoord van Parijs in 2015 en Duitslands grote financiële bijdrage aan het wereldwijde behoud van oerwoud. Los daarvan roemt Kaiser Merkel als ‘geweldige persoonlijkheid met grote interesse, ernst en een indrukwekkende detailkennis.’

Waarschijnlijk toont zich hier de discrepantie tussen Merkel als geïnteresseerde natuurwetenschapper en Merkel de machtspoliticus die zich liever committeert aan politiek haalbare doelen, dan aan onzekere idealen.

Dat blijkt ook als ze tijdens haar laatste zomerpersconferentie refereert aan haar ontmoeting met Greta Thunberg en Luisa Neubauer, de voorvrouw van het Duitse Fridays for Future, die ze vorig jaar ontving in haar kanselarij. ‘Luisa Neubauer zou waarschijnlijk zeggen dat ik meer moeite had moeten doen, en dan zeg ik: ik heb veel moeite gedaan en probeer te overtuigen, maar we hebben ook parlementaire meerderheden nodig.’

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

EU

Voor digitaal euro & sociaal kredietsysteem: België verplicht alle winkels om met kaart te betalen

Published

on

belgie

Deze week is in België een wet van kracht geworden die elke winkel verplicht om kaartbetalingen te accepteren. Een puur contante betaling is niet meer mogelijk. De verantwoordelijken stellen dat er op middellange termijn geen contant geldverbod is gepland. 

Critici in België vertrouwen deze rust niet en maken zich ook zorgen over een mogelijke poging om consumptie- en bewegingsprofielen te creëren. Het is waarschijnlijk ook de volgende stap voor de landelijke invoering van de digitale euro – en daarmee totale controle over de burgers

Belgische winkels moeten contante alternatieven aanbieden

Corona als springplank voor een gedigitaliseerde wereldtransformatie: nauwelijks op enig ander gebied was dit aan het begin van de “pandemie” zo duidelijk als bij contant geld. Uit angst voor een zogenaamd “killer-virus” werden mensen het geld als vies verkocht . In sommige gevallen droegen winkels hun klanten op om met de kaart te betalen als anticiperende gehoorzaamheid. Het te betalen bedrag zonder code in te voeren is in Oostenrijk verdubbeld tot 50 euro. De waarschuwingen bleken vals te zijn, maar in veel landen is de sluipende verschuiving van contant geld nu de rigueur.

Eigenlijk zijn de Belgen van mening: alleen contant geld is waar. Driekwart van hen wijst een geldverbod streng af. Maar de overheid doet de dingen niet voor de helft. Zogenaamd om fraude te voorkomen, moet elke winkel op de hoek en frituur nu een alternatief voor giraal betalen aanbieden. Vooral in de hoofdstad Brussel zijn er tal van winkels die sowieso alleen kaartbetalingen accepteren. Maar een ander wetsontwerp, dat ook het accepteren van contant geld wil verplichten, staat in de ijskast – waarschijnlijk buiten de berekening om.

Over tactisch afstand nemen van het geldverbod

Het argument met de strijd tegen fraude en witwassen is altijd hetzelfde. Zo beperkte Italië bijvoorbeeld al de bovengrens voor contante betalingen tot 1.000 euro. Een paar jaar geleden was er in Griekenland zelfs sprake van een drempel van 70 euro – in tijden van torenhoge inflatie zou voortzetting van dergelijke plannen een nog dreigender gebaar zijn. Officieel wil niemand een verbod op contant geld – maar niemand wilde een muur bouwen in Berlijn of verplichte vaccinaties invoeren in Oostenrijk (wat uiteindelijk jammerlijk mislukte).

Zogenaamde pre-teaching: het is een psychologische truc die de communicatie-expert Dr. Braun legde in een AUF1-interview uit : “Ik zal het scenario dat ik later wil implementeren naar voren brengen, maar ik neem er nog steeds afstand van.” Zo betreedt een concept de gedachten- en gevoelswereld van mensen die qua uitvoering geen nieuw terrein meer is . Als je mensen bijvoorbeeld zou vertellen dat ze zich nu niet een roze olifant moeten voorstellen die door een groene woestijn loopt, is dat precies wat ze zich zouden voorstellen.

Sociaal kredietsysteem via digitale rekening van de centrale bank

De situatie is vergelijkbaar met de digitale euro, die de Europese Centrale Bank (ECB) promoot. Haar baas Christine Lagarde is ook bestuurslid van het World Economic Forum (WEF) rond “Great Reset”-architect Klaus Schwab. Op de top in mei was het geplande digitale geld van de centrale bank een groot onderwerp. De mantra is altijd hetzelfde: de digitale euro zou alleen contant geld moeten aanvullen. Maar een blik op Zweden is voldoende om te zien dat het verbod ook kan door middel van bewustmaking van de klant. Contant geld is daar een zeldzaam gezicht. Volgend jaar wordt het helemaal afgeschaft.

Als dergelijke plannen werden uitgevoerd, zou het volk plotseling onder de totale controle van de machtigen komen. Je kon niet eens een saucijzenbroodje kopen zonder een digitale geldrekening. Het is goed mogelijk dat de dreiging van een accountverbod wordt ingezet als gericht middel tegen dissidenten. Een combinatie met een sociaal kredietsysteem met beloning voor “goed gedrag” en straf voor koppigheid is ook denkbaar. En dat is niet eens het enige controlemechanisme dat de elites dan te bieden hebben.

Consumptieprofielen voor onteigening en einde van de democratie

Want inmiddels heeft zelfs de staatsradio er al op gewezen dat dataprotectors waarschuwen voor de mogelijkheid dat op deze manier bewegings- en consumptieprofielen kunnen ontstaan. Al tijdens de eerste lockdown gebruikten overheden deze tool via gsm-operators om te begrijpen of burgers zich beleefd hielden aan de totalitaire voorschriften van de Corona-dictatuur. In de hyperverbonden slimme stad waar de heersers de voorkeur aan geven, zou het beheersen van onderwerpen als onderdanen echter veel angstaanjagender eigenschappen kunnen aannemen.

Een voormalige Deense minister van Milieu droomde bijvoorbeeld van een leven waarin je geen auto, geen huis, geen apparaten en geen kleding had. Een wereld waar je “niets kunt bereiken zonder geregistreerd te zijn”. De lezing van een Finse activist haalde in 2017 het “Smart City Charter” van het Duitse Ministerie van Milieu. Hij sprak over een toekomst waarin gegevens “geld als valuta zouden kunnen aanvullen of vervangen”. In de laatste fase zullen zelfs vrije verkiezingen verdwijnen: “ Behavioural data can Replace democratie as the social feedback system.”

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

EU

NAVO’s nieuwe wereldwijde koude oorlog is nu officieel

Published

on

NAVO

Rusland en China, door standvastig te blijven, kunnen voldoende zijn om de Amerikaanse as de NAVO in het graf te duwen dat het verdient.

Ten slotte heeft de door de Verenigde Staten geleide militaire alliantie, de NAVO genaamd, haar wereldwijde ambities voor de Koude Oorlog expliciet gemaakt. Eindelijk is de oorlogszuchtige organisatie schoon uit de bedrieglijke kast gekomen waarin ze zich jarenlang heeft verstopt. En daarom, moge het voortaan verdoemd worden door alle goeddenkende mensen van de wereld.

Tijdens een top die deze week in Madrid werd gehouden, heeft de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie een nieuw Strategisch Concept uitgebracht waarin Rusland als een “directe bedreiging” en China als een “uitdaging” voor “onze waarden en belangen” wordt verklaard . Wat zijn die waarden en belangen precies? Oorlogszucht en overheersing!

De laatste keer dat de NAVO een strategisch document publiceerde was in 2010. Destijds werd Rusland beschreven als een “partner” en werd China niet eens genoemd.

In het afgelopen decennium heeft het door de VS gedomineerde militaire blok steeds meer een vijandig beleid aangenomen ten aanzien van zowel Rusland als China. De zoektocht naar een nieuwe koude oorlog was meedogenloos, onverbiddelijk en grotendeels impliciet. Nu echter verklaart de door de VS geleide as openlijk haar vijandigheid.

De 30-koppige NAVO heeft formeel twee nieuwe Europese staten uitgenodigd om zich bij haar gelederen te voegen, Finland en Zweden. De twee Scandinavische landen maken een einde aan decennia van nominale neutraliteit in wat alleen kan worden gezien als een berekende provocerende actie tegen de nationale veiligheid van Rusland. 

De nieuwe leden zullen de NAVO-landgrens met Rusland verdubbelen en de reeds ontluikende aanwezigheid van de nucleair bewapende alliantie in het Noordpoolgebied vergroten. Moskou heeft gewaarschuwd voor een dergelijke uitbreiding van de NAVO als een moedwillige destabilisatie van het strategische evenwicht. Het feit dat het blok doorgaat met de uitbreiding spreekt van de roekeloze minachting voor pogingen om wederzijdse veiligheid te vinden en de internationale vrede te handhaven.

De NAVO-top deze week maakte ook duidelijk dat de door de VS geleide militaire as een oorlogsbasis tegen China aanneemt. Waarom zou een Atlantische organisatie anders voor de eerste keer de aanwezigheid uitnodigen van vier landen in de Stille Oceaan die in toenemende mate de Amerikaanse anti-Chinese retoriek hebben herhaald? Leiders uit Australië, Nieuw-Zeeland, Japan en Zuid-Korea waren in Madrid om de zogenaamde “Asia-Pacific Four” (AP4) te vormen. 

Net als bij de door de VS geleide Quadrilateral Security Dialogue, of Quad, en het AUKUS-pact, wordt de Stille Oceaan veranderd in een NAVO-gevechtsgebied gericht op China, op vrijwel dezelfde manier als de Atlantische Oceaan wordt gedomineerd door NAVO-vijandigheid jegens Rusland. Uiteindelijk zijn het de Verenigde Staten en hun imperiale belangen die worden gediend en richting geven. Dit is wat echt wordt bedoeld met de vage en schijnbaar goedaardige bezwering van “onze waarden en interesses”.

Dit hoogtepunt in 2022 is allemaal in overeenstemming met de historische rol van de NAVO. Het werd in 1949 in Washington opgericht als een offensief instrument voor Amerikaanse agressie tegen de Sovjet-Unie. De nulsomideologie van het Amerikaanse imperialisme is noodzakelijkerwijs gebaseerd op hegemonie en overheersing. Andere naties zijn ofwel vazallen of vijanden. Een multipolaire wereld van wederzijds partnerschap is een gruwel. Het concept van de Verenigde Naties is inderdaad een gruwel. De wereld moet worden afgebakend in ‘bondgenoten en vijanden’ om het door het Amerikaanse militaristisch aangedreven kapitalisme te laten overleven.

Toen de eerdere koude oorlog met de Sovjet-Unie in 1991 eindigde door de politieke en economische ineenstorting van de Sovjet-Unie, verdween de aanvankelijke euforie van de vermeende Amerikaanse overwinning snel. Auteur en commentator John Rachel onderzoekt hoe duizelingwekkend gepraat over een einde aan militarisme en buitensporige militaire uitgaven en de anticipatie op een enorm, transformerend ‘vredesdividend’ maar al te wreed werd genegeerd. 

Waarom? Omdat de Amerikaanse heersers en hun NAVO-vazallen beseften dat zonder militarisme en oorlog het spel klaar was voor hun kapitalistische afpersing van het bedrijfsleven.

Toen ontstond de Wolfowitz-doctrine en “dominantie over het volledige spectrum”, waarbij de Verenigde Staten en hun Europese volgelingen letterlijk de oorlog aan de planeet verklaarden om natuurlijke hulpbronnen in het nauw te drijven en de waargenomen machten van concurrenten onder controle te houden. Een herrijzend Rusland en opkomend China zouden niet worden getolereerd als een belemmering voor de Amerikaanse hegemonische ambities.

In de afgelopen 30 jaar sinds het einde van de eerste koude oorlog is er niets minder dan een orgie van oorlogszuchtige oorlogen van de VS en de NAVO waarin zwakkere naties de een na de ander zijn vernietigd door het door de Amerikanen geleide militarisme. Internationaal recht en mensenrechten zijn gestript en geplunderd door een door Washington geleide blitzkrieg op de planeet.

Principiële mensen zoals Julian Assange die dergelijke criminaliteit aan de kaak stelden, zijn vervolgd en gemarteld. De vrijheid van meningsuiting en oprecht onafhankelijk kritisch denken zijn lastiggevallen en vermoord.

Met ongelooflijke hypocrisie, arrogantie en waanideeën verheerlijken de Amerikaanse president Joe Biden en andere NAVO-handlangers de principes van democratie, op regels gebaseerde orde en internationaal recht. Als de waarheid is, zijn de Verenigde Staten en hun NAVO-lacunes de vijanden van de wereldvrede. Martin Luther King maakte bijna 60 jaar geleden een soortgelijke observatie. Hij werd vervolgens vermoord door de Amerikaanse nationale veiligheidsstaat. Washington en zijn handlangers in het Westen of de Stille Oceaan vormen de grootste bedreiging voor alles wat ze zogenaamd, cynisch, koesteren.

De Verenigde Staten en hun bende imperialistische flunkeys in de NAVO snakken al drie decennia naar een nieuwe koude oorlog. Toen de Russische Federatie onder leiding van president Vladimir Poetin het unilateralisme van de Amerikaanse schurkenstaat en zijn satrapen uitdaagde met zijn historische toespraak in München in 2007, die hem als een vijand bestempelde. 

De militaire interventie van Rusland in 2015 om Syrië te helpen dat wordt aangevallen door de VS en de NAVO in een geheime oorlog voor regimeverandering, werd betaald voor de orgie van het door Amerika geleide imperialistische gangsterisme. Die spoiler markeerde Rusland verder als een vijand die moest worden aangepakt.

De staatsgreep van Washington en de NAVO in Oekraïne in 2014 was opnieuw een keerpunt. Het was een feitelijke uitbreiding van de NAVO tot aan de grenzen van Rusland met een nazi-speerpunt. Kan het nog provocerender? Maar Moskou trok de rode lijn. Ondanks herhaalde oproepen voor diplomatieke resolutie over Oekraïne en de uitbreiding van de NAVO, werd Rusland gedwongen om “technische militaire maatregelen” te nemen door de dreiging van het Kiev-regime te neutraliseren.

Ook China heeft stoutmoedig laten zien dat het zijn onafhankelijkheid niet ondergeschikt wil maken aan het keizerlijke bevel van Washington. Dit is de reden waarom Washington op grillige wijze zijn halve eeuw oude Eén China-beleid verlaat met het bijbedoeling om Peking tegen zich in het harnas te jagen. De provocatie richting Rusland in de vorm van het door de NAVO bewapende Oekraïne is hetzelfde als de provocatie richting China met een door de VS bewapend Taiwan en een toenemende NAVO-gelieerde omsingeling in Azië-Pacific.

Overduidelijk, en zonder toevlucht te nemen tot overdrijving, kan men zeggen dat de NAVO-top deze week neerkwam op een conferentie over oorlogsplanning. De door de VS geleide as heeft een nieuwe wereldwijde koude oorlog veroorzaakt.

Dat is op zich vervloekt. In een wereld die wordt geteisterd door pandemie, ziekte, ecologische achteruitgang, armoede, honger en werkloosheid, sluizen de kapitalistische machten miljarden naar oorlogsmachines en veroorzaken ze koorts voor confrontaties op basis van angstzaaierij, fobieën en demonisering. Hun mentaliteit is demonisch. Het door de VS geleide imperialisme heeft veel van de huidige crises in de wereld veroorzaakt, waaronder een nieuwe koude oorlog.

Desalniettemin is de wereld drastisch veranderd sinds de oprichting van de NAVO 73 jaar geleden of zelfs vanaf het moment dat de laatste koude oorlog zo’n drie decennia geleden eindigde. Er is inderdaad een verschrikkelijk gevaar van een catastrofale hete oorlog. Er is echter ook een welkom gevaar voor de NAVO die haar eigen graf graaft uit haar criminele activiteiten en betreurenswaardige tegenstellingen. Rusland en China, door standvastig te blijven, kunnen voldoende zijn om de Amerikaanse as in het graf te duwen dat het verdient.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

EU

EU vernieuwt digitale Covid-certificaat ondanks 99% negatieve publieke feedback

Published

on

Covid-certificaat

Op voorstel van de Europese Commissie heeft het Europees Parlement, zoals verwacht, gestemd om het EU Digital Covid-certificaat met nog een jaar te verlengen. De stemming was 453 voor, 119 tegen en 19 onthoudingen.

De Covid-certificaat regeling zou op 30 juni aflopen. Eerder deze maand had een delegatie van het parlement al een “politiek akkoord” bereikt met de Commissie over de verlenging van het certificaat, waardoor de stemming van gisteren vrijwel een uitgemaakte zaak was.

De certificaatverordening werd oorspronkelijk in juni vorig jaar aangenomen, zogenaamd om “veilig reizen” tussen EU-lidstaten te vergemakkelijken. Maar het digitale EU-certificaat evolueerde snel tot het model en soms de infrastructuur voor de binnenlandse “gezondheids”- of Covid-passen die het volgende jaar de toegang tot vele andere gebieden van het sociale leven zouden beperken.

De EU heeft ervoor gekozen om het covid-certificaat te verlengen ondanks de overweldigend negatieve resultaten van een openbare raadpleging over het onderwerp die door de Europese Commissie is gelanceerd onder de noemer “Geef uw mening” en die van 3 februari tot 8 april voor het publiek toegankelijk was De raadpleging lokte meer dan 385.000 reacties uit – die bijna allemaal tegen vernieuwing lijken te zijn!

In een brief aan de Europese Ombudsman die het Franse parlementslid Virginie Joron op haar Twitter-feed plaatste, schrijft Joron:

Ik lees willekeurig honderden reacties met mijn team. Ik vond geen voorstander van verlenging van de QR-code [dus het digitale certificaat]. Op basis van dit grote onderzoek lijkt het duidelijk dat vrijwel alle reacties negatief waren.

De overwegend negatieve tendens van de reacties was inderdaad vanaf het begin duidelijk. De eerste volledige pagina met reacties, allemaal van 4 februari, is hier beschikbaar . Ze zijn natuurlijk in verschillende talen van de Europese Unie: Frans, Duits, Italiaans en ook één in het Engels.

Om de lezers een idee te geven van de teneur, hier is een vertaling van alleen de eerste regel of twee van de eerste paar reacties (beginnend vanaf de onderkant van de pagina):

Ik ben volledig tegen de vaststelling van dit certificaat, gezien wat er momenteel gebeurt met de rampzalige behandeling van Covid door de EU …

Ik wil dat deze cst [waarschijnlijk een verwijzing naar het Belgische “Covid Safe Ticket”] of vaccinpaspoort eenvoudigweg wordt geëlimineerd …

In het conceptdocument worden beweringen gedaan die niet wetenschappelijk onderbouwd zijn. Er wordt bijvoorbeeld beweerd dat het Covid-certificaat een effectieve bescherming biedt tegen de verspreiding van het virus – welke gegevens kunnen deze bewering ondersteunen?…

Hallo, ik ben geschokt en walg van de vrijheidsdodende beslissingen die in de EU zijn genomen … met betrekking tot dit “Europese certificaat” …

Het covid-certificaat of de groene pas MOET onmiddellijk worden afgeschaft als discriminerend en ongrondwettelijk en mag niet worden ondersteund door wetenschappelijke gegevens, omdat het uitsluitend is gebaseerd op BEPAALDE maatregelen voor burgers…

Ik ben tegen de verlenging van de groene pas, die geen ander doel dient dan het creëren van discriminatie…

Ik wil nooit meer onderworpen worden aan een discriminerend certificaat…

En tot slot de Engelstalige vermelding:

Het digitale Covid-certificaat zou per direct moeten eindigen. Er zijn zoveel gegevens die het feit ondersteunen dat digitale paspoorten nul positieve invloed hebben op transmissiesnelheden en in feite zijn er in de meest gevaccineerde en sterk gereguleerde landen [sic.] covid-percentages krankzinnig …

En zo verder, enzovoort, tot 385.191 reacties.

De vernieuwing van het Digitaal Covid Certificaat betekent niet dat het direct wordt toegepast, maar dat de infrastructuur op zijn plaats blijft en dat het kan worden toegepast als en wanneer lidstaten dat nodig achten.

De huidige regels voor het bezit van een geldig digitaal EU-Covid-certificaat discrimineren niet alleen, onnodig te zeggen, tegen niet-gevaccineerde, maar ook tegen natuurlijke immuniteit, die als vluchtiger wordt behandeld dan door vaccins veroorzaakte immuniteit.

Bewijs van voltooide basisvaccinatie maakt een certificaat 270 dagen geldig; het bewijs van het ontvangen van een boosterdosis geeft voorlopig onbeperkte geldigheid. Aan de andere kant geeft een bewijs van “herstel” – waarbij een positieve PCR-test het enige geaccepteerde bewijs is – slechts 180 dagen geldigheid.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

De bazen van het ‘Veiligheidsberaad’ zijn stiekem een nieuwe macht aan het worden

Tot ruim twee jaar geleden had nauwelijks iemand gehoord van ‘veiligheidsregio’s’, laat staan van ‘het Veiligheidsberaad’. Maar in coronatijd waren de burgemeesters van de veiligheidsregio’s en vooral hun voorzitter Hubert… [...]

Het bloedbad van Melilla

37 Afrikanen kwamen om bij een poging om over het hek van de Spaanse enclave Melilla in Marokko te springen. Ceuta en Melilla zijn twee steden die op het Afrikaanse… [...]

Welkom in Circus Rutte!

Je wordt gekwalificeerd als een tassendraagster van de Minister-president Rutte, laat een paar traantjes en het linkse deel van de Tweede Kamer staat op zijn achterste benen. Een linkse politieke… [...]

Waarom was er geen georganiseerd verzet tegen de staatsgreep van 6 januari van Trump?

Trump – De lopende hoorzittingen van het Amerikaanse Congres over de gebeurtenissen van 6 januari 2021 hebben harde waarheden aan het licht gebracht over de zieke, precaire staat van de… [...]

Europa wil oorlog

Europa moet zich voorbereiden op de zondvloed die op haar afkomt, en dat allemaal omdat de Litouwse satrap van de NAVO denkt dat ze een Mozes is, die twee delen… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN