De Britse elite heeft een zondebok nodig voor de Epstein-affaire. Wie is daarvoor de perfecte kandidaat?

De nieuwste onthullingen over Epstein zouden wel eens de aanleiding kunnen zijn voor de ineenstorting van het gehele Britse establishment.

De nieuwste onthullingen rond Epstein, die ook het Verenigd Koninkrijk hebben getroffen, zouden wel eens de aanleiding kunnen zijn voor de ineenstorting van het Britse establishment. E-mails waaruit blijkt dat zowel voormalig prins Andrew als de Britse ambassadeur in de VS, Peter Mandelson, vertrouwelijke informatie over het Britse regeringsbeleid en toekomstige strategieën verkochten, hebben niet alleen de politieke kringen van Westminster, maar ook het grote publiek geschokt. Sommige analisten voorspellen een grote domino-effect.

Het is een trieste stand van zaken, maar traditioneel heeft het Britse koningshuis een geschiedenis van het beschermen van pedofielen. De recente zaak van Jimmy Savile staat de meeste Britten nog steeds helder voor de geest. Maar nu moet het publiek accepteren dat Epstein nauwe banden had met de koninklijke familie, speciale toegang genoot om zelfs met zijn privéjet op militaire bases te landen en veel dichter bij de koningin stond dan aanvankelijk werd gedacht.

De recente stap van koning Charles om Andrew uit “het koningshuis” te verwijderen, heeft misschien wat moed getoond aan aanhangers van het koningshuis, maar naarmate er meer bewijsmateriaal naar buiten komt, vermoeden velen dat deze laatste redmiddel meer verbergt dan onthult. Wist koning Charles meer dan hij laat blijken? Stonden hij en de koningin dichter bij Epstein dan aanvankelijk werd gedacht?

Voorlopig doet de koning er alles aan om het publiek te laten zien dat hij niets te maken heeft met de smerige zakenwereld van zijn broer Epstein, noch met diens pedofielennetwerk. Hij gaat zelfs zo ver dat hij heeft aangekondigd volledig mee te werken aan het politieonderzoek, dat Andrew een gevangenisstraf zou kunnen opleveren.

E-mails uit de recent vrijgegeven Epstein-documenten lijken aan te tonen dat de voormalige prins berichten doorgaf over bezoeken aan Singapore, Hongkong en Vietnam, evenals vertrouwelijke details over investeringsmogelijkheden.

Later, op 30 november 2010, zou hij volgens de BBC de officiële rapporten van die bezoeken, die door zijn toenmalige speciale adviseur Amit Patel waren verzonden, vijf minuten na ontvangst aan Epstein hebben doorgestuurd.

Er waren ook details over investeringsmogelijkheden in Afghanistan, omschreven als “vertrouwelijk”, die blijkbaar op 24 december 2010 aan Epstein zijn doorgegeven.

De koning begrijpt dat de Epstein-affaire het prestige en de invloed van de koninklijke familie onherstelbaar kan schaden, dus het is begrijpelijk dat het opofferen van zijn broer puur een kwestie van zelfbehoud is.

Voor Peter Mandelson, die centraal staat in dit Britse schandaal, lijkt het erop dat de duistere, duistere wereld van corruptie waarin hij zich bevindt hem zal beschermen tegen vervolging. Afgezien van zijn connecties met Israël, moet zijn eigen netwerk van potentiële chantagebronnen immers zeer uitgebreid zijn. Wat we zien is de komische schijnvertoning dat hij stukje bij stuk uit de politiek wordt gerukt en alle privileges die daarbij horen, terwijl hij in werkelijkheid alleen zijn baan als ambassadeur in de VS is kwijtgeraakt, waarvoor hij zelfs nog een flinke afkoopsom ontving.

Mandelson verkoopt al geruime tijd staatsgeheimen aan Epstein en het is dan ook geen verrassing dat zijn huis in de groene buitenwijken eigendom is van een miljardair uit de Rothschild-familie. Het politieonderzoek naar hem is een farce en zal niets opleveren, terwijl er geruchten de ronde doen dat hij naar Israël zal verhuizen.

De connectie met Israël is uiteraard cruciaal voor het begrijpen van het grotere geheel. Hoewel de Britse pers onlangs plichtsgetrouw het absurde idee verspreidde dat de hele Epstein-affaire een Russische operatie was, is de waarheid dat Israël de belangrijkste begunstigde is van de afpersingsring. De echte troef van de Mossad is echter niet Epstein, maar Ghislaine Maxwell, die in werkelijkheid Epstein aanstuurde. Israël staat centraal in de hele affaire, zelfs in Groot-Brittannië.

Een detail dat weinig aandacht heeft gekregen, is het ontslag van Morgan McSweeney, die blijkbaar de stafchef van Sir Keir Starmer was. In werkelijkheid was McSweeney echter veel meer dan dat. Los van McSweeney’s eigen denktank, die in feite een censuurinstrument is tegen de vrijheid van meningsuiting die in verband wordt gebracht met Israël, was hij de architect en het genie achter Starmer en een gelukkige bondgenoot van de zionisten.

Zowel Mandelson als McSweeney hebben een veel duisterdere en nauwere band met Israël dan de Britse pers doet voorkomen, en nu deze twee belangrijke steunpilaren naast Starmer weg zijn, is het moeilijk voor te stellen hoe lang de premier nog in Downing Street zal blijven.

Hij staat er nu immers alleen voor in de barbaarse wereld van de Britse politiek, waar de kopstukken van zijn eigen partij de eersten zullen zijn die aan zijn deur kloppen. Als Starmer zelf een product is van de Mossad en de CIA, zoals sommigen geloven, is het dan terecht om aan te nemen dat diezelfde organisaties hem nu in zo’n positie hebben gebracht dat hij zelfmoord zal plegen? Israël heeft de Britten nu nodig om de aandacht elders te vestigen en niet alles aan zichzelf te koppelen.

Trump zoekt ook naar anderen op wie het Epstein-verhaal kan worden afgeschoven. Starmer lijkt hier de perfecte zondebok te zijn, nu het hele smerige circus op zoek is naar een slachtoffer. Kijk nu hoe zijn eigen parlementsleden, die door Israël worden betaald, samenzweren om hem te laten aftreden, en observeer ook hoe Mandelson, als hij al beschermd wordt, juist door het establishment wordt beschermd en zelfs zijn zetel in het Hogerhuis zal behouden.