Connect with us

Counter Extremism Project

Extreem rechts op Facebook

Published

on

Gezichtsherkenningstechnologie

Neo-nazi, blanke suprematie en extreemrechtse groepen en online bedrijven zijn aanwezig op Facebook. Facebook is de derde meest bezochte website op internet en is ook ’s werelds grootste sociale medianetwerk, met meer dan 2,2 miljard regelmatige gebruikers in februari 2018.* Volgens het Pew Research Center gebruikt 68% van de Amerikaanse volwassenen Facebook, met 81% van de mensen tussen de 18 en 29 jaar die het platform gebruiken.* Vanwege zijn populariteit is Facebook een belangrijk hulpmiddel geworden voor politieke of maatschappelijke organisaties en commerciële merken – helaas ook voor extreemrechtse extremisten.

Hoewel het bedrijf haatzaaiende uitlatingen en haatgroepen expliciet verbiedt in zijn gemeenschapsnormen,*Facebook lijkt een reactionaire benadering te hebben om neonazistische en blanke suprematie-inhoud van zijn platform te verwijderen. Facebook deactiveerde bijvoorbeeld een pagina van de Traditionalist Workers Party, een neonazigroep, pas nadat was onthuld dat de groep deelnam aan de Charlottesville Unite the Right-bijeenkomst in 2017. De pagina is voorafgaand aan het evenement aan het bedrijf gerapporteerd.*In een ander geval bleek uit een Huffington Post-onderzoek in de zomer van 2018 dat vier neonazistische en blanke supremacistische kledingwinkels op Facebook konden opereren. De techgigant verwijderde uiteindelijk de pagina’s toen het met negatieve pers werd geconfronteerd.* Ondanks astronomische inkomsten van ongeveer $ 40,7 miljard in 2017, slaagt Facebook er niet in om zijn eigen gemeenschapsnormen op een proactieve manier af te dwingen.*

In september 2018 identificeerde en controleerde het Counter Extremism Project (CEP) een kleine selectie van 40 Facebook-pagina’s van online winkels die witte supremacistische kleding, muziek of accessoires verkopen, of blanke supremacistische of neonazistische groepen. Pagina’s werden gevonden door zoekopdrachten naar bekende blanke supremacistische of neonazistische trefwoorden. CEP-onderzoekers registreerden informatie voor elke pagina, zoals het aantal vind-ik-leuks, de aanmaakdatum en voorbeelden van blanke suprematie of neonazistische inhoud. Na twee maanden rapporteerde CEP de pagina’s – slechts 35 van de 40 bleven online – aan Facebook en ontdekte dat uiteindelijk slechts vier pagina’s waren verwijderd. Het is duidelijk dat het proces van Facebook voor het beoordelen en verwijderen van deze inhoud – die in strijd is met zijn eigen gemeenschapsnormen – ontoereikend is.

Welke inhoud is toegestaan ​​op Facebook?

Facebook is een privébedrijf dat in staat is om bepaalde soorten inhoud te beperken die niet passen bij zijn missie, bedrijfsmodel of ethos.* Volgens de gemeenschapsnormen van de site verbiedt Facebook organisaties of individuen die betrokken zijn bij “georganiseerde haat” om op Facebook aanwezig te blijven, evenals inhoud “die steun of lof betuigt voor groepen, leiders of individuen die bij deze activiteiten betrokken zijn.”* Facebook definieert een haatorganisatie als:

Elke associatie van drie of meer mensen die is georganiseerd onder een naam, teken of symbool en die een ideologie, uitspraken of fysieke handelingen heeft die individuen aanvallen op basis van kenmerken, waaronder ras, religieuze overtuiging, nationaliteit, etniciteit, geslacht, geslacht, seksuele geaardheid, ernstige ziekte of handicap .*

Een onbekende Facebook-woordvoerder verduidelijkte hun beleid ten aanzien van haatgroepen op hun platform verder door tegen een journalist te zeggen: ‘Het maakt niet uit of deze groepen haatdragende berichten posten of dat ze foto’s van vrienden en familie delen … als georganiseerde haatgroepen hebben geen plaats op ons platform. “*

Belangrijkste bevindingen

Na de periode van twee maanden meldde CEP de 35 pagina’s die nog steeds online waren wegens schending van de gemeenschapsnormen van de site. Na melding beweerde Facebook dat zes van de 35 (17%) waren verwijderd, maar toen CEP de verwijdering van deze pagina’s wilde bevestigen, werden slechts drie van de zes (9% van het totaal aantal gerapporteerde pagina’s) daadwerkelijk verwijderd. Vreemd genoeg werden deze drie pagina’s niet verwijderd, ondanks de bewering van Facebook dat ze waren verwijderd wegens aanzetten tot haat.

Los daarvan ontdekte CEP dat een pagina van de blanke supremacistische groep, de Scottish Nationalist Society, werd verwijderd door Facebook-medewerkers of de paginabeheerders. Dit werd gedaan ondanks dat Facebook beweerde dat de pagina het beleid met betrekking tot haatzaaiende uitlatingen niet schond en niet zou worden verwijderd nadat CEP de pagina had gemeld.

Gedurende een periode van twee maanden ontdekte CEP dat een kleine selectie van 35 Facebook-pagina’s van bedrijven of groepen die blank suprematie of neonazisme ondersteunen, in populariteit toenam, met in totaal ten minste 2.366 likes.

In het algemeen merkte CEP op dat een overweldigende meerderheid van neonazistische en blanke supremacistische pagina’s – 31 van de 35 pagina’s – die aan Facebook werden gemeld wegens het overtreden van de gemeenschapsnormen met betrekking tot haatzaaiende uitlatingen en georganiseerde haat, op het platform mochten blijven.

Facebook zei ook dat het inhoud van twee pagina’s verwijderde – de blanke supremacistische online winkel Angry White Boy en de blanke supremacistische groep Be Active Front – maar liet de pagina’s zelf online blijven. Dit is vooral verontrustend gezien het feit dat deze pagina’s duidelijk het beleid van het platform inzake aanzetten tot haat en georganiseerde haat schonden.

Methodologie en toepassingsgebied

Zoekprocedure en gegevensverzameling

Op het platform werden zoekopdrachten naar Facebook-pagina’s uitgevoerd met behulp van trefwoorden die verband hielden met verschillende blanke supremacistische groepen en extreemrechtse ideologieën. Voorbeelden van trefwoorden waren onder meer de namen van bekende blanke supremacistische groepen, bands en platenlabels, en gevestigde blanke supremacistische slogans zoals ‘witte trots wereldwijd’. In sommige gevallen werden extra pagina’s gelokaliseerd nadat ze door Facebook waren aanbevolen als “gerelateerde pagina’s” of door pagina’s te bekijken die door een andere pagina waren “geliked”.

Zodra een neonazistische blanke supremacist of extreemrechtse Facebook-pagina was gevonden, legden CEP-onderzoekers belangrijke gegevens vast, zoals de aanmaakdatum en het aantal likes. Een maand nadat de originele gegevens waren gemaakt, werden de pagina’s opnieuw bezocht om de verandering in het aantal vind-ik-leuks vast te leggen.

Een Facebook-pagina werd ook geclassificeerd als: actief (als deze een beheerderspost had in de afgelopen maand), semi-actief (als deze een beheerderspost had in de afgelopen drie maanden) of inactief (als de meest recente post meer dan drie maanden oud). Inactieve pagina’s zijn niet noodzakelijk verouderd. Het is mogelijk dat de beheerder van de pagina nog steeds reageert op privé Facebook-berichten, dat individuen nog steeds andere mensen kunnen vinden die geïnteresseerd zijn in blanke suprematie-activiteiten, en gebruikers kunnen de pagina nog steeds gebruiken om propaganda te lokaliseren.

Welke Facebook-pagina’s zijn opgenomen?

Facebook-pagina’s werden opgenomen als ze witte suprematie-kleding, accessoires, muziek of merchandise verkochten met bands die de blanke suprematie promoten.*In verschillende gevallen zijn voorbeelden van blanke suprematie-inhoud afhankelijk van codes, symbolen of kennis van de blanke suprematie- / neonazistische punk-, hardcore- of metalmuziekscènes. Dit is vooral het geval bij koopwaar bedoeld voor een Europees publiek, waar bepaalde symbolen, zoals de nazi-swastika, mogelijk verboden zijn. Bewijs van blanke suprematie-koopwaar werd ook geregistreerd.*

Daarnaast werden Facebook-pagina’s voor blanke supremacistische groepen opgenomen. In sommige gevallen plaatsten groepspagina’s geen specifieke inhoud met betrekking tot de groep, zoals propaganda, evenementen, lidmaatschapsregels, enz. Zelfs als dergelijke informatie ontbrak, werden deze pagina’s opgenomen omdat ze nog steeds verboden zijn volgens de gemeenschapsnormen van Facebook en omdat de pagina’s bieden een forum voor supporters om te communiceren, evenals een manier voor individuen om hun groepsverband aan te geven.*

Publiek meten

Pagina’s werden gemeten op basis van hun aantal ‘vind-ik-leuks’. Door pagina’s te liken kunnen Facebook-gebruikers hun smaak, persoonlijke voorkeuren en politiek aangeven, terwijl de gebruiker ook pagina-updates kan zien en toegang krijgt tot commentaarsecties. Hoewel het aantal vind-ik-leuks van pagina’s kan toenemen als gevolg van de stijgende populariteit van een groep of merk, kan het aantal vind-ik-leuks van een pagina afnemen door het plaatsen van oninteressante inhoud of het verwijderen van persoonlijke Facebook-accounts.

Rapporteren

Na het monitoren van deze geselecteerde 40 Facebook-pagina’s tussen september en november, merkte CEP op dat er binnen die periode vijf werden verwijderd. Na de periode van twee maanden meldde CEP dat de resterende 35 Facebook-pagina’s werden verwijderd wegens schending van de gemeenschapsnormen van de site. Na de rapportage van CEP werden de pagina’s een dag later en een week later onderzocht om te bepalen welke pagina’s waren verwijderd of helemaal niet.

Extreem rechts
Een t-shirt voor de witte powerband Skrewdriver die wordt verkocht door de winkel Ese Sound. Skrewdriver is een van de
bekendste en meest invloedrijke neonazistische skinheadbands.

Gegevens

Gegevensoverzicht

  • Tussen september en november en voordat CEP alle pagina’s aan Facebook rapporteerde voor verwijdering, werden slechts vijf van de 40 pagina’s door het technologiebedrijf verwijderd wegens het overtreden van de gemeenschapsnormen of werden ze ontoegankelijk gemaakt.
  • Na de periode van twee maanden ontdekte CEP dat van de 35 resterende pagina’s die in likes waren toegenomen, het publiek met in totaal 2.366 likes was toegenomen en dat pagina’s die in likes waren afgenomen met slechts 28 likes werden verminderd.
  • Actieve pagina’s – waarop de afgelopen maand een bericht is geplaatst – zijn 73 keer sneller gegroeid dan inactieve pagina’s, waarbij het meest recente bericht meer dan drie maanden oud is. Toch blijft bijna de helft van de inactieve pagina’s in aantal toenemen, ondanks het gebrek aan activiteit door paginabeheerders.

Gegevens

Op 7 september 2018 identificeerde en verzamelde CEP gegevens over een kleine steekproef van 40 neonazistische of blanke supremacistische Facebook-pagina’s. Van die 40 pagina’s waren 18 pagina’s voor online bedrijven die merchandise of muziek verkochten, en 22 pagina’s voor groepen of organisaties. Twee maanden later, op 7 november, bezocht CEP elk van de 40 pagina’s opnieuw om eventuele wijzigingen aan de pagina te analyseren en de omvang van het publiek te meten.

Gegevens voor september voor 18 winkels die witte supremacistische kleding, muziek of accessoires verkopen:

Aantal actieve pagina’s: 11
Aantal semi-actieve pagina’s: 2
Aantal inactieve pagina’s: 5
Kleinste aantal likes: 83
Grootste aantal likes: 17.422
Gemiddeld aantal likes: 2.240

Op 7 november bezocht CEP deze 18 pagina’s opnieuw en merkte op:

Publiekswisseling voor 11 pagina’s actief in september: Negen pagina’s zijn toegenomen met in totaal 1.654 vind-ik-leuks.
Men zag geen verandering in likes.
Een pagina verkleind met een like.
Publiekswisseling voor twee semi-actieve pagina’s in september: Twee pagina’s verhoogd met in totaal 47 vind-ik-leuks.
Doelgroepwijziging voor vijf inactieve pagina’s in september: Een pagina verhoogd met vijf vind-ik-leuks.
Een pagina is afgenomen met twee vind-ik-leuks.
Drie pagina’s zijn door Facebook verwijderd of waren ontoegankelijk.*
Kleinste aantal likes (november): 84
Grootste aantal likes (november): 5.844*
Gemiddeld aantal likes (november): 1.560
Extreem rechts

Gegevens voor september voor 22 blanke supremacistische organisaties en groepen:

Aantal actieve pagina’s: 12
Aantal semi-actieve pagina’s: 1
Aantal inactieve pagina’s: 9
Kleinste aantal likes: 14
Grootste aantal likes: 1.608
Gemiddeld aantal likes: 465

Op 7 november bezocht CEP deze 22 pagina’s opnieuw en merkte op:

Publiekswisseling voor 12 pagina’s actief in september: Negen pagina’s zijn toegenomen met in totaal 609 vind-ik-leuks.
Drie pagina’s zijn afgenomen met in totaal 12 vind-ik-leuks.
Publiekswisseling voor één pagina semi-actief in september: Een pagina groeide met 25 likes.
Publiekswisseling voor negen pagina’s inactief in september: Drie pagina’s groeiden met in totaal 26 likes.
Op één pagina was er geen verandering in vind-ik-leuks.
Drie pagina’s zijn afgenomen met in totaal 13 vind-ik-leuks.
Twee pagina’s zijn door Facebook verwijderd of waren ontoegankelijk.
Kleinste aantal likes (november): 19
Grootste aantal likes (november): 1.633
Gemiddeld aantal likes (november): 541
Extreem rechts

Rapporteren

Na de gegevensverzameling en analyseperiode van twee maanden meldde CEP de resterende 35 van de oorspronkelijke 40 pagina’s aan Facebook voor verwijdering wegens schending van de Community Standards van de site inzake aanzetten tot haat.* Na melding beweerde Facebook dat zes van de 35 (17%) waren verwijderd, maar toen CEP de verwijdering van deze pagina’s wilde bevestigen, werden slechts drie van de zes (9% van het totaal aantal gerapporteerde pagina’s) daadwerkelijk verwijderd.* Vreemd genoeg werden deze drie pagina’s niet verwijderd, ondanks de bewering van Facebook dat ze waren verwijderd wegens aanzetten tot haat.* In alle drie de gevallen beweerde Facebook: “We hebben de pagina verwijderd die je hebt gemeld”, omdat “deze in strijd was met onze gemeenschapsnormen.”* Het bedrijf heeft niet verduidelijkt of uitgelegd waarom deze pagina’s online bleven.

Bovendien ontdekte CEP, los van de zes pagina’s die Facebook beweerde te hebben verwijderd, dat één pagina van de blanke supremacistische groep, de Scottish Nationalist Society, ofwel was verwijderd door Facebook-medewerkers of de paginabeheerders. Dit werd gedaan ondanks dat Facebook beweerde dat de pagina het beleid met betrekking tot haatzaaiende uitlatingen niet schond en niet zou worden verwijderd nadat CEP de pagina had gemeld. De verwijdering van de Facebook-pagina van de Scottish Nationalist Society onthult dat slechts vier van de 35 gerapporteerde pagina’s uiteindelijk zijn verwijderd.

Nadat CEP de resterende 35 pagina’s aan Facebook had gemeld, beweerde het sociale-mediabedrijf dat het een niet-geïdentificeerde hoeveelheid inhoud van twee pagina’s had verwijderd – de blanke supremacistische onlinewinkel Angry White Boy en de blanke supremacistische groep Be Active Front – maar stond het de pagina’s zelf toe om online blijven. Dit is vooral verontrustend aangezien deze pagina’s duidelijk het beleid van het platform inzake aanzetten tot haat en georganiseerde haat schenden. Bovendien heeft Facebook niet gespecificeerd welke inhoud is verwijderd wegens schending van de gemeenschapsnormen, of uitgelegd waarom het toestond dat deze pagina’s op het platform bleven, wat erop wijst dat het bedrijf niet transparant is over de inhoud en het verwijderingsproces van het account.

In het algemeen merkte CEP op dat een overweldigende meerderheid van de neonazistische en blanke supremacistische pagina’s – 31 van de 35 pagina’s – die aan Facebook werden gemeld wegens het overtreden van de gemeenschapsnormen met betrekking tot haatzaaiende uitlatingen en georganiseerde haat, niet werden verwijderd.* Alle pagina’s die door CEP worden gerapporteerd, zijn ofwel eigendom van online bedrijven die producten aanbieden die in strijd zijn met het beleid van Facebook inzake haatzaaiende uitlatingen, of behoren tot groepen die het beleid van het platform inzake georganiseerde haatgroepen schenden.

Extreem rechts
Een Facebook-pagina voor het Griekse hoofdstuk van Combat 18.

Conclusie

Het onvermogen van Facebook om blanke supremacistische en neonazistische winkels en groepen te verwijderen, toont consequent en transparant aan dat het bedrijf er niet in slaagt zijn eigen gemeenschapsnormen af ​​te dwingen. Bovendien zijn de rapportagemechanismen en het proces ervan lang niet voldoende. De Servicevoorwaarden en Community-normen van een bedrijf zijn slechts zo sterk als de bereidheid van een platform om ze af te dwingen.

Van de 40 Facebook-pagina’s van blanke supremacistische en neonazistische winkels en groepen die in september 2018 werden geïdentificeerd, waren er in november 2018 nog 35 pagina’s online. Deze pagina’s zagen in die twee maanden een toename van 2.366 likes. Zelfs nadat CEP de resterende 35 pagina’s aan Facebook had gemeld, werden slechts vier pagina’s verwijderd. Dit betekende dat Facebook besloot 12 bedrijven toe te staan ​​die koopwaar verkopen die blanke suprematie en neonazistische thema’s promoten, en 19 groepen die de blanke suprematie en neonazistische ideologie onderschrijven op haar platform.

Wanneer neonazistische groepen die duidelijk het beleid van het platform schenden, pagina’s mogen onderhouden, roept dit serieuze vragen op over de toewijding van Facebook aan hun eigen beleid. Het niet verwijderen van inhoud die duidelijk in strijd is met het beleid van het platform inzake aanzetten tot haat en haatgroepen duidt op een gebrek aan bewustzijn of een gebrek aan de wens om schadelijke inhoud te verwijderen. Beide gevallen zijn onaanvaardbaar en vereisen actie om groepen te voorkomen die racisme, xenofobie, homofobie, antisemitisme en islamofobie actief promoten.

Het is niet voldoende dat Facebook misleidende verklaringen publiceert vol excuses, loze beloften om beleid en praktijken te verbeteren, en een eenvoudige opsomming van de hoeveelheid inhoud die ze hebben verwijderd. Facebook moet verantwoordelijk worden gehouden voor het nalaten om een ​​veel proactievere benadering te volgen bij het verwijderen van inhoud en accounts die hun gemeenschapsnormen schenden en voor het grondig onderzoeken van gerapporteerde pagina’s.

Aanbevelingen

CEP stelt verschillende aanbevelingen voor om te voorkomen dat blanke supremacisten en neonazi’s profiteren van de verkoop van koopwaar op Facebook en om groepspagina’s op de site bij te houden.

Opleiding van contentreviewers : Facebook moet ervoor zorgen dat hun contentreviewers een adequate training krijgen over blanke supremacistische en neonazistische bewegingen en organisaties. Contentreviewers moeten gespecialiseerde kennis hebben van de symbolen en codes die deze groepen en individuen gebruiken, en ook van de manier waarop ze online werken.

Eenvoudig en duidelijk rapportageproces: Facebook zou het voor Facebook-gebruikers gemakkelijker moeten maken om pagina’s te melden voor specifieke schendingen van de gemeenschapsnormen, zoals het zijn van een haatgroep. Op het moment van schrijven omvatten de beschikbare redenen voor het melden van een pagina niet de grote verscheidenheid aan mogelijke schendingen van de gemeenschapsnormen. Facebook zou gebruikers ook de mogelijkheid moeten bieden om verschillende zinnen op te nemen over waarom ze een pagina rapporteren. Hierdoor kunnen gebruikers nuttige informatie voor contentreviewers opnemen, zoals een beschrijving van de ideologie van een groep, de betekenis van een bepaald symbool of eerdere gewelddaden. Bovendien moeten pagina’s die behoren tot blanke suprematie of neonazistische groepen die worden gerapporteerd aan inhoudrecensenten op Facebook extra aandacht krijgen, omdat inhoud die op de pagina zelf wordt gepost mogelijk niet direct of expliciet verwijst naar extremistische ideologieën of gewelddadige handelingen.

Extreem rechts
Het huidige Facebook-meldingsformulier voor pagina’s moet worden uitgebreid met aanvullende redenen voor het melden van een pagina voor het specifiek schenden van de Community-normen van de site.

Verhoog de transparantie : Facebook zou de transparantie moeten verbeteren met betrekking tot hun beleid voor het verwijderen van inhoud. Facebook moet met name duidelijke redenen en uitleg geven waarom het in bepaalde gevallen beweert inhoud te hebben verwijderd, maar die inhoud is gebleven.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Algemeen

Bandleider Jeroen Rietbergen stapt op vanwege ongepast gedrag bij The Voice

Published

on

Jeroen Rietbergen

RTL en producent ITV hebben besloten The Voice of Holland voorlopig niet uit te zenden. De zender meldt dat er ‘zeer schokkende’ aantijgingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag en machtsmisbruik zijn binnengekomen. Jeroen Rietbergen heeft zijn functie als muzikaal leider bij het programma per direct neergelegd.

Rietbergen, de partner van Linda de Mol, zou een van de vermeende daders zijn. Hij heeft zaterdag een bekentenis en spijtbetuiging gestuurd naar het programma Boos, dat onderzoek deed naar de aantijgingen.

Het Openbaar Ministerie (OM) bevestigt na berichtgeving in De Telegraaf dat er eerder deze week aangifte is gedaan tegen een persoon die ‘gerelateerd is’ aan het tv-programma The Voice of Holland. Of het om Rietbergen gaat is niet bekendgemaakt. Wel zegt een woordvoerder dat het niet om Marco Borsato gaat. Tegen de zanger en voormalige coach bij The Voice of Holland werd afgelopen december aangifte gedaan wegens vermeende onzedelijke betastingen.

De beerput is open: ‘Misbruikzaak The Voice gaat ook over Ali B’

In een verklaring schrijft RTL: ‘Op woensdag 12 januari jl. heeft de redactie van het BNNVara-programma Boos een mail aan ons gestuurd met aantijgingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag en machtsmisbruik rondom The Voice of Holland. De aantijgingen zijn zeer ernstig en schokkend en waren niet bekend bij RTL.’

De zender heeft in gezamenlijk overleg met de producent van het zangprogramma besloten om The Voice of Holland voorlopig stil te leggen. ‘Op basis van deze aantijgingen is contact opgenomen met producent ITV en is er in overleg besloten dat ITV, onmiddellijk een zorgvuldig, onafhankelijk onderzoek zal initiëren. We nemen dit uitermate serieus. Deelnemers, medewerkers, iedereen moet in alle veiligheid kunnen werken. Daarin is geen ruimte voor interpretatie. Prioriteit is nu om de feiten op tafel te krijgen.’

Tim Hofman, presentator van Boos, meldt op Twitter ‘ontzettend lang en zorgvuldig’ te hebben gewerkt aan het onderzoek. ‘Aankomende donderdag zenden we onze aflevering over The Voice Of Holland uit.’ In een aanvullende post benadrukt de presentator dat de aantijgingen niet alleen zijn gericht tegen Jeroen Rietbergen, maar tegen ‘meerdere personen binnen het programma.’

‘Onderste steen moet boven’

The Voice of Holland-presentatrice Chantal Janzen is geschrokken van de berichten over ongepast gedrag achter de schermen van het RTL-programma The Voice of Holland. Ze wenst alle betrokkenen via Instagram veel sterkte.

‘Geschokt over de berichten omtrent The Voice,’ schrijft Janzen op Instagram. “Schande voor de hardwerkende mensen aan en in dit programma die hier niets van weten en niets mee te maken hebben. Onderste steen moet boven.”

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Counter Extremism Project

Extreemrechts een steeds dieper probleem in Nederland

Published

on

extreemrechts

Rechtsextremisme blijft in Nederland gevoed worden en wordt steeds gevaarlijker. Dat maakt Nieuwsuur duidelijk in een reportage waarin rechtsextremisten zelf aan het woord komen. Zo vertelt een van hen hoe hij zijn 7-jarige dochter racistisch opvoedt. Geweld wordt gezien als oplossing.

Een gederadicaliseerde rechtsextremist bekent tegenover journalist Rudy Bouma dat hij heeft aangezet tot geweld tegen linkse mensen in het buitenland. Toen dat vervolgens ook daadwerkelijk werd uitgevoerd en het bewijs per video werd aangeleverd, schrok hij pas van zijn eigen gedrag.

Wetenschapper Nikki Sterkenburg, werkzaam bij de terrorismebestrijder NCTV, stelt dat extreemrechts succes heeft omdat hun ideeën steeds vaker worden overgenomen door politieke partijen, ook als die zelf niets van extreemrechts moeten hebben. Ze constateert dat er amper aandacht is voor de toenemende radicalisering onder rechtse Nederlanders die geweld niet schuwen. Volgens haar is dat een schril contrast met de alerte en massale reactie van de overheid op radicalisering onder moslims.

Het was op een zaterdag in 2014 toen Nikki Sterkenburg – toen nog journalist voor Elsevier Weekblad – een demonstratie van extreemlinkse activisten in Den Haag bijwoonde. De gemoedelijke sfeer sloeg om toen drie mannen het plein naderden. “Neonazi’s”, gromde een van de antifascisten. Sterkenburg kon haar ogen niet geloven. Zijn dat neonazi’s? Ze leken eerder op hipsters.

De politie stuurde het drietal weg, maar de nieuwsgierigheid van Sterkenburg was gewekt. Ze liet de demonstratie voor wat het was en ging achter de mannen aan. Een gesprek volgde. De jaren erna zou Sterkenburg tientallen radicaal- en extreemrechtse activisten ontmoeten, van harde schreeuwers tot heimelijke internettrollen. Ze wilde weten wat deze mensen beweegt. Haar zoektocht leidde tot een wetenschappelijk proefschrift over extreemrechts in Nederland, dat ze vandaag verdedigt aan de Universiteit Leiden, en het publieksboek Maar dat mag je niet zeggen dat morgen verschijnt bij uitgeverij Das Mag.

Sterkenburg is journalist en wetenschapper. Twee zielen in een lichaam. Als journalist met een interesse in radicalisering stapt ze recht op haar doel af en schrijft ze vlijmscherpe stukken. Als wetenschapper weet ze dat ze haar onderzoeksgroep moet beschermen. Die dubbelrol leidde tot spanningen. Hoe ging Sterkenburg daarmee om, en blijft ze actief in de wetenschap? We spreken erover via Zoom. Sterkenburg zit buiten op een bankje in Amsterdam. Ze verontschuldigt zich dat ze te laat is. De fotograaf voor Het Parool heeft haar net uitgebreid gefotografeerd. “Het wordt een foto voor een zwarte muur. We hebben er een aantal paardenbloemen in geprikt om het nog een beetje leuk te laten lijken.”

Je onderzocht motieven van radicaal- en extreemrechtse activisten in Nederland. Aanvankelijk als journalist, later als promovendus aan de Universiteit Leiden. Vanwaar de overstap naar de wetenschap?

“Als journalist had ik me er al een paar keer over verbaasd dat sommige wetenschappelijke artikelen over radicaal- en extreemrechts volledig gebaseerd waren op mediaberichtgeving. Er was nauwelijks onderzoek waarin mensen zelf aan het woord kwamen. Ik wilde die lacune dichten. Als ik dat dan toch jarenlang ging doen, wilde ik ook wel iets van erkenning in de vorm van een academische titel.”

Dus je klopte gewoon aan bij een universiteit?

“Ik heb mijn promotor geregeld aan de bar van Pauw. Ik kende hem al als journalist. Kijk, ik ben helemaal geen ‘cum laude’-type. Op de universiteit zei niemand tegen mij: ‘Jij bent zo goed, jij moet echt gaan promoveren.’ Dus ik moest een promotor hebben die het veldonderzoek dat ik wilde doen zou begrijpen. Iemand die snapt dat ik hier nu induik en niet eerst een jarenlange literatuurstudie ga doen. Toen ik zag dat hoogleraar en terrorismedeskundige Edwin Bakker bij Pauw zat, heb ik mezelf naar binnen geouwehoerd in de studio. Die avond aan de bar heb ik hem voorgesteld dat ik wel bij hem wilde promoveren en dat we het later nog wel over het onderwerp konden hebben.”

De uitverkorenen

In haar promotietraject onderzoekt Sterkenburg waarom mensen zich aansluiten bij radicaal- en extreemrechts, waarom ze actief blijven en hoe dat zich verhoudt tot de wetenschappelijke literatuur. Ze sprak met neonazi’s, straatactivisten en internettrollen. Allemaal geloven ze dat de eigen groep wordt bedreigd. Dat kan een economische dreiging zijn (mensen pikken onze banen in), een sociale dreiging (ik voel me niet meer thuis in deze maatschappij), een culturele dreiging (Nederland is aan het islamiseren), of een etnische dreiging (we worden minderheid in eigen land). Radicaal- en extreemrechts definieert Sterkenburg als het streven naar een homogene culturele of etnische staat, door middel van het inperken van de burgerlijke vrijheden en grondrechten van religieuze en etnische minderheden, al dan niet met geweld.

Waarom worden mensen actief binnen een radicaal- en extreemrechtse groepering?

“In mijn onderzoek onderscheid ik vijf wegen van toetreding. De spanningszoekers willen vooral provoceren, vaak waren ze al jong lid van een racistische jeugdsubcultuur. De politieke zoekers zijn teleurgesteld in politieke oplossingen en zoeken bredere steun bij radicaal- en extreemrechts. De rechtvaardigheidszoekers zijn boos op de overheid, die voor hun gevoel niets voor hen doet maar wel voor statushouders. De sociale zoekers zijn erin gerold omdat ze een vriend of een buurman wilden helpen.”

“De ideologische zoekers zeggen dat ze al heel jong racistische ideeën hadden, maar konden daar nooit over praten met hun ouders of docenten. Uiteindelijk vonden ze op het internet een ideologische rechtvaardiging van hun gevoelens. Alleen bij deze groep begint het met een ideologie. Bij de rest, zelfs bij de neonazi’s, volgt de ideologie pas nadat ze zijn toegetreden.”

Hoe kwamen deze categorieën tot stand? Gebruikte je een bepaalde wetenschappelijke methode?

“Ze zijn deels gebaseerd op bestaand wetenschappelijk onderzoek, deels op mijn eigen observaties. De eerste vier categorieën zijn vergelijkbaar omschreven in het proefschrift van Annette Linden uit 2009. Zij interviewde aanhangers van extreemrechts van 1996 tot 1999. Je vindt soortgelijke omschrijvingen ook terug in eerder onderzoek over neonazi’s, over radicaal- en extreemrechtse politieke partijen en over protestbewegingen. De vijfde categorie, die ideologische zoeker, is nieuw. Dat heeft te maken met de recente opkomst van alt-right en de meer intellectuele tak van extreem- en radicaalrechts.”

Dat is volgens jou de categorie waarvoor we het meest moeten vrezen.

“‘Vrezen’ vind ik een lastige term. Dan zeg je dat er een dreiging van deze mensen uitgaat, terwijl de meesten nooit geweld zullen gebruiken. Maar als je me vraagt over welke groep ik me het meeste zorgen maak, dan is het die groep. Ze hebben een rotsvast geloof in hun ideologie. Ze zijn minder gevoelig voor praktische en sociale argumenten om iets niet te doen dan activisten uit de andere groepen.”

“De ideologische zoeker is heel succesvol in mensen ompraten. Ze zijn minder recht voor hun raap en dat is een strategie. Ze spreken over een ‘cultuur’, ‘beschaving’ of ‘identiteit’ die wordt bedreigd, terwijl ze eigenlijk ‘rassen’ bedoelen. Ze passen hun boodschap aan zodat ze heel redelijk lijken, totdat je er nog eens bij stilstaat en denkt: wacht even, dit is niet helemaal oké wat nu wordt gezegd.”

Begrippenkader

Dit zijn de definities die Nikki Sterkenburg hanteert in haar boek Maar dat mag je niet zeggen (2021).

Radicaal- en extreemrechts Het streven naar een homogene culturele of etnische staat, door middel van het inperken van de burgerlijke vrijheden en grondrechten van religieuze en etnische minderheden, al dan niet met geweld.

Cultuurnationalisme Radicaal- en extreemrechtse stroming met als voornaamste standpunt dat de islam nooit samen kan gaan met de westerse cultuur en maatschappij. Om die reden zijn cultuurnationalisten sterk voorstander van assimilatie, wat inhoudt dat nieuwkomers hun cultuur en wortels moeten opgeven en de nieuwe cultuur omarmen.

Etno-nationalisme Aanhangers van het etno-nationalisme vinden dat elk volk een eigen geografisch grondgebied moet hebben. Om etnische diversiteit te behouden, moeten verschillende etnische groepen niet met elkaar samenleven en geen gemengde relaties aangaan. Dit is volgens etno-nationalisten de enige manier waarop unieke culturen en karakteristieken kunnen voortbestaan.

Raciaal nationalisme Aanhangers van het raciaal nationalisme, vaak neonazi’s of white supremacists, vinden het witte ras superieur en streven naar een totalitair systeem. Ze menen dat het witte ras ook over andere (inferieure) rassen zou moeten heersen en vinden in sommige gevallen zelfs dat andere rassen mogen worden gedeporteerd of uitgeroeid.

Alt-right Alt-right is een verzamelnaam voor zowel etno-nationalisten als raciaal nationalisten die losjes een online (internationaal) netwerk vormen. De online alt-rightsubcultuur is vanaf 2013 voortgekomen uit een netwerk van Engelstalige blogs en websites waar onder meer libertariërs, identitairen, nationalisten, fascisten en nationaalsocialisten elkaar vonden.

Je onderzocht ook wat mensen motiveert om actief te blijven bij radicaal- en extreemrechts.

“Hier speelt een stuk zingeving voor veel mensen. Ik heb ook veel jihadisten geïnterviewd vlak voordat de Islamitische Staat werd uitgeroepen en vlak daarna. Zij waren heel optimistisch, want eindelijk ging gebeuren waar ze al lang op hoopten en wat ze voorspeld hadden. Dat heb je bij extreem-rechts in veel mindere mate. Ze zijn somber en geloven zelf eigenlijk ook niet meer dat hun doelen behaald gaan worden. Toch willen ze niet opgeven, ook vanuit het idee dat ze min of meer de aangewezen persoon zijn. Ze hebben het gevoel dat ze uitverkoren zijn. En het voelt goed dat ze iets doen wat andere mensen niet durven.”

Dubbelrol

Jarenlang bezocht Sterkenburg obscure bijeenkomsten en demonstraties om activisten te leren kennen. Ze maakte altijd meteen kenbaar dat ze journalist en onderzoeker was. Sterkenburg: “Ik zou me ook ongemakkelijk voelen als ik een tijdlang met iemand zou optrekken en pas later zou zeggen: ik ben journalist en wetenschapper en ik ga dit allemaal opschrijven. Dat hoeft ook niet, daar ben ik van overtuigd.”

Want iedereen was wel bereid om je te woord te staan?

“Bijna iedereen. Slechts een enkeling niet.”

Je zou verwachten dat mensen niet willen praten met een buitenstaander.

“Aanvankelijk wilden sommigen dat ook niet, maar op een gegeven moment zagen ze me zo vaak. Dan vergeten ze een beetje dat ik er niet bij hoor. Het hielp ook dat ik goed contact had met een paar sleutelfiguren die het heel interessant vonden dat ik dit onderzoek deed. Uiteindelijk willen mensen ook laten zien dat ze meer zijn dan boze schreeuwers bij demonstraties. Ze willen de gelaagdheid laten zien.”

In je boek schrijf je dat de dubbelrol van journalist en wetenschapper niet altijd makkelijk was.

“Nee, doe het niet! Je hoort continu dingen waar je als journalist echt een goed verhaal van zou willen maken. Maar dan zou ik iemand met naam en toenaam in de schijnwerpers van de media zetten. Dan schaad ik het wetenschappelijke principe ‘do no harm’. Een wetenschapper moet zorgen dat de onderzoeksgroep geen last heeft van deelname. Dat ging steeds meer knellen. Ik ben blij dat dat straks voorbij is.”

Je kunt ook iets horen waarvan je denkt: daar moet ik eigenlijk wat mee doen. En dan mag je niks zeggen.

“Gelukkig heb ik dat niet meegemaakt. Soms hoorde ik wel dat ze iets gingen uithalen, maar dan was dat vooral een openbare-ordeprobleem.”

Het was niet zo dat jij al wist dat ze morgen een moskee gingen bezetten.

“Nee, ik heb ook altijd tegen ze gezegd dat ik dat niet wilde weten. Soms zeiden ze: ‘Weet je wat wij dit weekend gaan doen?’ En dan zei ik: ‘Zeg het niet. Ik wil het niet horen. Ik lees het wel in de krant.’”

Draag je niet ook verantwoordelijkheid om ze op andere gedachten te brengen?

“We hebben wel flinke discussies gehad hoor. Tuurlijk, als ze wilden weten hoe ik erover dacht, dan zei ik het wel. Maar ik was er om in kaart te brengen wat die mensen beweegt. Dat is een andersoortige rol.”

Je schreef ook een publieksboek. Waarom vind je het belangrijk dat een breed publiek hierover leest?

“Een proefschrift is een academisch verhaal, maar vertelt niet hoe het was. Ik merkte dat mensen na afloop van lezingen vooral benieuwd waren naar mijn ervaringen. Hoe kwam je met ze in contact? Was je bang voor ze? Werd je bedreigd? Wat is het gekste dat je hebt gehoord? Wat dacht je toen in die situatie? Ik besprak dit met mijn uitgever, en die zei tegen mij: doe gewoon alsof we met z’n tweeën in de kroeg zitten en jij gaat vertellen wat je de afgelopen jaren hebt meegemaakt. Zo ontstond het boek.”

Van alle radicale geluiden krijgt radicaal-rechts in Nederland veel media-aandacht. Nu interview ik jou over dit onderzoek. Maken wij, journalisten, extreemrechts groter?

“Soms wel. Zeker als er weer een Facebook-initiatief is waar iedereen moord en brand over schreeuwt, terwijl er maar twee mensen achter zitten. Daarom probeer ik een kijkje in de levens van deze mensen te geven. Dan zie je dat de organisatie soms van knulligheden aan elkaar hangt. Maar er zijn ook elementen die heel zorgelijk zijn, waar niemand over schrijft. Soms denk ik: ‘waarom maken jullie dit zo groot?’, en soms: ‘waarom heeft niemand het hierover?’ Dat is een gekke paradox.”

Kun je een voorbeeld geven van iets zorgelijks waar niemand over schrijft?

“Ik schreef in februari 2017 voor het eerst over de alt-right-beweging Erkenbrand, voor Elsevier. Erkenbrand had toen al een aanhang van 70 tot 80 man. Het eerstvolgende artikel erover verscheen pas negen maanden later in de Volkskrant. Twee mensen met een spandoek op het dak van een moskee halen direct het nieuws, terwijl de grotere en misschien ook wel invloedrijkere groepen minder zichtbaar zijn.”

Heb je door dit onderzoek meer begrip gekregen voor mensen die extreemrechts aanhangen?

“Bij sommigen kan ik wel volgen hoe het zo is gekomen. Ze komen uit een uitzichtloze situatie. Maar mensen hebben altijd een keuze. Ze kunnen ook gaan kickboxen, bij de voetbalvereniging, of vrijwilligerswerk gaan doen. Ik geloof dat sommigen dit echt doen omdat ze het beste met Nederland voor hebben en omdat ze mensen willen helpen, maar dat kun je ook doen zonder de aanwezigheid van etnische en religieuze minderheden voortdurend te problematiseren. Je kunt je op andere manieren nuttig maken – wat sommigen ook wel proberen, trouwens.”

Ga je verder in de wetenschap?

“Echt niet! Ik heb er lang een beetje vaag over gedaan, maar nu mag ik het eindelijk van mijn werkgever zeggen: ik ben plaatsvervangend afdelingshoofd Analyse bij de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV), en dat is echt een hele gave baan. Voorlopig blijf ik dat doen. Maar ik hoop wel, als ze me nog toelaten, over tien jaar weer eens bij alle activisten langs te gaan om te vragen hoe het ze is vergaan. Er zitten een paar geharde types tussen, maar heel veel mensen werden pas tussen 2013 en 2015 actief. Ik ben benieuwd hoe ze erin staan als in 2030 nog steeds geen Derde Wereldoorlog of burgeroorlog is uitgebroken die ze allemaal voorspellen. Zullen ze er dan nog hetzelfde over denken?”

Verder lezen:

Sterkenburg, N. (2021). Van actie tot zelfverwezenlijking. Routes van toetreding tot radicaal- en extreemrechts. [Proefschrift, Universiteit Leiden] Sterkenburg, N. (2021). Maar dat mag je niet zeggen. De nieuwe generatie radicaal- en extreemrechts in Nederland. Uitgeverij Das Mag.

Via:NEMO kennislink

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Counter Extremism Project

Religie, extreemrechtse en ‘LGBTQ-vrije’ gebieden: hoe Polen het meest homofobe land van Europa werd

Published

on

polen

De alliantie tussen de nationalistische meerderheidspartij, de neofascisten en de katholieke kerk heeft een autoritaire wending in het land teweeggebracht, en minderheden betalen de hoogste prijs.

In oktober 2020 heeft het Poolse Constitutionele Hof een uitspraak gedaan die abortus bijna volledig verbiedt , een recht dat voor die tijd al ernstig was beperkt. De vrouwen in Polen werden gedwongen opnieuw de straat op te gaan.

Gezien de invloed die de katholieke kerk op de kwestie uitoefent , zijn in sommige gevallen ook kerken het doelwit geweest. Verschillende leden van extreemrechtse ultranationalistische groeperingen, gesteund door de ultras , hebben zichzelf echter aangeduid als “beschermers” van deze kerken en vielen de demonstranten brutaal aan.

Bij de Kerk van het Heilig Kruis in Warschau werden sommige vrouwen bijvoorbeeld de trap afgesleept door mannen die vrouwonvriendelijke beledigingen reciteerden. Vervolgens kondigde de ultranationalistische leider Robert Bąkiewicz aan dat hij een burgerwacht “Nationale Garde” vormde om wat hij “linkse barbaren” noemde te verdrijven .

“We zullen elke kerk, elk district, elk dorp en elke stad verdedigen” , zei hij . “Het zwaard van gerechtigheid zweeft over hen en, indien nodig, zullen we ze tot as verbranden en deze revolutie vernietigen.” Ondanks waarschuwingen van wetshandhavers over de risico’s voor de openbare orde, hebben leden van Wet en Rechtvaardigheid (PiS) – de nationalistische meerderheidspartij – deze extreemrechtse burgerwachten publiekelijk gesteund .

Jarosław Kaczyński, partijvoorzitter en een van de meest invloedrijke politici van het land, riep ook katholieken op om te mobiliseren om kerken te verdedigen. Een van zijn parlementsleden, Tomasz Rzymkowsk, prees de “jonge nationalisten” die de kerken en “de hele Latijnse beschaving” kwamen verdedigen tegen de “barbaren”.

Hoewel deze botsingen nogal verontrustend zijn, zijn ze niets nieuws.

In Polen zijn soortgelijke scènes de afgelopen jaren zelfs verschillende keren herhaald: ultranationalistische groeperingen hebben degenen aangevallen die vechten voor LGBTQ + -oorzaken en reproductieve rechten. Aangemoedigd door de conservatieve regering en haar nationalistische en traditionalistische politiek, zijn deze mannen – afkomstig uit de neofascistische bewegingen en de gelederen van de ultrageluiden – in feite soldaten in de voorhoede van een enorme politieke en culturele oorlog.

Sinds hij in 2015 aan de macht kwam, heeft Wet en Rechtvaardigheid minderheden gedemoniseerd, de samenleving gepolariseerd en extreemrechts gestimuleerd, waardoor toespraken in het publieke debat centraal kwamen te staan ​​die slechts enige tijd daarvoor naar de marge waren gedegradeerd. Het heeft ook uitgehold de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht , het onder haar politieke controle en versterkt de druk op de media .

Deze voortdurende aanvallen op liberale waarden hebben veel kritiek gekregen, zowel in binnen- als buitenland . De Poolse Ombudsman voor de rechten van de burger, Adam Bodnar, stelt botweg dat Wet en Rechtvaardigheid een bedreiging vormt voor de Poolse democratie.

“Wanneer de leider van een land het geweldsmonopolie delegeert aan een extreemrechtse particuliere organisatie, is dat een zeer gevaarlijke tijd voor de democratie”, zei hij tegen World News, met name verwijzend naar de steun van Wet en Rechtvaardigheid. “verdedigers” van de kerken. “Ze spelen met vuur … en ze geven ruimte [aan de neofascisten] binnen de machtsstructuur van de staat.”

Sinds 2015 is Law and Justice systematisch op zoek naar een zondebok onder minderheden om hun eigen electorale basis op te zetten. Het is geen toeval dat hij in de regering kwam op het hoogtepunt van de Europese migratiecrisis, en in de nasleep van de daaropvolgende hysterie die aanleiding gaf tot xenofobe en islamofobe gevoelens – zelfs als Polen niet langs de belangrijkste Europese migratieroutes ligt en eerder homogeen, met een zeer kleine fractie moslimburgers.

Later, op zoek naar een nieuw doelwit, haalde Law and Justice uit naar de LGBTQ + -gemeenschap, afgeschilderd als een bedreiging voor de traditionele waarden en de eenheid van het katholieke gezin.

De aanval komt van de hoogste hiërarchieën van de partij, waarbij Kaczyński LGBTQ + -rechten omschrijft als een “groot gevaar” en als “een aanval op kinderen”. Andere politici op het gebied van recht en justitie tweetten dat ” Polen veel mooier is zonder LGBTQ ” of vergeleek het homohuwelijk met zoöfilie. Honderd gemeenten in het hele land hebben zichzelf ook verklaard “gebieden vrij van LGBT-ideologie”. 

Deze haatzaaiende uitlatingen hebben geleid tot een golf van publieke vijandigheid tegen de LGBTQ + -gemeenschap, wat soms heeft geleid tot gewelddaden. Tijdens de Pride in Bialystok in 2019 werden de demonstranten aangevallen door een menigte ultrasnelle, ultranationalisten en katholieke fundamentalisten.

“Velen zijn aangevallen, geslagen en achtervolgd op straat. Er werden ook stenen en flessen vol pis gegooid ”, zegt Ola Kaczorek, covoorzitter van de ngo Miłość Nie Wyklucza (“ Liefde sluit niet uit ”), die strijdt voor de invoering van een egalitair huwelijk in Polen.

In oktober 2020 kwam de beslissing van het Poolse Constitutionele Hof, die de ongrondwettigheid van abortus bestraft in het geval van ernstige aangeboren afwijkingen bij de drachtige foetus. De beslissing – genomen door een rechtbank vol rechters die bij wet en justitie waren aangesteld – verbood abortus effectief , aangezien misvorming van de foetus de oorzaak was van 98 procent van de vrijwillige abortus .

Voor velen was het de laatste in een lange reeks aanvallen op Poolse vrouwenrechten. “Je voelt dat je strijdt tegen je eigen regering”, zegt Justyna Wydrzyńska, activiste van Abortus zonder Grenzen, een project dat Poolse vrouwen wil helpen toegang te krijgen tot abortuspraktijken.

Voormalig ombudsman Adam Bodnar stelt dat het verbod, ingevoerd in januari 2021, dient om een ​​”politieke schuld” aan de katholieke kerk af te betalen. “Als [de laatste] een uitgesproken standpunt heeft over abortus”, zegt hij, “dan moet dat recht verder worden beperkt.”

Dit alles heeft de extreemrechtse Polocca steeds meer onbezonnen en onbezonnen gemaakt. Dit is duidelijk te zien in de jaarlijkse Onafhankelijkheidsmars, die elk jaar op 11 november in Warschau wordt gehouden en de verjaardag van de onafhankelijkheid van Polen in 1918 viert.

Al meer dan een decennium is de dag een soort onofficiële bijeenkomst van neofascisten geworden , die uit het hele land (en zelfs uit het buitenland) komen en vaak in botsing komen met de politie. Aan geweld is er ook geen gebrek: in die van 2021 lanceerden de extremisten een rookbom in een appartement waarop het spandoek van Strajk Kobiet (een beweging voor vrouwenrechten geboren in 2016) op het balkon stond , waardoor er brand ontstond.

De March for Independence laat ook zien hoezeer de regering en extreemrechts nu op dezelfde posities zitten. De mars van 2020, georganiseerd onder het thema “Onze cultuur, onze regels”, was openlijk homolesbobitransfoob en weerspiegelde de retoriek van de regering tegen de LGBTQ + -gemeenschap.

Het evenement werd ook aangekondigd met een poster met een ridder die een regenboogster met een zwaard spietst , terwijl de aanwezigen spandoeken toonden met de tekst “een normaal gezin, een sterk Polen”.

Deze situatie heeft vooral de meest progressieve krachten en minderheden in het land getroffen. “LGBTQ + jongeren groeien op omringd door politieke en ideologische slogans die zeggen dat er iets diep mis met hen is”, legt Kaczorek van Miłość Nie Wyklucza uit.

Voor het overige probeert de regering eventuele dissidente stemmen weg te werken. Bodner, beschouwd als een van de weinige echt onafhankelijke staatsfiguren, werd in april 2021 door het Grondwettelijk Hof ontslagen.

Human Rights Watch zei dat de beslissing is genomen op direct verzoek van de regering en heeft geleid tot verschillende demonstraties op de Poolse wegen. Verschillende ngo’s voeren aan dat dit een onvolledige juridische beslissing is , om nog maar te zwijgen van het feit dat zijn vervanger vrijwel zeker zal worden gekozen door Wet en Justitie.

Ondanks de hindernissen zijn de tegenstanders van Wet en Rechtvaardigheid nog steeds vastbesloten om hun strijd voort te zetten. “Dit is mijn thuis”, herinnert Kaczorek zich, “en hoewel Polen me haat, hou ik echt van mijn land.”

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

Stand van zaken na dodelijke schietpartij winkelcentrum Kopenhagen: ‘Wrede aanval’

Bij een schietpartij in een winkelcentrum in de Deense hoofdstad Kopenhagen zijn gisteren drie doden gevallen. Op de fatale actie is met afschuw gereageerd. Dit is de stand van zaken.… [...]

OM: man die instructies gaf voor moord Peter R. de Vries aangehouden

De man die via versleutelde berichten aanstuurde op de moordaanslag op Peter R. de Vries, is door justitie geïdentificeerd. Het zou gaan om de 27-jarige Krystian M. uit Polen. Vandaag… [...]

Gaat junta Rutte het leger inzetten tegen de boeren

De boeren voeren acties en steeds meer lijken ze voort te komen uit radeloosheid getuige de steeds vaker voorkomende ‘wilde acties’. Na de tijdige afschaffing van het referendum om ‘gedoe’… [...]

De bazen van het ‘Veiligheidsberaad’ zijn stiekem een nieuwe macht aan het worden

Tot ruim twee jaar geleden had nauwelijks iemand gehoord van ‘veiligheidsregio’s’, laat staan van ‘het Veiligheidsberaad’. Maar in coronatijd waren de burgemeesters van de veiligheidsregio’s en vooral hun voorzitter Hubert… [...]

Het bloedbad van Melilla

37 Afrikanen kwamen om bij een poging om over het hek van de Spaanse enclave Melilla in Marokko te springen. Ceuta en Melilla zijn twee steden die op het Afrikaanse… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN