21 oktober 2021

INDIGNATIE

Verdedig de vrijheid van meningsuiting en individuele vrijheid online. Een muur tegen grote tech- en mediapoortwachters.

Covid Chaos en de ineenstorting van de Europese eenheid

covid

Hoe ziet Europa eruit na zoveel lockdowns, sluitingen van grenzen, isolatie van zijn burgers, verdeling van families en gemeenschappen, vaccinmandaten en radicale inkrimpingen van fundamentele rechten en vrijheden?

Veel van die rechten en vrijheden die wij als Europeanen als vanzelfsprekend beschouwden, zijn de afgelopen anderhalf jaar verscheurd door regelgeving en regels, wat heeft geleid tot enorme veranderingen in de manier waarop we ons leven leiden, om nog maar te zwijgen van de enorme economische en psychologische schade die het heeft veroorzaakt voor onszelf en onze kinderen.

In Europa is niets meer vanzelfsprekend. Bovendien lijkt er absoluut geen gemeenschappelijke Europese aanpak te zijn voor de uitdagingen van de pandemie, noch voor de oplossing ervan.

Ursula von der Leyen, het hoofd van de huidige Europese Commissie in Brussel, zou kunnen zeggen dat er een gemeenschappelijke aanpak was. Maar als we kijken naar de lidstaten van de Europese Unie, als we lezen over en ervaren van die nationale strategieën voor het beheer van Covid-19, kan men heel snel en heel duidelijk zeggen dat, nee, er is noch een coherent Europees antwoord, noch een strategie van hoe ermee om te gaan.

Het idee van een “Europees vaccinpaspoort” klinkt misschien als een gezamenlijk project, maar dat is het niet, aangezien elk land zijn eigen certificaten uitgeeft. Bepaalde vaccins worden in sommige landen geaccepteerd, maar in andere niet. In Nederland is het bijvoorbeeld verboden om iemand te vragen naar zijn vaccinatiestatus.

Eerlijk gezegd, wat we in Europa hebben is Covid-19-chaos, waar nationale regelgeving dagelijks verandert, waar burgers hun vrijheid van beweging, van samenkomst en van het publiekelijk uiten van hun mening wordt ontnomen. U weet nooit welke nieuwe rompslomp u kunt verwachten als u over de landsgrenzen reist – van steeds veranderende quarantainemetingen tot verschillende tijdlijnen om uzelf te testen als Covid-clean, tot het invullen van online registratieformulieren en het meenemen van de meest recente testresultaten, waarvan de geldigheidsduur lijkt onvoorspelbaarder dan waarzeggerij.

Zweden heeft bijvoorbeeld nooit een lockdown gehad, maar veel landen kozen ervoor en zouden in de toekomst misschien opnieuw kiezen voor strikte lockdowns, of aandringen op ‘vaccin’-mandaten. Ongelooflijk genoeg heeft Zweden een strikte reiswaarschuwing afgegeven tegen Israël, een van de meest gevaccineerde landen ter wereld.

In 2003 raakte de Amerikaanse minister van Defensie Donald Rumsfeld een gevoelige snaar in Europa, door het continent te verdelen in wat hij “oud Europa” en “nieuw Europa” noemde, waarbij “oud” verwijst naar de oorspronkelijke lidstaten en “nieuw” Europa verwijst naar die in die keer stonden de acht op het punt nieuwe lidstaten te worden uit Midden- en Oost-Europa, dat bijna vijftig jaar lang geïsoleerd was geweest van het Westen achter het ijzeren gordijn en onder Sovjetheerschappij.

Vandaag hebben we elf “nieuwe” lidstaten die historisch gezien deel uitmaakten van het sovjet-halfrond, waaronder de drie Baltische staten en de vier Visegrád (Polen, Tsjechië, Slowakije en Hongarije) plus Slovenië dat in 2004 toetrad, Bulgarije en Roemenië in 2007, en de laatste was Kroatië dat in 2013 toetrad.

Met de beleidsreactie op Covid-19 heeft deze visie een nieuwe uitdrukking gekregen, bijvoorbeeld in hoe en in hoeverre staten extreme en strikte lockdown- en testmaatregelen hebben ingezet. Grote West-Europese lidstaten voerden ze zeer grondig uit, maar landen in het Oosten grepen in veel mindere mate in.

Dit kan vele redenen hebben, waarbij budgettaire overwegingen zeker mogelijk zijn. Een andere reden kan zijn dat de mensen in Midden- en Oost-Europa (CEE) nog niet zo lang geleden hun droom van onafhankelijkheid, van vrijheid en vrijheid hadden verwezenlijkt en de politieke machthebbers heel goed weten hoeveel dat voor hen betekent.

Aangezien hun die rechten niet waren gegeven zonder ontbering en lijden, zonder jaren van ontbering en de enorme energie die het kostte om economisch en sociaal in te halen, zijn mensen in het Oosten veel gevoeliger om ze mogelijk te verliezen. Natuurlijk werkt de strategie van angst altijd, omdat met angst zelfs de meest vrijheidslievende mensen tot onderwerping kunnen worden gedwongen – voor een tijdje tenminste, maar zeker niet voor altijd.

Landen als Bulgarije of Roemenië hebben de laagste vaccinatiegraad in Europa, waarbij de meerderheid van de mensen tegen is en hoewel de Hongaarse regering een van de snelste in Europa was die een vaccinatiecampagne voerde, was het belangrijkste doel altijd om de verstoring van de dagelijkse leven en om de economie draaiende te houden. Ook, en tegen officieel EU-verzet in, hebben sommige MOE-regeringen Russische en Chinese vaccins toegestaan ​​om de vaccinatiecampagnes te versnellen om de normaliteit te herstellen. Het officiële verzoek om een ​​vaccinpaspoort te tonen voor deelname aan het openbare leven werd korte tijd uitgevoerd en geldt vandaag alleen voor zeer specifieke gebieden van het openbare leven.

Hoewel ook in de landen van MOE de druk op niet-gevaccineerden toeneemt en het publieke verhaal in Hongarije bijvoorbeeld als volgt klinkt: “De vaccins werken, dus Hongarije werkt.”

Tegenwoordig zijn de scholen in Hongarije, in tegenstelling tot bijvoorbeeld buurland Oostenrijk, volledig open zonder dat studenten verplicht zijn om maskers te dragen en zichzelf meerdere keren per week te testen, en over het algemeen zijn maskers nergens verplicht.

Testen als zodanig wordt ook in veel mindere mate uitgevoerd in de landen van MOE en benchmarks zoals de zevendaagse incidentiewaarde (aantal gevallen en hun pad) worden niet eens verantwoord en hebben daarom geen enkele relevantie bij de herintroductie of opheffing van beperkende metingen. Deze maatstaf bestaat eenvoudigweg niet in CEE, terwijl de mensen in Duitsland bijvoorbeeld verslaafd zijn aan dit concept waarbij hun lokale dagelijkse leven, van scholen tot winkelopeningen, letterlijk afhangt van de incidentiewaarde van de afgelopen week in hun district.

In Oostenrijk voor alles en in Duitsland moet je afhankelijk van de incidentiewaarde een negatieve test laten zien voor bezoek aan de kapper of naar een restaurant, tenzij je een vaccinatiebewijs hebt natuurlijk. Testen lijkt een normale verantwoordelijkheid te zijn geworden voor de goede Oostenrijkse burger. Mensen ontmoeten elkaar bij lokale testcentra voor een praatje na het werk. Tot nu toe waren die tests zowel in Duitsland als in Oostenrijk gratis, maar dat zal zeer binnenkort veranderen.

In landen als Frankrijk en Italië worden de regels die niet-gevaccineerde personen uitsluiten van het openbare en sociale leven steeds strenger, en het testen moet uit eigen zak worden gefinancierd. De druk op degenen die niet zijn gevaccineerd neemt met de dag toe.

Tegelijkertijd groeit de pan-Europese weerstand. Facebook-, Twitter- en YouTube-censuur is niet in staat om het te onderdrukken. In veel steden in het ‘oude’ Europa gaan regelmatig duizenden mensen de straat op – van Parijs, naar Rome, naar Athene, naar Berlijn, naar Wenen. Ze protesteren tegen de vaccinmandaten en het verlies van hun vrijheden en zelfs als de reguliere media er bijgevolg niet over berichten, wordt hun stem niet tot zwijgen gebracht.

Het zal heel interessant zijn om te zien op wie het Europese volk zal willen vertrouwen en ook bij toekomstige verkiezingen zal willen stemmen. In Duitsland, waar eind september federale verkiezingen plaatsvinden, lijkt de hele campagne te gaan over klimaatverandering, sociale rechtvaardigheid of groene energie, maar niet over fundamentele rechten en vrijheden.

Het is alsof de gevestigde partijen die onderwerpen bewust negeerden en deden alsof ze gewoon niet bestonden – wat psychologisch best fascinerend is. Die paar, deels nieuwe partijen die ze durven uit te spreken, worden meteen in ideologische hoekjes geduwd, waardoor ze politiek volkomen onaanvaardbaar lijken.

In heel Europa is er nauwelijks een open en openbaar discours geweest, nauwelijks wetenschappelijke discussies die verschillende meningen toelaten of uitwerken. De meningen die niet in het verhaal passen, worden snel het zwijgen opgelegd of gecensureerd, waarbij de auteurs in diskrediet raken – of het nu universiteitsprofessoren, artsen, advocaten, sociologen, psychologen, leraren, economen of gewoon bezorgde en gewone burgers zijn.

Een recent onderzoek dat in juni 2021 is gepubliceerd door het Allensbach-instituut – het oudste Duitse stembureau – stelt dat 44% van de Duitsers vindt dat ze hun politieke mening niet vrijuit kunnen uiten, zonder mogelijk negatieve gevolgen te ondervinden. Dit is het slechtste resultaat in zijn soort ooit gemeten. En toch is er nog een andere interessante factor bij het vergelijken van het “oude” met het “nieuwe” Europa. Het EU-verhaal heeft altijd beweerd dat de vrijheid van media en pers wordt bedreigd in de landen van Centraal-Oost-Europa, waar het Westen altijd boven elke kritiek staat. Welnu, de publieke opinie wijst nu in een andere richting.

Hoezeer het publieke verhaal het ook probeert te negeren, hoezeer de media ook proberen een serieuze discussie te onderdrukken, kritische stemmen worden met de dag luider. Steeds meer mensen in zowel het oude als het nieuwe Europa eisen hun fundamentele rechten en vrijheden terug.

Indignatie is al meer dan 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.