Corrupt Wall Street duldt geen klokkenluiders


Dat Wall Street de wereld in haar pockets heeft is algemeen bekend. Ook dat de politiek haar oren laat hangen naar de grote financiële organisaties, waar leugen en bedrog nog steeds als standaard bankactiviteiten gelden. Talloos zijn de klokkenluiders die de onfrisse praktijken van de financials aan de kaak hebben gesteld. Een artikel over een wereld die door en door corrupt is.

In de nadagen van onze carrière bij ABN AMRO zaten we vaak aan de terminals op de dealingroom. We kunnen u verzekeren dat als de president van de Verenigde Staten weigerde de uitkomst van een presidentsverkiezing te accepteren en aandrong op een “protest” bij het CONgres – waarna er daadwerkelijk een bestorming plaatsvond resulterend in een vijftal dodelijke slachtoffers en mobilisatie van senatoren, de aandelenmarkt met dubbele cijfers zou zijn ingestort. De aandelenmarkt vandaag de dagzit te gapen bij het spektakel.

Sterker: als er toen in realtime een soort poging tot staatsgreep zou plaatsvinden op elk televisienetwerk en kabelnieuwsprogramma in het land en over de hele wereld, er een crash zou zijn geweest op de aandelenmarkt. Evenzo zou de aandelenmarkt toen niet de 20.000 troepen van de Nationale Garde die naar het Capitool gestuurd waren en televisiebeelden van honderden van die troepen die de zalen van het Congres bewaken, hebben beloond met een betekenisloos verlies van 8 punten – een kleine fractie van één procent.

Het punt dat wij willen maken is dat het zonneklaar is dat de huidige aandelenmarkt kapot is. En dat is een groot probleem voor niet alleen de VS maar voor de hele wereld, omdat de Amerikaanse aandelenmarkt een vroege indicator zou moeten zijn van wanneer het goed gaat en wanneer het slecht gaat. Wanneer de Amerikaanse aandelenmarkt een signaal naar de wereld stuurt dat bloedige staatsgrepen niets zijn om je zorgen over te maken, zijn we een gevaarlijke dimensie binnengegaan waarin fascistische heerschappij als een goede zaak wordt beschouwd.

De aandelenmarkt van toen weerspiegelde de samengestelde wijsheid van al zijn deelnemers. De huidige aandelenmarkt lijkt de samengestelde wijsheid te weerspiegelen van alleen de fascistisch ingestelde deelnemers.

Hoe kan dus deze kapotte aandelenmarkt gerepareerd worden, zodat het opnieuw een barometer is om de wereld in de goede richting te sturen? We leggen ons oor te luister bij klokkenluiders die het zó oneens waren met de huidige praktijken dat ze hun carrière op het spel zetten om aan de bel te trekken over alles wat er mis is op Wall Street.

Carmen Segarra had het lef om een kleine bandrecorder de New York Fed binnen te sluipen om de innige relatie tussen de Federal Reserve Bank of New York en Goldman Sachs te belichten. Segarra was advocaat en bankonderzoeker bij de New York Fed, maar toen ze probeerde een negatief rapport over Goldman Sachs te schrijven, werd ze ontslagen. De New York Fed moet nog worden hervormd. In plaats daarvan is het een onuitputtelijke geldkraan geworden om de travesties op Wall Street te verdoezelen terwijl het letterlijk eigendom is van de grootste banken van Wall Street.

Sinds 2006 hebben niet minder dan vier loopbaanadvocaten bij de Securities and Exchange Commission uitgelegd hoe de SEC een in een wurggreep gehouden toezichthouder is geworden en niet langer een kracht voorgoed. Drie van die klokkenluiders kwamen met hun relaas in de openbaarheid; één diende een anonieme brief in.

In maart 2014 gebruikte James Kidney, een 28-jarige advocaat bij de SEC, de gelegenheid van zijn afscheidsfeestje om een toespraak te houden waarin de leiding van deze mislukte waakhond werd zwartgemaakt. Kidney zei dat de leiders van de SEC toezicht hielden op “de gebroken ramen op straatniveau” terwijl ze de “penthouse-vloeren” negeerden. Kidney legde uit: “In de zeldzame gevallen dat de handhaving naar het penthouse gaat, zijn goede manieren van het grootste belang. Harde handhaving – riskante handhaving – is onderwerp van uitgebreide onderhandeling en verzwakking.”  Het nieuws van de toespraak werd door de media opgepakt.

Later in 2014 publiceerde The American Lawyer fragmenten van 2000 pagina’s aan documenten die het had verkregen van de SEC op grond van een verzoek volgens de Freedom of Information Act (een soort WOB). Uit de documenten bleek dat Kidney had gepleit bij de SEC om onderzoek te doen naar zaken bij de Goldman Sachs Abacus 2007-AC1 hypotheeksecuritisatie-investeringsfraude. In dat geval wist Goldman Sachs dat Abacus was ontworpen om te mislukken omdat het een hedgefonds, John Paulson & Co., had toegestaan om de hypotheken te helpen verzamelen en tegen hen in te zetten. Ondanks deze kennis verkocht Goldman Sachs de Abacus-deal als een goede investering aan zijn klanten. Beleggers verloren ongeveer $ 1 miljard, terwijl het Paulson-hedgefonds met ongeveer hetzelfde bedrag profiteerde. De SEC diende aanklachten in tegen een bescheiden verkoper in de deal, Fabrice Tourre, terwijl de toezichthouder de grote winstpakkers met rust liet, terwijl het met Goldman Sachs schikte voor een bedrag van $ 550 miljoen. Zoals te doen gebruikelijk draait er in de financiële wereld bij malversaties niemand de bak in maat worden plegers vrijgekocht (indirect met gelden van cliënten, natuurlijk).

Het was niet zo dat de SEC niet wist wat Paulson had gedaan. De SEC zei dit in haar beschuldigingsdocument: “De SEC geeft toe dat een van ‘s werelds grootste hedgefondsen, Paulson & Co., Goldman Sachs heeft betaald om een transactie te structureren waarin Paulson & Co. shortposities zou kunnen nemen tegen hypotheekeffecten gekozen door Paulson & Co., gebaseerd op de overtuiging dat de effecten kredietgebeurtenissen zouden ondergaan.” De betekenis van “kredietgebeurtenissen” is dat Paulson goede redenen had om aan te nemen dat de hypotheken in gebreke zouden blijven of een verlaging van de kredietwaardigheid zouden krijgen, wat hem uitzonderlijke winsten zou opleveren.

Als aanvulling op het Orwelliaanse karakter van dit alles, terwijl de details van deze zwendel de krantenkoppen haalden, bracht de 2010 Lente/Zomer-uitgave van het Alumni Magazine van de Stern School of Business aan de New York University een eerbetoon aan John Paulson voor zijn geschenk van $ 20 miljoen aan de school. Het artikel gaf aan dat de school de lobby op de eerste verdieping van Tisch Hall en het auditorium van de school waren vernoemd ter ere van Paulson. Jonge geesten bij NYU zouden nu kunnen ervaren dat bedrog op weg naar winst kennelijk niet alleen bewonderenswaardig is, maar ook in graniet gebeitelde erkenning verdient.

Op 28 juni 2006 getuigde Gary Aguirre, een voormalige SEC-advocaat, voor de U.S. Senate on the Judiciary. Tijdens zijn laatste dagen bij de SEC wilde Aguirre een dagvaarding indienen tegen John Mack, een topman bij Morgan Stanley. Aguirre wilde getuigenis afleggen over de mogelijke betrokkenheid van Mack bij handel met voorkennis. maar In plaats van Mack te mogen spreken, werd Aguirre met een telefoontje ontslagen terwijl hij op vakantie was. Aguirre getuigde voor de Senaatscommissie dat de SEC een “wegversperring” in zijn onderzoek had opgeworpen omdat de vermoedelijke handelaar met voorkennis “krachtige politieke connecties” had.

Een andere SEC-advocaat, Darcy Flynn, vertelde in 2011 aan onderzoekers van het Amerikaanse Congres en de inspecteur-generaal van de SEC dat laatstgenoemde gedurende ten minste 18 jaar documenten en e-mails had versnipperd met betrekking tot haar onderzoeken – documenten die het volgens de wet moest bewaren. Flynn vertelde de onderzoekers dat door het opschonen van deze belangrijke documenten, het vermogen van de SEC om de verbanden tussen gerelateerde fraude te zien, was aangetast. Met andere woorden, de SEC opereert opzettelijk al bijna drie decennia in een mistig gebied. (Er is ander bewijs dat suggereert dat dit standaard procedure is, en geen toevalligheid bij de SEC.)

Op 27 september 2011 bracht de inspecteur-generaal van de SEC een rapport uit waarin werd onthuld dat een anonieme advocaat bij de SEC een brief had gestuurd naar de inspecteur-generaal, waarin hij de voormalige SEC-directeur van handhaving, Robert Khuzami, aan de kaak stelde. De klokkenluider betwistte de integriteit van Khuzami’s afhandeling van beschuldigingen dat leidinggevenden van Citigroup opzettelijk openbare investeerders hadden misleid over hun blootstelling aan subprime-hypotheken, door het bedrag in het najaar van 2007 met $ 37 miljard te laag op te geven. Volgens het rapport van de inspecteur-generaal beweerde de klokkenluider het volgende :
“… net voordat de aanbeveling van het personeel aan de Commissie werd gepresenteerd, had directeur handhaving Robert Khuzami een ‘geheim gesprek’ met zijn ‘goede vriend’ en voormalige collega, een prominente advocaat die Citigroup vertegenwoordigde, waarin Khuzami ermee instemde de betwiste aanklachten wegens fraude tegen de tweede persoon te laten vallen. De klacht beweerde verder dat het handhavingspersoneel ‘gedwongen was om de beschuldigingen van fraude die deel uitmaakten van de schikking met de andere persoon in te trekken’, en dat beide individuen ook werden vertegenwoordigd door Khuzami’s vrienden en voormalige collega’s, waardoor de indruk werd gewekt dat Khuzami’s beslissing was’ gedaan als een speciale gunst aan hen en misschien om een Wall Street-bedrijf om politieke redenen te beschermen.”

Het rapport van de inspecteur-generaal verwierp in wezen de beschuldigingen van de klokkenluiders en stuurde een nieuw bericht naar de fatsoenlijke, hardwerkende beroepsadvocaten bij de SEC dat klokkenluiden tijdverspilling is of zelfs zou kunnen leiden tot ontslag.

Nog een paar gevallen.

In 2012 verbaasde de Vice President van Goldman Sachs, Greg Smith, vriend en vijand door zijn ontslag bij dit concern in te dienen via een ingezonden artikel in de New York Times, waarin hij het bedrijf beschuldigde van een corrupte omgeving:

Het maakt me ziek hoe hardvochtig mensen praten over het afzetten van hun klanten. In de afgelopen 12 maanden heb ik gezien dat vijf verschillende directeuren hun eigen klanten ‘muppets’ noemden, soms via interne e-mail.

zei Smith. Hïj noemde het bedrijfsklimaat van Goldman “as toxic and destructive as I have ever seen it.”

Er is veel moed voor nodig om ontslag te nemen bij een bedrijf als Goldman Sachs via de New York Times. Er zijn echter veel meer klokkenluiders geweest die hun eigen belang ondergeschikt achtten aan dat van het publiek. Richard Bowen, bijvoorbeeld, een voormalig  Senior Vice President van Goldman Sachs waarschuwde bij herhaling zijn superieuren dat er mogelijk hypothekenfraude plaatsvond in zijn divisie. Op enig moment emailde Bowen een gedetailleerde beschrijving van het probleem aan het top senior management, inclusief Robert Rubin, de voormalig minister van financiën van de VS en toen voorzitter van het Executive Committee bij Citigroup.
Bowen’s beloning voor het onthullen van ernstige ethische zaken “hoger op de personele ladder”  was dat hij van de meeste van zijn taken werd ontheven, waarbij hem verteld werd dat hij niet meer op kantoor hoefde te verschijnen.
Bowen getuigde voor de Financial Crisis Inquiry Commission in 2010. In 2011 nam hij op een ultieme wijze wraak: Bowen onthulde de ernstigste details in het CBS tv-programma 60 Minutes.

Nomi Prins is een ander “probleemgeval”. Een hoogst gerespecteerd Managing Director bij Goldman Sachs  (zij is nu een productief schrijfster), en zij schreef in 2004 het boek “Other People’s Money: The Corporate Mugging of America”. Prins schreef het volgende:

Toen ik Wall Street verliet, op het hoogtepunt van een golf van schandalen die tientallen enorm destructieve misleidingen aan het licht brachten, was mijn keuze gebaseerd op een heel persoonlijk besef van goed en kwaad… Dus toen mensen die me niet zo goed kenden, me vroegen waarom Ik de banksector verliet na een carrière van vijftien jaar op de corporate ladder, antwoordde ik: “Goldman Sachs”.

Want pas toen ik het innerlijke heiligdom van deze autocratische en hypocriete organisatie bereikte – een bedrijf dat te verwaand was om de naam of het logo zichtbaar te maken vanaf het trottoir van het hoofdkantoor in Broad Street in 85 [nu verplaatst naar West Street 200], realiseerde ik me dat ik dat moest doen. Weggaan… Het feit dat mijn beslissing samenviel met een zakelijk misdrijf van epische proporties deed me beseffen dat het veel belangrijker was om mijn kennis te gebruiken om een deel van de oplossing te zijn dan om deel uit te blijven maken van het probleem.


Het klassieke probleemgeval is natuurlijk Michael Lewis – de briljante auteur die in zijn eentje verantwoordelijk was voor verschillende onderzoeken door de Senaat, Onderwerp: het manipuleren van de aandelenmarkten. Hij plaatste zijn bom in het tv-programma 60 Minutes, en verkocht zijn boek “the Big Short” aan Hollywood, waardoor tientallen miljoenen Amerikanen eindelijk konden inzien hoe de hebzucht en corruptie van Wall Street de Amerikaanse huizenmarkt in elkaar liet storten en waardoor het financiële systeem in 2009 ineen klapte.

We denken dat zelfs kunstmatige intelligentie software niet had kunnen voorzien dat een belangrijke onderneming van Wall Street tevoren had kunnen onderkennen dat Michael Lewis als een potentiële klokkenluider aangemerkt kon worden. Lewis heeft een graad behaald bij de  London School of Economics. Hij begon zijn carrière op de handelsvloer bij Salomon Brothers als verkoper van obligaties. Lewis heeft die ervaring gebruikt voor zijn bestseller “Liar’s Poker,” waarin hij het vulgaire gedrag en de lompheid van handelaren op de handelsvloer aan de kaak stelde.

Wij weten uit betrouwbare kringen dat de grootste ondernemingen van Wall Street al tientallen jaren persoonlijkheidstests gebruiken. Susan Antilla heetf zo’n test, afgenomen door Merrill Lynch, beschreven in haar boek: “Tales from the Boom-Boom Room”. Antilla legde uit dat Helen O’Bannon, die “cum laude was afgestudeerd aan Wellesley en een economie-graad behaald had bij Stanford,” in de jaren ’70 een persoonlijkheidstest had ondergaan bij Merrill Lynch. Onder andere de volgende vraag werd gesteld:
“Welke  kwaliteit bij een vrouw vindt u het belangrijkst? 1) schoonheid 2) intelligentie 3) afhankelijkheid 4) onafhankelijkheid of 5) genegenheid?”

Het blijkt dat als de sollicitant “intelligentie” of “onafhankelijkheid” als antwoord gaf, er geen punten werden toegekend, terwijl de antwoorden “afhankelijkheid” en “genegenheid” twee punten scoorden. Het antwoord “schoonheid” scoorde een punt.. O’Bannon had “intelligentie.” als antwoord gegeven. Ze kon het traineeschap bij Merrill Lynch vergeten.

Er zijn genoeg redenen om achterdochtig te zijn bij het personeelsbeleid van de financials van Wall Street, en dan met name: welk type sollicitant willen zij weren? Op 20 november 2014 bracht de Permanent Subcommittee on Investigations van de Amerikaanse Senaat een 396-pagina’s groot rapport uit, met een flinke stapel bewijsstukken als bijlagen. Daaronder bevond zich een résumé dat afkomstig was van JPMorgan Chase en dan met name van een jonge afgestudeerde van de George Washington University Law School.
Deze jongeman probeerde zijn mede-sollicitanten, die ook in de race waren voor een baan bij JPMorgan, de loef af te steken door te verklaren dat hij tijdens zijn baan bij energiemaatschappij Southern California Edison hij “een tekortkoming had ontdekt in het Bid Cost Recovery-systeem waardoor de CAISO (de Californische netbeheerder) tientallen miljoenen dollars misliep.”
De sollicitant verklaarde ook dat hij had aangetoond hoe “bedrijfsonderdelen hun winsten konden verhogen met 400%.”

De sollicitant maakte duidelijk dat hij de vaardigheden had om elektriciteitsmarkten in Californië te manipuleren, en dat hij een waardevolle sollicitant was voor JPMorgan Chase. Hij had het kennelijk bij het rechte eind. Onderdeel van bewijsstuk nummer 76 is een email van de man van JPMorgan die zijn baas zou worden: Francis Dunleavy, die het advies gaf dat men hem zo spoedig mogelijk moest aannemen.”

Binnen drie maanden na indiensttreding bij JPMorgan was de nieuwe kracht actief betrokken bij het ontwikkelen van manipulatieve biedingsstrategieën voor JPMorgan in de elektriciteitsmarkten in Californië. Een paar maanden later werd het plan goedgekeurd en in de herfst van 2010 uitgevoerd. JPMorgan schatte dat de nieuwe strategie “winsten zou kunnen genereren van tussen de $1,5 en $2 miljard, tot het jaar 2018.”

Drie jaar later, op 30 juli 2013, werd deze laakbare activiteit onthuld in een lijvig rapport van de Federal Energy Regulatory Commission (FERC), waarin ook de namen vermeld stonden van het personeel van JPMorgan dat er bij betrokken was geweest. JPMorgan, dat in 2013 wereldwijd een winst genereerde van $18 miljard, ontsprong de dans bij de Federal Energy Regulatory Commission door het betalen van een boete, een schamele $410 miljoen.
Niemand ging de gevangenis in.

Aan de huidige corrupte, kapotte aandelenmarkt kan de handelsinfrastructuur zelf worden toegevoegd. Wat voor een eerlijke en efficiënte markt zou de megabanken op Wall Street in staat stellen hun eigen Dark Pools te exploiteren, die in feite interne effectenbeurzen zijn met weinig tot geen realtime transparantie. Of wat dacht u van de New York Stock Exchange zelf, die dezelfde banken van Wall Street in staat stelt sneller toegang te krijgen tot handelsbewegingen, door tienduizenden dollars te betalen om hun computers naast de computers van de Exchange te lokaliseren. We kunnen doorgaan, maar u begrijpt wel wat we bedoelen.

Wat dringend nodig is, is een echt onafhankelijke commissie, met dagvaardingsbevoegdheid, en eentje die getuigenissen onder ede laat afleggen, om een diepgaande studie uit te voeren van de corrupte structuur van de Amerikaanse aandelenmarkt, met gedetailleerde aanbevelingen voor hervormingen.



fraudemachtwall street
Comments (0)
Add Comment