Beste Pam Bondi, (Een brief van een vader)

Geachte mevrouw Bondi, ik schrijf u als Amerikaans staatsburger, voormalig predikant en vader van een dochter.

Net als een groot deel van het land heb ik vandaag met ongeloof toegekeken hoe u voor de Justitiële Commissie van het Huis van Afgevaardigden sprak. Dat verbaasde me, want ik dacht dat u al weken geleden een moreel dieptepunt had bereikt.

Ik heb gezien hoe u zich aanstelde en protesteerde, en verontwaardiging veinsde tegenover redelijke vragen die u herhaaldelijk weigerde te beantwoorden.

Ik keek toe hoe u de vragen ontweek en de meest bizarre verbale acrobatiek uithaalde om maar niet de eenvoudige duidelijkheid te verschaffen waar onze gekozen vertegenwoordigers om vroegen en die ze verdienden – en ik vroeg me af waarom iemand zoiets zou doen.

Ik zat vol ongeloof toe te kijken hoe je met groot gemak, zelfs met perverse vreugde, leek te liegen, wat in mijn oren zowel onweerlegbaar bewijs als je eigen woorden uit het verleden leek tegen te spreken. Het was een meesterwerk in afleiding, een ware masterclass in gaslighting.

En terwijl duizend gedachten door mijn hoofd spookten, bleef er na afloop één vraag over:

Hoe word je Pam Bondi?

Ik heb het niet over je opleiding, je werkervaring of je carrièrepad, die je met een paar muisklikken gemakkelijk kunt opzoeken. Ik heb het over de kronkelende weg die leidt tot het verlies van je ziel.

Ik vraag me af hoe een ogenschijnlijk intelligent mens zich op zo’n belangrijk moment in die stoel voor de ogen van de hele wereld kan bevinden, zo volkomen verstoken van empathie, zo schijnbaar onbewogen door het lijden van anderen, en zo luidruchtig in het licht van simpele verantwoordingsplicht.

Ik probeer me voor te stellen hoe u, de persoon die hier in de hoogste machtspositie is belast met het bewaken van de wet, op een punt bent gekomen waarop die wet schijnbaar irrelevant is geworden.

Zijn geld en macht zo bedwelmend dat ze uw geweten onbruikbaar hebben gemaakt?

Is jouw levensreis gevuld geweest met een miljoen kleine morele compromissen die je aanvankelijk zwaar belastten, maar je langzaam emotioneel verdoofden tot het punt dat je nu niets meer voelt?

Ben je zo dankbaar jegens de man wiens naam is weggelaten, die jouw opkomst naar deze hoge positie mogelijk heeft gemaakt, dat je bereid bent hem te beschermen tegen de lange lijst van afschuwelijke zonden waarvan je ongetwijfeld weet dat hij ze heeft begaan?

Misschien heb je de antwoorden wel helemaal niet.

Misschien kun je het ook niet verklaren, hoewel ik er zeker van ben dat je jezelf een verhaal moet vertellen om de zelfhaat te verdrijven en ’s nachts te kunnen slapen, dat hoop ik tenminste.

Ik zie dat u zelf geen kinderen heeft. Misschien zou u er anders over denken als u die wel had. Ik weet het niet. Tientallen miljoenen mensen zonder kinderen zijn net zo woedend als ik.

Maar je bent iemands dochter, en ik vraag me af hoe dat meisje de vrouw is geworden die daar nu aan tafel zit, zo minachtend tegenover andere vrouwen die een trauma hebben overleefd. Ik denk dat daar ergens wel antwoorden te vinden zijn.

Maar als vader van een dochter wil ik dat u weet dat ik ten zeerste afkeur wat u op dit moment met zoveel andere kinderen doet.

Ik verafschuw uw harteloze minachting voor de dochters die vandaag moedig voor u stonden, in wier ogen u niet de waardigheid had om te kijken; vrouwen wier zwarte, afgrondelijke hel u maar al te goed kent, omdat u er talloze keren over hebt gelezen in woorden, foto’s en video’s die nog steeds worden verzwegen.

Het walgt me diep vanbinnen dat duizenden overlevenden, meisjes en jonge vrouwen zoals mijn dochter, onbeschrijflijke gruweldaden hebben meegemaakt en in u niet een felle en bereidwillige voorvechter vinden, niet een standvastige strijder die hen gerechtigheid zal brengen, maar een nietsvermoedende, schandelijke vertegenwoordiger van de mannen die hen hebben mishandeld.

En als u echt om overlevenden geeft, dan wil ik graag horen hoe u uw behandeling van hen rechtvaardigt. Dat verdienen ze. Dat verdienen we allemaal.

Ik weet niet wat jouw geloof is, maar ik ben gelovig en mijn religieuze traditie leert me dat we allemaal verantwoording zullen moeten afleggen voor onze misdaden en overtredingen, ook al ontlopen we ze in dit leven. Die mogelijkheid biedt een beetje troost, maar ik hoop dat je niet zo lang hoeft te wachten.

Ik hoop dat u juridisch ter verantwoording zult worden geroepen voor elk verraad aan ons land waar u zich schuldig aan hebt gemaakt, voor de chaos die u willens en wetens creëert, en vooral voor het verdriet dat u verergert bij de dochters (en zonen) in dit land die zich minder veilig en minder beschermd voelen.

Ik sta aan de zijde van en ben getuige van degenen die bang zijn omdat de wet lijkt te weigeren de monsters in het licht te brengen, omdat mensen zoals u zo bereidwillig lijken om de duisternis in stand te houden.

Ik hoop dat wat je voor je ziel hebt gekregen het waard voor je was.

Voor de rest van ons is dat absoluut niet het geval.