27 oktober 2021

INDIGNATIE

Verdedig de vrijheid van meningsuiting en individuele vrijheid online. Een muur tegen grote tech- en mediapoortwachters.

Geweld tegen milieuactivisten escaleert samen met politieke straffeloosheid

Oorlog, onrust, activisme

Omdat er niets is om regeringen of de VN verantwoordelijk voor te houden, blijft bescherming ongrijpbaar wanneer deze wordt afgezet tegen de geruststelling van neoliberale winst.

Voor het tweede achtereenvolgende jaar is Latijns-Amerika uitgeroepen tot de gevaarlijkste regio voor milieuactivisten. Volgens een recente jaarlijkse rapport van Global Witness getiteld “Last Life on Defense”, 227 milieuactivisten en inheemse leiders werden gedood in 2020, met drie op de vier moorden die zich in Latijns-Amerika.

Colombia leidde opnieuw de statistieken in de regio met 65 vermoorde milieuactivisten, waaronder inheemse en afro-afkomst individuen, evenals kleinschalige boeren. In Peru en Brazilië vond bijna driekwart van de moorden plaats in het Amazonegebied van de respectievelijke landen, wat aangeeft dat de inheemse bevolking in het vizier van aanvallers blijft. Nicaragua’s toename van moorden – van 5 in 2019 naar 12 in 2020, maakte het land per hoofd van de bevolking het gevaarlijkste in de regio wat betreft milieuactivisten.

Het rapport merkt op: “Het klinkt misschien simplistisch, maar het is een feit dat het overwegen waard is – het proces van klimaatafbraak is gewelddadig en het manifesteert zich niet alleen in geweld tegen de natuurlijke wereld, maar ook tegen mensen.”

Meer dan een derde van de gedocumenteerde moorden hield verband met de exploitatie van hulpbronnen. Deze statistiek wordt ook weerspiegeld in het feit dat inheemse activisten verantwoordelijk waren voor meer dan een derde van de dodelijke slachtoffers, zoals het rapport opmerkt, “ondanks dat ze slechts 5% van de wereldbevolking uitmaken.” Het directe doelwit van inheemse bevolkingsgroepen werd opgemerkt in een rapport uit 2012 waarin stond: “Alle regeringen jagen een dominant ontwikkelingsparadigma na waarin tegenwoordig minderheden en inheemse volkeren niet echt een plaats hebben en dat is een probleem.”

Voor mensen die geen plaats hebben, is onteigening het resultaat. Het doelwit van individuele activisten is het middel om inheemse gemeenschappen te intimideren. Inheemse leiders blijven een belangrijk doelwit vanwege hun aanwezigheid, die een belangrijk verzet vormt tegen de exploitatie van land en hulpbronnen door regeringen en bedrijven.

In april van dit jaar is de Escazu-overeenkomst in Latijns-Amerika in werking getreden. Het is het eerste verdrag in de regio dat handelt over het milieu en bescherming biedt aan milieuactivisten. Met name Chili, Costa Rica en Colombia hebben de overeenkomst niet ondertekend, ondanks hun aanvankelijke betrokkenheid bij het onderhandelingsproces dat leidde tot de goedkeuring van de overeenkomst in 2018.

De Escazu overeenkomst bekrachtigt het verlenen van toegang tot milieu-informatie, inspraak bij de besluitvorming van het milieu, de toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden en de bescherming van mensenrechtenverdedigers in milieuaangelegenheden.

Artikel 9 van de overeenkomst roept de ondertekenaars op “aanvallen, bedreigingen of intimidatie te voorkomen, te onderzoeken en te bestraffen die mensenrechtenverdedigers in milieuaangelegenheden kunnen lijden bij het uitoefenen van de rechten die in deze overeenkomst zijn vastgelegd.”

De bepalingen in de overeenkomst zijn echter in tegenspraak met de uitbuitingspolitiek die in de regio wordt omarmd. Naast het feit dat niet alle landen aan boord zijn – behalve Chili, Costa Rica en Colombia, Guatemala, Brazilië, Peru en Colombia hebben de overeenkomst niet geratificeerd – hebben de banden tussen regeringen en multinationale ondernemingen voorrang, wat resulteert in wijdverbreide straffeloosheid als het gaat om het politieke geweld dat wordt gebruikt tegen zowel het land als de inheemse gemeenschappen.

Het Global Witness-rapport roept de schuld van het bedrijfsleven en de regeringen op het gebied van geweld op, maar de aanbevelingen ervan getuigen van een terugkerende cyclus die de verantwoordelijkheid voor bescherming bij dezelfde entiteiten legt die zich bezighouden met uitbuitende zakelijke ondernemingen tegen het milieu, activisten en inheemse gemeenschappen. De VN mag dan worden behandeld als verschillend van regeringen, toch brengt haar samenstelling dezelfde neoliberale praktijken samen die land en mensen hebben vernietigd. Omdat er niets is om regeringen of de VN verantwoordelijk voor te houden, blijft bescherming ongrijpbaar wanneer deze wordt afgezet tegen de geruststelling van neoliberale winst.

Indignatie is al meer dan 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.