28 januari 2022

INDIGNATIE

Verdedig de vrijheid van meningsuiting en individuele vrijheid online. Een muur tegen grote tech- en mediapoortwachters.

Een persoonlijk protest: Als we dit tolereren, zijn onze kinderen de volgende

vaccin

Kun jij de waarheid aan?

Zoals veel mensen die op hun eigen manier strijden tegen de tirannie en het verraad waaraan we zijn onderworpen door onze politieke, media en bureaucratische ‘brahmaanse kasten’ (zelfbenoemde als ze zijn), ben ik allemaal ontslagen n’ boordevol stenen.

Dit artikel is iets anders dan mijn eerdere pogingen om de waarheid te vertellen. Het is persoonlijker. Een ding als Covid zal dat doen. Mijn vurige hoop is dat als mijn “persoonlijke” dat nog niet is, het ook de jouwe zal worden.

Zoals altijd verspreid de liefde. Liken is prachtig, maar het is slechts deugdsignalering; het kan je boot laten drijven, maar het zal niet veel doen voor iemand anders. Of voor het bevorderen van de zaak. Anderen erbij betrekken was mijn hoofddoel om dit op te schrijven.

Ik smeek iedereen om het ook van jou te maken. Laat dit niet het moment zijn waarop we eindelijk leren – te laat – dat het enige dat we van de geschiedenis leren is dat we niets van de geschiedenis leren…

OUT OF THE MOUTHS OF BABES (EEN ONVERWACHTE LES IN WAARHEID)

Zoals je kunt zien, is mijn handvat Greg Maybury. Wie ik ben is niet zo belangrijk. Maar mijn boodschap is. Ik heb een verhaal te vertellen, en daarbij ga ik putten uit zowel mijn professionele als persoonlijke ervaring. Ik hoop dat wat volgt resoneert met sommige mensen.

Eerst een beetje humor om ons op weg te helpen, al was het maar omdat als we dat verliezen, we echt klaar zijn. In een van mijn vorige levens was ik lerares op een middelbare school (een ervaring waar ik later nog op terug zal komen). In die tijd had ik wat haar, en volgens veel mensen had ik kunnen doorgaan voor Jack Nicholsons kleine broertje.

Deze gelijkenis is destijds niet onopgemerkt gebleven bij mijn leerlingen. Ze gingen er vaak mee uit eten door er grappen over te maken, en af ​​en toe improviseerden ze enkele van Jack the Lad’s meer beruchte regels wanneer de gelegenheid zich voordeed.

Nu werd dit meestal gedaan om een ​​lach of twee van hun klasgenoten te krijgen, ‘de pis uit je hoofd te halen’, en ik vermoed ook om me af te leiden van mijn gevoel voor missie.

Wat als leraar was om de luie klootzakken af ​​en toe wat werk te laten doen! Er was een tijd dat een van mijn meer werkschuwe aanklagers geen excuses meer had waarom hij een bepaalde taak niet had afgemaakt.

In semi-schijnverontwaardiging begon ik hem verdriet te doen. Iets zeggen als:  ‘Ik heb genoeg van je flauwe excuses, maat. Waarom vertel je me niet gewoon een keer de waarheid? Je bent een luie klootzak, en je kunt niet gestoord worden!’

Grote fout van mij.

Zonder ook maar iets te missen, stond deze jongen op achter zijn bureau, leunde naar voren met een brutale grijns en precies de juiste vleugje dramatische bloei (en meteen zag ik wat er zou komen). Hij brulde om ervoor te zorgen dat iedereen het hoorde:  “Mistar Maybury, je kunt de waarheid niet aan!”,  de onuitwisbare regel doorbrekend – en de houding en de nadruk tot op het bot nabootsend – gebruikte Nicholson zelf in de hitfilm A Few Good Men , toen de ronde doen in de bioscopen.

Inmiddels was de klas in rep en roer. Dit werd niet geholpen door mijn eigen onvermogen om de stomme grijns op mijn eigen wijzerplaat te onderdrukken, zelfs als de ‘comeback’ op mijn eigen kosten kwam. Praten over een  “Kom in spinner!”  moment voor uw nederigheid. Het was moeilijk te verslaan. (Als beloning besloot ik de jongen nooit meer te vragen of hij een activiteit had afgemaakt die ik hem had opgedragen. Tot op de dag van vandaag, meer dan twintig jaar later, verwacht ik dat hij nog steeds uit eten gaat met al zijn vrienden in de pub in tussen de lockdowns!)

Hoe dan ook, laat me, om te voorkomen dat het punt van dit garen voor iemand verloren gaat, een beetje dichter bij het doel van dit bericht komen. Vanaf het begin moeten we ons afvragen:  “Kunnen we de waarheid aan?”  van wat er aan de hand is met deze zogenaamde pandemie, deze opgeblazen crisis, deze voorbij het vagevuur Malice in Plunderland pantomime die grote schade aanricht aan onze wereld?

Kunnen we omgaan met de waarheid over wat onze vrienden en familie wordt aangedaan? Onze persoonlijke en professionele relaties? Onze gemeenschappen? Onze scholen? Onze ziekenhuizen? Onze sociale en ondersteunende netwerken? Onze bedrijven? Onze werkplekken? Ons leven en onze levensstijl? Onze economie? Ons land? En last but not least, kunnen we echt de waarheid aan over wat er onder onze neus met onze vrijheden gebeurt?

Jullie weten allemaal waar ik het hier over heb: precies de dingen die de generaties van onze ouders, onze grootouders en onze overgrootouders te horen kregen (of veronderstelden) waar ze voor vochten toen ze zich vrijwillig aanmeldden of werden opgeroepen om te gaan vechten , doden en/of sterven in elke oorlog sinds de Boerenoorlog die meer dan 120 jaar geleden teruggaat.

In al deze gevallen waren ze  ‘de wereld veilig maken voor democratie’  of een gemuteerde variant van het thema van een propagandist, terwijl dat in werkelijkheid maar de helft van het verhaal was. Ze vochten, doodden en/of stierven om ‘de wereld veilig te maken’ om zeker te zijn, maar het was niet voor democratie als zodanig, niet zoals wij die kennen.

Het was in feite ‘ democratie ‘ waarvoor ze vochten, moorden en stierven. Dit is een obscure politieke doctrine waarmee ik wed dat maar weinigen bekend zijn. Simpel gezegd: als we de ‘m’ uit de democratie halen, krijgen we dit. Een “deocratie” is

alleen toegewijd aan de onverzadigbare drang en honger om zijn overwicht te behouden… [Alle varianten van tirannieën en dictaturen in plaats van een politieke, economische, sociale, religieuze en/of culturele gezindheid zijn in wezen een vorm van democratie.’

Dat, mijn vrienden, is in wezen het “eindpunt” voor de Nieuwe Normalieten, de Grote Presetters ( sic ), wiens overmoed en wiens pretenties tot almacht wedijveren met die van uw favoriete godheid. Een “eindpunt” dat niet minder is dan een kale, eenzame, zielloze, harteloze, losgekoppelde, enerverende, hersenloze, onderdanige leegte.

En de ontzagwekkende tragedie van dit alles? Het zou heel goed iets van onszelf kunnen zijn! Als dat zo is, blijven we instemmen met hun pretenties.

Nu hoef ik niet al te veel op die “vrijheden” te hameren; als jullie zo ver zijn gekomen, hebben jullie allemaal een vrij duidelijk idee van wat het verlies van die “vrijheden” betekent, wat er op het spel staat als we toestaan ​​dat ermee wordt geknoeid op de manier waarop ze nu zo schaamteloos doen!

We doen dit niet alleen op eigen risico, maar ook op dat van de volgende generatie Australiërs, en daarna. Dit gaat natuurlijk niet alleen over Australië! Er zijn duidelijk veel ogen op ons gericht. Mensen over de hele wereld zien ons als een ‘klokkenweer’ voor hun eigen toekomst. Als het hier kan, kan het overal.

We moeten ons echter allemaal elke dag afvragen: kunnen we de waarheid over een of meer van het bovenstaande echt aan?

Want wat ons wordt opgedrongen gebeurt allemaal onder valse voorwendselen. Het wordt afgedwongen door bureaucraten te pesten, zowel gekozen als niet-gekozen, omdat politici weinig meer zijn dan “bureaucraten” als het erop aankomt! Deze mensen rechtvaardigen dit alles door ons te vertellen dat ze het advies van technocraten en diverse “experts” volgen. Maar we kennen allemaal de definitie van een “expert”: een “ex” is een “has-been” en een “spert” is een infuus onder druk!

HET VERSCHIL TUSSEN (TRUTHERS EN TRUSTERS)

Het belangrijkste punt hier is dat deze mensen niet – laten we die twee woorden “niet doen” herhalen – onze belangen ter harte nemen! Ze hebben het nooit echt gedaan. En dat doen ze nu zeker niet.

Ze zijn “democraten” in de puurste zin van het concept.

Met het risico onvriendelijk te zijn, hebben die mensen die geloven dat deze mensen onze belangen op het oog hebben, een grondige check-up nodig! Om Whitney Webb, een van mijn ‘go-to’-schrijvers over dergelijke zaken, te parafraseren: door ons vertrouwen te stellen – impliciet of expliciet – kunnen we net zo goed onze hersens aan de democraten in een zak overhandigen!

We moeten deze overtuigende realiteit dag in dag uit in ons opnemen. We mogen van zonsopgang tot zonsopgang nooit vergeten, terwijl deze monsterlijke poppenkast zich voortzet, dat voor deze mensen ‘vrijheid’ een vies woord is. Tenminste,  onze  notie van vrijheid is dat.

Hun eigen notie van ‘vrijheid’ is echter een andere zaak: zij hebben een heel andere definitie van het woord dan wij. Hun idee van “vrijheid” is enerzijds de onbelemmerde “vrijheid” om ons zoveel mogelijk van onze bestaande “vrijheden” af te nemen en/of te ontzeggen als ze ermee weg kunnen komen, en buiten die reserve de mogelijkheid om nieuwe en zelfs nog draconischere beperkingen op de weinigen waarmee ze ons schoorvoetend achterlaten.

Om de woorden te herhalen van een van hun verheerlijkte voetsoldaten en huurlingen, de voormalige CIA-directeur en de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken  Mike Pompeo : hun is de vrijheid om te liegen, te bedriegen en te stelen. Ze “hebben zelfs trainingen!”

Tegelijkertijd vergaren ze stilletjes (en niet zo) voor zichzelf steeds grotere “vrijheden” om te doen wat ze willen, zonder enige transparantie, zonder verantwoording, zonder ook maar een ‘door-je-verlof’!

Hun grondwet die in strijd is met dictaten, edicten, mandaten en willekeurig opgelegde regels en voorschriften, heeft niets te maken met onze volksgezondheid in het algemeen, of met het behoud van de persoonlijke gezondheid, het welzijn en het welzijn van onszelf, onze families en onze gemeenschappen. Zoals we al hebben gezien, zijn deze dictaten enz. sowieso een ontroerend feest, ze worden ter plekke bedacht.

Stel jezelf de volgende vraag: Wanneer was de laatste keer dat iemand van jullie een politicus hoorde zeggen?:  “We hebben te veel macht in onze handen. Het is tijd om een ​​deel van die kracht terug te geven aan de gokkers die ons hebben gesteund in het kantoor!

Vraag jezelf af voor wie deze politici, bureaucraten, beleidsmakers, adviseurs, diplomaten, experts en technocraten eigenlijk werken? In wiens belang en namens wie handelen zij bij het formuleren en uitvoeren van hun ondoordachte, zelfingenomen, destructieve openbare verklaringen en beleid? Ik bedoel, als ze hun best hadden gedaan om deze op maat gemaakte crisis verkeerd te managen, hadden ze het niet beter kunnen doen.

Degenen onder ons die de waarheid over wat er met ons land gebeurt niet aan lijken te kunnen, maken zich grote zorgen. Er zijn mensen die niet willen weten wat de echte drijfveer van evenementen is! We kennen allemaal zulke mensen. Ze zijn overal om ons heen.

Sommigen beantwoorden onze telefoontjes niet of beantwoorden onze e-mails niet. Anderen tolereren misschien op zijn best onze zorgen, onze twijfels, onze angsten over wat zich aan het ontvouwen is. Sommigen hebben ons van hun danskaart geslagen.

We moeten echter geduld hebben met deze mensen. Voor zover ze ons dat toelaten, moeten we ze op onze danskaart bewaren.

Laat ons vreedzaam, geïnformeerd, afgemeten, kalm verzet een voorbeeld voor hen zijn. Laat het voor hen een boodschap zijn. Misschien ooit een inspiratie.

Bericht gaat hieronder verder... OPROEP AAN U BESTE BEZOEKER.

Beste bezoeker, om door te kunnen gaan met ongecensureerd onafhankelijk nieuws en blogs hebben we u donatie nodig. Wie help ons? Hartelijk dank!.

Ons IBAN is:

OPEN BANK, S.A.

IBAN:ES0900730100550594088873

BIC: OPENESMMXXX


In recente berichten heb ik naar deze mensen verwezen als ‘vertrouwers’. Ze vertrouwen hun politieke leiders. Ze vertrouwen de corporate, gevestigde media. Ze vertrouwen de farmaceutische bedrijven en de regelgevende instanties die hen ’toezien’! Ze vertrouwen op wat hun beroepsorganisaties, hun vakbonden en hun werkgevers hen vertellen.

En daarbij voldoen ze zonder meer aan hun dictaten, hun edicten, hun eisen. Wanneer hun eigen gezond verstand, hun eigen ervaringen uit het verleden hen zouden moeten vertellen dat er in werkelijkheid geen basis is voor dat “vertrouwen”. Toch “vertrouwen” ze er nog steeds in – bijna twee jaar later!

Wat betreft degenen onder ons die afgestemd zijn op de grotere agenda op langere termijn van de Covid-cultisten – de bovengenoemde “Nieuwe Normalieten” – en zich ertegen verzetten, ik heb naar hen verwezen als “waarnemers”! Jullie weten allemaal wie je bent!

Maar er is nog een derde groep. En die “derde groep” is cruciaal voor ons om contact mee te maken als we een bericht willen sturen naar onze respectieve politieke leiders en wetgevers van de staat, naar onze federale regering en inderdaad naar al onze politieke klassen in dit eens zo geweldige land aan de overkant van de politieke spectrum.

Die derde groep bestaat uit degenen die niet zo gemakkelijk meegaand of zelfgenoegzaam zijn als de vertrouwenspersonen, en we kennen ook allemaal mensen in deze groep. Dit zijn mensen die zich ernstige zorgen maken over het regime dat de ‘Pandora’s’ van de pandemie ons proberen op te leggen. Misschien hebben ze de implicaties van hun Grote Ambities nog niet volledig begrepen. Maar ze ruiken een rat! Ze hebben de testresultaten van forensisch onderzoek niet echt nodig om te weten dat er karpers in de cornflakes zitten!

Dit zijn de mensen die nog niet hebben besloten wat ze moeten doen, welke kant ze op moeten, hoe ze moeten reageren. Mijn overtuiging is dat deze groep veel groter is dan die “trusters”. Als we contact met ze kunnen maken, hebben we meer dan een halve kans. En we moeten een uiterste inspanning leveren om ze in de kudde te krijgen.

waarheid

AAN DEGENEN DIE LANG IN HET ZADEL STAAN ​​(WE GROETEN U)

Hoewel dit aan iedereen is gericht, wil ik een speciale boodschap overbrengen aan (en over) die mensen die ofwel hun baan hebben verloren of het risico lopen ze te verliezen omdat jullie stelling nemen tegen deze  #NieuwNormale  onzin.

Vooral degenen die ontslag hebben genomen in plaats van in de onderdanige leegte van die bovengenoemde tirannie te glippen verdienen mijn diepe bewondering en dankbaarheid. We kennen er veel. Er zijn er nog veel meer die we niet kennen, vermoed ik.

Vooral die talloze mensen in de medische en gezondheidszorgberoepen en de bredere wetenschappelijke gemeenschap moeten enorm worden bewonderd voor het standpunt dat ze hebben ingenomen tegen de Big Machine van hun respectieve bureaucratieën.

Elke dag komen er nieuwe bij. In hun geval is dat de medische, academische en volksgezondheidsbureaucratie; zoals we binnenkort zullen zien, was het in mijn geval de onderwijsbureaucratie. Zelfde paard, andere cowboy!

Er is geen verschil tussen deze bureaucratische entiteiten als het op de draad aankomt. Ze worden geregeerd door harteloze, gezichtsloze, zielloze, laffe facsimile’s van echte mensen. Ze brengen het grootste deel van hun werk- en wakkere uren door om high te worden van hun eigen voorraad, terwijl ze aan het bouwen zijn op de QT hun politieke meesters wanneer ze worden gewenkt als ‘cap-in-hand’ hovelingen in de hoven van middeleeuwse koningen. eigen kleine koninkrijkjes, hun exclusieve rijken van vijandschap.

Ze hebben consequent aangetoond dat ze geen interesse hebben in onze gezondheid, veiligheid, beveiliging, welzijn, welzijn of dat van onze families of onze gemeenschappen. Of ons land! Het zijn Quislings! Judas Geiten! verraders! Verklaringen die ik niet lichtvaardig doe.

Ze hebben ‘zeker’ geen interesse in iets dat ook maar in de verste verte lijkt op democratie, vrijheid, de rechtsstaat, of het zich houden aan de geest of de letter van onze grondwet of onze fundamentele burger- en mensenrechten. Deze bureaucraten zijn in de regel een gemuteerde ondersoort op zich!

Ze hebben vooral geen integriteit, geen empathie, geen geloofwaardigheid. Ze behandelen ons met minachting, met minachting, met voorbedachte rade! We moeten de gunst in schoppen terugbetalen.

Deze mensen worden gekocht en betaald; ze hebben alles verkocht wat voor een ziel gold aan die kleine, kwaadaardige kliek van obsceen rijke en waanzinnig machtige mensen die, ongezien en grotendeels incognito, deze wereld waarin we leven echt besturen. Als je echt anders gelooft, is een check-up vanaf de nek misschien op zijn plaats!

Op geen enkel eerder punt in onze geschiedenis waarvan ik me bewust ben, is dit alles ooit duidelijker geweest, duidelijker te zien.

Ondanks de propaganda en de censuur waarmee we voortdurend worden gebombardeerd, is een dergelijk inzicht nog nooit zo gemakkelijk en gemakkelijk bevestigd door degenen die zelf willen ontdekken waar we mee te maken hebben, die echt de frontale aanval leiden op alles wat we schat, wat hun grootse, snode ambities zijn.

De enige manier waarop ik zie dat ze dit ontwaken kunnen voorkomen, is door het internet af te sluiten (het staat op het spel) en ons allemaal in hun interneringskampen te drijven. Voor het geval je nog niet hebt gezocht, ze zijn echt, ze zijn op en ze zijn operationeel!

Als voormalig leraar geschiedenis kan ik dit alles gerust zeggen. Trouwens, als voormalig leraar van het enige vak dat er echt toe doet, kan ik net zo veilig zeggen dat vrijwel alles wat ik mijn studenten door de jaren heen heb geleerd onzin is! Al kwam ik tot dit besef pas lang nadat ik als het ware stronken had opgetrokken, en lang voordat Covid zijn lelijke kop opstak.

De opkomst van deze wereldwijde pandemische ‘economie’ – het Covid-ding – heeft deze harde realiteit in een scherpe, angstige focus gebracht, voor iedereen behalve de meest blinde, de meest onwetende, de meest arrogante, de meest geïsoleerde mensen om te zien.

Tegen die mensen zeg ik dit: jouw Mr McGoo-achtige bijziendheid is onze dystopie in wording!

En voor degenen die ofwel hun baan hebben verloren of het risico lopen hun baan te verliezen omdat u een standpunt inneemt tegen deze tirannie, ik weet wat u doormaakt. Ik snap dit, echt waar.

Zoals eerder gesuggereerd, werkte ik jarenlang voor de afdeling openbaar onderwijs van de WA. Als interne klokkenluider heb ik in de voedselketen tot op het hoogste niveau  talloze gevechten geleverd  tegen de zielloze, gezichtsloze, harteloze, corrupte, moreel bankroete en grillige bureaucratie. Dit is niet het moment voor slag voor slag. Geen namen, geen pack-drill. Geen hoofdstuk en vers.

Het volstaat om dit te zeggen: ik heb hard gevochten tegen hun hypocrisie, het misbruik en machtsmisbruik, hun pesterijen, intimidatie en hun intimidatie, hun arrogantie, hun dubbele moraal, hun veronderstelde – maar uiteindelijk opgeblazen – gevoel van voorrecht.

Eerst negeerden ze me. Daarna sloten ze de gelederen. Ze hielden zich bezig met gaslighting, valse beschuldigingen, karaktermoord. Dat is wat ze doen! En toen dat niet werkte, hebben ze uiteindelijk de kracht van de Grote Machine van de Bureaucratie op mijn kont uitgeoefend en van mij afgekomen.

Uiteindelijk heb ik nooit een kans gehad. Door dit te doen, namen ze mijn recht en mijn vermogen om mijn brood te verdienen, mijn levensonderhoud af. De kosten waren aanzienlijk. Als aannemer was er geen recht op beroep.

Een rechtsmiddel was uitgesloten. De kosten van het nastreven hiervan zouden de situatie voor mij persoonlijk en financieel alleen maar verergeren. Succes was in ieder geval verre van verzekerd. Ik ben verdergegaan.

Dit verklaart waarom ik zoveel bewondering heb voor mensen als Craig Backman en Krystle Mitchell, de twee voormalige Victoriaanse politieagenten die ontslag namen in plaats van weg te glijden in wat ik de ‘onderdanige leegte’ noem.

Waarom nam ik het op tegen de Big Machine? Waarom ging ik niet gewoon mee om met elkaar op te schieten? Waarom heb ik het niet gewoon opgezogen, lief gedaan, mijn val gesloten! Ik heb een tijdje gedaan. Maar dat viel me uiteindelijk mee.

Kijk, ik veracht pestkoppen, leugenaars en hypocrieten! Ik verafschuw degenen die met opperste arrogantie hun macht en gezag misbruiken en misbruiken. Ik heb een speciale minachting voor degenen in openbare ambten die misbruik maken van de privileges en de prerogatieven die we in hen investeren.

Ik heb vooral een hekel aan politici en bureaucraten die macht uitoefenen over ons dagelijks leven op manieren die denkbaar en onvoorstelbaar zijn, gezien en ongezien, en die bij elke beurt zowel transparantie als verantwoording ontwijken. Hun gevoel van recht kent weinig grenzen.

Waar gaat dit allemaal naartoe? Er is maar één eindpunt waar dit heen kan als we het toestaan. Het zal leiden tot een bestemming die vrijwel zeker niet naar onze zin zal zijn, noch tot ons individuele of collectieve voordeel.

Voor zover ze zelfs de vrijheid hebben om hierover na te denken, zullen onze nakomelingen zich afvragen waarom we het zover hebben laten komen. En wanhopig – met een mengeling van verontwaardiging, angst en bezorgdheid – over onze domheid, onze onwetendheid [en] onze zelfgenoegzaamheid daarbij. Dat is in wezen mijn vrienden, het “eindpunt”. Een kale, harteloze, eenzame, hersenloze, zielverpletterende, passieloze, onderdanige leegte.

Kortom, er is op dit moment een prachtige meme in omloop. Sommigen van jullie hebben het misschien gezien. Het gaat als volgt:  ‘De tijd zal spoedig komen dat elke persoon die heeft gezwegen, gedwongen zal worden om een ​​van twee dingen te doen. Word luid en verzet je. Of zwijg en gehoorzaam.’  Voordat we “luid kunnen worden en weerstand kunnen bieden”, moeten we in staat zijn om de hele waarheid aan te kunnen, en niets anders dan.

Kunnen we de waarheid aan? Ja! Ik geloof dat we de waarheid aankunnen! We hebben geen andere keuze! De eenmaal omarmde waarheid wordt dan ons zwaard, ons harnas, ons schild. Om uitdagend te worden gebruikt tegen de Grote Leugen en degenen die het zouden plegen en bestendigen. Hanteer het met precisie. Met overtuiging. Met moed. Alsof je leven ervan afhangt. Het doet mijn vrienden, het doet het echt.

Het volgende is misschien een passende coda. Een anonieme persoon plaatste dit onlangs op sociale media:

Ondanks alle onwetendheid in de wereld, zijn we nog steeds een merkwaardige soort. Ik twijfel er niet aan dat velen die nog steeds een muur van weerstand hebben, weten dat er iets niet goed lijkt/voelt aan dit alles… en ze letten op. Blijf het licht schijnen, mooie mensen!’

Om de een of andere reden vond ik dat leuk!…

Er wordt gezegd,  ‘nieuwsgierigheid doodde de kat, [en] informatie bracht hem terug’.  Maar een beetje meer van beide – “nieuwsgierigheid” en “informatie” – zou ook de macht en de veronderstelde voorrechten kunnen doden van degenen die ons dwingen het gif erin te nemen!

Want als we dat niet doen, volgt er nog meer vergif. Daar kunnen we zeker van zijn! Deze mensen geven niet zonder slag of stoot op. Voor het geval je het nog niet gemerkt hebt, ze vechten vies!

Amen op die waarheid pelgrims! Amen dat zeg ik allemaal!

Indignatie is al meer dan 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.




Je hebt misschien gemist

INDIGNATIE