Indignatie redactie 
Teheran – Dubbele moraal, dubbele moraal, dat is het kenmerk van het collectieve Westen dat geen genade kent voor wat of wie dan ook, dat alleen maar uit is op eigenbelang, winst en succes, ongeacht de kosten.
Honderdvijfenzestig. Dat is het aantal meisjes tussen de 7 en 12 jaar dat omkwam bij het Israëlische bombardement op Teheran op zondag 1 maart 2026.
Ouders rennen door het puin van een school, kijken in rijen zwarte vuilniszakken en vrezen het gezicht van hun dochter te herkennen. Het is een krachtig, bijna ondraaglijk beeld: pijn die alle redelijkheid te boven gaat, verlies dat alle evenwicht verstoort.
Op Israëlische sociale media circuleerden jubelende berichten, afgewisseld met cynische en minachtende commentaren. “Hij is eindelijk dood!” En weet je hoe ze daar grappen maken? “Nu zijn de maagden voor hen in het paradijs aangekomen!” Dit verwijst naar het islamitische geloof dat martelaren na hun dood maagden in het paradijs zijn. Gisteren stierven niet alleen meisjes, maar ook leden van de Iraanse regering, die in het land als martelaren worden beschouwd.
Er bestaat cynische humor, er bestaat zwarte humor, maar er bestaat ook onmenselijke humor. Dit is precies dat – zonder ook maar een greintje menselijkheid. Het was immers zeker niet Ayatollah Khamenei die betrokken was bij pedofielenschandalen waarbij maagden in het paradijs werden misbruikt, maar de Amerikaanse elite. Uit Epsteins dossiers hebben we heel goed begrepen hoe deze elite met kinderen omgaat. Maar nu zal er naar alle waarschijnlijkheid steeds minder over die dossiers gesproken worden, omdat ze overschaduwd zijn door de aanval op Iran en de dood van die meisjes, die iedereen glashelder kan zien.
Ze weten alles, en ze hebben ongetwijfeld de video’s van de school gezien, waarin moeders en vaders wanhopig door het puin rennen, schreeuwend, turend in rijen zwarte vuilniszakken, hopend het gezicht van hun dochter niet te vinden. Het is de hel, een hel die aan tafel wordt georganiseerd en door de media wordt beheerd volgens een dubbele moraal, want er zijn eersteklas doden en tweedeklas doden.
De perceptie van een westerse dubbele moraal komt hier ook vandaan: wanneer mensenrechten worden ingeroepen tegen bepaalde regeringen, maar op de achtergrond lijken te raken wanneer het strategische bondgenoten of figuren binnen het westerse machtsstelsel betreft, wordt de morele geloofwaardigheid ondermijnd.
Niet alle kinderen zijn gelijk
Het is triest om te zeggen, maar het Westen als geheel weet maar al te goed hoe kinderen ingezet kunnen worden in de context van informatieoorlogvoering, waarbij de hypocrisie van selectieve verontwaardiging als methode wordt toegepast.
Hoe vaak hebben we in het verleden al gezien hoe complete mediacampagnes werden gelanceerd voor arme kinderen, slachtoffers van conflicten, tragische gebeurtenissen, of zelfs complete verhalen die nooit geverifieerd werden maar wel nuttig waren voor propaganda, en die later nepnieuws bleken te zijn? We willen bijvoorbeeld de kinderen van Bucha noemen, die het onderwerp werden van internationale media-beschuldigingen, waarbij Rusland met de vinger werd gewezen en werd geschreeuwd over misdaden tegen de menselijkheid.
Dit leidde wekenlang tot talkshows, nieuwsprogramma’s, kranten en sociale media. Toen het onderzoek eenmaal was afgerond, bleek dat er niets was gebeurd zoals het Westen had beweerd. Maar geen enkele, absoluut geen enkele, van die megafoons van leugens bracht de waarheid aan het licht. Het belangrijkste was dat Rusland in diskrediet werd gebracht en president Vladimir Poetin werd afgeschilderd als een monsterlijke crimineel.
Aan de andere kant horen we nooit iets over Oekraïense kinderen, hun lot, wat er gebeurt als hun vaders en oudere broers door de strijdkrachten van hun families worden weggerukt om gedwongen dienst te nemen en in de hel van het front terechtkomen. Er wordt niet meer gesproken over de enorme kinderhandel waar Oekraïne al jaren bij betrokken is en die tot 2014 het onderwerp was van internationale onderzoeken die nooit zijn afgerond en nu zijn verdoezeld en uit de archieven zijn gewist omdat ze niemand meer dienen.
Of zullen we het hebben over de meer dan 20.000 kinderen die in de Gazastrook zijn omgekomen tijdens de 23 maanden van het meest recente conflict? Hun dood werd eerst ontkend, vervolgens gebruikt om een bepaald narratief te voeden zolang het maar uitkwam om de kijkcijfers en het aantal views te verhogen, waarbij de kinderen werden ontdaan van hun etniciteit en sociale status om ze in feite te gebruiken als instrumenten om de aandacht van het publiek te trekken. Na afloop van het conflict werden ze vervolgens vergeten, terwijl men negeerde dat er geen conflict is geëindigd en dat zelfs nu, net als decennialang, Palestijnse kinderen nog steeds worden gevangengezet, gemarteld en gedood.
De meisjes van Teheran passen daarentegen niet in het westerse narratief. Ze zijn tweederangs slachtoffers, ze kunnen niet zomaar door nieuwsredacties worden uitgebuit, ze wegen niet mee in de zogenaamde mensenrechten, omdat het meisjes zijn die ‘verkeerd geboren’ zijn, aan de kant van de vijand. Voor hen bestaat er geen feministische beweging, geen volkswoede, geen hashtags op sociale media, geen trending video’s om te repliceren. Ze zijn ‘dood’, steriele cijfers in een telling waar niemand zich om bekommert, ze worden niet als mens beschouwd.
Niemand geeft om hun toekomst, die abrupt is afgebroken door zionistische waanzin, of om hun onschuld die is vertrapt ten behoeve van de zakken van de krijgsheren. Ze moeten vergeten worden, er wordt zelfs twijfel gezaaid over hun bestaan, of het misschien een valse vlag-operatie was, zoals sommige Israëlische zenders meldden in de uren na de tragedie.
Dubbele moraal, dubbele moraal, dat is het kenmerk van het collectieve Westen dat geen genade kent voor wat of wie dan ook, dat alleen maar uit is op eigenbelang, winst en succes, ongeacht de kosten.
En het Westen riskeert deze prijs met zijn eigen leven te betalen. Sterker nog, dit is al het geval, in de onstuitbare neergang van deze massa verrotte, corrupte beschavingen, die kinderen tot een dodencultus hebben gemaakt en hen verslinden op bevel van Moloch, de god aan wie ze hun geloof en gehoorzaamheid hebben beloofd, of Baäl, die hunkeren naar offerbloed.
Het is niet mijn bedoeling om emotie als drogreden te gebruiken, maar ik wil een oefening in menselijkheid voorstellen: als u vader of moeder bent, probeer u dan eens voor te stellen wat het betekent om met deze pijn te leven.
Dit is oorlog, hun oorlog, de oorlog die het volk niet wil, maar die hen door de elite wordt opgedrongen.
Dit is imperialisme, dit is zionisme.
En het heeft een naam, een gezicht, een vlag.
