Connect with us

Politiek

De valstrik van Thucydides

Published

on

Oekraïne

De dreigende oorlogssituatie rond Oekraïne doet denken aan de valstrik van Thucydides, die, op het gebied van internationale betrekkingen, wijst op een historische situatie waarin een dominante macht een oorlog aangaat met een opkomende macht, voortgedreven door de angsten die de opkomst bij de heersende macht oproept. In de wereld van supermachten wordt al gauw gedacht in termen van: “The winner takes it all.”
De afloop voorspelt voor het Westen weinig goeds.

Thucydides was een Atheense historicus en generaal die leefde in de 5e eeuw voor Christus. Beschouwd als de vader van het politiek realisme, zette hij zijn theorie uiteen over de oorsprong van de Peloponnesische oorlog tussen Athene en Sparta. Deze hypothese, ontwikkeld door de hedendaagse Amerikaanse historicus Graham T Allison met betrekking tot machtsconcurrentie tussen China en de VS, leidde tot de term “Thucydides-valstrik“. Zoals Allison heeft geschreven: “De valstrik van Thucydides verwijst naar de natuurlijke, onvermijdelijke verwarring die optreedt wanneer een opkomende macht een heersende macht dreigt te verdringen – de resulterende structurele spanning maakt een gewelddadige botsing de regel, niet de uitzondering”.

Ruim 100 jaar geleden wasde Eerste Wereldoorlog – en het is tot op de dag van vandaag een ontnuchterende herinnering aan het vermogen van de mens tot dwaasheid. Historici vandaag de dag zeggen dat die oorlog “onvoorstelbaar” was, maar is dat een verklaring over wat er mogelijk is in de wereld – of alleen over wat onze beperkte geest kan bevatten? In 1914 konden maar weinigen zich voorstellen dat er een slachting zou plaatsvinden op een schaal die een nieuwe categorie inluidde: een wereldoorlog. Toen de oorlog vier jaar later eindigde lag Europa in puin: de keizer was verdwenen, het Oostenrijks-Hongaarse rijk ontbonden, de Russische tsaar omvergeworpen door de bolsjewieken, Frankrijk bloedde een generatie lang.

Een millennium waarin Europa het politieke centrum van de wereld was geweest kwam tot stilstand. De bepalende vraag over de machts-verhoudingen in de wereld voor de huidige generatie is of Rusland en de Verenigde Staten (en Europa) kunnen ontsnappen aan de valstrik van Thucydides.

Gebaseerd op wat er zich nu op het wereldtoneel afspeelt, en met de Griekse historische metafoor in gedachten, is oorlog tussen de Verenigde Staten en Rusland in de (zeer) nabije toekomst niet alleen mogelijk, maar veel waarschijnlijker dan menigeen denkt. Inderdaad, te oordelen naar de historische gegevens, is oorlog waarschijnlijker dan niet. Bovendien dragen de huidige onderschattingen en misvattingen van de inherente gevaren in de relatie tussen de VS en Rusland sterk bij aan die gevaren.

Een risico verbonden aan de Valstrik van Thucydides is dat een gebruikelijke – niet alleen een onverwachte, buitengewone gebeurtenis –  grootschalige conflicten kan veroorzaken. Wanneer een opkomende macht dreigt om een heersende macht te verdringen, of bijvoorbeeld de moord op prins Ferdinandg in 1914, kan het een cascade van reacties initiëren die op hun beurt resultaten opleveren die geen van de
partijen anders zouden hebben gekozen.

Oorlog is nooit onvermijdelijk. De hierboven genoemde Allison leidde een onderzoek van het Harvard University Belfer Center for Science and International Affairs, waaruit naar voren kwam dat van de 16 historische voorbeelden van een opkomende macht die een heersende macht bedreigt, er 12 in oorlog en massaal bloedvergieten eindigden. Zie bijgaand overzicht..
thucydides
Je zou denken dat die relevante lessen uit het verleden goede lessen zijn voor de wereldleiders van heden. Ontsnappen aan de valstrik vereist enorme inspanning. Maar keer op keer maken grote landen de fouten van strategische misrekening, en kunnen dergelijke valstrikken voor zichzelf creëren.

Meer dan 2.400 jaar geleden bood de Atheense historicus Thucydides een krachtig inzicht: “Het was de opkomst van Athene, en de angst die dit inspireerde in Sparta, wat een oorlog onvermijdelijk maakte.” Thucydides ging naar de kern van de zaak, focus op de onverbiddelijke, structurele stress veroorzaakt door een snelle verschuiving in de machtsverhoudingen tussen twee rivalen.

Thucydides identificeerde twee belangrijke drijfveren van deze dynamiek: het groeiende recht van de opkomende macht. Zijn de VS en Rusland op weg naar een oorlog?  Te oordelen naar de historische feiten is een oorlog waarschijnlijker dan niet.
En de meest vooraanstaande geostrategische uitdaging van is niet gewelddadig Islamitische extremisme of een economisch opkomend China, maar juist Rusland.

In de zaak waarover Thucydides schreef in de vijfde eeuw voor Christus was Athene in meer dan een halve eeuw verworden tot een toren van beschaving, die vooruitgang heeft opgeleverd in de filosofie, geschiedenis, drama, architectuur, democratie, en maritieme bekwaamheid. Dit schokte Sparta, die een eeuw lang de leidende landmacht was geweest op het schiereiland Peloponnesos.
Zoals Thucydides het zag was de positie van Athene begrijpelijk.

Naarmate haar invloed groeide, zo nam ook haar zelfvertrouwen toe, het bewustzijn van onrechtvaardigheden uit het verleden, de gevoeligheid voor gevallen van gebrek aan respect, en het aandringen dat eerdere regelingen worden herzien om nieuwe realiteiten van macht te weerspiegelen. Het was ook natuurlijk, legde Thucydides uit, dat Sparta de Atheense houding als onredelijk interpreteerde, ondankbaar en bedreigend voor het systeem dat juist zij had opgezet – en waar binnen Athene tot bloei was gekomen.

Thucydides beschreef de veranderingen in relatieve macht, maar hij richtte zich ook op percepties van verandering bij de
leiders van Athene en Sparta. Dit bracht elk ertoe om allianties te sluiten en te versterken met andere staten in de hoop tegenwicht te bieden aan de andere. Maar zo’n verstrengeling verloopt aan beide zijden. (Het was om deze reden dat George Washington waarschuwde dat Amerika moest oppassen voor “verstrengelde allianties.”)

Toen er een conflict uitbrak tussen de stadstaten Korinthe en Corcyra (nu Corfu), vond Sparta het nodig om te komen tot de verdediging van Korinthe, wat Athene weinig andere keus liet dan háár bondgenoot te steunen. De Peloponnesische Oorlog volgde. Toen het 30 jaar later eindigde was Sparta de nominale overwinnaar. Maar beide staten lagen in puin, waardoor Griekenland kwetsbaar was voor de Perzen.

De criteria voor wat de betekenis van een bepaalde macht bepaalt, zijn echter niet zo eenvoudig als vroeger. Want oorlogvoering is in de 21e eeuw zó veelzijdig geworden dat het niet alleen economisch en militair is. China vormt een economische bedreiging voor de VS, aangezien het Amerika dreigt in te halen als de nummer 1 economische wereldmacht. De wens van Peking om op economisch vlak te concurreren, vertaalt zich echter niet noodzakelijkerwijs in geopolitieke invloed. Zoals we hebben gezien aan de heropleving van Rusland in de afgelopen twintig jaar is juist dit land de belangrijkste bedreiging voor de Amerikaanse hegemonie geworden.

Hoewel het belang van Rusland in 2014 door president Obama werd gebagatelliseerd, werd het slechts een jaar later door de stafchef van het leger, Mark Milley, genoemd als de grootste bedreiging voor de VS. Milley zei destijds: “In termen van capaciteit is Rusland het enige land op aarde dat de mogelijkheid heeft om de Verenigde Staten van Amerika te vernietigen.” Amerikaanse bondgenoten hebben dit voorbeeld gevolgd, waarbij het Verenigd Koninkrijk vorig jaar verklaarde dat Rusland de grootste bedreiging voor zijn bestaan vormde en Rusland bestempelde als een ‘vijandige staat‘ en China als een ‘commerciële concurrent‘. De EU heeft eveneens gezegd dat Rusland een ‘ernstige staat‘ veroorzaakte, ‘verslechtering van de Europese veiligheid’.

De wapencapaciteit van Rusland overtreft die van enig ander land tot nu toe, en zijn vermogen om de VS mogelijk uit te roeien, zoals Milley in 2015 al zei, betekent dat het momenteel in termen van militaire en geostrategische invloed een grotere bedreiging vormt voor de VS dan voor China. De recente voorbeelden van het sturen van vredeshandhavers naar Kazachstan; de sleutelrol die het heeft gespeeld in de crisis in Oekraïne met de totstandkoming van de akkoorden van Minsk; de steun aan de Wit-Russische president Alexander Loekasjenko tijdens de onrust in 2020; de centrale rol die het speelt in discussies rond Iran; de hulp die aan president Assad van Syrië is gegeven: overal waar de VS hebben geprobeerd om revoluties te (ontketenen en) ondersteunen of haar denkbeelden wenst te verspreiden, is Rusland er geweest om de heersende regeringen te versterken. Als zodanig verstikt het Amerika’s projecten rechts, links en in het midden.

Is oorlog dan onvermijdelijk? Welnu, tot op zekere hoogte is de oorlog al begonnen en heeft die zich het afgelopen decennium op een hybride manier afgespeeld. Cyberaanvallen, economische oorlogvoering in de vorm van sancties, informatie-oorlogvoering en zelfs militaire conflicten in Oekraïne en Syrië: al jaren vindt er een geleidelijke escalatie van spanningen plaats.

Eén van de belangrijkste Russische geleerden, wijlen professor Stephen F Cohen, was niet lang voor zijn dood diep bezorgd over de richting waarin de dingen gingen. In zijn boek ‘Oorlog met Rusland?’ gepubliceerd in 2018, legde hij uit waarom hij de huidige ‘koude oorlog’ ‘gevaarlijker’ vond dan de vorige. In een interview legde hij uit dat een conflict met Rusland een ‘reële mogelijkheid’ was, maar dat er nog tijd was om actie te ondernemen om het te vermijden.
Helaas lijkt het alsof de tijd om is. Ongelooflijk, Cohen leek te voorspellen welk traject de dingen hebben afgelegd. Hij vroeg: ‘Wat als – en het is niet hypothetisch aangezien we de gevaren hiervan zien van Syrië tot de noordelijke Oostzee, ook tot Oekraïne – wat als we een Cubaanse raketcrisis-achtige situatie krijgen? Trump wordt niet vertrouwd in dit land, Poetin wordt alom gedemoniseerd en het ontvouwt zich aan de Russische grenzen… hoe kunnen we vermijden wat er had kunnen gebeuren in de Cubaanse rakettencrisis?’

Hoewel velen hebben gewezen op het ontbreken van een ideologisch conflict tussen Rusland en het Westen (waarover we eerder een arikel hebben geschreven) zijn er grote verschillen in de kernwaarden van liberalisme en conservatisme die wèl een ideologische kloof vormen. Stephen Cohen lichtte dit ook toe tijdens het interview. Hij wees erop dat ideologische aspecten ‘kennelijk’ een kenmerk zijn van de huidige ‘koude oorlog’: ‘Poetins Rusland’, zoals ze het noemen, wordt ervan beschuldigd ideologisch een bastion te zijn van reactionair, antimodern, anti-politiek correct denken, en het gebruikt deze vermeende ideologische voorstelling om bondgenoten over de hele wereld aan te trekken, inclusief landen in Europa.’

Een deel van de reden waarom hij vond dat de zaken dramatischer verslechterden dan tijdens de eerste Koude Oorlog, was dat veel van de samenwerkingsmechanismen die destijds door Moskou en Washington waren gecreëerd – culturele uitwisselingen tot wapenbeheersingsovereenkomsten tot nucleaire overeenkomsten – worden ‘versnipperd’, zoals hij het uitdrukte.

Cohen noemde de toespraak van Vladimir Poetin in München in 2007 als het cruciale moment dat de loop van de moderne geschiedenis voor altijd veranderde. Want het was toen dat Poetin aankondigde dat er geen concessies meer aan het Westen zouden worden gedaan. De geleerde beschreef de ‘shock’ van de VS bij deze ondervraging van de Amerikaanse overkoepelende autoriteit. Hij geloofde dat Amerika met de val van de Sovjet-Unie tevreden was dat het de Koude Oorlog had gewonnen en dat zijn liberale waarden zouden zegevieren.
Cohen zei: ”Ik denk dat het een schok was toen dit zich ontvouwde onder Poetin in Washington, dat dit niet is wat het zou moeten zijn, dit dwarsboomde of onverenigbaar was met de manier waarop de Amerikaanse politieke, economische media-elite de rechtmatige rol van de Verenigde Staten zien en dus begon een demonisering van Poetin te ontstaan.’

Dus als we de hypothese van Cohen aannemen, dan is de schok en het ongeloof over de heropleving van Rusland nu veranderd in een volledige propagandacampagne en demonisering van Rusland en zijn leider. Het probleem is nu dat in plaats van dat dingen worden teruggedraaid en de-escalatie plaatsvindt, de situatie alleen maar erger is geworden. En dan hebben we ook nog de Europese Unie, die op economisch vlak dan wel een wereldmacht kan zijn maar militair niets voorstelt, waarvan op macht beluste, aan grootheidswaanzin lijdende politici dag in dag uit olie op het vuur blijven gooien. In feite kunnen we Trump misschien bedanken voor het enigszins uitstellen van de escalatie, aangezien de relaties onder zijn leiding niet zo snel verslechterden als onder de huidige Democratische leiding van een seniele president en oorlogszuchtige haviken.

Wij denken dat we het stadium van discussie voorbij zijn. Het is nu bijna onmogelijk om dingen terug te draaien. Het Westen heeft Rusland de afgelopen jaren ideologisch, economisch, politiek en militair in een hoek gedreven. De VS is een afbrokkelende macht, en hoewel ze weigert dat feit te accepteren, zal haar hegemonie worden tegengegaan door o.a. Rusland en China. Denken dat een militair conflict (van een of andere aard) kan worden vermeden, is wishful thinking – Thucydides’ Valstrik suggereert anders.

De ergste nachtmerrie van de VS heeft plaatsgevonden: Rusland is herboren uit de as van de ineenstorting van de Sovjet-Unie. Nu is het een macht om rekening mee te houden, en daar kan niemand meer om heen.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Politiek

Nu ook drugslaboratoria: wordt Oekraïne binnenkort Europa’s drugshub?

Published

on

drugslaboratoria

Alsof de beslissing om Oekraïne toe te laten tot de EU niet inherent twijfelachtig genoeg was, waarschuwen de Verenigde Naties nu dat het land een drugsproducerend centrum zou kunnen worden . Het VN-Bureau voor Drugs en Criminaliteit (UNODC) in Wenen wijst er in zijn jaarverslag op dat dergelijke conflictgebieden als een “magneet” fungeren voor de productie van synthetische drugs.

 Hoe langer de oorlog duurt, hoe groter het aantal drugslaboratoria in Oekraïne zou kunnen worden.

Recordaantallen bij drugslaboratoria in Oekraïne

Dit effect zou nog ernstiger kunnen zijn ‘als het conflictgebied dicht bij grote consumentenmarkten ligt’. UNODC-expert Angela Me zei: “Er is geen politie om te patrouilleren en drugslaboratoria tegen te houden.” Het aantal drugslaboratoria dat (meth)amfetaminen produceert dat door de autoriteiten in Oekraïne is gesloten, was het hoogste ter wereld van 17 in 2019

Beleid hard- en softdrugs afgewisseld

Het drugsprobleem plaagt Oekraïne al tientallen jaren. Na de ineenstorting van de Sovjet-Unie en de nationale onafhankelijkheid in de jaren negentig, de strengste wetten tegen het bezit van zelfs de kleinste hoeveelheden, waarvoor je in de gevangenis belandde. Als gevolg hiervan steeg het aantal hiv-infecties enorm omdat de getroffenen werden afgesneden van medische en sociale steun.

Na een paar jaar werd een veel liberalere koers gevolgd . Het richtte zich op veiliger gebruik (een eufemisme voor drugsgebruik gecontroleerd door maatschappelijk werkers) en betere gezondheidszorg. Dit verbeterde de algemene gezondheidssituatie van de consumenten. Het heeft echter niet het algemene drugsprobleem in het land bestreden. In 2014 begon het harde optreden tegen dealers en drugsverslaafden in de oblasten Loehansk en Donetsk, die worden gecontroleerd door de Russische Volksrepubliek .

Westerse media beschuldigden de nieuwe heersers er vervolgens van hen fysiek te misbruiken en te gebruiken voor “dwangarbeid”. De vernieuwde aanpak met ijzeren hand leidde er aanvankelijk toe dat de zichtbare drugshandel uit veel stadsgezichten verdween. Ondertussen zouden zich daar echter nieuwe, uiterst machtige dealers hebben gevestigd, ondanks de strenge maatregelen.

Oekraïne kan een wereldwijde drugshotspot worden

In de rest van Oekraïne bleef het probleem de hele tijd hevig. Aan het begin van de Corona-crisis nam het aantal gewelddaden tegen vrouwen in het drugsmilieu toe met zo’n 30 procent. Een waarnemer beschreef de situatie destijds als volgt: “Vaak sturen de mannen hun vrouwen de straat op om geld te halen voor drugs. Sekswerk werd opgeschort tijdens de lockdown. Er was dus geen geld.”

Tegen de achtergrond van de omwentelingen van de oorlog is nu te vrezen dat het land zich opnieuw zal ontwikkelen tot een Europese of zelfs mondiale hotspot voor drugsproductie en -consumptie. Naast de alomtegenwoordige corruptie in het land, zou de EU met een ander enorm probleem worden geconfronteerd als Oekraïne daadwerkelijk zou toetreden.

Zelfs de Oekraïense president zou regelmatig met drugs te maken hebben

Smokkel hangt ook af van Afghanistan

Oekraïne is niet de enige onduidelijke factor. Omdat het mogelijk is, zo gaat het bericht verder , dat de oorlog ertoe zou kunnen leiden dat drugssmokkelroutes worden verstoord of verschoven. De UNODC schat dat de ontwikkeling van de markt voor opiumgebaseerde drugs zoals heroïne afhankelijk is van de situatie in Afghanistan. Vorig jaar werd daar 86 procent van de opium in de wereld geproduceerd.

Een humanitaire crisis in Afghanistan zou kunnen leiden tot een toename van de papaverteelt, zelfs als de heersende Taliban de teelt in april verbood. “Veranderingen in de opiumproductie in Afghanistan zullen gevolgen hebben voor de opiaatmarkten in alle regio’s van de wereld” , vervolgt het rapport.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Oorlogsgeil en stoned? Vortex over “de sneeuw waarop zelensky door de vallei rijdt…”

Published

on

zelensky

Zelensky In het samenspel van oorlogspropaganda heb je een scherpe neus nodig – en aan beide kanten worden uitspraken gedaan waardoor je je soms afvraagt ​​welk kruid de acteurs nu eigenlijk eten. 

De Oekraïense heerser Volodymyr Zelensky voedde deze speculaties zelf met een video die de indruk wekte dat hij onder invloed was van bedwelmende middelen. Is het gewoon de Orwelliaanse overwinningsgin die hij ter harte neemt, gelovend in de overwinning van zijn land om te ontsnappen aan de harde realiteit? Of spreekt zijn neus liever voor het witte goud? Het is het vermoeden van onschuld…

Tafeldecoratie van de Kiev-cocaboom?

Volgens de systeemmedia is het witte detail op zijn tafel slechts een tafeldecoratie en al het andere is “desinformatie”, zelfs Russische propaganda. Want, zoals een bleekroze “kwaliteitsmedium” weet: in het land van de kwaadaardige tsaar Poetin worden “drugs gezien als een bedreiging voor de eigen bevolking”. En hoe dan ook, drie jaar geleden had Selenski een vrijwillige drugstest ondergaan met een vriend van hem die een expert was, en het resultaat was negatief. Nadat werd ontdekt dat hij vals speelde, eiste zijn tegenstander Poroshenko een tweede test, die Zelensky boycotte.

Voor de mainstream is het meteen duidelijk: de ‘held van het westen’ kan niet liegen. De beeldkwaliteit is te slecht om er cocaïne in te zien. Als het echter om de “slechteriken” gaat, is het krantenbos niet preuts: als geruchten over Zelensky slechte propaganda tegen Rusland zijn, kan men vrijelijk over Poetin speculeren. 

Hij was “helemaal opgeblazen “, de speculaties lopen uiteen van ziekten als kanker of Parkinson tot overdosering met steroïden . Een video waarin Poetin met zijn voet tikt en een tafelblad vasthoudt , moet als bewijs dienen . Maar zolang het past bij het beeld van de gekke despoot in het Kremlin, is elke beschuldiging, hoe schandalig ook, maatschappelijk aanvaardbaar.

Cocaïne & Co.: Geen macht over drugs

Of zelensky nu zijn neus heeft gebleekt of niet, feit is dat drugsbeschuldigingen herhaaldelijk voor opschudding hebben gezorgd onder politici. In Duitsland struikelden de toppolitici Volker Beck (Groenen) en Michael Hartmann (SPD) ooit over hun voorliefde voor de harddrug crystal meth , maar al te vaak is het juist de stimulerende cocaïne waarmee politici zich omringen. Het is een publiek geheim in het Britse Lagerhuis dat mandaathouders coke gebruiken. 

In 11 van de 12 parlementaire toiletten werden sporen van de drug gevonden. Volgens verslavingsdeskundige dr. Bernd Sprenger ziet cocaïne als een ‘narcistische drug’ die je gevoelens van almacht kan geven, maar ook welsprekend en (ook seksueel) ongeremd maakt .Vermoeidheid en honger worden ook verdreven. Dit maakt ze vooral aantrekkelijk voor politici die veel reizen, retoriek moeten gebruiken om te overtuigen en wiens vergaderingen vaak tot in de nacht duren.

Ook over ex-kanselier Sebastian Kurz gaan al jaren dit soort geruchten – het vermoeden van onschuld is van toepassing. Het Ibiza-meesterbrein Julian H., onlangs veroordeeld voor een vermeende cocaïnedeal en dus vermeende “expert”, bevestigde dit zelfs onder de verplichting om de waarheid te vertellen . Dit zou hebben plaatsgevonden in het pand van een bevriende restauranthouder, in wiens vestiging ook andere media de drugshandel hebben kunnen bewijzen. 

Ons Aufdecker-artikel was op de dag van publicatie het meest gelezen rapport van het land. De eenheidspers daarentegen hield de bal platen daarmee tot op zekere hoogte ook de turkooizen ex-messias in de doofpot gestopt die later over een media-aankoopaffaire viel. Of zie je het gewoon niet als een schandaal, want sinds Falco kent elk kind de “sneeuw waarop we vandaag door het dal rijden” en “heel Wenen” trakteert zichzelf op een neus?

Tussen volkskunst en gepantserde chocolade

Goede drugsbeschuldigingen, slechte drugsbeschuldigingen: het politieke-mediacomplex klaagt alleen als het hun lievelingen raakt. De onthulling van de gestolen laptop van de zoon van Biden, die onderhandelde over de onheilspellende gasdeal in Oekraïne, en zijn drugsescapades rond vrouwen in de horizontale handel werd soms zelfs gecensureerd op sociale media. Aan de andere kant is er een bericht van een krant Advertisement Kaiser, dat nu uit is voor zelensky, met de titel: “Alle foto’s van de wilde besneeuwde nacht door Gudenus” . De beeldkwaliteit was in ieder geval slechter dan die van de Selenski-video.

Vooral de voorstelling met de “tafeldecoratie” is absurd: omdat deze “decoratie” alleen op deze plek op tafel te vinden is. God weet dat ik geen expert ben in Oekraïense volkskunst. En misschien snijden Oost-Europese timmerlieden ornamenten alleen diagonaal in de rechterbovenhoek van een tafelblad. 

Ik leer graag over de tradities van vreemde culturen. Maar de verklaring die avontuurlijker blijft dan dat, is dat zelensky een poeder ontdekte met hetzelfde effect als “goede oude tankchocolade” tussen zijn constante oproepen om bewapening in de oorlog. Want één ding is ook duidelijk: het kan ook met diepgaand online onderzoek kan op deze plek op tafel geen foto vinden waarop men een ornament herkent.

Netz gelooft niet in “schone” Zelensky

Dit is ook de mening van veel burgers op internet die niet gebonden willen zijn aan een Oekraïense beer . Memes die verwijzen naar deze geruchten gaan al dagen viraal. En het bewijs is eigenlijk talrijk genoeg om tot deze interpretatie te komen. Daar moet je natuurlijk niet mee klooien. Laten we dus maar aannemen dat hij in de volgende video gewoon een onzichtbare NATO-neusspray gebruikt tegen een flinke verkoudheid (niet Corona natuurlijk, echte helden snappen dat niet). In geval van twijfel voor de verdachte, eh weet.

Er gaan nu ook kwaadaardige roddels rond dat Annalena’s “Ostkokaine” verspreking “Fressefreiheit” Baerbock duidelijk van Freudiaanse aard zou kunnen zijn.

Zijn deze elites nog steeds gezond?

De getrainde burger voelt zich herinnerd aan de jaren 90 wanneer de beschuldigingen van tevoren worden gedeconstrueerd: toen een lokaal sportidool werd betrapt met een poederneus, was de verdedigingsstrategie “een keer is nooit” snel overeengekomen. Nu is iedereen die zijn neus optrekt voor de mogelijkheid dat de Oekraïense president zijn neus poedert, een kwaadaardige Poetin-trol. Dat zelensky nu allesbehalve “fit as a fiddle” is, wordt verklaard door de oorlogsstress .

De vraag is of de president van een land dat binnenkort, althans met een heldere geest, tot de EU wil toetreden, zijn volk naar het front stuurt en een modern wapenarsenaal uit het Westen bestelt zonder in de war te raken ,Redelijk dringend.

Maar wat niet mag, kan gewoon niet zijn. Voormalige voorzitters van de Europese Commissie hadden ook de neiging om de mensen om hen heen te omhelzen in het geval van spontane ischias-aanvallen . En als de president van de NAVO-kernmacht USA doelloos ronddwaalt, is dat ook geen teken van seniliteit. Of om Biden te parafraseren: “Amerika is een natie die in één woord kan worden beschreven: Ahwazinnafoothiminnawhu – voet – sorry, in de uitlopers van de Himalaya. Xi Jinping reisde met hem 17.000 mijl toen ik vice-president was. Ik weet het eigenlijk niet.”

Met zulke bondgenoten maakt het niet uit of zelensky toch de voorkeur geeft aan wit poeder of zwart poeder. Met zulke karakters aan de macht in deze wereld, kan het huidige verkeerde pad ons rechtstreeks naar de Derde Wereldoorlog leiden. Rechttoe rechtaan – of anders gezegd: volg altijd je neus. Desnoods tot ruïneren.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

NAVO en de zwarte zee

Published

on

navo

Terwijl de troepen van de DPR en LPR, gesteund door de Russen, gestaag doorgaan met het ‘opruimen’ van weerstand in de Donbas, lijkt de NAVO haar aandacht te verleggen naar de Zwarte Zee.

Bemande en onbemande verkenningsvliegtuigen, en vliegende commandoposten van de NAVO die geen enkele hinder ondervinden van klimaatactivisten, patrouilleren steeds actiever, en coördineren de aanvallen op het strategisch gelegen ‘Slangeneiland’, die tot nu toe keer op keer worden afgeslagen door de Russen, die het eiland helemaal in het begin van de ‘Speciale Militaire Operatie’ bezetten. De vliegtuigen van de NAVO zijn zelf, tot nog toe, geen doelwit, ofschoon ze overduidelijk een actieve rol spelen in de oorlog.

Dan verschijnt ook de gepensioneerde ‘Schrijftafelgeneraal’ Mart de Kruif in beeld bij de Dames van ‘GoedeMorgenNederland’ om ons ervan te verzekeren dat het recent door de DPR, LPR en de Russen veroverende gebied rond Severodonetsk geen strategische waarde heeft. Hoe je dat moet duiden, als het vele duizenden militairen van Oekraïne het leven kostte om die regio te vuur en te zwaard te verdedigen, is mij niet helemaal duidelijk. En hoe rijm je dat met een artikel van ‘experts’ in NRC die het tegenovergestelde beweren?

Uit alle hoeken en gaten klinkt het nu dat Oekraïne geen getrainde militairen meer over heeft. Een lezing van de Russen over hoe een flatgebouw in Kiev getroffen werd klinkt allerminst ongeloofwaardig in dit verband. Volgens die lezing troffen de door Rusland afgevuurde kruisraketten allen doel.

Een militair doelwit, de ‘Artyom Rocket Construction Corporation’, midden in een woonwijk van het Shevchenko district. De luchtafweer van Oekraïne probeerde de raketten te onderscheppen, waarbij een S-300 werd neergehaald door een Buk-M1, van het type waarmee vlucht MH-17 ook uit de lucht werd geschoten, beide systemen van de Oekraïense luchtverdediging. En de brokstukken van die ‘Jansen en Janssen’-operatie kwamen op die flat terecht.

Ook een aanval op een winkelcentrum in Kremenchug was niet gericht tegen dat winkelcentrum, maar tegen de ernaast gelegen ‘Kredmash Road Machinery Plant’ waar militair materiaal wordt gerepareerd en geprepareerd. Dat er niet meer dan twee doden te betreuren waren in dat drukbezochte winkelcentrum maakt wel duidelijk dat het winkelcentrum niet het doelwit was. Een dag later werd dat dodental weliswaar nog opgehoogd, maar wellicht waren dat dan werknemers in dat bedrijf dat oorlogstuig onderhoudt.

Oorlogsverslaggever Hans Jaap Melissen, te gast bij de Dames van ‘GoedeMorgenNederland’, verhaalde over zijn tijd in Kiev. Bij aankomst in Kiev werd hij in een ander hotel geplaatst dan het hotel waar hij had gereserveerd. Voordat hij daar zijn intrek nam, controleerde hij eerst of er geen militaire doelwitten pal naast het hotel waren. Sinds de ‘vuurwerkramp’ te Enschede zal je in Nederland niet zo snel meer een bouwvergunning krijgen voor een munitiefabriek of reparatiewerkplaats voor militaire voertuigen midden in een woonwijk, denk ik. Maar in Oekraïne worden scholen, particuliere huizen en kraamafdelingen van ziekenhuizen zonder schroom gebruikt voor militaire doelen.

De nabijheid van civiele objecten zou de vijand moeten afschrikken om die doelen uit te schakelen, omdat het ‘slechte pers’ oplevert. Zeker in het begin van de oorlog wemelde het van de filmpjes, gemaakt door Oekraïense militairen, waarop te zien was hoe ze vanaf daken van hoge gebouwen, kantoren en woontorens, mortieren afschoten. En de beelden uit Marieopol spreken boekdelen over wat er dan gebeurt. Maar soortgelijke beelden uit Fallujah, en steden in Syrië kunt u zich vast ook nog wel voor de geest halen.

Dus als Mart de Kruif gelijk heeft, en het verlies van Severodonetsk, en de dood van duizenden getrainde militairen die omkwamen bij pogingen die stad te behouden voor de NAVO, is strategisch van geen enkele waarde, wat is dan de strategie van de NAVO?

Officieel is de strategie van de NAVO er op gericht ‘Regime Change’ in Moskou te bewerkstelligen. Dan kun je volhouden dat het verlies van grondgebied, en de levens van militairen die de opdracht hadden dat gebied te vuur en te zwaard te verdedigen betekenisloos is. Dat het doel is zoveel mogelijk Russen te doden, en ervoor te zorgen dat ze zoveel materieel verliezen dat de Russische economie eronder gebukt gaat, en Rusland een ’Sitting Duck’ wordt voor offensieve NAVO-operaties als vervolg op deze slachtpartij.

Er sterven Russische militairen, zoveel is zeker. Maar gelet op de Russische strategie, die zwaar leunt op artilleriebeschietingen, om zo de defensieve posities te slopen, en zoveel mogelijk militairen aan de kant van Oekraïne te doden zonder de noodzaak eigen militairen een stelling te laten bestormen, is het hoogst aannemelijk dat het aantal gedode Oekraïense militairen een veelvoud is van wat de Russen aan manschappen verliezen. Daarnaast bloeden de schaarse tegenaanvallen tot nu toe snel dood, en zijn ze alleen bruikbaar voor juichberichten in de westerse pers, die vervolgens verzuimen te vermelden dat het is uitgelopen op een nieuwe nederlaag, waardoor u en ik met het idee achterblijven dat er beweging zit in het front.

Die beweging is er, maar wat ik zie, is dat de Russen zich bij zo’n tegenaanval strategisch terugtrekken, de opgewonden standjes van Oekraïne laten komen, om vervolgens die doodlopende steeg hermetisch af te sluiten, en iedereen in die ‘pocket’ naar de andere wereld te helpen. Netto schuift het front op in de richting van een Russische overwinning, voor wie begrijpt dat dat niet de verovering van heel Oekraïne is, maar de bevrijding van de Donbas, en het reduceren van de gevechtscapaciteit van Oekraïne. Naast het controleren van de toevoer van vers water naar de Krim, en de elektriciteitsvoorziening voor dat schiereiland.

Regime Change’ in Rusland lijkt met elke nieuwe dag onwaarschijnlijker. Zelfs de kritiek van ongeduldige ‘Putin fans’ die, net als de NAVO, meenden dat Rusland heel Oekraïne zou willen veroveren om een vazal in Kiev aan te stellen als alternatief voor de NAVO-vazal, hoor je niet meer. Waarmee niet gezegd is dat deze oorlog waanzinnig populair is in Rusland. Maar de Russen begrijpen steeds beter dat de NAVO-landen in elk opzicht onbetrouwbaar zijn, en dat ze evident uit waren op oorlog.

De indrukwekkende hoeveelheden munitie die maar blijven komen, en de precisieraketten die onverminderd ‘High Value Targets’ uitschakelen, wijzen erop dat Rusland een productiecapaciteit heeft die dat van enig NAVO-land ver te boven gaat. Wat onze ‘leiders’ ook maar niet willen begrijpen, is dat Rusland geen achterlijk land is dat niet bij machte is de hoogwaardige technologie die nodig is voor dat geavanceerde wapentuig zelf te ontwerpen en te produceren. Echte experts weten dat allang. Het is zeer de vraag of de noodzaak om over te schakelen op een ‘oorlogseconomie’ Rusland economisch schade zal berokkenen, als ze de sabotage/terreur binnen de perken weten te houden.

De NAVO-landen hebben wel decennialang ontstellend veel meer uitgegeven aan ‘defensie’, deels gemaskeerd als ‘Ontwikkelingshulp’, of weggeschreven op de budgetten van ‘Buitenlandse Zaken’, maar dat ging op aan oorlogen in Afghanistan, Irak, Libië en Syrië, naast bizarre prijzen voor alledaagse goederen die vele malen over de kop gingen als de militairen ze bestelden. Subsidie voor vrienden, familie en relaties in een tot op het bot verrot ‘Financieel Kapitalistisch’ systeem. Maar daarnaast ging ook ontstellend veel geld zitten in ‘research’ naar wapens die in een oorlog zoals deze geen waarde hebben. Daaronder, zoals ten tijde van de ‘Covid’-pandemie al toegelicht, omvangrijk onderzoek naar biologische wapens.

Het gevolg is dat de NAVO-landen nu reeds door hun materiaal heen zijn, terwijl productielijnen niet zomaar weer opgestart kunnen worden. Aanvankelijk ging het nog vooral om ergens opgeslagen materiaal uit de tijd van het Warschau Pact, maar inmiddels gaat het ook over materiaal dat in gebruik was bij de legers van die NAVO-landen.

Niet alleen heeft de NAVO allang niet meer zoveel zware artillerie, laat staan grote hoeveelheden munitie, maar eigenlijk ontbreekt het aan alles, behalve lesmateriaal voor de correcte omgang met ‘Transpersonen’ binnen de krijgsmacht. Daarmee ‘Regime Change’ bewerkstelligen in Rusland is al geprobeerd, maar dat gaat ‘m niet worden. Of de ‘F-35’ JSF is opgewassen tegen Russische S-400 en S-500 luchtafweer, en ‘Fifth Generation Fighters’ in de Russische luchtmacht kan ik u niet met zekerheid zeggen.

De kritieken over dat toestel, dat geplaagd werd door tal van gebreken, en dat peperduur is, liegen er echter niet om, en ik ben geneigd om te zeggen dat het de duurste ‘Kat in de Zak’ is die ooit is ontwikkeld, waar alleen ‘Financieel Kapitalisten’ beter van zijn geworden. Enige strategie die kan uitmonden in een openlijke oorlog tussen de NAVO-landen en Rusland vraagt om een heroverweging. En snel een beetje!

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

Duits ” gas noodplan”: nu wordt zelfs Brussel nerveus

Het Duitse energiebeleid zorgt er nu zelfs voor dat de EU-autoriteiten (ernstige) twijfels hebben over het verloop van de grootste Europese economie: uiterlijk nadat minister van Economische Zaken Robert Habeck… [...]

MAGA-Congreslid Miller noemt einde abortusrecht ‘historische zege voor witte levens’

Volgens het Republikeinse Congreslid Mary Miller is het om zeep helpen van het abortusrecht door het Hooggerechtshof ‘een historische zege voor witte levens’. Miller deed die uitspraak op een bijeenkomst… [...]

Poetin De oude wereld is voorbij

De Russische leider Poetin heeft de oude wereldorde begraven en zijn visie op de toekomst van Rusland en de wereld uiteengezet in een sleuteltoespraak. Poetin Er zijn nieuwe machtscentra ontstaan,… [...]

Deze financiële staatsgreep, ook bekend als Great Reset , is een planetaire takedown door financiële “insiders”

Great Reset Catherine Austin Fitts (CAF), uitgever van  The Solari Report  en voormalig Assistant Secretary of Housing (Bush 41 Admin.), stelt dat de zogenaamde “reset” er zo uitziet. Hoge voedsel- en brandstofprijzen… [...]

Duitsland is het middelpunt van een proxy-oorlog tussen de VS en Rusland

Het publiek in Duitsland is zich nog niet bewust van de omvang van de Duitse betrokkenheid bij de Amerikaanse proxy-oorlog in Oekraïne tegen Rusland. In een artikel van zaterdag gaf de… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN