Connect with us

Wereld

Amerikanen willen wapenbeheersing na 233e massa-schietpartij van 2022

Published

on

schietpartijen

Een supermarkt (Buffalo, in New York) , een basisschool (Uvalde, in Texas) en nu een ziekenhuis (Tulsa, in Oklahoma). Dit is het verhaal zonder einde. De Verenigde Staten komen niet uit de schrik en er komt er weer een. Minstens vier doden, plus de schutter, is de rest van de schietpartij die deze woensdag in Tulsa plaatsvond. Deze keer heeft hij in een polikliniek gespeeld.

tulsa

schietpartij Het bloedbad van kinderen op een basisschool in Texas voegt nieuwe urgentie toe aan het gesprek over wapenbeheersing in de Verenigde Staten, dat politiek beladen is en weinig voortgang heeft. Dat komt niet door een gebrek aan steun voor wapenbeheersing. Die ondersteuning heeft alleen een beetje ontleding nodig.

Kijk hier de schietpartijen op een rij in 2022

https://www.gunviolencearchive.org/reports/mass-shooting

Voor alle duidelijkheid: de opvattingen van Amerikanen over wapens zijn gecompliceerd en verschillen aanzienlijk per politieke partij en per regio. Over het algemeen steunt de overgrote meerderheid van de Amerikanen het recht van burgers om wapens te bezitten, en meer dan 40 procent van de huishoudens bezit ten minste één vuurwapen. Dat betekent niet dat ze tegen strengere regels voor hun wapens zijn. Bijna driekwart van de Amerikanen denkt dat wapengeweld een groot of matig groot probleem is, blijkt uit een onderzoek van vorig jaar door Pew Research Center . En een meerderheid van de Amerikanen denkt dat de epidemie van schietpartijen op scholen kan worden gestopt met drastische wetswijzigingen, blijkt uit een peiling deze week door YouGov .

Maar als Amerikanen breed wordt gevraagd of ze strengere wapenwetten steunen, gaan hun meningen heen en weer, en het is moeilijk om een ​​consistente meerderheid te zien. Iets meer dan de helft (52 procent) van de Amerikanen in een Gallup-peiling vorig jaar zei dat de wetten met betrekking tot de verkoop van vuurwapens strenger moeten zijn – een aantal dat de afgelopen jaren zelfs is gedaald – en een Quinnipiac- enquête vorig jaar wees uit dat iets minder dan de helft (45 procent ) ) strengere wapenwetten ondersteunen. Meer recentelijk bleek uit een peiling van Politico/Morning Consult vorige week dat 59 procent van de geregistreerde kiezers het erg belangrijk (41 procent) of enigszins belangrijk (18 procent) vindt dat wetgevers strengere wapenwetten aannemen.

Maar dit zijn misschien niet de juiste dingen voor opiniepeilers om te vragen. Dat komt door hoe drastisch de bestaande wapenwetten van staat tot staat verschillen.

“Het ding met dat soort generieke vragen: iemand in Vermont kan ja zeggen en iemand in Californië kan nee zeggen, en ze zijn voor precies hetzelfde,” Chris Poliquin, een assistent-professor aan de Anderson School of Management van de UCLA, die wapenwetgeving bestudeert na massale schietpartijen, vertelde Recode.

Als we Amerikanen vragen naar hun mening over meer specifiek wapenbeleid, zijn de resultaten duidelijker. Een overgrote meerderheid van de Amerikanen is voorstander van universele achtergrondcontroles, waardoor mensen met ernstige psychische problemen geen wapens kunnen kopen, een verbod op aanvalswapens en tijdschriften met een hoge capaciteit, en zogenaamde “rode vlagwetten” die politie en familieleden in staat zouden stellen om om gerechtelijke bevelen te vragen om wapens tijdelijk weg te nemen van degenen die als een risico voor zichzelf en anderen worden beschouwd. Een meerderheid van de Amerikanen, van beide politieke partijen, is tegen het dragen van verborgen wapens zonder vergunning.

In de nasleep van tragedies zoals de massale schietpartij van vorige week in Uvalde, Texas, waarbij 19 kinderen en twee leraren werden vermoord op een basisschool, is er altijd al gepleit voor strengere nationale wapenwetgeving, maar die maatregelen worden zelden aangenomen en zijn vaak erg bescheiden wanneer ze passeren. Dat gezegd hebbende, blijven federale wapenwetten – die veel populairder zijn onder Democraten dan Republikeinen – een bijzonder hoge prioriteit behouden, aangezien veel van de wapens die bij misdaden worden gebruikt, afkomstig zijn uit staten met lossere wapenwetten .

Er is veel meer actie op staatsniveau, maar het eindigt meestal niet met vooruitgang. Uit onderzoek van Poliquin bleek dat de staatswetgevers in het jaar na een massale schietpartij 15 procent meer rekeningen voor vuurwapens overwegen, hoewel het bestaan ​​van meer rekeningen doorgaans niet leidt tot strengere wapenwetten . In feite keuren de Republikeinse wetgevers meer wapengerelateerde wetgeving goed in de nasleep van massale schietpartijen – maar het zijn wetten die de wapenwetten minder streng maken.

Amerika’s toegenomen polarisatie maakt het moeilijk .

“Veel van die [wapenbeheersingsmaatregelen] worden feitelijk ondersteund door wapenbezitters, maar vaak niet in de praktijk”, Matthew Lacombe, een assistent-professor bij Barnard en auteur van Firepower: How the NRA Turned Gun Owners into a Political Force , vertelde Recode . “ Dus mensen hebben een bepaald standpunt over een kwestie, maar dan wordt die kwestie in het oog springend en beginnen Democratische en Republikeinse politici er duidelijke standpunten over in te nemen. En dan hebben de opvattingen van mensen de neiging om overeen te komen met hun partijdige opvattingen.’

Een deel van het probleem is dat Amerikanen enigszins tegenstrijdige standpunten hebben over wapenbeheersing. Maar wat een groter probleem is, is dat zelfs als een meerderheid van de Amerikanen het ermee eens is, een gewone meerderheid van de wetgevers die het eens zijn over een wetsvoorstel niet voldoende is om wetten in ons land aan te nemen. De filibuster van de Senaat laat een minderheid van staten – en Amerikanen – hun veto uitspreken over het nationale beleid dat de meerderheid van de Amerikanen wil. Het resultaat is dat een minderheid van mensen de wetten maakt voor de meerderheid van de Amerikanen, ongeacht wat de bevolking in het algemeen denkt.

Achtergrond checks

Achtergrondcontroles zijn veruit het minst controversiële aspect van wapenwetgeving, volgens een heleboel onderzoeken . Ongeveer 80 tot 90 procent van de Amerikanen ondersteunt universele antecedentenonderzoeken, wat zou betekenen dat alle verkopers zouden moeten verifiëren dat een persoon geen geschiedenis heeft van gewelddadige misdaad of huiselijk geweld voordat ze een wapen kunnen kopen. Zoals Robin Lloyd, directeur van de belangenbehartigingsgroep Giffords voor wapenbeheersing, het uitdrukte: “De achtergrond controleert elke peiling voor wapenverkoop hoger dan mensen die ijs steunen.”

Die overweldigend brede steun heeft echter niet geleid tot ingrijpende nationale vereisten voor achtergrondcontroles. Er zijn momenteel wetten die uitgebreide achtergrondcontroles vereisen voor alle mensen die wapens kopen in 21 staten , maar de federale wet heeft alleen betrekking op verkopen tussen dealers met een federale licentie. Dat betekent dat er een maas in de wet is waarin ongeveer een vijfde van de wapenverkopen – particulier, online en op wapenshows – zonder dat toezicht wordt gedaan. Zelfs staten die uitgebreidere wetten hebben, lijden onder een toevloed van wapens van degenen die dat niet doen.

Natuurlijk zouden veel massaschieters geen moeite hebben om een ​​antecedentenonderzoek te doorstaan. Zo kocht de 18-jarige Uvalde-schutter legaal zijn wapens. De Buffalo – schutter kocht zijn wapens legaal . De schutter van Parkland deed dat wel . De lijst gaat maar door . Toch is volgens een onderzoek uit 2020 de kans op massale schietpartijen 60 procent lager in staten met wetten die vergunningen voor vuurwapens vereisen – en, bij uitbreiding, achtergrondcontroles.

Opvallend is dat veel van deze moordenaars jong zijn en nog geen strafblad hebben. Na de schietpartij in Parkland in 2018 was er massale steun voor het verhogen van de wettelijke leeftijd voor het kopen van een vuurwapen van 18 naar 21 jaar. Universele achtergrondcontroles zijn een van die zeldzame problemen die zowel Republikeinen (70 procent) als Democraten (92 procent) steunen, maar partijdigheid op andere gebieden zorgt ervoor dat het nergens heen gaat. Republikeinse senatoren zouden het gangpad moeten oversteken om te stemmen voor wapenbeheersingswetten – een stap die hen waarschijnlijk pijn zou doen in hun voorverkiezingen.

De Bipartisan Background Checks Act van 2021 , of HR 8, die de maas in de antecedentenonderzoek zou dichten, werd in ruwe vorm geschetst na het bloedbad van Sandy Hook op de basisschool tien jaar geleden. Ondanks dat wetgevers van beide kanten van het gangpad hun steun voor dergelijke wetsvoorstellen aangeven, zijn deze wetsvoorstellen herhaaldelijk door het Huis gegaan om in de Senaat weg te kwijnen .

Rode vlag wetten

Amerikanen steunen overweldigend rode vlagwetten, ook wel bekend als extreme risicobeschermingsbevelen, die op dezelfde manier werken als straatverboden. Nogmaals, deze wetten stellen politie en familieleden in staat om een ​​verzoekschrift in te dienen bij de rechtbank – die zou bepalen of er voldoende bewijs is om dit te doen – om wapens tijdelijk weg te houden van mensen die een bedreiging kunnen vormen voor zichzelf of anderen. Zo’n 77 procent van de Amerikanen vindt dat een familielid hiervoor een verzoekschrift moet kunnen indienen bij de rechtbank, terwijl 70 procent vindt dat de politie dat zou moeten doen, volgens een onderzoek van APM Research Lab .

En deze benadering van wapenbeheersing wint de laatste jaren aan kracht. Een aantal staten nam dergelijke wetten aan na de schietpartij in Parkland, Florida, waarbij de schutter, zoals veel massaschieters , duidelijke rode vlaggen vertoonde. (Een kennis zei dat hij zichzelf zou voorstellen: ” Hallo, ik ben Nick. Ik ben een schoolschutter. “) Sommigen zeggen dat de rode vlag-aanpak misschien minder controversieel is bij wapenbezitters, vooral omdat het gezond verstand lijkt.

“Red flag wetten zijn veelbelovend omdat ze specifiek gericht zijn op mensen of gevallen of gevallen waarin er reden is om aan te nemen dat er een probleem zou kunnen zijn,” zei Lacombe. “Dus het is geen algemene regel die wapenbezitters behandelt als een bepaalde klasse van burgers.”

Om rode vlagwetten nuttig te laten zijn, moeten ze natuurlijk worden gebruikt. Als de politie eerder deze maand had besloten om een ​​dergelijk bevel te eisen tegen de schutter in de Buffalo-supermarkt, die was doorverwezen naar de politie vanwege het dreigen met geweld , hadden 10 wapendoden voorkomen kunnen worden. De gouverneur van New York, Kathy Hochul, heeft sindsdien een uitvoerend bevel aangekondigd dat de politie zou dwingen dit te doen.

Geestelijke gezondheidsbeperkingen

Er is ook overweldigende steun aan beide kanten van het gangpad ( 85 procent van de Republikeinen en 90 procent van de Democraten ) om te voorkomen dat mensen met een psychische aandoening een wapen kopen. Maar in het geval van wapenverkopen die plaatsvinden via een erkende dealer, zou dat al moeten gebeuren (hoewel dezelfde mazen zich voordoen voor online en particuliere verkopers). Als een rechtbank iemand onvrijwillig heeft laten begaan of anderszins heeft vastgesteld dat ze niet in staat zijn om hun leven te beheren, wordt die persoon geacht geen wapen te kunnen kopen, aangezien ze moeten worden gemarkeerd door het National Instant Criminal Background Check System (NICS) van de FBI. databank.

In de praktijk is dat niet altijd gebeurd.

Nadat een student met een gedocumenteerde geschiedenis van door de rechtbank bevolen geestelijke gezondheidszorg in 2007 32 studenten en docenten van Virginia Tech had neergeschoten en vermoord, was er een grote druk om ervoor te zorgen dat records op staatsniveau in NICS werden ingevoerd. George W. Bush ondertekende de NICS Improvement Act in 2008 tot wet, maar er waren nog steeds enorme gaten waar relevante staats- en federale gegevens niet naar de database werden geüpload . Sommige daarvan werden verholpen door de Fix NICS Act die in 2018 werd ondertekend, maar het systeem is verre van perfect.

Bovendien zouden massaschieters over het algemeen niet worden beschouwd als een geestesziekte die ernstig genoeg is om in de eerste plaats in de federale wapendatabase te verschijnen.

“Er is een soort van perceptie over massaschieters dat het ernstig geesteszieke mensen zijn,” zei Poliquin. “Hoewel ze misschien geestelijke gezondheidsproblemen hebben, leidt het niveau van geestelijke gezondheidsproblemen niet noodzakelijk tot institutionalisering.”

Bovendien is er veel discussie over geestelijke gezondheid en massale schietpartijen van Republikeinen die mogelijk te kwader trouw zijn. Het is niet zo dat Amerikanen vaker psychische problemen hebben dan andere landen – wat de VS uitzonderlijk maakt, is het aantal wapens in het land en het overeenkomstige aantal dodelijke slachtoffers.

“Ik ken geen enkel geval waarin een Republikein die zegt dat dit echt een kwestie van geestelijke gezondheid is, vervolgens met een voorstel is gekomen om extra middelen te investeren in onze infrastructuur voor volksgezondheid en geestelijke gezondheidszorg, waarvan ik denk dat het een signaal afgeeft hoe serieus ze zijn’, zei Lacombe.

Aanvalsgeweren en magazijnen met hoge capaciteit

Een verbod op aanvalswapens en munitiemagazijnen met hoge capaciteit heeft volgens Pew een goedkeuringsclassificatie van meer dan 60 procent in de VS.

Aanvalswapens zijn een slecht gedefinieerde klasse van vuurwapens, maar verwijzen over het algemeen naar semi-automatische wapens in militaire stijl. Magazijnen met hoge capaciteit zijn over het algemeen munitieclips die meer dan 10 patronen bevatten. AR-15’s, de favoriete wapenstijl bij recente massale schietpartijen, zijn aanvalswapens, die kunnen worden aangepast om een ​​aantal aftermarket-onderdelen te accepteren, waaronder magazijnen met hoge capaciteit, die het nog dodelijker maken.

Hoewel het meerderheidssteun heeft, is het verbieden van aanvalswapens veel meer verdeeld door de politieke partij. Terwijl 83 procent van de Democraten het verbod op aanvalswapens goedkeurt, doet slechts 37 procent van de Republikeinen dat; 83 procent van de Democraten wil een verbod op munitiemagazines met hoge capaciteit, vergeleken met 41 procent van de Republikeinen.

Aanvalswapens en magazijnen met een hoge capaciteit, waarmee moordenaars in korte tijd meer mensen kunnen doden, waren vroeger illegaal in de VS. Een federale wet die in 1994 werd aangenomen, verbood aanvalswapens en tijdschriften met een hoge capaciteit, maar het Congres liet de wetgeving in 2004 vervallen. Hoewel de wet van 1994 zijn problemen had – het maakte de 1,5 miljoen aanvalswapens en 25 miljoen grote wapens niet illegaal of in beslag genomen -capaciteitsmagazines die Amerikanen al bezaten – de verboden hebben het dodental aanzienlijk verminderd terwijl ze van kracht waren .

‘Daarna hebben we zojuist een explosie van aanvalswapens door het hele land gezien’, zei Lloyd, die het aantal op tientallen miljoenen schatte.

Cassandra Crifasi, een assistent-professor aan de Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health, zei dat wapenwetten verder moeten gaan dan alleen maar aangeven welke specifieke wapens wel of niet zijn beperkt door het moeilijker te maken om dodelijke wapenaccessoires te krijgen.

“Als reactie op sommige van deze verboden, kun je een geweer kopen dat op de goedgekeurde lijst valt, en dan kun je accessoires online of op wapenshows vinden waarmee je het kunt aanpassen en dan kan het in strijd zijn met het verbod”, ze zei. “Als je eenmaal het geweer hebt, en die accessoires aftermarket kunt kopen, kun je het verbod omzeilen.”

De Buffalo-schutter kocht zijn AR-15-stijl pistool bijvoorbeeld legaal, maar wijzigde het om een ​​tijdschrift met grote capaciteit te accepteren dat illegaal is in New York.

Hoe het ook gedefinieerd is, zegt Lloyd, het beperken van wapens, munitie en accessoires zou de omvang van wapengeweld bij massale schietpartijen beperken.

“Het is onmogelijk om het feit te negeren dat aanvalswapens extreem gevaarlijk zijn vanwege het aantal mensen dat ze in zo’n korte tijd kunnen doden”, zei ze, verwijzend naar het dodental in Buffalo en Uvalde.

Er is wetgeving voorgesteld, waaronder de Keep Americans Safe Act ( HR 2510 / S 1108 ), die magazijnen met hoge capaciteit zou verbieden, en het verbod op aanvalswapens van 2021 , dat aanvalswapens in militaire stijl en magazijnen met hoge capaciteit zou verbieden. Al deze wetsvoorstellen zijn ingediend maar er is niet over gestemd, en dankzij de filibuster zou het onwaarschijnlijk zijn dat ze zouden worden aangenomen zonder veel meer Republikeinse steun.

Verborgen dragen

Hoewel het per partij verschilt, is de overgrote meerderheid (81 procent) van de Amerikanen tegen wetten die mensen toestaan ​​om verborgen pistolen te dragen zonder een vergunning, volgens een recente peiling deze maand door Marquette Law School . En over het algemeen is volgens Crifasi de steun voor het bredere vermogen om wapens te dragen – op scholen, zonder vergunningen – afgenomen.

het openbaar wapens te dragen, de afgelopen tien jaar veel gebruikelijker geworden. De inspanning begon echter tientallen jaren eerder, in de jaren tachtig, toen de NRA, te beginnen in Florida, probeerde staten ertoe te brengen hun verborgen draagwetten langzaam terug te draaien van iets dat een speciale dispensatie was naar iets dat werd verwacht als een manier voor wapenbezitters om hun Tweede Amendement-rechten uitdrukken. Vorig jaar heeft de wetgevende macht van Texas een wet aangenomen die ervoor zorgt dat mensen geen vergunning of training meer nodig hebben om een ​​pistool te dragen .

“De NRA heeft een behoorlijk strategische, georganiseerde en gezamenlijke inspanning geleverd om de staatswetten te veranderen, staat voor staat”, zei Lacombe. “Naarmate het steeds normaler werd om in de wet te staan, gingen kiezers het ook meer als acceptabel beschouwen.”

De gedachte achter deze Republikeinse en NRA-praatpunten is dat het hebben van een verborgen wapen de ‘goeden’ in staat zou stellen de slechteriken neer te halen. In de praktijk gebeurt dat eigenlijk niet . Hoewel er een handvol anekdotes zijn waarin een persoon met een verborgen wapen met succes een massaschieter stopt, is het gevaarlijker om meer wapens aan de mix toe te voegen . Te weten: een man die vorig jaar in Colorado een massaschietpartij met zijn verborgen wapen stopte, om vervolgens per ongeluk door de politie te worden doodgeschoten .

Zoals de kwestie van het verbergen van vervoer aantoont, weerspiegelt het wapenbeleid meer de invloed van NRA-lobbyisten dan gewone Amerikanen.

“We hebben een uitzonderlijk krachtige wapenlobby die namens wapenfabrikanten werkt om het voor wapendealers en wapenfabrikanten gemakkelijk te maken om heel gemakkelijk veel wapens te verkopen”, zei Crifasi. “En veel van onze gekozen functionarissen zijn meer verplicht aan de wapenlobby dan aan hun eigen kiezers.”

Veel van de bovenstaande ideeën voor wapenbeheersing maken deel uit van keukentafeldiscussies die momenteel in het hele land worden gevoerd, terwijl Amerikanen rouwen om weer een zinloze tragedie door toedoen van een massaschutter. Specifieke wapenbeheersingsmaatregelen worden door twee partijen ondersteund en kunnen een grote bijdrage leveren aan het stoppen van de volgende massale schietpartij voordat deze plaatsvindt.

Helaas wordt wat Amerikanen willen niet weerspiegeld in de Amerikaanse wetten. Het vermogen van de minderheid in kleine, meestal landelijke en meestal blanke gemeenschappen om op te wegen tegen de meerderheid heeft enorme gevolgen voor de manier waarop we leven en de manier waarop we sterven. De filibuster van de Senaat ondermijnt de democratie en ondermijnt op zijn beurt de legitimiteit van de Amerikaanse regering . Het is mogelijk dat tragische gebeurtenissen zoals die van vorige week in Texas het tij kunnen keren, maar voor nu. om het tij te keren zou de steun van Republikeinse wetgevers nodig zijn die daadwerkelijk overeenkomt met de wensen van hun Republikeinse kiezers.

Om dat te veranderen, zullen naast de Democraten ook Republikeinen politici moeten wegstemmen wiens standpunten over wapens niet overeenkomen met die van hen. Zo niet, dan beginnen en eindigen deze gesprekken aan de keukentafel.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Politiek

Schaf de CIA af

Published

on

cia

Zowat elke waardeloze escapade van het Amerikaanse buitenlands beleid van de jaren vijftig tot het einde van de jaren zeventig gaat terug op de CIA. 

CIA Van de catastrofale staatsgreep van de Iraanse president Mohammad Mossadegh in 1954, de regimewisseling van de Guatemalteekse president Jacobo Arbenz omdat hij het aandurfde om United Fruit op de tenen te trappen, het fiasco van de Varkensbaai, de vele, sommige nogal belachelijke, pogingen om Fidel Castro, Zuid De ondergang van de Vietnamese leider Ngo Dinh Diem, een mogelijke rechtse Cubaanse link met de moord op JFK, de moord op de Chileense generaal Rene Schneider en de omverwerping van de Chileense president Salvador Allende, de Watergate-inbraak en nog veel, veel meer – de vingerafdrukken van de CIA waren al deze misdaden. 

Het werd zo erg dat twee hooggeplaatste, echt-centristische regeringsfunctionarissen opriepen tot het schrappen van de CIA: senator Patrick Moynihan in 1995 en president Harry Truman in 1963.

Een nieuw boek bewijst het. Jefferson Morley’s  Scorpion’s Dance, de president, de Spymaster en Watergate ,  beschrijven tientallen jaren van CIA-grappige zaken, en er waren er heel veel. Inderdaad, als je je ooit afvraagt ​​hoe de wereld zo’n puinhoop is geworden en wie daarvoor verantwoordelijk is, lees dan dit boek. En er is geen reden om aan te nemen dat de onzin is gestopt of dat de CIA, ondanks de Taliban, zich op de een of andere manier stilletjes met haar eigen zaken bemoeit en haar papavervelden in Afghanistan water geeft.

Nee. De CIA leidde terroristen op in het hele Midden-Oosten en nazi’s in Oekraïne. Ze zijn er nog steeds mee bezig, hoewel hun avonturen aan de Russische grens tot verreweg de meest dodelijke ramp leiden in een geschiedenis die doorzeefd is met hen, om de simpele reden dat de Russische caper op elk moment nucleair kan worden. Aan de manier waarop ze zich hebben gedragen, lijkt het alsof de CIA dat wil. Als Biden het agentschap kan controleren en een nucleaire winter en radioactieve wereldwijde massadood kan voorkomen, zal ik erg onder de indruk zijn.

Morley’s boek richt zich op de relatie tussen president Richard Nixon en CIA-directeur Richard Helms. Hun ietwat ongemakkelijke, edgy teamwerk leidde tot debacles in binnen- en buitenland. Met de goedkeuring van Nixon bespioneerde Helms illegaal de anti-oorlogsbeweging. Ondertussen hielp de CIA de moord op generaal Schneider – omdat hij een civiele machtsoverdracht steunde en Allendes legitieme presidentschap niet ongedaan zou maken, iets dat de kribbige trots van Nixon en zijn adviseur Henry Kissinger diep beledigde – moedigde fascistische moordenaars aan om achter Allende aan te gaan. . Het gaf aan dat de VS hun excessen niet alleen niet zouden stoppen, maar ze ook zouden steunen.

En Chili bedreigde niet eens een vitaal Amerikaans belang. Het was van internationale betekenis voor Washington. Maar Morley merkt op: „Chili was belangrijk als theater in de Koude Oorlog.” En de VS stal de show. De anti-Allende-coup leverde een geweldige prestatie van hoe Nixon en Helms de CIA inzetten om vrijheid, eerlijkheid, democratie en fatsoen te vernietigen. Het luidde tientallen jaren van openlijk fascisme in onder Pinochet. Maar de Amerikaanse elites vonden dit de moeite waard. Het beheer van de publieke perceptie dat Washington de koude oorlog aan het winnen was, bleef van het grootste belang, en hoe opzichtiger de tentoonstelling, hoe beter.

Dit was en blijft typisch. Washington gelooft dat het moet worden gezien als winnend en zijn vijanden als volkomen verdorven. “Het staat buiten kijf dat het idee om een ​​spectaculaire misdaad te plegen,” schrijft Morley, “en Cuba de schuld te geven als een manier om Castro omver te werpen, medio 1963 in omloop was op de hoogste niveaus van het Pentagon en de CIA.” Klinkt bekend? Vervang Cuba door Rusland en Castro door Poetin en je zult zien dat er in 50 jaar weinig is veranderd. 

De CIA bezit een zeer mager draaiboek, bijna uitsluitend doorspekt met mislukte strategieën, maar dit falen lijkt het bureau er nooit van te weerhouden dezelfde idiotie te herhalen, in de hoop op een ander resultaat: Einsteins definitie van waanzin. En volgens die regel was Helms een van de gekste van allemaal. “Roems, zoals Nixon, waren voorstander van actie. Het communisme, meenden ze, moest overal worden weerstaan. Zelfs met het manifeste fiasco van Vietnam hebben Helms en Nixon de strategie nog steeds verdubbeld. Nu is het communisme in de eenentwintigste eeuw misschien op de terugtocht, maar het fanatieke, paranoïde gevoel van een bedreiging voor Amerika verzadigt de hogere regionen van Washington. Dat in combinatie met andere gouvernementele kwalen is giftig.

“Een van de belangrijkste erfenissen van Nixon en Helms was cynisme”, schrijft Morley, en later dat van het Amerikaanse volk: “Bij gebrek aan een geloofwaardige verklaring voor Kennedy’s dood, explodeerde het wantrouwen jegens de regering en werd samenzweringsdenken gelegitimeerd.” En wie zegt dat het niet legitiem was? De CIA, de maffia, de anti-Castro Cubanen hadden allemaal een hekel aan Kennedy, en hun sluwheid was allemaal met elkaar verweven. 

Robert Kennedy ging er inderdaad van uit dat een dergelijke dodelijke combinatie zijn broer had gedood, maar Morley merkt op dat hij er niet naar kon handelen totdat hij president werd. Heel handig deed hij dat niet. En de moord op JFK werd onder het tapijt geveegd. Zoals Morley over de Franse president Charles De Gaulle schrijft: “Niet lang na Dallas voorspelde hij dat de Amerikaanse overheid zou terugschrikken om de raadselachtige misdaad van Dallas te onderzoeken. ‘Ze willen het niet weten,’ zei De Gaulle. ‘Ze willen het niet weten. Ze zullen zichzelf niet toestaan ​​om erachter te komen.’”

Het onderzoek van de Frank Church-congrescommissie aan het eind van de jaren zeventig naar misbruik door de CIA en de FBI markeerde het hoogtepunt van de inspanningen van de regering om deze schimmige criminele ondernemingen aan het licht te brengen. Het is sindsdien steil bergafwaarts gegaan en een duik in de duisternis. Na 9/11 kwam de waanzinnige oorlog tegen het terrorisme, toen het veel erger werd. 

Met carte blanche van de regering van George “Mission Accomplished” Bush, martelde de CIA onschuldige mensen op zwarte locaties over de hele wereld. Deze zinloze en gruwelijke wreedheden werden nooit vervolgd. In feite, Barak “Ik ben goed in het doden van mensen”, veegde Obama ze opzettelijk onder het tapijt en de zaken verslechterden alleen maar tijdens zijn regeerperiode. Maar ze stortten naar een dieptepunt onder Joe “Russische regimeverandering” Biden: dankzij de CIA en de speciale troepen van de VS in Oekraïne kan de mensheid over de afgrond turen naar nucleaire vernietiging.

Volgens de New York Times op 25 juni “zijn sommige CIA-personeelsleden in het geheim blijven opereren in [Oekraïne], voornamelijk in de hoofdstad Kiev, en leiden ze veel van de enorme hoeveelheden inlichtingen die de Verenigde Staten delen met Oekraïense troepen.” Omdat de Russen dit natuurlijk weten, is het een recept voor een nucleair Armageddon. Als de CIA dat voor elkaar krijgt, zal dat zijn ergste gruweldaad tot nu toe zijn, veel, onvergelijkbaar erger dan zijn mogelijke betrokkenheid bij de moord op Kennedy.

Biden zegt dat hij de Derde Wereldoorlog wil vermijden, maar zijn acties vertellen een ander verhaal. Dit is iets waarvoor hij zal boeten bij de peilingen in 2022 en 2024, maar dat is koude troost. We zouden tegen die tijd allemaal dood kunnen zijn vanwege zijn nucleaire vaardigheden. 

“Zoals gebruikelijk lijkt het erop dat de regering het van twee kanten wil hebben: het Amerikaanse volk verzekeren dat het wordt ‘in bedwang gehouden’ en dat we niet ‘in oorlog’ zijn met de Russen, maar alles doen behalve het planten van een Amerikaanse soldaat en vlag binnen Oekraïne”, schreef Kelley Vlahos in het Responsible Statecraft van 27 juni. “George Beebe … van het Quincy Institute … vraagt ​​zich af of Washington zelfs weet hoe ver het hier gaat.” Waarschijnlijk niet en speelt dus een onrechtvaardig arrogant spel met het lot van de mensheid. Wie gooit de dobbelstenen in dat spel? De CIA natuurlijk

Dit is het bureau dat Helms ons heeft nagelaten: gewelddadig, crimineel, geheimzinnig, wetteloos, het is een agglomeratie van moordenaars en folteraars die ongestraft over de hele wereld razen. Voormalig CIA-directeur Mike Pompeo pochte over het bureau: “We hebben gelogen, we hebben vals gespeeld, we hebben gestolen.” Dat zijn helaas slechts de overtredingen van het agentschap. Het zijn de misdrijven waar u zich zorgen over zou moeten maken. 

De CIA werkt niet alleen samen met nazi’s, ze traint ze ook. En het doet dat recht onder de neus van een land diep, tektonisch beledigd door het nazisme en, toevallig, gewapend met meer kernkoppen dan de VS. Dus momenteel flirt de CIA met de ultieme genocide, het uitsterven van de menselijke soort. Het is een instrument van het vleesgeworden kwaad. Los het op.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

De NAVO bereidt zich voor op oorlog tegen nucleair bewapende “gelijke concurrenten”.

Published

on

navo

Aan het einde van de NAVO-top in Madrid, Spanje, hebben de lidstaten van de NAVO, waaronder de meeste Europese landen, evenals de VS en Canada, een strategiedocument aangenomen waarin hun plannen worden geschetst om het Europese continent te militariseren, de massale uitbreiding van de oorlog tegen Rusland en om zich voor te bereiden op een oorlog tegen China.

NAVO Het document kondigt aan: “We zullen, zowel individueel als collectief, het volledige spectrum van strijdkrachten leveren… die nodig zijn voor afschrikking en verdediging, inclusief voor intensieve cross-dimensionale oorlogvoering tegen gelijkwaardige concurrenten die kernwapens bezitten.”

NAVO
Een fragment uit het strategiedocument

In tegenstelling tot het laatste strategiedocument uit 2010 zegt het huidige document: “Er is geen vrede in het Euro-Atlantische gebied.” Dit verklaart praktisch dat het bondgenootschap in oorlog is – hoewel geen van de lidstaten van de NAVO een oorlog heeft gevoerd in het “euro-Atlantisch gebied”.

NAVO
Het document beweert: “Er is geen vrede in het Euro-Atlantische gebied.”

Het strategisch kaderdocument gebruikt openlijk de taal van de machtspolitiek. Het woord ‘belangen’ wordt zeven keer gebruikt en er wordt uitgelegd dat zowel China als Rusland de ‘belangen van het bondgenootschap’ betwisten.

In het laatste strategische kaderdocument van de NAVO uit 2010 werd het woord ‘belangen’ slechts één keer gebruikt. Destijds beloofden ze “het politiek overleg en de praktische samenwerking met Rusland op gebieden van gemeenschappelijk belang te verbeteren”.

Terwijl het document uit 2010 Rusland een ‘partner’ noemde, noemt het huidige Rusland een ‘bedreiging’ en China een ‘uitdaging’. Het nieuwe NAVO-strategiedocument rechtvaardigt deze classificaties expliciet door te stellen dat deze landen “een uitdaging vormen voor onze belangen”.

Het zei verder: “De Volksrepubliek China probeert controle te krijgen over belangrijke gebieden van de technologie- en industriële sectoren, kritieke infrastructuur en strategische materialen en toeleveringsketens. Het gebruikt zijn economische slagkracht om strategische afhankelijkheden te creëren en zijn invloed te vergroten.”

NAVO
Het document beweert dat de economische ontwikkeling van China (aangeduid als “controle”) indruist tegen de belangen van de NAVO-lidstaten.

Om hun “belangen” veilig te stellen, beloven de bondgenoten “de afschrikkings- en verdedigingshouding aanzienlijk te versterken”.

Het document stelt stellig dat de reeks maatregelen die de oorlog in Oekraïne veroorzaakten, succesvol waren: “De uitbreiding van de NAVO is een historisch succes.” Het Kremlin rechtvaardigde zijn invasie van Oekraïne door te beweren dat de inspanningen van Oekraïne om toe te treden tot de NAVO en het stationeren van kernwapens op de Russische grens een bedreiging zou hebben gevormd voor de nationale veiligheid van Rusland.

Het NAVO-document kondigt aan door te gaan met de uitbreiding van het militaire bondgenootschap: “We bevestigen opnieuw ons opendeurbeleid… Onze deur blijft openstaan ​​voor alle Europese democratische staten die de waarden van ons bondgenootschap delen… Lidmaatschapsbesluiten worden genomen door gevangen door de NAVO-bondgenoten en derden hebben geen inspraak in dit proces.”

De oorlog in Oekraïne is nu de grootste Europese oorlog sinds de Tweede Wereldoorlog en heeft al het leven gekost aan tienduizenden Oekraïners en Russen. Door haar uitbreiding als een succes te omschrijven, verklaart de NAVO dat deze doden en nog veel meer die zullen komen een aanvaardbare prijs zijn om de belangen van haar leden te beschermen.

Als antwoord op uitdagingen voor de ‘belangen’ van het Bondgenootschap, hebben de NAVO-leden zich verplicht tot een militariseringsprogramma dat gevolgen zal hebben voor alle aspecten van de samenleving. Het zegt: “In een omgeving van strategische concurrentie zullen we ons wereldwijde situationele bewustzijn vergroten en ons bereik uitbreiden om gebruik in alle dimensies en richtingen af ​​te schrikken, te verdedigen, te bestrijden en te weigeren in overeenstemming met onze 360-gradenbenadering.”

Het vervolgt: “Zolang er kernwapens bestaan, zal de NAVO een nucleair bondgenootschap blijven… Daartoe zullen we zorgen voor een substantiële en consistente aanwezigheid te land, ter zee en in de lucht, onder meer door verbeterde geïntegreerde vluchten.” – en raketverdediging . .. De houding van de NAVO op het gebied van nucleaire afschrikking is ook gebaseerd op door de Verenigde Staten in Europa naar voren geplaatste kernwapens en op de bijdragen van de relevante bondgenoten.”

De doelen die in het document worden geschetst, kunnen alleen worden bereikt door een enorme toename van de troepen, munitie en voorraden die nodig zijn voor oorlogvoering. “We zullen vooruit schrikken en verdedigen met robuuste, in het theater opgestelde, cross-dimensionale gevechtsklare troepen, geoptimaliseerde commando- en controleregimes, bijna-ingezette munitie en uitrusting, en verbeterde capaciteit en infrastructuur om elke bondgenoot met weinig of geen voorsprong snel te versterken. tijd.”

De NAVO-strategienota erkent geen andere prioriteiten die concurreren met de inzet van militaire middelen. De woorden “honger”, “armoede” en “werkloosheid” zijn even afwezig als de coronapandemie, die wereldwijd tientallen miljoenen mensen het leven heeft gekost, alleen al in de VS een miljoen.

De opmerkingen van de Amerikaanse president Joe Biden kwamen overeen met de toon van dit document.

Op een persconferentie na de top verklaarde Biden trots: “We hebben Oekraïne sinds mijn aantreden bijna $ 7 miljard aan veiligheidshulp verleend. In de komende dagen zijn we van plan meer leveringen aan te kondigen ter waarde van meer dan $ 800 miljoen, waaronder een ultramodern westelijk luchtverdedigingssysteem, extra artillerie en munitie, anti-artillerieradar, extra munitie voor de HIMARS-raketwerpers die we al hebben geleverd, en extra HIMARS uit andere landen.”

Hij voegde eraan toe dat de Amerikaanse bondgenoten in totaal “bijna 140.000 antitanksystemen, meer dan 600 tanks, bijna 500 artilleriesystemen, meer dan 600.000 patronen artilleriemunitie en ultramoderne meervoudige raketwerpers hadden geleverd.” , anti-scheeps- en luchtafweersystemen.”

Toen hem werd gevraagd naar de kosten van de oorlog voor het Amerikaanse volk, zei Biden dat er niet eens over was nagedacht.

Op de persconferentie werd Biden door een verslaggever gevraagd: “De leiders van de G7-landen hebben deze week een belofte gedaan om Oekraïne te steunen, ik citeer ‘zo lang als het duurt’. En ik vraag me af of u kunt uitleggen wat dat betekent – ‘zo lang als het duurt’. Betekent dit onbeperkte Amerikaanse steun aan Oekraïne? Of moet je uiteindelijk president Zelenskyy vertellen dat de VS zijn land niet langer kunnen steunen?”

Biden antwoordde: “We zullen Oekraïne steunen zolang als nodig is.”

Een andere verslaggever vroeg naar “hoge benzineprijzen in de VS en over de hele wereld… Hoe lang is het nog eerlijk voor automobilisten in Amerika en de rest van de wereld om de rekening van deze oorlog te blijven betalen?”

Biden herhaalde: “Zolang het duurt.”

Biden heeft in feite verklaard dat onbeperkte maatschappelijke middelen zullen worden besteed aan de oorlogsinspanning. Nadat de Amerikaanse heersende klasse de financiering voor de strijd tegen de pandemie heeft verlaagd, waardoor onverzekerde werknemers zelf de vaccins en ziekenhuisopnames voor Covid-19 moeten betalen, dringt ze in plaats daarvan aan om enorme maatschappelijke fondsen in de oorlogsinspanning te pompen.

De plannen die in het nieuwe NAVO-strategiedocument zijn uiteengezet, hebben onnoemelijke implicaties voor de oorlog zelf en voor de eindeloze herverdeling van sociale fondsen naar militaire uitgaven. Dit gaat gepaard met bezuinigingen op gezondheidszorg en pensioenen en lagere lonen voor werknemers.

Terwijl arbeiders wereldwijd de strijd aangaan tegen de stijgende kosten van levensonderhoud, is het van vitaal belang dat ze de strijd tegen oorlog en militarisme tot hun topprioriteit maken.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Oekraïne is de nieuwste neocon-ramp

Published

on

neocon

De belangrijkste boodschap van de neocons is dat de VS de militaire macht moet overheersen in elke regio van de wereld, en het hoofd moet bieden aan opkomende regionale machten die op een dag de wereldwijde of regionale dominantie van de VS kunnen uitdagen, met name Rusland en China.

De oorlog in Oekraïne is het hoogtepunt van een 30-jarig project van de Amerikaanse neoconservatieve beweging. De regering-Biden zit vol met dezelfde neocons die de Amerikaanse oorlogen van keuze in Servië (1999), Afghanistan (2001), Irak (2003), Syrië (2011), Libië (2011) verdedigden en die zoveel deden om de Russische regering te provoceren. invasie van Oekraïne. Het trackrecord van neocons is er een van regelrechte rampen, maar toch heeft Biden zijn team bemand met neocons. Als gevolg daarvan stuurt Biden Oekraïne, de VS en de Europese Unie naar weer een geopolitiek debacle. Als Europa enig inzicht heeft, zal het zich afscheiden van deze debacles van het Amerikaanse buitenlands beleid.

De neocon-visie is gebaseerd op een allesoverheersende valse premisse: dat de Amerikaanse militaire, financiële, technologische en economische superioriteit het mogelijk maakt om voorwaarden te dicteren in alle regio’s van de wereld.

De neocon-beweging ontstond in de jaren zeventig rond een groep publieke intellectuelen, van wie er verschillende werden beïnvloed door de politicoloog Leo Strauss van de University of Chicago en de classicus Donald Kagan van de Yale University. Neocon-leiders waren Norman Podhoretz, Irving Kristol, Paul Wolfowitz, Robert Kagan (zoon van Donald), Frederick Kagan (zoon van Donald), Victoria Nuland (vrouw van Robert), Elliott Cohen, Elliott Abrams en Kimberley Allen Kagan (vrouw van Frederick ).

De belangrijkste boodschap van de neocons is dat de VS de militaire macht moet overheersen in elke regio van de wereld, en het hoofd moet bieden aan opkomende regionale machten die op een dag de wereldwijde of regionale dominantie van de VS kunnen uitdagen, met name Rusland en China. Voor dit doel moet de Amerikaanse militaire macht vooraf worden gepositioneerd in honderden militaire bases over de hele wereld en moeten de VS bereid zijn om, indien nodig, oorlogen naar keuze te leiden. De Verenigde Naties mogen alleen door de VS worden gebruikt als ze nuttig zijn voor Amerikaanse doeleinden.

Deze aanpak werd voor het eerst uiteengezet door Paul Wolfowitz in zijn ontwerprichtlijn voor defensiebeleid (DPG), geschreven voor het ministerie van Defensie in 2002. Het ontwerp riep op tot uitbreiding van het door de VS geleide veiligheidsnetwerk naar Midden- en Oost-Europa, ondanks de expliciete belofte van de Duitse Minister van Buitenlandse Zaken Hans-Dietrich Genscher zei in 1990 dat de Duitse eenwording niet zou worden gevolgd door de uitbreiding van de NAVO naar het oosten. Wolfowitz pleitte ook voor Amerikaanse oorlogen naar keuze en verdedigde het recht van Amerika om onafhankelijk, zelfs alleen, op te treden in reactie op crises die de VS zorgen baren. Volgens generaal Wesley Clark maakte Wolfowitz Clark al in mei 1991 duidelijk dat de VS regime-change-operaties zouden leiden in Irak, Syrië en andere voormalige Sovjet-bondgenoten.

De neocons waren al voorstander van de uitbreiding van de NAVO met Oekraïne, zelfs voordat dat in 2008 het officiële Amerikaanse beleid werd onder George W. Bush Jr.. Ze beschouwden het NAVO-lidmaatschap van Oekraïne als de sleutel tot regionale en mondiale dominantie van de VS. Robert Kagan beschreef de neocon-zaak voor de uitbreiding van de NAVO in april 2006:

[D]e Russen en Chinezen zien niets natuurlijks in [de ‘kleurenrevoluties’ van de voormalige Sovjet-Unie], alleen door het westen gesteunde staatsgrepen die zijn ontworpen om de westerse invloed in strategisch vitale delen van de wereld te bevorderen. Zijn ze zo fout? Zou de succesvolle liberalisering van Oekraïne, aangespoord en ondersteund door de westerse democratieën, niet slechts de opmaat kunnen zijn voor de opname van dat land in de NAVO en de Europese Unie – kortom, de uitbreiding van de westerse liberale hegemonie?

Kagan erkende de ernstige gevolgen van de uitbreiding van de NAVO. Hij citeert een expert die zegt: “Het Kremlin maakt zich in alle ernst klaar voor de ‘strijd om Oekraïne’.” De neocons zochten deze strijd. Na de val van de Sovjet-Unie hadden zowel de VS als Rusland een neutraal Oekraïne moeten zoeken, als een voorzichtige buffer en veiligheidsklep. In plaats daarvan wilden de neocons de Amerikaanse ‘hegemonie’, terwijl de Russen de strijd aangingen, deels ter verdediging en deels ook uit hun eigen imperiale pretenties. Tinten van de Krimoorlog (1853-6), toen Groot-Brittannië en Frankrijk Rusland probeerden te verzwakken in de Zwarte Zee na Russische druk op het Ottomaanse rijk.

Kagan schreef het artikel als particulier, terwijl zijn vrouw Victoria Nuland de Amerikaanse ambassadeur bij de NAVO was onder George W. Bush Jr. Nuland was de neoconservatieve bij uitstek. Nuland was niet alleen de ambassadeur van Bush bij de NAVO, maar was in 2013-17 Barack Obama’s adjunct-staatssecretaris voor Europese en Euraziatische zaken, waar ze deelnam aan de omverwerping van de pro-Russische president van Oekraïne, Viktor Janoekovitsj, en nu dient als Bidens ondersecretaris van Staat die het Amerikaanse beleid leidt ten aanzien van de oorlog in Oekraïne.

In de ‘strijd om Oekraïne’ waren de neocons klaar om een ​​militaire confrontatie met Rusland uit te lokken door de NAVO uit te breiden over de heftige bezwaren van Rusland, omdat ze vurig geloven dat Rusland zal worden verslagen door financiële sancties van de VS en NAVO-wapens.

De neocon-visie is gebaseerd op een allesoverheersende valse premisse: dat de Amerikaanse militaire, financiële, technologische en economische superioriteit het mogelijk maakt om voorwaarden te dicteren in alle regio’s van de wereld. Het is een standpunt van zowel opmerkelijke overmoed als opmerkelijke minachting voor bewijs. Sinds de jaren vijftig zijn de VS gedwarsboomd of verslagen in bijna elk regionaal conflict waaraan het heeft deelgenomen. Maar in de ‘strijd om Oekraïne’ waren de neocons klaar om een ​​militaire confrontatie met Rusland uit te lokken door de NAVO uit te breiden over de heftige bezwaren van Rusland, omdat ze vurig geloven dat Rusland zal worden verslagen door financiële sancties van de VS en NAVO-wapens.

Het Institute for the Study of War (ISW), een neoconservatieve denktank onder leiding van Kimberley Allen Kagan (en gesteund door een who’s who van defensie-aannemers zoals General Dynamics en Raytheon), blijft een Oekraïense overwinning beloven. Met betrekking tot de opmars van Rusland gaf de ISW een typisch commentaar: “Ongeacht aan welke kant de stad [Sievierodonetsk] in handen is, zal het Russische offensief op operationeel en strategisch niveau waarschijnlijk zijn hoogtepunt hebben bereikt, waardoor Oekraïne de kans krijgt om zijn operationele te herstarten. tegenoffensief om de Russische troepen terug te dringen.”

De feiten ter plaatse doen echter anders vermoeden. De economische sancties van het Westen hebben weinig nadelige gevolgen gehad voor Rusland, terwijl hun ‘boemerang’-effect op de rest van de wereld groot was. Bovendien wordt de capaciteit van de VS om Oekraïne te bevoorraden met munitie en wapens ernstig belemmerd door Amerika’s beperkte productiecapaciteit en gebroken toeleveringsketens. De industriële capaciteit van Rusland is natuurlijk kleiner dan die van Oekraïne. Het BBP van Rusland was ongeveer 10x dat van Oekraïne voor de oorlog, en Oekraïne heeft nu veel van zijn industriële capaciteit verloren in de oorlog.

De meest waarschijnlijke uitkomst van de huidige gevechten is dat Rusland een groot deel van Oekraïne zal veroveren, waardoor Oekraïne misschien bijna geheel door land wordt ingesloten. De frustratie in Europa en de VS zal toenemen door de militaire verliezen en de stagflatoire gevolgen van oorlog en sancties. De domino-effecten kunnen verwoestend zijn als een rechtse demagoog in de VS aan de macht komt (of in het geval van Trump, terugkeert naar de macht) en belooft de vergane militaire glorie van Amerika te herstellen door middel van gevaarlijke escalatie.

In plaats van deze ramp te riskeren, is de echte oplossing om een ​​einde te maken aan de neocon-fantasieën van de afgelopen 30 jaar en dat Oekraïne en Rusland terugkeren naar de onderhandelingstafel, waarbij de NAVO zich ertoe verbindt een einde te maken aan haar inzet voor de uitbreiding naar het oosten met Oekraïne en Georgië in ruil voor een levensvatbare vrede die de soevereiniteit en territoriale integriteit van Oekraïne respecteert en beschermt.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

De bazen van het ‘Veiligheidsberaad’ zijn stiekem een nieuwe macht aan het worden

Tot ruim twee jaar geleden had nauwelijks iemand gehoord van ‘veiligheidsregio’s’, laat staan van ‘het Veiligheidsberaad’. Maar in coronatijd waren de burgemeesters van de veiligheidsregio’s en vooral hun voorzitter Hubert… [...]

Het bloedbad van Melilla

37 Afrikanen kwamen om bij een poging om over het hek van de Spaanse enclave Melilla in Marokko te springen. Ceuta en Melilla zijn twee steden die op het Afrikaanse… [...]

Welkom in Circus Rutte!

Je wordt gekwalificeerd als een tassendraagster van de Minister-president Rutte, laat een paar traantjes en het linkse deel van de Tweede Kamer staat op zijn achterste benen. Een linkse politieke… [...]

Waarom was er geen georganiseerd verzet tegen de staatsgreep van 6 januari van Trump?

Trump – De lopende hoorzittingen van het Amerikaanse Congres over de gebeurtenissen van 6 januari 2021 hebben harde waarheden aan het licht gebracht over de zieke, precaire staat van de… [...]

Europa wil oorlog

Europa moet zich voorbereiden op de zondvloed die op haar afkomt, en dat allemaal omdat de Litouwse satrap van de NAVO denkt dat ze een Mozes is, die twee delen… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN