vr. aug 12th, 2022
duitsland

De Linkse Partij rond partijleider Hennig-Wellsow instrueert graag anderen in de strijd tegen rechts. Want als het op nazi’s aankomt, kent links geen genade. Het laatste voormalige NSDAP-lid van de federale politiek zit in haar eigen raad van oudsten. Over een schoolvoorbeeld van linkse dubbele moraal.

De nieuwe leider van de partij Die Linke weet van nazi’s. Zelfs in het huis van haar ouders, vertelde Susanne Hennig-Wellsow aan een krant, was de tijd van het nationaal-socialisme vaak een issue. Daarom strijdt ze al jaren tegen ‘oude en nieuwe nazi’s’.

Hennig-Wellsow voelt zich bijvoorbeeld omringd door nazi’s in het Thüringer deelstaatparlement, waar ze al 17 jaar lid van is. Toen haar parlementaire collega’s een jaar geleden FDP-politicus Thomas Kemmrich tot premier verkozen in een geheime verkiezing, verklaarde ze: “De Thüringer FDP is een pact aangegaan met de fascistische nazi’s “laten stemmen.

Met nazi’s bedoelde de linkse politicus de AfD. In hoeverre deze ‘fascistische methoden’ van toepassing zijn, legde ze even later uit in een talkshow op ZDF. Als “methode van de nazi’s” noemde ze daar “overdreven vriendelijkheid”, wat ze illustreerde met zinnen als “Kom maar eens een kopje koffie met ons drinken” of “Moeten we je niet hier en daar brengen en rijden (sic!) “. Het ongebruikelijke begrip van de methoden van het naziregime riep noch Heiko Maas, noch andere politici, die anders altijd waarschuwen voor het bagatelliseren van het nationaal-socialisme, op het toneel.

Lid worden van de NSDAP op Hitlers verjaardag

Hennig-Wellsow hield zich in haar nieuwe rol ook bezig met het nationaal-socialisme – zij het in haar eigen gelederen. Jarenlang was er een lid van de Linkse Partij in de Raad van Ouderen die een jaar voor het einde van de oorlog op Hitlers verjaardag lid werd van de Nationaal-Socialistische Duitse Arbeiderspartij. De nu 95-jarige Hermann Klenner is waarschijnlijk het laatste ex-NSDAP-lid in Duitsland met een ambt in de federale politiek – lidmaatschapsnummer 9756141.

In het leven van de bejaarde linksfunctionaris komt het enthousiasme voor totalitaire dictaturen op een andere manier tot uiting. Na de Tweede Wereldoorlog werd de trouwe nationaal-socialist een belangrijke apologeet van de SED-staat en later een informant voor de staatsveiligheid. Na de val van de DDR – waar hij zich fel tegen verzette – werkte hij vervolgens als functionaris van de Linkse Partij en lid van de raad van toezicht van de Rosa Luxemburg Foundation.

Lees ook:  Van de corona tot de dictatuur van de EU

Van de NSDAP naar de SED

Klenner, geboren in 1926 en sinds zijn tiende lid van de Hitlerjugend, trad kort na zijn 18e verjaardag toe tot de NSDAP. Toen hij zes maanden later werd opgeroepen voor de Wehrmacht, maakte hij het in de resterende zes maanden van de oorlog privé in een granaatwerperbedrijf.

Net als veel jonge Hitler-aanhangers maakte Klenner snel carrière in de DDR na een opvallend korte periode van Sovjet-krijgsgevangenen. Hij werd lid van de SED, studeerde rechten en promoveerde op “Vorm en betekenis van legaliteit als methode om de klassenstrijd te voeren”. Op 30-jarige leeftijd werd hij gepromoveerd tot vice-decaan van de rechtenfaculteit van de Humboldt-universiteit en werd hij al snel beschouwd als de belangrijkste rechtstheoreticus in de DDR.

Misschien was het de snelle beklimming die Klenner maar al te zelfverzekerd maakte. In ieder geval viel hij in 1958 uit de gratie bij SED-leider Walter Ulbricht vanwege ‘revisionisme’. Ondanks zelfkritiek verloor hij zijn post en werd hij gedeporteerd naar de provincies, waar hij twee jaar burgemeester van een kleine stad was.

Maar in 1960 kon het voormalig NSDAP-lid zijn carrière weer oppakken. De SED maakte hem hoogleraar aan de School of Economics, waar hij later ook directeur van het instituut werd. In 1967 stapte hij over naar de Academie van Wetenschappen en nam de leiding over van een afdeling politieke en juridische theorie. Maar omdat hij tijdens een vergadering van het Centraal Comité opnieuw werd beschuldigd van ‘revisionistische opvattingen’, moest de baan na twee jaar worden gesloten.

Gedurende deze tijd begon Klenner ook te spioneren voor de Stasi. Sinds 1970 werkte hij onder de codenaam “Klee” als onofficieel medewerker voor de Staatsveiligheidsdienst. In het tijdschrift van de onderzoeksvereniging SED-Staat leest u in meer detail hoe hij jarenlang als beïnvloeder en bron werkte in westerse juridische kringen. Hij sloop onder meer in de naaste familiekring van de FDP-politicus en toenmalig minister van Binnenlandse Zaken Werner Maihofer.

Klenner was een topbron voor de Stasi. Hoewel hij slechts een eenvoudige medewerker van het Centraal Instituut voor Wijsbegeerte was, mocht hij namens haar naar congressen over de hele wereld reizen. Omdat hij zich in het buitenland presenteerde als een soort zijdenker van de SED, werd hij overal met open armen ontvangen. Hij bekleedde zelfs gastprofessoraten in de VS, Japan en Australië.

Lees ook:  De wereld in protest tegen het covid-terreur

Voor de Stasi moet de advocaat vooral ‘agressief’ ingaan tegen westerse eisen tot naleving van de mensenrechten. De DDR beloofde dit ook te respecteren in de CVSE-slotakte van 1975. In talrijke toespraken en essays verzette hij zich tegen de ‘mensenrechtendemagogie’ van het Westen en beweerde dat de basisrechten veel uitgebreider werden gegarandeerd onder het socialisme. Als lid van de staatscommissie voor de bescherming van de mensenrechten wekte hij ook zijn gesprekspartners de indruk dat het onderwerp ook in de DDR zeer serieus werd genomen – een legende die pas onlangs nieuw leven werd ingeblazen in een studie van de historicus Ned Richardson-Little .

Met de steun van de Stasi maakte Klenner niet alleen deel uit van het bestuur van de gerenommeerde “International Association for Legal and Social Philosophy”. Hij werd ook lid van de VN-Commissie voor de Rechten van de Mens, waarvan hij in 1986 voorzitter zou worden. Zoals historicus Henry Leide in zijn boek “Nazi Criminals and State Security” beschrijft, ontstonden er vanwege zijn verleden protesten voor het VN-hoofdkwartier in New York. Toen Klenner ook het zionisme in de commissie hekelde, las de Israëlische afgevaardigde zijn NSDAP-lidmaatschapsnummer voor en merkte sarcastisch op dat de vertegenwoordiger van de DDR speciaal was geroepen om commentaar te leveren op Joodse zaken. Pas nadat de westerse staten dreigden te boycotten, trok de SED Klenner zich terug.

Goede en slechte nazi’s

Dat de partij altijd onderscheid heeft gemaakt tussen goede en slechte nazi’s blijkt niet alleen uit de zaak Klenner. In tegenstelling tot de mythe van de antifascistische staat die door de Linkse Partij werd gecultiveerd, accepteerde de SED na 1945 duizenden andere NSDAP-leden in haar gelederen – meer dan 96.000 in 1953. Velen van hen vonden invloedrijke functies in de DDR, van de procureur-generaal Ernst Melsheimer tot de president van het Hooggerechtshof Kurt Schumann tot de rector van de Academie voor Politieke Wetenschappen en Recht Herbert Kröger. De communisten richtten zelfs hun eigen partij op voor voormalige nationaal-socialisten, de NDPD, die samen met oud NSDAP-lid Heinrich Homann tot 1989 het plaatsvervangend staatshoofd van de DDR was.

Lees ook:  Waarom woedt Trump over de belastingbeslissing van het Hooggerechtshof?

De zaak van het lid van de Linkse Raad van Ouderen zou niet volledig worden verteld als men niet vermeldde dat Klenner ook de Stasi diende in de strijd tegen de interne vijanden van de DDR. Toen de SED-criticus Rudolf Bahro in 1977 werd gearresteerd voor zijn boek ‘The Alternative’, schreef de rechtstheoreticus er een vernietigend rapport over. Eind jaren tachtig werd hij ook gebruikt om een ​​werkgroep van gevluchte DDR-academici in de Bondsrepubliek te ‘desintegreren’.

In februari 1990 bereikte de vreedzame revolutie ook het Klenner’s Institute. In overleg met de Staatsveiligheidsdienst werd de jurist gekozen tot voorzitter van de ronde tafel van de Academie van Wetenschappen. De agenten van de geheime dienst, zo schreef hij aan hen, zouden “de voorwaarden moeten scheppen waaronder het proces van omverwerping kan plaatsvinden in een richting die overeenkomt met onze marxistisch-leninistische opvatting”.

Zoals bekend liep het verhaal ondanks alle inspanningen anders af, vooral van de laatste SED-chef Gregor Gysis. Zijn partij wist zich echter met succes te redden naar het nieuwe tijdperk, waar zij zich – zoals ooit in de DDR – graag presenteerde als hoofdaanklager in de strijd tegen de nazi’s.

Onlangs klaagden verschillende leden van de Bondsdag van de linkse parlementaire fractie in een kleine vraag dat er een commentaarclassificatie ontbrak in een fotogalerij van het Federale Arbeidshof voor rechters die beschuldigd werden van nazi-aanklachten. Dat geldt ook voor de website van Links, waarop het NSDAP-lidmaatschap van Klenner in het geheel niet wordt genoemd. Het is onwaarschijnlijk dat de nieuwe partijleider daar verandering in zal brengen – want voor linksen zijn nazi’s altijd de ander.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Door Indignatie redactie

Auteur en slecht gehumeurde klager

Geef een antwoord