27 oktober 2021

INDIGNATIE

Verdedig de vrijheid van meningsuiting en individuele vrijheid online. Een muur tegen grote tech- en mediapoortwachters.

Een uitwisseling tussen twee vrouwen met tegengestelde opvattingen over de pandemie: De coronabrug

pandemie

Een uitwisseling tussen twee vrouwen met tegengestelde opvattingen over de pandemie laat zien dat de verdeeldheid in de samenleving kan worden overwonnen.

Pinnu, 29 mei 2020

Beste Hanne,

zelfs met het risico dat ik volledig over je heen rol, moet ik je schrijven. Ik heb vandaag een anonieme brief ontvangen. Naar aanleiding van uw vragenlijst. Ik heb geen idee wie het heeft geschreven. Ik weet niet eens of het een man of een vrouw is? De brief zat gewoon in de brievenbus, zonder postzegel, zonder iets. Ik vind het verontrustend. Ik moet het je doorsturen. Jij bepaalt wanneer je het wilt lezen.

Geachte mevrouw Mittelstaedt,

Ik spreek u aan omdat ik heb gehoord dat u rapporten uit de Corona-periode verzamelt als getuigenis voor het nageslacht. Uit een vaag gevoel, ik ken je helemaal niet en heb je boeken ook niet gelezen, vind ik het goed en juist als ik je schrijf over hoe Corona met mij heeft gespeeld. Ik verloor mijn zus. Vanwege Corona. Niet omdat ze het virus had, maar meer omdat ze het niet had.

Nu vraag je je waarschijnlijk af hoe je dat moet doen.

Ik begrijp het tot op de dag van vandaag nog steeds niet. Het is zo erg wat er is gebeurd. Ik moest mijn zus bijna zien sterven. Of overleden? Op 69-jarige leeftijd. Omdat de paramedici niet klaar waren om haar naar het ziekenhuis te brengen. Omdat de bedden vrij moeten blijven voor coronapatiënten.

Dat was vier weken geleden. Het was op 30 april om half zes ’s avonds. Ik zat hier thuis toen mijn zus belde en zei: “Het gaat niet goed met me.” Ze woonde maar een paar dorpen verderop. Ik kleedde me aan en reed naar haar toe. Ze voelde zich misselijk, kon niet lopen en zag er erg bleek en ingevallen uit. Ik heb meteen 112 gebeld en uit voorzorg de reistas voor het ziekenhuis ingepakt.

De brandweerkazerne is niet ver. Na tien minuten kwamen er twee jonge mannen. Ze maten Helga’s koorts en zeiden toen dat ze stabiel was en dat ze morgen naar haar huisarts moest. Ik was erg perplex en vroeg de mannen om Helga mee te nemen. Toen zei een van de twee: “We moeten de bedden vrij houden – voor Corona”. “Hou op met die onzin!” zei ik, “mijn zus moet naar het ziekenhuis!” Het antwoord dat ik kreeg was: “Je hebt gewoon geen coronapatiënt gezien!”.

Nee, dat deed ik eigenlijk niet. Tot op de dag van vandaag heb ik dat niet. Net zoals? Ik ken niemand in mijn omgeving die iemand kent die Corona heeft. Zelfs met ons in het ziekenhuis, vertelden twee artsen me later onafhankelijk van elkaar, was er op dat moment geen enkele coronapatiënt.

Ik gaf niet op. Helga was geen gezonde vrouw. Ze had overgewicht, had een lange geschiedenis van diabetes en had het afgelopen jaar een teen geamputeerd.

Op mijn aandringen belden ze eindelijk hun controlecentrum. Maar het was er altijd druk. Op een gegeven moment probeerden ze de wachtdienst en ze beloofden zo snel mogelijk te komen. Het was nu 23:15 uur.

Helga, ze was erg slap, fluisterde tegen me: “Ik denk dat ze ons voor de gek willen houden.” Ik voelde hetzelfde. Maar toen kwam er toch echt een dokter met twee koffers. Hij onderzocht Helga en zei dat ze meteen naar het ziekenhuis moest. De dokter belde 112 en toen kwamen precies de twee jonge mannen die er al waren geweest terug. De dokter zei alleen: “De vrouw moet met je mee!”

Helga, ze zat gewoon in de leunstoel in een badjas, kleedde zich met veel moeite aan en bleef maar zeggen: “Ik ben zo ziek!” En toen moest ze de trap af rennen. Vier trappen. De twee droegen het niet. Met haar linkerhand hield Helga zich aan de reling vast en met haar rechter ondersteunde ze zich met een van de ambulancebroeders. Dus sleepte ze zichzelf stap voor stap de trap af tot ze bij de auto waren.

Ik stond boven bij het raam en keek naar alles. De ambulance stond voor de deur geparkeerd. Toen de deur openging, stapte Helga met een klap in en viel toen meer op het bed dan ze ging liggen. Ik hoorde nog een van de twee tegen haar zeggen: “Schuif een beetje hoger, dat is niet genoeg.” Dan wordt de deur dichtgeslagen.

Vanuit het raam boven zag ik een van de jonge mannen met Helga knoeien. De ander typte heftig op zijn telefoon. Ik zat nog te denken: tegen wie praat hij?

Na een tijdje kwam er een ambulance en haastte zich de ambulance in. Ik kon niet zien wat er in de auto gebeurde. Opeens kwam de dienstdoende arts weer aanrijden. Degene die Helga instrueerde en vervolgens wegreed.

Ik stond aan de bovenkant van het raam en was hulpeloos. Ik dacht: wat is er aan de hand? Waarom zegt niemand iets? Waarom praat niemand tegen me? Pas na wat een eeuwigheid leek, kwam de ambulance naar me toe en sprak met me. Hij zei dat ze Helga mee zouden nemen en dat ik de volgende ochtend het ziekenhuis zou bellen. Ik belde om half tien. De dokter die ik aan de telefoon had vertelde me dat Helga was overleden. En toen zei hij dat mijn zus had geweigerd ze te nemen. “Nee”, riep ik. Ik was geschokt. “Dat is niet waar, ik was erbij, dat is een leugen!”

Ik kon Helga ook niet zien. De begrafenisondernemer had haar al opgehaald. Dat was de volgende klap. Ik heb niemand aangenomen. Natuurlijk was deze begrafenisondernemer vrij duur. Ik neem aan dat er een contract is met het ziekenhuis.

Ik zocht een goedkopere begrafenisondernemer die Helga overnam. Nu wilde ik Helga weer zien. Volgens de begrafenisondernemer was dat geen enkel probleem. Maar het was tenslotte één ding. Helga was al in krimpfolie verpakt. Met de opmerking: Niet getest op Corona.

Het is zo slecht. Ze was tenslotte een mens. Een goed persoon. Ze kon luisteren. Ze had vrienden. Veel vrienden. Niemand verdient zo’n einde. We konden niet eens afscheid nemen. Ik wilde ermee naar de pers. Maar mijn neef Vincent hield me tegen. Hij is een paramedicus. De twee jonge mannen zijn zijn collega’s. Vincent vertelde me dat je sowieso veel geruchten hebt. Dit systeemrelevante beroep is, zoals u ongetwijfeld weet, absoluut onderbetaald. Vincent vreest dat onze familiebanden hem zijn baan kunnen kosten. Hij heeft iets opgebouwd. Hij kan het zich niet veroorloven om vrijgelaten te worden. Hij is bang. Hij was geschokt door mijn idee.

Dat gaf me de rest. Wat is hier aan de hand? Ik zat zo op mijn tanden te knarsen. Maar ik wilde ook geen represailles in de familie. Ik wil met iedereen goed kunnen opschieten.

Vincent zag hoe ik leed. Hij regelde een afspraak met zijn baas. Hij zei of dat de juiste plek was om naartoe te gaan. De baas was een oudere man. Hij vertelde me dat hij zelf twintig jaar in de ambulance had gezeten. ‘Ik weet wat er aan de hand is,’ zei hij. ‘Helga zou nog kunnen leven,’ zei ik tegen hem. Hij knikte. Maar wat moet hij doen? Hij kreeg de twee jonge mannen. Misschien heeft hij haar gewaarschuwd. Ik weet niet wat ik moet doen?

Ik heb het nog geprobeerd via mijn advocaat. Op de een of andere manier moet je omgaan met dit onrecht. Maar hij schudde gewoon zijn hoofd. Aangezien Helga al begraven is, hebben we geen kans.

Helga ligt nu op een groene weide.

En in de media blijven ze doen alsof hier de epidemie uitbreekt. En de ziekenhuizen spelen mee. Dat is slecht.

Geachte mevrouw Mittelstaedt, doe met mijn rapport wat u denkt dat goed is. Met vriendelijke groet.

PS: Om iedereen te beschermen, blijf ik liever anoniem.

Krefeld, 30 mei 2020

Beste Nora,

slechts heel kort. Morgen is de grote dag. Alles is voorbereid. Ik zit vol vreugdevolle spanning.

Desalniettemin zou ik u snel een paar regels willen schrijven over deze anonieme brief die u heeft ontvangen. Blijkbaar heeft hij je veel verplaatst. Misschien kunnen mijn gedachten je een beetje kalmeren.

Toen ik het voor het eerst las, dacht ik dat zoiets ook zonder Corona zou gebeuren.

Natuurlijk is het tragisch en onvergeeflijk voor iedereen die zo direct getroffen is. Maar zelfs in het gezondheidssysteem zijn mensen niet immuun voor het maken van fouten. We hebben het al gehad over het feit dat er een aantal tekorten zijn in onze klinieken. Eventuele klachten houden niet op bij de ambulancedienst, dat is niet nieuw. Niet iedere medewerker is echt geschikt voor deze baan. Helaas komen domheid, luiheid, arrogantie, slordigheid en een gebrek aan empathie soms ook tot bloei in dit vak.

Dat klinkt je waarschijnlijk hard in de oren, maar ik denk dat dergelijke situaties vóór Corona bestonden en ook na Corona zullen voorkomen. Dit is niet bedoeld als excuus. Voor de nabestaanden is het onvergeeflijk en een tragedie.

Dit werd versterkt door het feit dat de nabestaanden geen afscheid meer konden nemen. Dus ik lees het uit de brief en denk dat dat de pijn is waar je Corona de schuld van geeft. De anonieme schrijver kon de verpleegster niet meer zien omdat ze al ingepakt was. Deze “Corona-maatregel” hielp de arts en paramedici om hun verzuim om hulp te verlenen in de doofpot te stoppen. Tussen de regels door voel ik duidelijk de onmacht van de schrijver.

Zonder Corona was een doofpot zeker mogelijk geweest, maar veel moeilijker geweest. De nabestaanden hadden om een ​​autopsie kunnen vragen.

Ja, beste Nora, daar was ik niet op voorbereid toen ik de vragenlijst ontwierp en om feedback vroeg. Maar het laat wel zien wat een breed veld Corona is. Of welke uitzichten Corona onthult op lang verwaarloosde velden – Corona is slechts het vergrootglas, het vergrootglas.

Heeft u enig idee hoe deze man of vrouw op onze vragenlijst is gekomen?

Groetjes en een fijne Pinksterzondag morgen,
Hannelore.

Pinnu, 31 mei 2020

Helaas, beste Hanne, hebben je regels me helemaal niet gerustgesteld. Desalniettemin natuurlijk bedankt voor het proberen. Vooral zo snel. En nog voor je “grote dag”.

Ik moest deze anonieme brief echt slikken. Ik slik nog steeds. Ik heb zelfs van Helga gedroomd.

Weet je wat me zo verontwaardigd maakt? Dat deze triage herhaaldelijk in de media wordt gereden, wat men absoluut wil voorkomen. Dit sorteren van de patiënten naargelang ze een overlevingskans krijgen in de vorm van een ventilator of niet. Met deze brief werd mij duidelijk dat er al aan triage wordt gedaan. Hier in Duitsland. In tegenstelling tot in Italië en Frankrijk sorteren wij echter zonder noodzaak. Uit pure angst dat de ontbering zou kunnen komen. Bedden worden vrijgehouden voor patiënten waarvan niet bekend is of ze ooit zullen bestaan. En deze vrouw wordt gewoon niet meegenomen. Dat mag niet!

Noch voor Corona, noch tijdens Corona, noch na Corona. Hoewel NA Corona onzin is, want volgens alles wat ik heb gehoord, zal Corona blijven, net als zoveel andere virussen, en daar moeten we mee leren leven.

Ik denk echt dat de ambulancebroeders instructies van boven hadden. Bovendien lijken ze geen empathie te hebben. Ik kan mezelf niet anders uitleggen dat ze de ernstig zieke vrouw de vier trappen naar de ambulance hebben laten rennen. Daar houdt mijn begrip echt op.

En wat doet deze rotzooi met het lassen? Dat wist ik niet. Hoe vernederend is dat? Zitten deze mensen echt in plastic zakken? Heb je er van gehoord? Als ik me dit voorstel, raak ik in paniek. Hoe moet de ziel ontsnappen? Denk alsjeblieft niet dat ik gek ben, maar ik denk niet dat onze voorouders hun doden drie dagen voor niets hebben neergelegd.

Als familielid zou ik dat niet pikken. Ze moeten het voor mij mogelijk maken om afscheid te nemen. Wat moet er dan gebeuren? Ik denk dat de virussen voornamelijk via de adem worden doorgegeven en misschien minder belangrijk via aanraking?! Geen van beide gebeurt in zo’n afscheidssituatie. Ik snap het niet. Ik wil het ook niet begrijpen. Dat maakt me pissig.

Donderdag ging ik naar mijn osteopaat. Ik heb al jaren regelmatig last van mijn rug. Mijn osteopaat zegt dat het iets met mijn lever te maken heeft. Hij vroeg of er vaker een luis over mijn lever liep. Ik kan de luizen niet eens meer tellen. Dat is een hele armada. Gek genoeg, nee, het is eigenlijk niet grappig, ik droom de laatste tijd van luizen die op mijn hoofd zitten of op die van de kinderen. Ken je zulke dromen? Ik droom vaker van parasieten. Het is waarschijnlijk een uitdrukking van het onderbewuste dat er iets, iemand aan me trekt. Meestal kan ik erop reageren, iets veranderen. Maar nu? Ik voel me flauwgevallen.

Gisteren hadden we weer onze “demo”, onze discussiegroep. Zo ga ik dit gevoel van machteloosheid tegen. Ik denk dat we de straat op moeten gaan en laten zien dat we het niet eens zijn met wat er nu gebeurt. Ik weet dat we een minderheid zijn. NOG ALTIJD. Ik weet dat u het niet met me eens bent, dat u voor de actie bent.

Elke dag worstel ik met de vraag wat goed is en wat niet? Ik probeer het te begrijpen. Tot nu toe ben ik altijd tot de conclusie gekomen dat hier echt iets mis gaat.

Corona is hier. Ja! Corona is gevaarlijk. Ja! Voor een bepaalde risicogroep!!! Maar daarvoor kun je de basisrechten van een heel volk niet inperken en de economie en en en stilleggen. Waar is de proportionaliteit dan?

Trouwens, mijn vriendin Sonja was bij een van die demonstraties waarvan je schrijft dat het erg is wat er rellen is. Beste Hanne, hoe weet je wie er bij deze demo’s bij elkaar komen? En wat bedoel je met samen rotten? Als ik dit woord lees, trekt alles voor mij samen. Op Facebook schreef een vriend over de “menigte die zich beperkt voelt in hun basisrechten omdat ze niet in hordes door de parken mogen zwerven, niet mogen barbecueën of bier mogen drinken”. Ik hoop van harte dat dit vooroordeel stopt. Als zoveel mensen de straat op gaan, is het beter om je af te vragen waarom ze dit precies doen.

Ik heb onlangs een van deze zaterdagdemo’s bekeken op Rosa-Luxemburg-Platz. Een onafhankelijke journalist deed er verslag van in de livestream. Met andere woorden, hij rapporteerde niet in die zin, hij vroeg mensen waarom ze de straat op gingen. Ze hadden allemaal dezelfde motieven als de mijne, en waren mensen zoals jij en ik. Het waren helemaal geen radicalen. Toch was deze demo erg, erg beklemmend. Door de luidsprekers was keer op keer te horen hoe de politie de mensen instrueerde om de plaats te verlaten en dreigde te helpen als de mensen niet vrijwillig zouden vertrekken. Dat was griezelig.

Toch had ik overwogen om de week erop naar deze zaterdagdemo voor de Volksbühne te gaan. Ik wilde mezelf laten zien omdat ik het als de enige kans zag om uit te drukken dat ik het niet eens ben met wat hier gebeurt. Ik had zelfs een afspraak gemaakt met Sonja. Maar toen belde mijn vriendin Viki me op zaterdagochtend, ze had net vernomen dat er over een uur bij haar om de hoek een demo zou beginnen in Feldberg.

Ik lag nog in bed. Het is vijftig minuten met de auto naar Feldberg. Ik kwam natuurlijk niet op tijd. De eigenlijke demo was zo goed als voorbij. Maar wat betekent demo? Het was een demo-leeuwerik. Met een maximum van twintig deelnemers. Toch vond ik het terecht dat ik daar was. Onze regionale politici moeten beseffen dat er ook hier in de provincie mensen zijn die het niet eens zijn met de voorgeschreven maatregelen en het mediadebat.

Deze mini-demo is geïnitieerd door een gepensioneerde arts, wiens toespraak ik helaas heb gemist. Viki was echter erg onder de indruk en geïnspireerd. Uw plan, dat toen ook mijn plan werd, was om ook in onze districtsstad Prenzlau de straat op te gaan. Echter niet om te demonstreren in de klassieke zin, maar om een ​​gesprek aan te knopen. We hadden allebei ervaren hoe sprakeloos en hulpeloos Corona mensen maakt, en we wilden een discussieruimte creëren.

Maar ik blijf weer in Feldberg. Op de terugweg gebeurde er iets met mij… Acht kilometer van Feldberg ligt de Hullerbusch schapenboerderij. Er zijn ’s werelds beste lam Weense. Ik dacht bij mezelf: Oh, je kunt een snelle omweg maken en een paar worstjes in de winkel halen. Wel bladerdeeg. Op de laatste plaats voor Hullerbusch, in Carwitz – een dromerige plek waar trouwens Hans Fallada woonde en later ook Ruth Werner – ontving de politie me. De twee mannen in uniform waren gereserveerd en vriendelijk en vonden het niet erg dat ik de demarcatielijn naar Mecklenburg was overgestoken voor een demo. Ze weigerden me echter door te laten gaan naar Hullerbusch.

Dat vond ik geweldig. Deze grens, die tot nu toe voor mij slechts een meanderende lijn op de kaart was, werd ineens een scheidslijn – tot hier en niet verder. Met een beetje humor zou je kunnen zeggen dat dat “ervaren” aardrijkskunde was. Tot nu toe had ik Feldberg altijd beschouwd als onderdeel van mijn nieuwe thuis in de regio Uckermark. Nu weet ik dat de Uckermark en dus Brandenburg eindigt op de weg tussen Thomsdorf en Carwitz. Ik vond de situatie totaal bizar. Maar tegelijkertijd interessant. Vroeger waren deze grenzen echt grenzen waar handelaren douane moesten betalen als ze met hun wiebelende wagons wilden binnenkomen, en waar de een of de ander, net als ik, veilig werd weggestuurd.

Ik ben echter van mening dat Corona niet gestopt zal worden door dergelijke maatregelen. Vind je het niet gek wat voor onzinnige instructies er in naam van het virus worden gegeven? Als ik hoor dat mensen die op Usedom wonen een tijdje niet naar het strand mochten, tenzij ze in een van de kustplaatsen woonden, rijst bij mij de vraag wat ermee bereikt moet worden. Kent u het strand op Usedom? Ik weet zeker dat alle eilandbewoners daar genoeg ruimte zouden hebben om allemaal op anderhalve meter afstand door het zand te kunnen waden. Betekent de zeelucht niet dat het helpt bij aandoeningen van de luchtwegen? Moeten strandwandelingen niet verplicht worden voor elke Usedomer?

Gezien zulke absurde maatregelen zou niemand verbaasd moeten zijn als mensen de straat op gaan. Ik vroeg mijn vriendin Sonja hoe het was op de Berlijnse demo. Weet je wat ze antwoordde? “Helemaal mooi.” Ze had vooraf een misselijk. Er was vooraf een goede stemming in de pers. Waarschijnlijk was er in het begin veel politie. Maar alles bleef rustig. Sonja vertelt dat het een unieke sfeer was. Ze was heel blij dat ze erbij was geweest en haar gezicht had laten zien.

Waarom wordt niet eens besproken waarom mensen de straat op gaan? In plaats daarvan worden ze allemaal in één juiste zak gestopt. Ik ben echt heel veel, maar als er één ding is dat ik niet ben, dan is het wel goed! Naar mijn mening wordt er met ons demonstranten precies hetzelfde gedaan als met de artsen die al meerdere keren zijn genoemd – er wordt een label op geplakt, zoals “rechts”, “radicaal”, “complottheoreticus”, en dit wordt gemarginaliseerd en elk geschil wordt in de kiem gesmoord.

Heb ik je al geschreven dat ik me veel meer zorgen maak over complotbeoefenaars dan over complottheoretici?

Een redacteur bij Nordkurier belde me op vrijdag. Hij wilde een kleine aankondiging schrijven voor onze discussiegroep. Ik kreeg de indruk dat hij heel blij was eindelijk van gedachten te kunnen wisselen met iemand die op dezelfde manier als hem naar de coronagekte kijkt. In plaats van mij te interviewen, deed hij bijna uitsluitend verslag van zijn corona-ervaringen. Dat vond ik heel spannend, want een journalist heeft andere inzichten.

Je kent vast wel de foto uit Noord-Italië, waarop rij voor rij, kist voor kist in een enorme vliegtuighangar staat. In maart werd de foto in vrijwel elke krant gedrukt en ook door alle andere media opgejaagd. Het heeft niet nagelaten zijn effect op mij te hebben. De angst voor het virus is er nog steeds en wordt versterkt door dergelijke beelden. Nu vertelde de redacteur me dat inmiddels bewezen is dat er geen coronadoden in de doodskisten zaten, maar eerder vluchtelingen die in 2013 verdronken voor het eiland Lampedusa in de Middellandse Zee. Wat moet ik daarvan denken? Dat voedt mijn vermoedens. Dat is misbruik in mijn ogen. Het verstevigt mijn mening dat hier iets mis is, dat angst bewust moet worden aangewakkerd.

De zus van de redacteur is een dokter. Omdat er nog geen enkel coronageval is geweest in de kliniek waar ze werkt, maar ze wel heel graag wil helpen, heeft ze zich vrijwillig aangemeld voor crisisziekenhuizen. Ze heeft geen man, is kinderloos en daardoor flexibel. Weet je wat ze haar hebben teruggegeven? Niet nodig! Mijn oren flikkeren. We krijgen altijd het advies om iets meer te doen en dan dreigen onze ziekenhuizen in te storten. Ik heb ook van andere mensen gehoord dat er artsen en verplegend personeel zijn die met werktijdverkorting worden gestuurd. Wie moet ik wat geloven?
Het wordt erg perfide als deze redacteur mij vertelt dat hij constant ervaart hoe de politici zelf zich niet houden aan de richtlijnen die zij het volk opleggen. Op persconferenties en andere politieke evenementen, zegt hij, draagt ​​bijna niemand een masker.

Ik noem het de snuit. En wie muilkorf je? Jijzelf waarschijnlijk niet.

Dat brengt ons terug bij het onderwerp communicatie. Voor mij is het niet recht voor en achter in onze taalkundige saamhorigheid. Wat jij omschrijft als het goede communicatiebeleid van onze overheid vind ik niet goed en heeft voor mij ook niets met communicatie te maken. Mijns inziens voeren onze vertegenwoordigers een zeer eenzijdig voorlichtingsbeleid, dat steeds meer ontaardt in een reguleringsbeleid. Gewoon om ons te beschermen natuurlijk. Hannelore, waarom kunnen we niet zelf beslissen hoe we onszelf beschermen? Waarom praat niemand over hoe we dit kunnen voorkomen? Waarom worden we niet behandeld als verantwoordelijke burgers? Net zoals de Zweden dat doen. Daar vindt u informatie en aanbevelingen, en vooral vertrouwd.

Gerald Hüther komt onvermijdelijk in me op. Zoals je weet, ben ik een grote fan van hem en heb ik al zijn boeken verslonden. Vroeger had ik nooit gedacht dat ik geïnteresseerd zou zijn in neurobiologie, laat staan ​​dat ik erdoor gefascineerd zou raken. In al zijn boeken beschrijft Hüther hoe destructief het is als je door andere mensen wordt gebruikt en een object maakt. Je voelt, zegt hij, dat je waardigheid wordt bedreigd.

Dat is precies wat ik nu ervaar. We worden betutteld. Er wordt ons verteld – nu kom ik weer met Castorf – dat we onze handen moeten wassen, die we niet meer mogen ontmoeten en zeker niet omhelzen, dat we een vod voor onze mond moeten binden. En als we dat niet doen, zullen er mensen zijn die tegen ons schreeuwen en/of de politie bedreigen. Dat kan niet waar zijn! We zijn allemaal gemaakte objecten. Hüther zegt dat dit de ergste verwonding is die iemand kan worden toegebracht, omdat het pijncentrum in de hersenen erop reageert alsof het fysiek geleden pijn is, die echt pijn doet.

Hannelore, ik voel deze pijn. Ik wil niet gedicteerd worden of en wanneer ik mijn ouders mag zien, of ik ze mag knuffelen, waar ik een masker draag of helemaal niet, met wie ik wanneer en waar kan afspreken of – erger nog – niet voldoen aan.

Beschuldig me alsjeblieft niet van klagen op hoog niveau. Ik heb dit argument meerdere keren moeten aanhoren. Ik vraag me elke keer af: wanneer kun je gaan klagen of protesteren? Vooral als ik naar de geschiedenis kijk, vind ik dit een zeer interessante en legitieme vraag.

Het gedicht dat je me stuurde, ik las het, gaat ook in de richting dat we moeten waarderen wat we hebben en niet klagen dat we een tijdje (hoe lang zal de Tijd ???) het zonder moeten stellen . Ik kan dit standpunt heel goed begrijpen. Blijkbaar doen we het heel goed. Vooral als ik denk aan Lesbos en de vluchtelingen die nog steeds op de Middellandse Zee drijven. Waar klagen we over?

Er zijn mensen voor wie de maatregelen hier het kleed onder hun voeten hebben uitgetrokken. Wij zijn niet een van hen. Nog niet? Maar hoe zit het bijvoorbeeld met je oom August? Of mijn vriendin Iris en haar moeder? Herinner je je iris nog? Uw retourvragenlijst was de eerste die ik u stuurde. Iris’ moeder werd een paar dagen geleden tachtig. In het verpleeghuis. Iris schreef me hoe ze deze verjaardag beleefde. Een drama. Ik stuur je haar regels in de bijlage.

Als uit de maatregelen bleek dat het virus te overwinnen was, geen twijfel mogelijk, dan zou ik alles verdragen. Maar gezien het toenemend aantal stemmen dat mij uitlegt dat het virus helemaal niet voor iedereen gevaarlijk is en dat alleen risicogroepen anders en beter moeten worden beschermd. Als dit niet wordt aangepakt, maar in plaats daarvan vrolijk wordt belasterd en aan de kaak wordt gesteld, groeit mijn wantrouwen.

Ik wil niet gedegradeerd worden van een verantwoordelijke burger tot een ontvanger van bevelen zonder begrijpelijke reden.

Ik heb mijn ouders al drie maanden niet gezien. Ik heb haar nog nooit zo lang gezien. Mijn ouders zijn bang, dus houden ze zich strikt aan het contactverbod. Ik vind het gek wat onze media doen. Ik weet dat ik mezelf herhaal, maar het maakt me gewoon van streek! Af en toe geef ik papa wat andere informatie dan de gebruikelijke berichtgeving. Hij wil ze helemaal niet aankijken. Hij zegt dat hij gewoon overvol is en het woord Corona niet meer kan horen. Ik vraag me af waarom hij dan naar elk journaal kijkt?

Laatst vertelde hij me dat zelfs tijdens het enige amusementsprogramma waaraan hij verslaafd was, de serie “Rote Rosen”, een spandoek door de onderste helft van het scherm liep, waarop het laatste coronanieuws werd gemeld. Dat is walgelijk! Je kunt alleen daar uitschakelen! En/of andere informatie krijgen. Ik merk hoe boos en opstandig als papa zo streng weigert. Anders controleert hij alles. En hoe dan ook, hij is zo slim. Waarom ziet hij niet wat ik zie?

Ik denk dat ik je heb geschreven dat ik, hoewel ik verschillende dingen in de buurt van mijn ouders moest doen, niet langskwam. We hadden door het raam kunnen praten of zelfs in het appartement met een masker. Maar dat werkte niet voor mij. Ik vond het idee alleen al verschrikkelijk.

Nu, van alle mensen, heeft mijn kleine zusje gezegd dat ik een beetje empathisch moet zijn. Meestal ben ik degene die Katharina er vaker aan moet herinneren om zich in de schoenen van onze ouders te verplaatsen om niet te oordelen maar te begrijpen. In ieder geval werkten je woorden in mij. Inmiddels heb ik vizieren naar papa en mama gestuurd. Het is ontwikkeld door de man van mijn graficus. Voor mij zijn ze het enige alternatief voor deze restjes stof. De luchtuitwisseling werkt veel beter en het gezichtsveld wordt niet aangetast, de bril past naar beneden en beslaat niet.

Woensdag is mama jarig. Ik wil je verrassen. Ik heb een groot verlangen. Ik neem mijn vizier mee en als je wilt, zet ik hem ook op. Het belangrijkste is dat ik ze weer zie.

Wat haat ik die stomme maskerade. Ik word echt zenuwachtig als ik mijn mond en neus bedek. Ik krijg het meteen warm en duizelig. Maar zelfs als dat niet zo was, was ik geen aas in biologie, scheikunde en natuurkunde, maar ik heb zoveel wetenschappelijk inzicht dat ik weet dat het niet gezond kan zijn om veel van de lucht die je uitademt weer in te ademen. Bovendien moet een coronavirus zo klein zijn dat het door de poriën van de stoffen maskers vliegt als door een open raam.

Daarom kan ik de mening van Jan Kalbitzer niet delen, over wie u schrijft dat hij zegt dat vrijheid van meningsuiting niet betekent vrijheid van handelen. Ik zie het fundamenteel anders. Als me iets absurd lijkt, maar ik mag er niet over praten – dat brengt ons terug bij Hüther en zijn onderwerpen en objecten – dan ontwaakt mijn geest van tegenspraak. Er moet discussie mogelijk zijn. We zitten niet in het leger. Het moet niet zo zijn dat men niet meer open en eerlijk kan zeggen wat men denkt. Ik ben constant in beweging en vraag me af of ik iets moet zeggen, tegen wie ik wat moet zeggen of wanneer ik liever zwijg. Zelfs als ik je schrijf, is er altijd de angst dat het je te veel wordt, dat je mijn gedachten niet meer wilt verwachten en in het ergste geval het contact verbreekt.

Maar als die angst komt en ik erover nadenk, merk ik ook dat ik niet voorover wil buigen. Onze correspondentie betekent veel voor mij. Ik denk dat we hier allebei leven, iets wat in de samenleving nauwelijks voorkomt.

Waarom worden experts als Wodarg, Bhakdi, Schiffmann of Bahner uitgesloten? Je mag nog zeggen wat je denkt, maar wat zijn de gevolgen? Beate Bahner kwam in de psychiatrie terecht.

Ik begrijp dat de overheid en wetenschappers in het begin onder grote druk stonden. Het virus is echter niet meer zo nieuw. We hebben ervaring opgedaan en weten meer dan twee maanden geleden. Overigens zegt een van deze ervaringen dat de lockdown blijkbaar niet nodig was. Ik had een zeer informatief interview met de financiële wetenschapper professor Dr. Stefan Homburg gezien. Aan de hand van de cijfers van het RKI maakte hij duidelijk dat de R-waarde drie dagen voor aanvang van de lockdown al onder de één was gezakt en dat de lockdown dus niet nodig zou zijn geweest.

Tijdens onze “demo” gisteren rees de vraag of iemand daadwerkelijk iemand kende die Corona had of zou hebben. Weet je hoeveel er contact hebben opgenomen? Niemand.

Toen we later onze discussiegroep opruimden – we versieren die elke keer liefdevol met kaarsen en bloemen en grassen, kwam er een paar naar ons toe en vroeg wat we hier aan het doen waren. In het gesprek bleek dat de vrouw een Russische moeder was, had gestudeerd aan een gerenommeerde Russische universiteit en genetwerkt is met mensen van over de hele wereld. Ze zei ook dat niemand gelukkig was, noch die in China, noch die in Amerika, Bulgarije, Roemenië of Portugal zouden iemand kennen die corona had.

De twee waren in ieder geval erg enthousiast over onze inzet en zeiden dat we zeker door moesten gaan, al was het maar omdat deze angst- en paniekophitsing zo achterbaks is. In Rusland, zei ze, werkt de informatiemachine heel anders. Alle nieuwsprogramma’s daar zouden ook met Corona beginnen, en gehaaste dokters zouden in de gangen van het ziekenhuis worden getoond, maar de grondtoon is altijd: we hebben voldoende beschermingsmiddelen, we hebben genoeg bedden, we hebben alles onder controle.

Mijn zus stuurde me ergens tijdens de lockdown een verhaal door dat een vriendin haar stuurde. De vriend is een doctor in de biologie en gedragsonderzoeker, en Katharina vroeg hem om de situatie te beoordelen. Lees wat hij schreef:

Een student is op weg naar een grote stad. Voor de stadspoort ontmoet hij de Dood, die in de schaduw van de stadsmuur zit. De student gaat ernaast zitten en vraagt: “Wat ga je doen?” De dood antwoordt: “Ik ga zo naar de stad en haal 100 mensen!” De student schrikt, rent de stad in en roept: ” De dood is op hem. Weg naar de stad! Hij wil 100 mensen krijgen!” Mensen rennen hun huizen binnen, barricaderen zichzelf… Maar er is geen schuilplaats voor de dood.

Na vier weken verlaat de student de stad. In de schaduw van de stadsmuur ziet hij de dood weer zitten. Hij rent naar hem toe en schreeuwt tegen hem: “Jij leugenaar! Je wilde 100 mensen krijgen! Maar nu zijn er meer dan 5.000 dood!’De dood komt langzaam op en zegt: ‘Zoals gepland heb ik de 100 die ik elke week krijg. Oud, zwak, ziek … Angst doodde de anderen! En JIJ droeg ze de stad in!”

Ik vind deze gelijkenis heel treffend.

Maar voor vandaag wil ik het hierbij laten. Om de brief een positieve noot te geven, wilde ik je schrijven over onze ooievaars, wiens kuikens deze dagen moeten uitkomen, maar het is Pinksterzondag en we staan ​​op het punt een gezellige taartpicknick aan het meer te houden. Sophie en Claudius hebben gebakken. Het zal dus naar veel liefde smaken.

You toi, toi, toi voor je virtuele familiereünie.
Met vriendelijke groet,
Nora.

Indignatie is al meer dan 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.