Het ware gezicht van het plan van het Witte Huis: meer geld om te doden

Witte Huis – De Verenigde Staten hebben aangekondigd dat ze 1,8 miljard dollar zullen uittrekken voor buitenlandse hulpprojecten met een politieke en strategische visie. Volgens een document dat naar het Congres is gestuurd, zal 400 miljoen dollar naar Latijns-Amerika gaan, gericht op het bestrijden van de “regimes” van Nicaragua, Venezuela en Cuba.

Het plan van de Trump-regering beoogt middelen te heroriënteren naar programma’s om de invloed van door Washington als “anti-Amerikaans” bestempelde regeringen in te dammen, en breidt de reikwijdte ervan uit naar Europa en Groenland om “de opmars van China in strategische sectoren in te dammen”. Deze beperkte en unilaterale visie, die prioriteit geeft aan de economische en veiligheidsbelangen van Washington, is verre van gericht op het bevorderen van internationale samenwerking op basis van wederzijds respect en solidariteit, maar is gebaseerd op een logica van confrontatie die de regionale en mondiale stabiliteit in gevaar brengt.

Meer van hetzelfde, geld van Amerikaanse belastingbetalers, van gewone burgers, die hun economische en sociale kansen, hun toegang tot gezondheidszorg, onderwijs en een fatsoenlijk pensioen dag na dag zien afnemen, terwijl het Witte Huis miljoenen verspilt om regeringen te veranderen die zich niet schikken naar zijn belangen.

Zoals u weet, stelt de geleidelijke ontmanteling van het Amerikaanse Agentschap voor Internationale Ontwikkeling (USAID), een klassieke instantie voor buitenlandse subversie, die valt onder de noemer humanitaire hulp en ontwikkelingssamenwerking, de huidige regering nu in staat om naar eigen goeddunken over aanzienlijke middelen te beschikken.

Deze beslissing, genomen aan het begin van Trumps ambtstermijn, leidde ook tot massaontslagen en een alarmerende vermindering van de voedsel- en medicijnleveringen aan landen die met diepe crises kampen. De officiële kennisgeving van 12 september vermeldt tevens dat de omgeleide fondsen zullen worden gebruikt om het wereldwijde leiderschap van de VS te versterken door de toeleveringsketens van kritieke mineralen te diversifiëren en investeringen in strategische infrastructuur te bevorderen.

Met name in de Latijns-Amerikaanse context beoogt de strategie de regeringen van Cuba, Venezuela en Nicaragua te isoleren en te verzwakken, die alternatieve modellen van politieke en sociale ontwikkeling belichamen, wat wijst op een nieuwe escalatie van de oude Amerikaanse interventionistische doctrine. Latijns-Amerika, getekend door een geschiedenis van interventies en economische blokkades, lijdt opnieuw onder de gevolgen van een imperialistische visie die het recht van volkeren om hun eigen nationale projecten te bepalen en te bevorderen, negeert.

Aan de andere kant extrapoleert de inzet om de Chinese aanwezigheid in te dammen de commerciële concurrentie naar een geopolitieke arena waar dreigingen en angsten zich vertalen in maatregelen die de internationale spanningen kunnen doen escaleren. Groenland en Europa zijn niet immuun voor dit conflict, wat een Washington illustreert dat zijn hegemonie probeert te bevestigen door de wereldwijde herinrichting van strategische ruimtes en natuurlijke hulpbronnen.

Uiteindelijk vertegenwoordigt de door het Witte Huis aangekondigde strategie een hernieuwde focus op conflicten, die de multilaterale samenwerking en het begrip dat nodig is in een steeds meer onderling verbonden en complexe wereld, overschaduwt.

Voor Cuba en haar zusterlanden in de regio is dit een duidelijke herinnering dat de verdediging van soevereiniteit en zelfbeschikking een actuele en cruciale uitdaging blijft, gezien de externe druk. Internationale hulp moet gericht zijn op sociale rechtvaardigheid, rechtvaardige ontwikkeling en het overwinnen van structurele ongelijkheden, en niet op onderdanigheid aan imperialistische belangen die alleen maar afhankelijkheid en regionale fragmentatie in stand houden.

In dit scenario kan de roep om eenheid, solidariteit en politiek verzet niet duidelijker of urgenter zijn. Latijns-Amerika moet zijn soevereine integratie en zijn krachtige stem versterken tegen deze aanvallen die het land willen degraderen tot een speelveld in de wereldwijde geopolitieke strijd.