Wetenschapper pakt uit: Overheid vervalst systematisch misdaadstatistieken migranten

4.7
(11)

Werner Sohn studeerde sociale wetenschappen, filosofie en Duitse studies aan de universiteit van Gießen. Van 1986 tot 2017 was hij een medewerker van het Criminologisch Centrum in Wiesbaden. Zijn werk was gericht op misdaadpreventie, gevangenis, politiek advies en criminologische documentatie. Sinds 2018 werkt hij in de beveiligingsindustrie. Met zijn boek ‘Criticism of Politicised Criminology’ onthult de wetenschapper Werner Sohn nu aan het grote publiek hoe ongewenste criminaliteitsstatistieken bij politie- en veiligheidsinstanties in de zin van de Duitse regering worden witgewassen, opnieuw geïnterpreteerd, gemanipuleerd, gewijzigd of zelfs vergeten.

Werners zoon onthult aan lezers een tot nu toe verborgen wereld – de wereld van criminologisch onderzoek. De behandelde onderwerpen laten al de explosiviteit van dit wetenschappelijk onderzoek zien: vreemdelingencriminaliteit, radicalisering van moslims, extremisme, proeftijd en rellen in Parijs en Londen. Het unieke verkoopargument bereikt het boek doordat het de invloed van politiek en autoriteiten op het voorheen onafhankelijke onderzoek onthult. Dit komt onder meer tot uiting in het feit dat ongewenste statistische resultaten willekeurig worden afgevlakt.

Ik zou de boekrecensie echter willen beginnen met een recensie. De boekomslag van een wanhopige Engelse ‘bobby’ wekt de valse associatie dat het boek een dominante relatie heeft met Engeland, maar dat is niet het geval. De auteur Werner Sohn bracht 30 jaar door als onderzoeksassistent in het criminologisch centrum in Wiesbaden en werkte vaak aan studies in opdracht van de Federale Criminele Politie (BKA). Het is daarom een ​​van de diepste kenners van misdaad in Duitsland.

Voormalige collega’s zijn bezig met de onthulling van buitenlandse misdaad, extremisme, oproer: een kritiek op gepolitiseerde criminologieZeker, zoon heeft geen plezier, want zoon is niet bang voor onbezonnen invloed, om niet te zeggen manipulaties, om maar te noemen. De werkwijze van Christian Pfeiffer, de voormalige directeur van de Kriminologische Forschungsinstitut Niedersachsen (KFN), wordt hier verschillende keren ontleed. Decennia lang werd hij in talkshows gepresenteerd door Will, Maischberger en Co. de geobsedeerde kijker als een onafhankelijke expert en criminoloog. Pfeiffer werd vooral uitgenodigd om de bevolking te suggereren dat de excessen van buitenaardse misdaad helemaal geen excessen zijn, maar te wijten zijn aan bepaalde statistische factoren. Dat deze “contractonderzoeker” een functioneel functionerende SPD is, die ook het ambt van minister van Justitie voor de SPD in Nedersaksen bekleedde,

Het boek maakt duidelijk dat de meeste onderzoeksinstellingen zich niet langer schuldig voelen aan onafhankelijke wetenschap, maar aan het oneindige miljoenen belastinggeld dat ministeries en autoriteiten over hen verdelen. Dit gebeurt echter alleen zolang de studies politiek correcte resultaten opleveren, die vervolgens miljoenen keren door de kwaliteitsmedia naar de huiskamers van de republiek worden getransporteerd. Een onafhankelijke journalistieke classificatie, of zelfs een onderzoek naar de realisatie van de onderzoeksresultaten, wordt niet langer door de media gemaakt, maar bereidwillig verkocht aan de bevolking als een serieus wetenschappelijk werk.

“Buitenlanders Out … Out of Crime Statistics”

Werner Sohn rapporteert over de triomf van de linkse misdaadinterpretatie, die massaal en opzettelijk de publieke opinie beïnvloedt door zijn politiek gewenste, morele benadering. Vooral op het gebied van vreemdelingencriminaliteit heeft de gewenste zelfcensuur geleid tot een echte “Dementier Criminology”.

Het boek concludeert dat buitenaardse criminaliteit, zelfs in de criminologie, ooit een wetenschappelijk onderwerp van debat was, maar toen werd het teruggetrokken uit het publieke discours en uiteindelijk in taboes geplaatst. Een van de sterke punten van het boek is de concrete identificatie van de afzonderlijke soorten manipulatie, bijvoorbeeld als het gaat om het verlagen van de gerapporteerde misdaden in politiecriminaliteitsstatistieken (PKS). Zo werden de »entry-statistieken« een »initiële statistieken«. Dit betekent dat de statistische verslaggeving niet langer plaatsvond bij het vertonen van een strafbaar feit, maar pas na voltooiing van het politieonderzoek. Al in 1984 nam immigrantencriminaliteit dergelijke dimensies aan

Vooral Turkse meervoudige of intensieve daders veroorzaakt door hun aanzienlijk geweld en hun criminele energie voor een overeenkomstige uitslag in de geregistreerde misdaad van buitenlanders. Zonder verder oponthoud veranderde het beleid de kenmerken van de registratie en introduceerde het de term “de echte tats tellen”. Voortaan bijvoorbeeld kon een intensieve dader »Mehmet« per jaar zes verwondingen, vier inbraken, twee overvallen en één verkrachting plegen, en met de introductie van een echt smet, fungeert deze cluster in de PKS slechts als een Turkse dader. Plots daalde het aantal bewezen (buitenlandse) daders het komende jaar met ongeveer een kwart.

Islamist Terror – Radicalisering in slechts twee dagen

In het hoofdstuk “Radicalisering” gaat het boek weer sneller. De auteur beschrijft hoe voorstanders van multiculturele ideologie inlichtingendiensten en onderzoekers vertragen die de radicale islam als een bedreiging voor vrije samenlevingen classificeren. Na de terroristische aanslagen van 9/11 heeft de EU-bureaucratie de taal “geweigerd” en heeft ze met behulp van contractonderzoek enorm veel gebruik gemaakt van publiek geld. Daarom hebben de politiek en de media jarenlang geweigerd te spreken van islamistisch terrorisme als een islamitische motivatie van de moordenaar. In plaats daarvan verzinnen ze iets over internationaal terrorisme of extremisme dat moet worden aangepakt.

Tegelijkertijd worden pogingen gedaan om elke legitieme kritiek op de islam als “islamofoob” te beschamen. Deze terminologie is vastgesteld door het EU-apparaat en voorzien van passend wetenschappelijk onderzoek betaald door contractonderzoek, de overheid en de media zijn maar al te graag over te nemen. Het negatieve hoogtepunt van dit ‘onderzoek’ is momenteel overgenomen door het concept van ‘snelle of zelfradicalisering’. Toen de Afghaanse asielzoeker Riaz Khan Ahmadzai willekeurig mensen in een regionale trein van Würzburg sloeg met een bijl en vijf ernstig gewond raakte, zou er sprake zijn geweest van een zogenaamde “snelle radicalisering”. Dit werd tenslotte met geconcentreerde meningen overgedragen aan Duitse mediaconsumenten. Niet de levenslange islamitische socialisatie van de terrorist in Afghanistan,

Verschillende dagbladen het gemaakt in de geest van het EU-systeem en de federale overheid de kop “radicalisering in slechts twee dagen?”. Op basis van “onderzoek” is het niet meer ver naar de islamitische terroristische aanslag als een integratie falen van de Duitse samenleving te herinterpreteren en dit dus medeplichtigheid betekenen. Het laatste woord laat ik aan de bestudeerde sociale wetenschappers, filosofen en specialisten in het Duits Werner zoon: “Dergelijk onderzoek maakt tot een loutere betekent politieke tactisch manoeuvreren. Het schendt fundamentele ethische normen. “

Steun deze website en steun het vrije alternatieve nieuws zonder censuur:
IBAN: DE97100110012628055249
BIC:NTSBDEB1XXX
Op naam van: Erich brink
Onderwerp: Indignatie

Dit artikel is gekozen voor herpublicatie op basis van de interesse van onze lezers. Indignatie publiceert verhalen uit een aantal andere onafhankelijke nieuwsbronnen. De meningen in dit artikel zijn van de auteur en weerspiegelen niet het redactionele beleid van Indignatie.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 4.7 / 5. Vote count: 11
migrantenmisdaadcijfersoverheid
Comments (0)
Add Comment