Het inzetten van de Amerikaanse economie als wapen in dienst van Israël

Israël – Parlementsleden sneuvelen zelden op het slagveld; ze bezwijken onder het gewicht van hun eigen arrogantie en corruptie. De hoogmoed die vanuit het Witte Huis uitstraalt, suggereert dat deze oude imperialistische waarheid zich opnieuw doet gelden.

Israël Omdat Washington niet langer kan concurreren in de wereldeconomie die het ooit zelf zo bewonderde, gebruikt het zijn economie nu als wapen door handel, financiën, valuta en krediet om te vormen tot instrumenten van chantage. Washington heeft de “op regels gebaseerde internationale orde” veranderd in een systeem van tarieven, sancties, inbeslagname van bezittingen, secundaire straffen en financiële intimidatie. Economische macht is getransformeerd van concurrentie en ruilmiddel tot een instrument van vergelding. Nergens wordt dit instrument zo obsessief door de Amerikaanse overheid gebruikt als in dienst van Israël.

Lang voordat Israël de genocide in Gaza pleegde, lieten opeenvolgende Amerikaanse regeringen, zowel Democratisch als Republikeins, elke schijn varen van het beteugelen van de steeds verder ontspoorde Joodse suprematistische staat. In plaats van het internationaal recht te handhaven, bouwde Washington een parallel systeem van economische en diplomatieke macht op om Israël te beschermen tegen verantwoording.

De VS spraken hun veto uit over resoluties van de VN-Veiligheidsraad die een staakt-het-vuren eisten of een einde maakten aan de hongersnood van 2,3 miljoen mensen in Gaza, legden sancties op aan internationale rechtbanken, bestraften VN-functionarissen en zetten humanitaire organisaties en nationale leiders onder druk die durfden te eisen dat Israëlische misdaden volgens dezelfde normen zouden worden beoordeeld als die welke voor alle landen gelden.

De kern van deze economische oorlog is de overspannen Amerikaanse dollar. Omdat de wereldhandel, de energiemarkten en de financiële afwikkeling tot nu toe grotendeels in dollars plaatsvinden en via door de VS gecontroleerde instellingen verlopen, heeft Washington de macht om landen, banken en individuen af ​​te snijden van de belangrijkste handelsaders. Dit unieke Amerikaanse privilege, dat ooit diende als garantie voor landen om deze stabiliserende pijler in handen te hebben, is nu een wapen geworden, in het voordeel van Israël.

Op bevel van Israël hebben de Verenigde Staten sancties ingezet tegen Iran, Syrië, Libanon, Jemen, Venezuela, studenten, docenten, maatschappelijke organisaties en talloze individuen, van wie velen geen enkele band hebben met militaire activiteiten. Hun ‘misdaad’? Het aan de kaak stellen van Israëlische oorlogsmisdaden of het durven bevragen van de Amerikaanse medeplichtigheid. De boodschap is onmiskenbaar: verzet je tegen het door Tel Aviv gecreëerde Amerikaanse buitenlandbeleid, en je economie, je instellingen, je levenskansen kunnen worden verpletterd.

Maar de kosten van het vasthouden aan het dogma dat Israël voorop staat, lopen snel op. Landen in het mondiale Zuiden en opkomende economieën isoleren zich van de financiële invloed van de VS. Het BRICS- blok – goed voor ongeveer 40% van de wereldeconomie – is overgestapt op het afwikkelen van handel in lokale valuta, het opzetten van andere betalingssystemen en het omzeilen van de door de dollar gedomineerde infrastructuur. Buiten BRICS worden in Azië, Afrika, het Midden-Oosten en zelfs Europa nieuwe handels- en investeringskaders opgezet om de blootstelling aan de buitensporige financiële druk van Washington te verminderen.

Veel van deze landen zijn geen ideologische tegenstanders van de Verenigde Staten, maar al lang bestaande handelspartners die diep verankerd zijn in de door de VS geleide wereldeconomie. Ze laten de dollar niet uit verzet de rug toe, maar als een reflexmatige reactie op de meedogenloze en onvoorspelbare Amerikaanse financiële intimidatie. Wat ooit de veiligste waardeopslag ter wereld was, is veranderd in een onveilige activa.

In dollars luidende reserves, opgebouwd door handel, winsten en overschotten, kunnen nu met een pennenstreek van de president worden bevroren of geconfisqueerd. Presidentiële decreten hebben de regels van het mondiale systeem herschreven, waardoor soevereine financiële activa in de Verenigde Staten als gijzeling kunnen worden gebruikt.

In deze omgeving biedt de afhankelijkheid van de dollar geen bescherming meer, maar is het een keurslijf. De Amerikaanse dollarreserves, die landen ooit beschermden tegen economische schokken, maken hen nu kwetsbaar voor politieke dwang, inbeslagname van bezittingen en financiële oorlogvoering. Voor regeringen die hun nationale spaargeld willen beschermen, is het aanhouden van dollars niet langer verstandig portefeuillebeheer; het is een strategische kwetsbaarheid voor de imperialistische agenda van Washington.

Zelfs Amerika’s nauwste handelspartners kijken elders. Op het World Economic Forum in Davos waarschuwde de Canadese premier dat de wereld ” midden in een breuk” verkeert en sprak hij over de erosie van de ” op regels gebaseerde orde “. Toen hij zei: ” Hegemons kunnen hun relaties niet voortdurend monetariseren “, richtte hij zich niet tot China of Rusland. Zijn woorden waren gericht op de groeiende neiging van Washington om handel en valuta als wapens te gebruiken in plaats van als instrumenten voor samenwerking.

Trump beschermt, net als Biden voor hem, de Amerikaanse financiële dominantie of het Amerikaanse leiderschap niet. Door economische macht als wapen in te zetten, ondermijnt hij juist het systeem dat de Amerikaanse welvaart en groei in stand houdt. De ironie is treffend: door de Amerikaanse dollar en economie ondergeschikt te maken aan een buitenlandse staat, versnelt Washington de de-dollarisering, bevordert het parallelle financiële systemen, voedt het concurrerende handelsblokken en laat het Israël in feite de Amerikaanse kip met de gouden eieren slachten .

Economische oorlogsvoering is slechts het openingstoneel. De dollar is niet het enige wapen dat Washington inzet ten gunste van Israël. Wanneer sancties falen, wordt het zwaard getrokken. Wanneer financiële druk Israël niet het gewenste resultaat oplevert, wordt Amerikaans vuurkracht ingezet om de klus af te maken. Dit zijn oorlogen die worden aangeprezen met regelrechte leugens, gefinancierd met schulden en betaald met het bloed van Amerikaanse soldaten en de gestolen toekomst van de Amerikaanse belastingbetaler.

De zionistische machine van gecreëerde dreigingen, witgewassen via door Israël gecontroleerde Amerikaanse media en aangewakkerd door Israël-gezinde functionarissen in de Trump-regering, komt opnieuw op gang. De Israëlische leider die op 12 september 2002 tegen het Congres loog om de VS in het moeras van Irak te slepen, is teruggekeerd, nu nog vastberadener, om Amerika in een nieuwe, voor Israël gecreëerde oorlog in Iran te lokken.