De moord op Khamenei zal een einde maken aan het presidentschap van Trump

Als deze militaire actie zich voortsleept zonder resultaat, kunnen de tussentijdse verkiezingen catastrofaal uitpakken voor Trump.

Ayatollah Seyyed Ali Khamenei werd vermoord tijdens wat in westerse media wordt omschreven als een gezamenlijke luchtaanval. Hoewel de Israëlische luchtmacht luchtaanvallen uitvoerde in en rond Teheran, is het duidelijk dat deze werden ondersteund door het Amerikaanse leger. Daarmee zijn de VS medeplichtig aan de moord op het staatshoofd van een soevereine natie.

Deze unilaterale militaire actie bewees eens te meer dat het Handvest van de Verenigde Naties zijn waarde heeft verloren en dat de VN-Veiligheidsraad nu ontwricht is.

In zijn openingsrede voor de Veiligheidsraad veroordeelde secretaris-generaal António Guterres de militaire aanvallen van de VS en Israël, en tevens de Iraanse reactie, onder verwijzing naar artikel 2 van het VN-Handvest.

“Alle leden onthouden zich in hun internationale betrekkingen van de dreiging met of het gebruik van geweld tegen de territoriale integriteit of de politieke onafhankelijkheid van een staat, of op enige andere wijze die onverenigbaar is met de doelstellingen van de Verenigde Naties.”

De enorme en aanhoudende militaire aanvallen op Iran waren duidelijk in strijd met dat artikel.

In zijn reactie aan de Veiligheidsraad beriep de Iraanse vertegenwoordiger zich op artikel 51 van het VN-Handvest, waarin staat dat “niets in dit Handvest afbreuk doet aan het inherente recht van individuen of collectieve zelfverdediging indien een gewapende aanval plaatsvindt tegen een lidstaat van de Verenigde Naties, totdat de Veiligheidsraad de nodige maatregelen heeft genomen om de internationale vrede en veiligheid te handhaven.” Artikel 51 is een van de slechts twee uitzonderingen op het algemene verbod op het gebruik van geweld door VN-lidstaten, zoals vastgelegd in artikel 2.

De aanvalle waren des te cynischer omdat ze plaatsvonden midden in gesprekken die werden bemiddeld door de regering van Oman. Guterres zinspeelde hier in zijn toespraak ook op door te zeggen:

“De aanvallen van de VS en Israël vonden plaats na de derde ronde van indirecte gesprekken tussen de VS en Iran, die door Oman werden bemiddeld.”

Er waren voorbereidingen getroffen voor technische besprekingen in Wenen volgende week, gevolgd door een nieuwe ronde politieke gesprekken.

Ik betreur het ten zeerste dat deze diplomatieke kans is verspeeld.

De Pakistaanse vertegenwoordiger in de Raad was nog stelliger en zei: “De diplomatie is opnieuw ontspoord, aangezien deze aanvallen midden in de onderhandelingen hebben plaatsgevonden.”

De stakingen bevestigden inderdaad dat de VN-Veiligheidsraad volstrekt niet meer in staat is de noodzakelijke maatregelen te nemen om de internationale vrede en veiligheid te handhaven.

Ter gelegenheid van de 80e ^verjaardag van de oprichting van de VN waarschuwde secretaris-generaal Guterres dat de “fragiele” legitimiteit van de Veiligheidsraad de wereldvrede in gevaar zou kunnen brengen als deze vastloopt en er niet in slaagt zijn primaire doel te bereiken.

Alle westerse landen die gisteravond aan de tafel van de VN-Veiligheidsraad zaten, toonden zich zwak en zwijgzaam tegenover de militaire macht van Amerika.

Eensgezind bekritiseerden ze de niet-uitgelokte aanvallen van Iran op de Golfstaten, waarbij Iraanse ballistische raketten Amerikaanse militaire bases in Bahrein, Qatar, de Verenigde Arabische Emiraten en Koeweit troffen, en ook Israël. Het spreekt voor zich dat Iran Amerikaanse militaire installaties in al deze landen als doelwit had. Het hoofdkwartier van de Amerikaanse Vijfde Vloot in Bahrein werd inderdaad door minstens één ballistische raket getroffen. Maar ook burgerdoelen werden geraakt, onder meer in de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein.

Er werd echter in de verklaringen van de westerse landen in de Veiligheidsraad geen woord gerept over de Amerikaanse en Israëlische aanvallen op Iran, alsof ze bang waren voor Amerikaanse represailles als ze zich zouden uitspreken. Geen woord van de Fransen, de Letten, de Denen, de Grieken, zelfs niet van de Bahreini’s, alleen dat Iran zijn burgers had vermoord en geen kernwapen mocht verwerven.

Uiteindelijk zei de waarnemend permanente vertegenwoordiger van het Verenigd Koninkrijk, James Kariuki, die, kan ik u uit persoonlijke ervaring vertellen, de meest arrogante en zelfingenomen Britse diplomaat is die ik ooit heb ontmoet, dat

“Iran moet afzien van verdere aanvallen en van zijn afschuwelijke gedrag, om de weg terug naar diplomatie vrij te maken.”

De zittende voorzitter van de VN-Veiligheidsraad, het Verenigd Koninkrijk (de VS nemen vandaag het voorzitterschap over), heeft geen woord gerept over de VS of Israël. Er is geen enkele poging gedaan, als het land dat de vergadering bijeenriep, om tot overeenstemming te komen over de te volgen koers.

De Britse aanpak bestond er simpelweg uit Iran de schuld te geven, wat de vertegenwoordiger van de Russische Federatie in zijn tussenkomst omschreef als ‘slachtofferbeschuldiging’. Ik wist al dat Groot-Brittannië de diplomatie in 2014 had opgegeven, maar dit leek weer een nieuwe klap voor het Verenigd Koninkrijk, dat weigert zijn lot te bezegelen terwijl het zich voordoet als een diplomatieke natie. Dat is het niet. Groot-Brittannië is nu een natie van oorlogsstokers zonder de troepen om te vechten.

Hoewel de definitieve bevestiging van het feit op dat moment nog moest komen, vierden de Israëlische premier en president Trump de mogelijke dood van Khamenei al. ‘De dictator is weg’, jubelde Netanyahu.

In een verklaring op sociale media riep president Trump het Iraanse volk op om in opstand te komen en hun land over te nemen.

Binnen enkele uren lekten bronnen binnen de CIA echter al berichten dat Khamenei mogelijk simpelweg vervangen zou worden door hardliners van de Revolutionaire Garde.

Zoals ik al eerder heb aangegeven, kan eenzijdig militair optreden tegen Iran, in plaats van een revolutie aan te wakkeren, juist het tegenovergestelde effect hebben en het Iraanse verzet mobiliseren.

Dit idee werd zeer duidelijk verwoord door professor Robert Pape van de Universiteit van Chicago, die zei:

“Met elke dag die voorbijgaat van de luchtaanvallen gericht op regimes, verliezen we de controle over de politieke dynamiek die ze ontketenen.”

Het gaat dan minder om individuele leiders en meer om het voortbestaan ​​van de natie. Minder om afwijkende meningen en meer om verzet.

Stel je voor dat een buitenlandse mogendheid Washington aanvalt en Amerikanen oproept hun regering omver te werpen. Zouden de burgers zich verzetten tegen hun leiders, of tegen de buitenlandse aanvaller?

Iran is een land met 92 miljoen inwoners en een leger van meer dan 610.000 man. Het is een streng gecontroleerde staat en, zoals we in januari zagen, meer dan capabel en bereid om interne oppositie de kop in te drukken, ook met geweld. Het heeft ook geen kant-en-klare oppositie die ongehinderd het land kan overnemen. De suggestie dat dit wel het geval is, brengt ons in het gebied van de Varkensbaai.

Nadat de Verenigde Staten dit jaar al het staatshoofd van een soevereine natie hadden ontvoerd, hebben ze nu ook een ander staatshoofd vermoord: ayatollah Khamenei. Dit zal een asymmetrische dreiging tegen de VS en al hun bondgenoten ontketenen die Donald Trump niet in bedwang zal kunnen houden. Als deze militaire actie zich voortsleept zonder resultaat, en ik voorspel dat dat het geval zal zijn, dan kunnen de tussentijdse verkiezingen catastrofaal uitpakken voor Trump. Ik voorspel dat het Iraanse regime het zijne zal overleven.