De media zouden veel nieuwsgieriger moeten zijn naar Trumps gezondheid

Los van de complottheorieën over de dood van Donald Trump, moet de persafdeling van het Witte Huis veel beter werk leveren bij het verslaan van de schijnbare neergang van de president… en zijn geestelijke gezondheid.

Is Donald Trump dood? Die vraag stelden talloze Amerikanen zichzelf (en elkaar) vorige week, toen de publiciteitshongerige president zich een paar dagen uit de publiciteit hield.

Zelfs in een wereld waarin het internet complottheorieën de vrije loop laat en willekeurige weirdo’s ongefundeerde beweringen kunnen doen over geboortecertificaten , chemtrails of het feit dat Trump een FBI-informant was die Jeffrey Epsteins kinderhandelnetwerk probeerde op te rollen, moet je wel erg naïef zijn om te geloven dat het Witte Huis geheim houdt dat de president is overleden. 

Zeker, Trump wordt duidelijk ouder, zijn artsen staan ​​erom bekend dat ze over zijn gezondheid liegen (soms op lachwekkende wijze ) en hij is gezien met blauwe plekken en/of make-up op zijn handen die het gevolg zijn van een of ander gezondheidsprobleem (of van heftig handenschudden, aldus het Witte Huis). 

Het hielp ook niet dat de president een bericht plaatste over een vermeend golfuitje met Jon Gruden tijdens zijn afwezigheid. Daarop was te zien dat de voormalige NFL-coach dezelfde outfit droeg als de outfit die hij een week eerder had gedragen toen de twee samen golfden.

Maar toch is het ronduit belachelijk om Trumps afwezigheid te verklaren met zijn dood.  

Tegenwoordig is natuurlijk alles ronduit belachelijk, dus het was niet zo vreemd dat de geruchtenmolen op internet op volle toeren draaide en hashtags als #TrumpIsDead trending werden. 

Hoeveel mensen die ze gebruiken, geloofden echt dat de president was overleden? Hoeveel mensen beleefden er gewoon een sarcastisch (en een beetje morbide) genoegen aan dat Trump het doelwit werd van het soort complottheorie dat hij zelf regelmatig verspreidt of versterkt? En hoeveel internetgebruikers zijn het slachtoffer geworden van ‘nieuws’-sites die clickbaitverhalen verspreiden om geld te verdienen? 

Dat weten we niet, en dat maakt ook niet uit. 

Toch zijn er de afgelopen week ook een aantal reële en serieuze vragen opgeworpen die beantwoord moeten worden. 

Allereerst, wat deed Trump terwijl hij zich verborgen hield voor het publiek en de pers? 

Het lijkt er zeker op dat het zelfbenoemde ‘meest transparante bestuur in de geschiedenis’ iets verbergt.

Heeft Trump een medische ingreep ondergaan? Heeft hij COVID gehad? Een lichte beroerte? Een ernstiger geval van handshakeitis? 

Wat de president ook verborgen hield in de publiciteit, het Witte Huis wil duidelijk niet dat de Amerikanen dat weten.

Maar ze verdienen wel antwoorden, vooral na iets soortgelijks tijdens de vorige regering, die er alles aan deed om de neergang van Joe Biden te verhullen. 

Ironisch genoeg was het juist dat bedrog, en de veronderstelling dat Kamala Harris erbij betrokken was, dat Trump waarschijnlijk vorig jaar stemmen opleverde bij de verkiezingen.  

En net als toen laat de persdienst van het Witte Huis het Amerikaanse volk in de steek.

Hun taak is om uit te zoeken wat Trump in de bewuste week deed en het publiek hierover te informeren ( nu , en niet in een boek dat pas over een paar jaar verschijnt).

Maar – en dat werkte ook in Bidens voordeel (totdat dat niet meer gebeurde) – de media zijn terughoudend om te berichten over de gezondheidsproblemen van overheidsfunctionarissen. 

Maar dat zijn legitieme onderwerpen.

Trump is de oudste persoon die ooit de ambtseed heeft afgelegd, maar hij gaat zichtbaar achteruit, zowel fysiek als mentaal.

En omdat je niet alles kunt geloven wat deze regering het Amerikaanse volk vertelt, is het aan de journalisten die de hele dag rond Trump rondhangen om deze vragen te stellen en alarm te slaan.

Het publiceren van foto’s van de hand van de president en het napraten van de uitleg van perssecretaris Karoline Leavitt over de blauwe plek en de make-up is niet voldoende.

Zeker gezien de ervaring met Biden zou de pers voortdurend vragen moeten blijven stellen over waar Trump was en wat hij deed. 

En verslaggevers moeten zich daar niet voor schamen. Het is een essentieel onderdeel van hun werk om een ​​kwestie aan de orde te stellen wanneer ze weten dat ze worden voorgelogen of tegengewerkt. 

Dat geldt ook voor het observeren van de omgeving en het rapporteren van wat ze zien. 

Als je bijvoorbeeld schrijft dat Trump zich niet de namen kan herinneren van mensen met wie hij de hele tijd omgaat, of dat hij moeite heeft met rechtdoor lopen, bewijs je de lezers een dienst. 

Hetzelfde geldt overigens voor de pers en voor wetgevers in het Congres, zoals Eleanor Holmes Norton, de 88-jarige afgevaardigde uit Washington D.C., die deze week beloofde zich kandidaat te stellen voor een nieuwe termijn volgend jaar, ook al is ze duidelijk niet opgewassen tegen de eisen van de functie . 

Omdat we op Capitol Hill hebben gewerkt, kunnen we u verzekeren dat verslaggevers heel goed weten welke wetgevers niet langer geschikt zijn voor hun werk. Het is dan ook een verwaarlozing van hun plicht om die informatie voor hun publiek verborgen te houden.

Als de journalisten die Biden volgen eerlijker waren geweest, was het land er waarschijnlijk veel beter aan toe geweest. En hetzelfde geldt nu voor degenen die Trump volgen.

In het geval van de huidige bewoner van het Witte Huis gaat het daarbij vooral om zijn geestelijke gezondheid. 

Van alle mediamislukkingen rondom Trump is dit misschien wel de ergste.

Ja, welke lichamelijke kwalen de president ook heeft, het is nieuws.

Maar ook al is het een aandoening die veel ernstiger is dan de chronische veneuze insufficiëntie die het Witte Huis heeft toegegeven, het is niets vergeleken met de verschillende psychische aandoeningen die Trump heeft. 

Als kwaadaardig narcisme bijvoorbeeld op dezelfde manier gecategoriseerd zou worden als kanker, dan zou de president aan een stadium 4-geval lijden.

En in plaats van dapper maar dom te proberen Trumps feiten te controleren, zou het veel beter zijn om het publiek uit te leggen dat hij een dwangmatige leugenaar is en dat alles wat hij zegt met een korreltje zout genomen moet worden.

Met andere woorden: de president verkeert fysiek noch mentaal in goede conditie, en het Amerikaanse volk verdient het om dat te weten.

Maar in plaats van open en eerlijk te zijn over deze zaken, houden de media zich stil… wellicht om te voldoen aan normen die allang zijn doorbroken of om toegang te behouden tot het boek ‘alles vertellen’ waarmee ze hun pensioen kunnen bekostigen. 

Daarop zeggen wij: Schande!

Net als zoveel anderen lijken te veel journalisten in de hoofdstad van het land de ernst van de situatie niet te beseffen – en ook niet dat ze in een positie zijn om er iets aan te doen.

Het enige wat ze hoeven te doen is hun werk doen.