De pathetische aard van de heersende klasse in het Westen: Epsteins vrienden zijn lafaards

Naarmate de Amerikaanse overheid meer e-mails en berichten van en aan Jeffrey Epstein openbaar maakt, komt er steeds meer bewijsmateriaal beschikbaar dat de jonge meisjes gelijk geeft die verklaarden door Epstein en zijn entourage te zijn verkracht.

Epstein Het bevestigt ook het vasthoudende onderzoeksjournalistieke werk van Julie Brown ( Miami Herald ), wiens serie ‘Perversion of Justice’ in 2018 de deals onthulde die Epstein sloot met machtige mannen in Florida. Brown, die begin 2017 met haar onderzoek begon, sprak met tachtig potentiële slachtoffers, van wie sommigen slechts dertien jaar oud waren.

De verhalen die ze ontdekte, leidden haar naar Virginia Giuffre, die naar Australië was verhuisd; Giuffre werd een publieke woordvoerster voor de jonge meisjes die waren uitgebuit door de Epstein-ring, waartoe ook Andrew Mountbatten (de voormalige prins) behoorde. Browns boek, Perversions of Justice: The Jeffrey Epstein Story (2021), en Giuffres boek, Nobody’s Girl: A Memoir of Surviving Abuse and Fighting for Justice (2025), zijn essentiële documenten naast de schat aan e-mails en berichten van en aan Epstein. Ze vertellen ons de verhalen van de jonge meisjes die de gruwelijkheden op de Epstein-archipel hebben meegemaakt.

Seksueel geweld heeft een diepgaande en langdurige impact op jonge kinderen en vormt niet alleen hun jeugd, maar ook de loop van hun leven naarmate ze opgroeien. Veel overlevenden moeten leven met diepe emotionele wonden, waaronder angst, schaamte, schuldgevoel en een verlies van vertrouwen in anderen, vaak verergerd door stilte of ongeloof van mensen in hun omgeving.

Naarmate ze ouder worden, kunnen deze ervaringen leiden tot ernstige psychische problemen zoals depressie, angststoornissen, posttraumatische stressstoornis en een verhoogd risico op zelfbeschadiging of drugsgebruik. Uit een onderzoek bleek dat een derde van de vrouwen die verkracht waren, zelfmoord overwoog, terwijl het zeker waar is dat het zelfmoordpercentage onder kinderen die slachtoffer zijn geworden van seksueel geweld veel hoger ligt dan onder degenen die niet op deze manier zijn misbruikt. Virginia Giuffre, die op 41-jarige leeftijd zelfmoord pleegde, was geen uitzondering.

De gevolgen van seksueel geweld op kinderen verdwijnen niet zomaar met de tijd; zonder steun en gerechtigheid dragen de meeste jonge kinderen het trauma mee tot in hun volwassenheid.

De meisjes staan ​​in de overheidsdocumenten vermeld als Jane Doe , anoniem om hun identiteit te beschermen. Maar ze weten wie ze zijn. Net als Virginia, Courtney Wild of Jennifer Araoz staan ​​ze voor een onmogelijke opgave om hun verhaal bekend te maken en geloofwaardig te laten blijken, en om het gevoel te hebben dat er gerechtigheid is geschied voor de criminelen die hun leven hebben verwoest. Meestal luisteren weinig mensen naar je, geloven weinigen je, en keert het rechtssysteem zich af wanneer machtige mannen erbij betrokken zijn.

Andere kinderen op andere plekken worden geconfronteerd met andere Epsteins die nog niet zijn gepakt. Er is nooit maar één Jeffery Epstein. Hij is geen uniek monster. Epstein was een gewone pestkop die leerde hoe hij mensen kon manipuleren voor geld en macht, en om hen een scala aan mogelijkheden te bieden om de tederheid van jonge mensen te schenden.

Als we een lijst zouden maken van de vele mensen die wereldwijd zijn veroordeeld voor soortgelijke misdaden, zou de lijst onvoorstelbaar lang zijn (inclusief degenen in oorlogsgebieden die jonge kinderen misbruiken voor hun plezier, en mensen zoals Charles ‘Abbey’ Mwesigwa en Christiana ‘Christy Gold’ Uadiale die jonge vrouwen naar de Arabische Golfstaten smokkelden, en vervolgens de sekshandelnetwerken in Oost-Europa en Zuidoost-Azië).

De jonge meisjes en jongens die in metalen containers, vervallen hotels of luxe huizen in Dubai zitten en dingen moeten doorstaan ​​die ze zich nooit kunnen voorstellen en die ze nooit zouden moeten meemaken – we zullen hun namen nooit kennen en we zullen nooit iets weten over hun Epsteins en hun Andrews.

Een heersende klasse van lafaards

Waar ze zich ook bevindt, in welk universum dan ook, Virginia moet hebben geglimlacht toen ze zag hoe de deugniet Andrew geschokt was dat hij – de eerste royal in 400 jaar – werd gearresteerd (zijn verre voorouder, Karel I, werd tien generaties geleden in 1649 onthoofd). Zijn gezicht in de auto, zijn oog rood van angst, is een beeld dat elk mishandeld kind een gevoel van genoegdoening geeft.

Andrew blijft elke vorm van wangedrag ontkennen. Dat geldt ook voor alle andere mannen die op de een of andere manier betrokken waren bij Epsteins wereld. Het Amerikaanse ministerie van Justitie weigert de e-mails te anonimiseren die de namen van de schuldigen zouden kunnen onthullen, en de meeste slachtoffers zijn veel te bang om duidelijk en consistent over het geweld te getuigen. Omdat de autoriteiten in Miami hun onderzoek in 2008 stopzetten vanwege de schikking met Epstein, werden geen medeplichtigen onderzocht. Epstein en Maxwell betaalden blijkbaar contant – geen bewijs op papier, geen bevestiging, geen verder onderzoek.

We weten dat jonge meisjes het slachtoffer zijn geworden van vreselijke misdaden. Dat wordt door de feiten bevestigd. We weten dat belangrijke mannen deze misdaden hebben gepleegd of er in ieder geval van op de hoogte waren (hoe konden ze naar Epsteins huis in New York gaan en het bewijs aan de muren – als kunst – niet zien?). We hebben e-mails en berichten gelezen waarin deze mannen grappen maakten over het misbruik van jonge meisjes (‘schattige meisjes bestaan ​​echt’, schreef Deepak Chopra, en Epstein schreef over Bill Gates en ‘Russische meisjes’).

Maar geen van deze mannen , geen één, heeft toegegeven betrokken te zijn geweest bij het misbruik van de jonge meisjes. Het team van Gates zei dat de beschuldiging ‘absoluut absurd en volkomen onwaar’ is, terwijl Chopra zei dat hij ‘een slechte toon’ had gebruikt in zijn e-mail. Andrew is grotendeels gedwongen om verhoord te worden omdat hij staatsgeheimen aan Epstein heeft doorgespeeld, maar misschien – dat zullen we later zien – zullen de onderzoekers hem vragen stellen over de meisjes.

Niemand anders zal worden onderzocht, omdat het bewijsmateriaal van horen zeggen is, er geen slachtoffer is dat specifieke misdrijven beweert en er geen ander bewijsmateriaal meer is dat de beschuldigingen ondersteunt. Epstein is dood en zijn medeplichtige Ghislaine Maxwell zwijgt in de gevangenis.

Epstein zou zelfmoord hebben gepleegd. Dit is een oude traditie onder de heersende elite, van de zelfmoord van Seneca de Jongere (in 65 n.Chr.) omdat hij samenzwoer tegen de keizer, tot de zelfmoord van Wei Zhongxian (in 1627) vanwege corruptie tegen de Ming-dynastie in China, tot de zelfmoord van Asano Naganori (in 1701), de daimyo van het Ako-domein die zichzelf van het leven beroofde in opdracht van de Tokugawa- shogun , en vele, vele anderen van hun soort.

Misschien was Epsteins dood meer zoals die van de in ongenade gevallen viziers van het Ottomaanse hof die in stilte met een zijden koord werden gewurgd en haastig in het donker werden begraven (of hij ligt in Israël, zoals sommigen op internet suggereren). Maar hoe dan ook, Epstein is er niet meer.

De rest is laf. Ze geloven, en terecht, dat ze ermee weg zullen komen en uiteindelijk gerehabiliteerd zullen worden. Bill Gates, de grote filantroop; Deepak Chopra, de grote genezer; Bill Clinton, de grote charmeur.

Ik wil een satelliet huren. Ik wil er een gigantische luidspreker op zetten die over de hele wereld te horen is. Ik wil dat die het gedicht ‘ Rape Joke’ van Patricia Lockwood uit 2013 uitzendt , of in ieder geval deze strofen uit het einde:

De verkrachtingsgrap is dat je vroeg waarom hij het deed. De verkrachtingsgrap is dat hij zei dat hij het niet wist, want wat zou een verkrachtingsgrap anders zeggen? De verkrachtingsgrap zei dat JIJ degene was die dronken was, en de verkrachtingsgrap zei dat je het je verkeerd herinnerde, waardoor je een lange, opengescheurde seconde hardop moest lachen.

De wijnkoelers waren geen Bartles & Jaymes, maar het zou grappiger zijn geweest voor de verkrachtingsgrap als dat wel zo was geweest. Het was een of andere mietjessmaak, zoals Passionate Mango of Destroyed Strawberry, die je zonder vragen en vol vertrouwen opdronk in het hart van Cincinnati, Ohio.

Kunnen verkrachtingsgrappen überhaupt grappig zijn, dat is de vraag.

Kan er überhaupt iets grappigs zijn aan die verkrachtingsgrap? Het stukje waar hij eindigt — haha, grapje! Hoewel je er wel jarenlang van gedroomd hebt om die verkrachtingsgrap te vermoorden, al zijn bloed eruit te laten vloeien en hem op die manier te vertellen.

De verkrachtingsgrap schreeuwt erom verteld te worden.

De verkrachtingsgrap is dat het nu eenmaal zo is gegaan.

De verkrachtingsgrap is dat hij je de volgende dag Pet Sounds gaf. Echt waar. Pet Sounds. Hij zei dat het hem speet en toen gaf hij je Pet Sounds. Kom op, dat is toch wel een beetje grappig?

Geef het toe.

De vraag aan de luisteraar is: geef toe dat het Pet Sounds-cadeau grappig is. Maar er is nog iemand tot wie de zin gericht is. Tot de ‘verkrachtingsgrap’. Geef toe wat je gedaan hebt. Zeg het gewoon. Zeg het één keer, niet voor jezelf, maar voor de persoon die door jou verkracht is. Heb de moed om het toe te geven. Maar dat zul je niet doen, omdat je afkomstig bent uit een heersende klasse van lafaards die niets toegeven.