Het Super Bowl-alternatief van Turning Point voor Bad Bunny lijkt een flop te worden.

De Super Bowl is over anderhalve week, maar de veelbesproken alternatieve halftime show van Turning Point USA heeft nog steeds geen line-up bekendgemaakt. Volgens de PR-afdeling van deze rechtse fondsenwervende organisatie, opgericht door wijlen Charlie Kirk , is deze stilte opzettelijk.

Super Bowl Hoewel ze volhouden dat ze “meerdere artiesten” op de planning hebben staan, weigert de woordvoerder van TPUSA ook maar één van de zogenaamd aantrekkelijke namen te noemen die volgens hen miljoenen kijkers van de officiële Super Bowl halftime show zouden weglokken en de kijkcijfers zouden verpletteren . In plaats daarvan begint de “All-American Halftime Show” verdacht veel op een flop te lijken.

Voor degenen die de commotie van afgelopen herfst gelukkig alweer vergeten zijn: eind september kondigde de NFL aan dat Bad Bunny , een Puerto Ricaanse rapper, de hoofdact zou zijn van het officiële programma. Voor mensen wier hersenen niet zijn aangetast door MAGA- propaganda, was dit logisch. Bad Bunny is een ware superster, met streamingcijfers die alleen door Taylor Swift worden geëvenaard. De NFL is een organisatie die geld wil verdienen en haar merk wil versterken onder jongeren, dus het is begrijpelijk dat ze de charmante artiest, die voornamelijk in het Spaans rapt, willen binnenhalen.

De eindeloze woedemachine van MAGA ontplofte, woedend dat iemand die zij als “geen Amerikaan” beschouwden, de meest begeerde en iconische baan in de Amerikaanse sportwereld zou krijgen. Het is moeilijk te bepalen wat de domste aanname was die aan deze racistische uitbarsting ten grondslag lag. Was het dat ze zich er blijkbaar niet van bewust waren dat geboren Puerto Ricanen zoals Bad Bunny, wiens echte naam Benito Martínez Ocasio is, staatsburgers zijn van geboorte?

Of dat ze leken te geloven dat er een geheime regel bestond die alleen Amerikanen toestond op halftime-artiesten, ondanks recente optredens van The Weeknd (Canadees), Shakira (Colombiaans) en Coldplay (Brits)? Zelfs MAGA-deskundigen worstelden om hun eigen woede te verklaren. Velen probeerden te zeggen dat het kwam doordat Bad Bunny een hekel had aan de Immigratie- en Douanedienst, een mening die gedeeld werd door 63% van de Amerikaanse kiezers. 

TPUSA zag de racistische uitbarstingen op X aan voor een echte trend en kondigde aan dat ze hun eigen halftime-show zouden organiseren. “Ze dwongen de vrije hand van de markt om een ​​alternatief te creëren”, verklaarde TPUSA-woordvoerder Andrew Kolvet in oktober. Er was ongeveer een week lang hype rond dit fantastische, verbluffende MAGA-muziekspektakel, maar sindsdien is er, tja, niets meer gebeurd.

Maandenlang bleef de website van de ” All-American Halftime Show ” ongewijzigd. Er was alleen een enquête waarin mensen konden stemmen op hun favoriete muziekgenre, met opties waarvan we blijkbaar moeten geloven dat ze de jeugd zullen aanspreken, zoals “Alles in het Engels” en “aanbiddingsmuziek”. Maar deze week heeft TPUSA de site eindelijk bijgewerkt – niet met een spectaculaire onthulling van de line-up, maar met slechts een lijst van de media die het programma streamen, zoals One America News en de Daily Wire.

In plaats van een lijst met artiesten, zijn er allerlei valstrikken om je te verleiden tot donaties of het aanmelden voor de e-maillijst van TPUSA. Je hoeft geen marketinggenie te zijn om te vermoeden dat dit niet veel goeds voorspelt voor de kwaliteit van de aankomende show. Organisatoren die kijkers willen trekken naar een muziekprogramma op televisie, adverteren doorgaans uitgebreid met de grote namen die ze presenteren, in de overtuiging dat mensen enthousiast zullen zijn over dingen die ze leuk vinden en daarom zullen kijken.

Dit is de reden waarom de NFL het optreden van Bad Bunny ruim van tevoren aankondigde, en waarom reclames voor de Grammy’s of de MTV Video Music Awards meestal bestaan ​​uit een voice-over die een lijst met namen van artiesten met een grote fanbase opsomt.

Zelfs de MAGA-aanhangers waren niet enthousiast. De reacties op de meest recente post van X, waarin een “All-American Halftime Show” werd beloofd, waren sceptisch. “Ik ben van plan te kijken, maar jullie moeten echt iets aan de marketing doen”, klaagde een fan , en merkte op: ” Dit is de tweede advertentie die ik zie.” Een andere fan mopperde dat ze de TPUSA-merchandise die ze vier maanden geleden had besteld, nog steeds niet had ontvangen. 

“Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft, zend de halftime show uit op Fox. Voor senioren is dat makkelijker te bereiken,” smeekte een ander. 

‘Je kunt het maar beter op alle sociale mediaplatformen gaan promoten,’ adviseerde iemand anders . ‘Ik denk dat je een beetje achterloopt.’

Eerlijk gezegd was niet iedereen sceptisch. ” We gaan kijken, het klinkt leuk”, reageerde een fan . “Ik weet niet wat een bad bunny is, maar het klinkt niet best.”

Deze reacties benadrukken de paradox die TPUSA altijd heeft achtervolgd – een tegenstrijdigheid die sinds de dood van Charlie Kirk alleen maar is verergerd. Hoewel TPUSA werd opgericht en gepromoot als een ‘jongerenorganisatie’, was de organisatie altijd beter in het ronselen van geld bij oudere Republikeinse donateurs dan in het aanspreken van leden van Generatie Z. Vóór zijn dood wist Kirk dit dilemma te verhullen met opzichtige evenementen waar jongeren te zien waren op foto’s en video’s die werden gebruikt om indruk te maken op de donateurs en de indruk te wekken dat er een conservatieve – en christelijke – heropleving op handen was.

Maar er is geen echt bewijs dat Kirk er bijzonder goed in slaagde om ontspoorde jongeren voor de MAGA-beweging te winnen. Hij organiseerde zogenaamde “leiderschapsbijeenkomsten” waar vooral thuisgeschoolde jongeren en Republikeinse studenten aanwezig waren. Hij hield ook zijn beruchte “debatten” op universiteiten, die vooral bedoeld waren om filmpjes te maken van hem in discussie met progressieve tieners, die zich niet lieten overtuigen. Ten tijde van de fatale schietpartij gaf 70% van de studenten aan het niet met zijn standpunten eens te zijn.

De belofte van een TPUSA-halftime show zette veel MAGA-aanhangers echter op het verkeerde been. Zij geloven namelijk in de valse beweringen van de organisatie dat er een connectie is met de popcultuur. Dit had al duidelijk moeten worden na de herdenking voor Kirk, die weliswaar veel publiek trok, maar voornamelijk bestond uit gospelmuziek die buiten evangelische kringen geen aantrekkingskracht heeft. De hoop dat TPUSA hip is bij de jeugd blijft echter bestaan, wat resulteert in een stortvloed aan zielige wensdromen van MAGA-figuren over een halftime show waar mensen daadwerkelijk naar zouden kijken voor het plezier, in plaats van alleen maar om de liberalen een hak te zetten.

De organisatie heeft het gerucht verspreid dat Creed de hoofdact zou kunnen zijn . Anderen hoopten op een optreden van Kid Rock. Sommigen hoopten zelfs dat Nicki Minaj zou optreden, nu ze zo ver is gegaan dat ze Donald Trump bijna aanraakt . Maar het is twijfelachtig of TPUSA deze artiesten geheim zou houden als ze ze eenmaal hadden weten te strikken. Zelfs de christelijke artiesten Cory Ashbury en Forrest Frank hebben nadrukkelijk aangekondigd dat ze niet zullen verschijnen.

Gezien hoe erg Minaj zichzelf al heeft vernederd met haar bizarre MAGA-optreden, zou je je een scenario kunnen voorstellen waarin ze zou instemmen met een optreden tijdens de “All-American Halftime Show”. Maar ik blijf sceptisch of dat zal gebeuren, vooral vanwege de paradox van het financieringsmodel van TPUSA. In tegenstelling tot Creed of Kid Rock zou Minaj wel degelijk jongere kijkers aantrekken, hoewel het waarschijnlijk meer oudere millennials dan Gen Z’ers zouden zijn. Maar haar aanwezigheid zou ten koste gaan van het eigenlijke publiek voor TPUSA-content: de Fox News-kijkers.

TPUSA is voor haar geld afhankelijk van oude, witte, evangelische – en bevooroordeelde – mensen. Die mensen zouden misschien genieten van de sensatie om Minaj gefotografeerd te zien bij MAGA-evenementen, maar ze zouden in opstand komen als ze het podium zou betreden om te rappen : “Laat me met zijn geweer spelen / Breng hem in slaap / Nu noemt hij me NyQuil.”

Hoewel deze paradox vooral voor TPUSA geldt, is hij ook kenmerkend voor de hele MAGA-beweging. Ze zijn verbitterd omdat ze zich buitengesloten voelen van de popcultuur, maar ze missen de culturele nieuwsgierigheid die nodig is om zich te verdiepen in wat de meeste mensen, met name jongeren, leuk vinden. Deze pijnlijke waarheid wordt weerspiegeld in hun keuze voor een leider. Trump heeft aangekondigd dat hij dit jaar niet naar de Super Bowl gaat.

Zijn redenen zijn uiteraard zeurderig en wereldvreemd. “Ik ben anti-hen”, klaagde hij toen hem gevraagd werd naar Bad Bunny en Green Day, een band die nooit onder stoel of banken heeft gestoken wat betreft hun progressieve politiek en afkeer van een “redneck-agenda”. (Zij zullen de Super Bowl openen.) Trumps antwoord suggereert dat hij de namen van beide artiesten niet eens kan noemen en vergeten is wie ze zijn, zelfs nadat hij ze rechtstreeks heeft gehoord.

Natuurlijk zegt niemand dat een 79-jarige man verplicht is om bij te blijven met wat de jongeren – of, in het geval van Green Day, de veertigers – leuk vinden. Maar het probleem met MAGA is niet een gebrek aan coolheid. Het probleem is dat ze er zo woedend over zijn.

MAGA is een beweging gebaseerd op het absurde idee dat de maatschappij verplicht is om precies zo te blijven als je je die herinnerde toen je 12 jaar oud was, en dat elke sociale of culturele vooruitgang een directe belediging voor jou is. Hoewel de leden van deze coalitie al op leeftijd zijn, wordt ze gekenmerkt door een onvolwassen onvermogen om een ​​fundamenteel feit te accepteren: dat de jeugd van nu niet dezelfde dingen leuk vindt als jij vroeger.

Dus ja, naar de buitenwereld kijkend lijkt de halftime show van TPUSA een flop te worden. Vanuit een cynischer perspectief zou het echter prima kunnen uitpakken voor Charlie Kirks weduwe Erika en de rest van het TPUSA-management. Ze hebben immers kunnen profiteren van de woede-uitbarsting van MAGA over Bad Bunny om geld in te zamelen en hun fondsenwervingslijsten uit te breiden. Of er daadwerkelijk iemand naar die miezerige show kijkt op de dag van de wedstrijd, doet er nu eigenlijk niet meer toe, hoewel één persoon – ondergetekende – zeker zal kijken om verslag te doen van de wanvertoning. Ongetwijfeld zijn de meesten te druk bezig met het afspeuren van de horizon naar de volgende rechtse rel die ze financieel kunnen uitbuiten.