De tekst op de muur van Trumps oorlogskamer: Operatie Epstein-amnesie
Indignatie redactie
6 min. lezen
Trump – Naar het voorbeeld van de oorlogsmisdaden van de Israëlische strijdkrachten voert de Amerikaans-zionistische bombardementscampagne tegen Iran aanvallen uit op ziekenhuizen, scholen en privéwoningen, waarbij iedereen die zich op dat moment bevindt, wordt afgeslacht. Deze tactiek demoraliseert de burgerbevolking niet, maar wakkert juist verachting aan en de wil om zich tegen een buitenlandse agressor te verzetten.
Trump Denk er eens over na. Hoewel ik me verzet tegen de reactionaire (terug naar de bronstijd) agenda’s van rechtse christelijke evangelisten, zou ik, als de luchtmacht van een buitenlandse mogendheid hun megakerk in mijn buurt zou bombarderen, de agressor die vanuit de lucht de dood brengt als een existentiële bedreiging beschouwen en me, voorlopig, aansluiten bij mijn politieke tegenstanders.
Elke bom die wordt afgeworpen en die dood en verderf zaait, versterkt de door de mullahs gecontroleerde regering van Iran.
De mensen die echt geloven in de effectiviteit van zogenaamde slimme bommen zijn erg dom.
Bijvoorbeeld: een verslaggever aan minister van Oorlogszucht Pete Hegseth: “Zoals u al zei, lopen veel Amerikaanse militairen momenteel gevaar. Wat is uw gebed voor hen?”
Hegseth: “Allereerst bid ik voor hen… Ik bid simpelweg dat ze de Bijbelse wijsheid zullen hebben om te zien wat goed is en de moed om ernaar te handelen.”
En wat te denken van die bijbelse waarschuwing over “het schrift aan de muur”, stomdronken Pete?
Het verhaal van het ‘schrift op de muur’ in het Oude Testament, verteld in het boek Daniël 5, beschrijft hoe een onstoffelijke hand van numineuze oorsprong verschijnt tijdens een feest/orgie in het paleis van koning Belsazar in het oude Babylon.
De hand van de godheid schrijft vier woorden op de muur van de rijkversierde feestzaal van koning Belsazar: “Mene, Mene, Tekel, Upharsin” (Aramees: “Geteld, Geteld, Gewogen, Verdeeld”).
De Joodse profeet Daniël, die in ballingschap leefde, interpreteerde dit als een voorteken van naderend onheil, namelijk de aanstaande val van het Babylonische Rijk door de Meden en Perzen.
De uitdrukking is een axioma geworden voor: negeer de dreigende realiteit op eigen risico. En toch, slechts enkele uren voordat hij zijn aanval op Iran beval, woonde Trump een uitbundig feest van rijke elite bij in zijn paleis in Belsjazz-stijl, beter bekend als Mar-a-Lago.
Vandaag besprak de klas op de Hebreeuwse school van mijn zoon de legende van Poerim. Het verhaal is natuurlijk ahistorisch; koningin Esther, het archetypische weeskind, bestijgt de troon van een grootmacht en wordt neergezet als een onverschrokken heldin die met moed en sluwheid een belegerd – met genocide bedreigd – Joods volk in gevaarlijke ballingschap redt. Daarnaast is er Esthers opvallende schoonheid, die een vleugje glamour toevoegt aan het bloedige verhaal van koninklijke hofintriges en veroordelingen, dat zich afspeelt in het oude Perzië, het huidige Iran.
Ook de verhalen van vandaag de dag worden met eenzelfde gebrek aan waarheid verteld. In tegenstelling tot het keurige einde van het bijbelse verhaal, wachten ons de onvoorspelbare gevolgen, voortgebracht door de leugens die deze oorlog mogelijk hebben gemaakt.
Een stem in mij voorspelt dat de gebeurtenissen die zich momenteel in de Levant/Perzische Golf afspelen, in de toekomst niet meer gevierd zullen worden zoals tijdens Poerim in de synagoge van mijn jeugd, met kinderen in kostuums van het Perzische hof en het bakken en smullen van pruimenkoekjes en -gebak.
De gebeurtenissen wijzen erop dat de geschiedenis zal beschrijven hoe deze oorlog de langverwachte ineenstorting van de VS als wereldheersende macht inluidde, veroorzaakt door de ongeëvenaarde idiotie en grenzeloze arrogantie van een wannabe-keizer in spe, een kinderachtige man, en het begin van het einde van de zionistische etnosuprematistische staat en oorlogsmisdadiger.
Trump heeft dus, in opdracht van Netanyahu, de honden van de oorlog losgelaten, en de grommende meute plast nu op zijn door gegrinnik getroffen been. Hoe lang dachten Trump en Netanyahu dat ze ongestraft massamoord konden plegen? De goden – dat wil zeggen, de levenskrachten die niet te beheersen zijn – straffen de hoogmoedigen, en dit geldt in het bijzonder voor de God van de Oorlog.
Israël wordt geteisterd door een enorme hoeveelheid ellende. Iraanse raketten regenen neer op Haifa, Jeruzalem en Tel Aviv. De Iraniërs hebben nog maar een fractie van hun arsenaal afgevuurd. Israël heeft een oorlogshond met echte tanden in het nauw gedreven en woedend gemaakt. Dit is niet, zoals in Gaza, een oorlog die wordt gevoerd tegen vrouwen en kinderen die in tenten slapen, tegen artsen en verpleegkundigen op de spoedeisende hulp, tegen journalisten en hulpverleners.
Met Trump liet hij zonder aanleiding de dood neerdalen op Venezolaanse vissers, maar nu zijn er Amerikaanse soldaten gesneuveld in zijn op leugens gebaseerde oorlog. Hoe langer de oorlog duurt en hoe meer leed Iran aanricht, hoe meer Trump zal verlangen naar de tijd dat zijn grootste probleem de onthullingen waren die, vooralsnog, verborgen blijven in de Epstein-dossiers.
Trump is een kortzichtige oplichter. Hij mist de diepgang, het vermogen tot reflectie en het vooruitziende vermogen om alle variabelen in de dynamiek van een oorlog te doorgronden. Zijn neiging is, wanneer het moeilijk wordt, om de overwinning uit te roepen en ervandoor te gaan.
Zijn grootste tactische kracht was zijn lafheid. Als een ordinaire pestkop had hij de neiging om alleen ruzie te zoeken met zwakkeren of mensen die geen zin hadden om te vechten. Maar zoals te zien was in Minnesota, toen de burgers, in plaats van zich over te geven en hun buik bloot te leggen, collectief gromden en hun tanden ontblootten, sloegen Trump en zijn ICE-handlangers op de vlucht.
De wereld begint het nu te beseffen; vandaar dat Trump, die onhandige, zelfingenomen opschepper, het symbool is van de ondergang van het Amerikaanse imperium.
De huidige Amerikaans-Israëlische militaire campagne tegen Iran, Operatie Epstein Amnesia, betreft naar verluidt een existentiële dreiging van een natie die beschikt over massavernietigingswapens en een direct gevaar vormt voor de altijd onschuldige en onschuldige bevolking van de VS en Israël. Daarom voeren we een grootschalige bombardementscampagne uit op de burgers van een eeuwenoude beschaving, zogenaamd ter bevrijding ervan.
Ergens, in de krochten van het verre verleden, ontwaken de geesten van de herinnering en schreeuwen ze: “Onzin!”
Laten we de bevolking van Irak, Libië en Syrië eens ondervragen over dit onderwerp. In Syrië heerst momenteel een door de VS en zionisten geïnstalleerde regering onder leiding van ISIS-leden die door de VS zijn opgericht in hun agressieoorlog tegen de bevolking van dat land. Wat Libië betreft, daar genieten de mensen de vrijheid om op openbare pleinen als slaven te worden gekocht en verkocht.
De VS en Israël hebben zojuist meer dan honderd Iraanse schoolmeisjes uit deze benarde situatie bevrijd.
Natuurlijk zijn de eerste woorden die bij Trump opkomen: man van vrede en goede wil… maar nooit: op de rand van dementie, in luiers gewikkelde oplichter, prominent figuur in de Epstein-affaire. Hetzelfde geldt voor Trumps oorlogspartner Benjamin Netanyahu… de beschrijving zou nooit in je opkomen: genocide-gezinde psychopaat, met de ogen van een dode haai, dader van massale misdaden tegen de menselijkheid.
Mogen zulke gedachten, die net als illegale fentanylsmokkelaars, proberen binnen te dringen in de ongerepte wereld van onze onschuldige en mooie geest, toch niet?
De wanhoop van de VS en Israël is ontstaan door de diepgewortelde militaire agressie tegen Iran. De bron van die wanhoop: recente peilingen tonen aan dat een groot en groeiend aantal Amerikanen nu de Palestijnen steunt in plaats van de Israëlische onderdrukkers.
Israëls agenda, zijn standaardwerkwijze, is dus om vernietiging en chaos in de regio te zaaien. Op deze manier gelooft de Israëlische leiding dat hun interne zwakte zal worden verzacht door de destabilisatie van omliggende landen, zoals het geval was met Irak, Libië, Syrië, Libanon en nu Iran.
Maar het doel is niet regimeverandering. Er zijn geen significante aantallen Amerikaanse grondtroepen in de Levant/Perzische Golfregio, en de moord op de Iraanse opperleider zal dat niet bewerkstelligen. Dat laatste is niet alleen een oorlogsmisdaad, maar zal ook de vastberadenheid van de Iraanse bevolking versterken. Voeg daar nog de slachting van Iraanse schoolmeisjes aan toe.
Wat Trump betreft, hij is een zwakke man, gekweld door een schrijnende innerlijke leegte, die hij manisch compenseert door voortdurend te pronken en als een clown op te scheppen over zijn grootsheid.
Zo gaat Trumps (lachwekkende) “Vredesraad” ten oorlog. Dit moet wel de realiteit zijn, want een schrijver van kluchtige stukken zou de grap schrappen omdat die te voor de hand liggend is.
