
Het is drie dagen geleden dat de VS Iran aanvielen en de regering-Trump heeft ons nu al zes verschillende redenen gegeven waarom betrokkenheid bij een nieuw groot conflict in het Midden-Oosten noodzakelijk was.
Wanneer Amerikaanse troepen naar een gevaarlijke situatie worden gestuurd, moet daar een zeer goede reden voor zijn. In het geval van Donald Trumps aanval op Iran is er niet slechts één reden, maar vele; alleen de tijd zal leren of het Amerikaanse volk ze gegrond acht.
Vroeger was het voor Republikeinse presidenten gemakkelijker om zich te mengen in conflicten in het Midden-Oosten.
In 1990, na de Iraakse invasie van buurland Koeweit, was het doel duidelijk: een brede coalitie van landen samenstellen en de olievoorraden van Koeweit beschermen en bevrijden. En dat is precies wat “Operatie Desert Storm” in 1991 heeft bereikt.
Er was geen regimeverandering en geen langdurige verwikkeling; het aantal slachtoffers bleef relatief beperkt, en daardoor genoot het conflict van begin tot eind brede steun; en president George H.W. Bush zag zijn populariteit flink stijgen.
Voor Junior verliep het een stuk lastiger; hij verprutste zijn poging om Saddam Hoessein te fotograferen.
In 2003 was de “coalitie van bereidwilligen” van George W. Bush veel kleiner. Het aantal redenen voor de invasie van Irak was echter niet afgenomen.
Het publiek werd verteld dat het ging om het verwijderen van Saddams massavernietigingswapens (WMD’s), die niet bestonden, en zijn vermeende betrokkenheid bij 9/11, die evenmin bestond. Er werd ook beloofd dat ze als bevrijders zouden worden verwelkomd. Uiteindelijk ging het natuurlijk allemaal om het beschermen van de olieregimeverandering.
Hoewel Amerikanen aanvankelijk enthousiast waren over de oorlog, bekoelde dat enthousiasme al snel toen duidelijk werd dat de invasie resulteerde in een enorm moeras dat duizenden Amerikanen en nog veel meer Irakezen het leven kostte.
Het gevolg was dat Bush’s populariteit, die aan het begin van het conflict een opleving kende, snel kelderde.
Nu is Donald Trump aan de beurt.
Dit weekend werd hij de derde Republikeinse president op rij die zich waagde aan een grote oorlog in het Midden-Oosten.
Oeps, sorry. We bedoelden natuurlijk “grote gevechtsoperatie”.
Opnieuw zijn de zaken anders. De “coalitie” is dit keer nog kleiner. Sterker nog, ze bestaat uit slechts één partner. Wat Israël echter aan aantallen mist, compenseert het ruimschoots met zijn gretigheid om de Verenigde Staten in een oorlog naar eigen keuze te betrekken.
Overigens, dat zeggen wij niet, dat zegt minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio.
Op maandag maakte hij duidelijk dat de VS zich ermee bemoeiden omdat ze wisten dat Israël op het punt stond aan te vallen.
“We wisten dat als Iran aangevallen zou worden, en we geloofden dat dat zou gebeuren, ze ons onmiddellijk zouden aanvallen,” vertelde hij aan journalisten. “En we zouden niet lijdzaam toezien hoe we een klap incasseerden voordat we terugsloegen.”
Rubio suggereerde dat dit een “dreigende bedreiging” inhield, wat nogal wat verbale en mentale acrobatiek vereist.
Maar dat is niet de enige reden waarom Trump (naar eigen zeggen) zo heeft gehandeld.
De president en zijn regering hebben er in feite een half dozijn aangeboden.
Misschien hoopt Trump dat zijn bewering het beste zal aanslaan bij de Amerikanen, namelijk dat hij Iran wilde beletten kernwapens te bouwen. Het punt is echter dat hij een paar maanden geleden nog beweerde dat hij het Iraanse kernwapenprogramma had “vernietigd”. De website van het Witte Huis heeft die bewering nog steeds staan.
Maar er zijn geen aanwijzingen dat Iran ook maar in de buurt kwam van de ontwikkeling van kernwapens of een lanceersysteem dat de VS zou kunnen bereiken.
Daarnaast waren er onderhandelingen gaande om tot een overeenkomst te komen die zou voorkomen dat Teheran kernwapens zou verkrijgen.
Dus, als het niet om massavernietigingswapens ging, ging het misschien wel om wapensystemen, oftewel de raketten van Iran.
Dat is een van de redenen die Trump maandag noemde.
Een ander plan was om de Iraanse marine te “vernietigen”.
En voorkomen dat het regime terroristen bewapent.
Wat dat laatste punt betreft: als de man die dit weekend een paar mensen in Austin heeft gedood inderdaad gemotiveerd was door de aanval op Iran, dan zou de grotere zorg misschien moeten zijn hoe gemakkelijk vrijwel iedereen legaal aan wapens kan komen in de VS.
Dat zijn tot nu toe vijf redenen.
Natuurlijk is er ook nog “regimeverandering”, een beladen term omdat dat voor de VS nooit goed afloopt.
Hoewel minister van Defensie Pete Hegseth maandag duidelijk maakte dat “dit geen oorlog is om een regime te veranderen”, riep Trump de Iraniërs zaterdag op om in opstand te komen en de regering omver te werpen. Het is dus aan de Amerikanen of ze de voormalige presentator van het ochtendprogramma van Fox News of de voormalige realityster willen geloven.
Overigens zou Hegseth er goed aan doen om het “oorlog”-verhaal wat te temperen en over te stappen op “grootschalige gevechtsoperaties” voordat Amerikanen erachter komen dat het voor Trump illegaal zou zijn om zonder goedkeuring van het Congres de oorlog aan Iran te verklaren.
Wat betreft de werkelijke reden waarom de VS oorlogen beginnen in het Midden-Oosten, namelijk olie, heeft de president daar ook al een tipje van de sluier over opgelicht.
Hij vertelde maandag aan Fox News dat zijn plan voor Iran vergelijkbaar is met dat voor Venezuela, wat wellicht simpelweg inhoudt dat het huidige regime aan de macht blijft en de olie van het land wordt verkocht.
Zal het publiek dat geloven? Dat zullen we zien. Wat we wel al weten, is dat het zeer onwaarschijnlijk lijkt dat Trump een soortgelijke stijging in de peilingen zal zien als Bush. Het positieve voor hem is dat zijn populariteit niet veel verder kan dalen zolang zijn MAGA-aanhangers hem blijven steunen, ook al heeft hij zojuist weer een van hun rode lijnen geschonden: geen buitenlandse inmenging en geen Amerikaans bloed en geld dat in het buitenland wordt vergoten of uitgegeven.



