Indignatie redactie 
Deze overheidssluiting is niet normaal. Democraten hebben eindelijk wat onderhandelingsmacht. En die zouden ze moeten gebruiken.
Ik ben direct betrokken geweest bij overheidssluitingen, waaronder één toen ik minister van Arbeid was. De angst, frustratie en chaos die daarop volgde, kan ik moeilijk beschrijven. Ik herinner me nog dat ik de eerste dag werknemers troostte – velen in tranen toen ze de deur uitgingen.
In sommige opzichten is deze lockdown vergelijkbaar met andere. Instanties en diensten die consumenten, werknemers en investeerders moeten beschermen, zijn nu officieel gesloten, net als nationale parken en musea.
De meeste federale werknemers worden niet betaald. Mogelijk worden er 750.000 met verlof gestuurd. Dat geldt ook voor degenen die wel aan het werk moeten blijven, zoals luchtverkeersleiders en leden van het Amerikaanse leger.
De zogenaamde ‘verplichte’ uitgaven, waaronder betalingen voor de sociale zekerheid en Medicare, gaan door, hoewel de controles mogelijk worden uitgesteld. (President Donald Trump heeft ervoor gezorgd dat de bouw van zijn nieuwe balzaal in het Witte Huis niet wordt beïnvloed.)
Als de Democraten ervoor zouden stemmen om de regering in stand te houden, welke garantie hebben ze dan dat Trump de regering ook daadwerkelijk in stand zal houden?
Sinds 1990 zijn er acht lockdowns geweest. Trump heeft er inmiddels vier geleid.
Maar deze sluiting, die woensdagochtend begon, is radicaal anders.
Ten eerste is het het gevolg van een besluit dat Trump en de Republikeinen in de Senaat in juli namen om Trumps gigantische “grote, mooie wetsvoorstel” (ik noem het liever “grote, lelijke wetsvoorstel”) aan te nemen zonder dat er ook maar één Democratische stem voor was.
Ze konden dat doen dankzij een obscure Senaatsprocedure die ‘verzoening’ werd genoemd. Hierdoor kon het grote, lelijke volk de Senaat passeren met slechts 51 stemmen, in plaats van de normale 60 stemmen die nodig zijn om een filibuster te omzeilen.
De uiteindelijke uitslag was een nipte marge. Alle Democratische senatoren waren tegen de wetgeving. Toen drie Republikeinse senatoren zich bij hen aansloten, werd vicepresident J.D. Vance erbij gehaald om de gelijke stand te doorbreken. Sommige Republikeinen pochten dat ze geen enkele Democraat nodig hadden.
De grote lelijkheid heeft de prioriteiten van de Amerikaanse overheid fundamenteel veranderd. Het heeft bijna 1 biljoen dollar geschrapt van Medicaid en de Affordable Care Act, met als gevolg dat de ziektekostenpremies voor tientallen miljoenen Amerikanen vanaf januari fors zullen stijgen.
De grote lelijke maatregelen hebben ook de voedselhulp en de bescherming van het milieu verminderd, terwijl de immigratiewetgeving is aangescherpt en de belastingen voor rijke Amerikanen en grote bedrijven zijn verlaagd.
Trump en de Republikeinen in de Senaat hadden toen geen enkele Democraat nodig . Maar deze keer konden de Republikeinen het geheimzinnige verzoeningsproces niet gebruiken om een wetsvoorstel goed te keuren om de regering in stand te houden.
Nu hadden ze stemmen van de Democraten in de Senaat nodig.
Maar om de overheid draaiende te houden, moesten alle prioriteiten uit het grote, lelijke wetsvoorstel, waar alle Democraten in de Senaat tegen waren, behouden blijven.
Daarom weigerden de Democraten in de Senaat het voorstel te ondertekenen, tenzij de meeste bezuinigingen op Medicaid en de Affordable Care Act zouden worden doorgevoerd. Zo zouden de premies voor ziektekostenverzekeringen volgend jaar niet de pan uit rijzen.
Zelfs als de Democraten in de Senaat die concessie hadden gekregen, zou het wetsvoorstel van de Republikeinen om de overheid draaiende te houden alle belastingverlagingen voor de rijken en bedrijven uit het grote lelijke plan behouden, samen met alle bezuinigingen op voedselhulp en alle verhoogde financiering voor immigratiehandhaving.
Er schuilt hier een diepere ironie in.
In de praktijk is de Amerikaanse overheid al ruim acht maanden ‘gesloten’ sinds Trump voor de tweede keer aantrad.
Trump en de lakeien om hem heen, zoals Russell Vought, directeur van het Office of Management and Budget, en vóór hem Elon Musk en zijn Department of Government Efficiëncy, hebben er geen enkel probleem mee om onderdelen van de overheid die ze niet leuk vinden, te sluiten, zoals het Amerikaanse Agentschap voor Internationale Ontwikkeling.
Ze hebben ook honderdduizenden federale werknemers ontslagen, op non-actief gesteld, tijdelijk werk onbetaald laten doen of hun ontslagregeling verlengd, bijvoorbeeld bij het Consumer Financial Protection Bureau en de Corporation for Public Broadcasting. (De federale overheid zal naar verwachting in december al 300.000 minder werknemers in dienst hebben dan in januari vorig jaar.)
Ze hebben gelden van het Congres in beslag genomen voor activiteiten waar ze tegen zijn, die betrekking hebben op de gehele federale overheid.
Woensdag, op de eerste dag van de sluiting, kondigde Vought aan dat de regering ongeveer 26 miljard dollar aan door het Congres toegewezen fondsen zou bevriezen, waaronder 18 miljard dollar voor infrastructuur in New York City (waar de fractievoorzitters van de minderheid in de Senaat Chuck Schumer en de fractievoorzitter van de minderheid in het Huis van Afgevaardigden Hakeem Jeffries zetelen) en 8 miljard dollar voor milieuprojecten in 16 staten, die grotendeels door Democraten worden geleid.
Dit is allemaal illegaal en in strijd met de Impoundment Control Act van 1974. Toch lijkt het onwaarschijnlijk dat de rechtbanken snel genoeg actie zullen ondernemen om te voorkomen dat het regime enorme aantallen Amerikanen schaadt.
Vought begint ook met een nieuwe ronde massaontslagen, die volgens hem gericht zijn op “veel” overheidsmedewerkers.
Republikeinen beschrijven dit als ‘terugbetaling’ voor het feit dat de Democraten niet hebben gestemd om de overheid draaiende te houden. Maar kennelijk heeft niets Vought ervan weerhouden om massaontslagen uit te voeren en de begrotingstoewijzingen van het Congres te bevriezen vóór de sluiting van de overheid.
De gretigheid waarmee Trump en zijn schoothondjes de afgelopen acht maanden de wil van het Congres negeerden en de overheid op welke manier dan ook sloten, is nog een reden waarom de Democraten niet moeten toegeven.
Als de Democraten ervoor zouden stemmen om de regering in stand te houden, welke garantie hebben ze dan dat Trump de regering ook daadwerkelijk in stand zal houden?
Democraten hebben eindelijk wat onderhandelingsmacht. En die zouden ze moeten gebruiken.
Als tientallen miljoenen Amerikanen vanaf januari hun ziektekostenverzekering verliezen omdat ze de torenhoge premies niet meer kunnen betalen, krijgen Trump en zijn Republikeinen de schuld. Maanden voor de tussentijdse verkiezingen.
Het zou sowieso de schuld zijn van Trump en zijn Republikeinen – het is onderdeel van hun grote, lelijke wetsvoorstel – maar op deze manier krijgen Amerikanen de kans om te zien hoe de Democraten voor hen opkomen in de strijd over de heropening van de overheid.
Robert Reich
