wo. nov 30th, 2022
azie

Verspreidend naar zelfs de meest afgelegen gehuchten in de jaren 1980, voedde een meer vrome, minder tolerante geloofsbelijdenis fundamentalisme in de regio

In de inleiding van zijn nieuwe boek  The Politics of Religion, Nationalism and Identity in Asia  (Rowman & Littlefield, 2019) schrijft Jeff Kingston: “Het is onmogelijk om hedendaags Azië te begrijpen zonder de politiek van nationalisme en religie te begrijpen. Ze zijn een vluchtige mix die aanzet tot geweld en een aanzienlijk risico vormt voor secularisme, tolerantie, burgerlijke vrijheden, democratie en politieke stabiliteit.

“Dit giftige tij heeft de regio van Pakistan naar de Filippijnen en Columbo naar Kunming geveegd met tragische gevolgen. Onlangs is het verband tussen religie en nationalisme te vinden in krantenkoppen over 730.000 Rohingya-moslims die uit Myanmar zijn verdreven, een miljoen Oeigoerse moslims worden opgesloten in China, Kashmiris afgeslacht in India, en gelieerde Islamitische staten verwoesten in Bangladesh, Indonesië, de Filippijnen en in Sri Lanka.

“Wie had zich gedacht dat haatdragende boeddhistische monniken zouden aanzetten tot geweld en onverdraagzaamheid of zichzelf in brand zouden steken om te protesteren tegen etnocide in Tibet? Of vrome burgerwachten onthoofden atheïstische bloggers in Dhaka? ‘

In dit artikel uit hoofdstuk 4 richt hij  zich met name op twee van de grootste overwegend islamitische Aziatische landen, Indonesië en Bangladesh:

In de afgelopen decennia heeft een proces van arabisering de praktijk van de islam in Azië beïnvloed, waardoor een meer vroom en minder tolerant credo is ontstaan ​​dat fundamentalisme en militantie voedt. De zelfmoordaanslagen door islamitische extremisten in kerken en hotels in Sri Lanka op Pasen 2019 zijn een tragisch voorbeeld van de gevolgen.

Saoedi-Arabische financiering voor het bouwen van moskeeën en educatieve programma’s heeft een diepgaande verandering in de rol van de islam in de samenleving en nationale identiteiten in de regio bevorderd. Arabisering heeft het islamitische woord in Azië gepolariseerd en de vlammen van sektarisme, onverdraagzaamheid, haat, intolerantie en terrorisme aangewakkerd.

De hedendaagse salafistische golf heeft de religieuze praktijk sterk beïnvloed en het islamitische reformisme gemainstreamd, maar door de nationale eenheid en vrede te bedreigen, heeft het ook een terugslag gegenereerd door seculiere nationalisten en de staatsinstellingen die ze sinds de onafhankelijkheid hebben gekoesterd. De veldslagen om religie zijn dus ook politieke veldslagen om tijdelijke macht en nationale identiteit.

Veel moslims over de hele wereld zien globalisering als het equivalent van een kruistocht die hun waarden en normen dreigt te overweldigen door een aanval op de populaire westerse cultuur, liberale waarden, seculiere houdingen, religieus pluralisme en promiscue levensstijlen.

De zorgen zijn toegenomen door de communicatierevolutie van de afgelopen decennia die westerse muziek, films, mode en beelden van het ‘goede leven’ door de ummah straalde en streamde.

Deze alomtegenwoordige blootstelling aan westerse manieren, het doordringen van moslimgeesten en het versterken van een gevoel van zwakte en ondergeschiktheid, veroorzaakt een terugslag gemobiliseerd door conservatieve religieuze groepen die proberen een hernieuwde islam als een authentieke inheemse reactie te laten gelden.

Culturele invasie

Maar wat is authentiek? In sommige opzichten vertegenwoordigt arabisering een culturele invasie die de globalisering weerspiegelt, zowel welkom als verontwaardigd.

Voor veel Aziatische moslims maakt een Arabisch-centrische islam deel uit van hun identiteit, een die kosmopolitisch is en toegang geeft tot een ingebeelde gemeenschap van gelovigen wereldwijd. Ze worden beïnvloed door de intellectuele gisting en islamitische ervaringen over de hele wereld, die zich aanpassen aan en reageren op wat ze zien en leren.

Vaak is deze ingebeelde gemeenschap een internet-echokamer van gelijkgestemden, die de gemeenschappelijke neiging tot bevestigingsbias aantoont. Het is een low-cost, low-commitment deelname die verleidt door onmiddellijke toegang tot ontwikkelingen in de islamitische wereld die sympathie voor moslimstrijd aanmoedigt, variërend van Palestina en Kashmir tot Afghanistan en Syrië.

Er is een onmiddellijk gevoel van empowerment van solidariteit met onbekende mensen op verre plaatsen en empathie voor hun lijden. Arabisering stelt Saoedi-Arabië in staat deze ervaring vorm te geven en een discours te koesteren dat zijn agenda promoot. Educatieve programma’s en beurzen helpen het advies te beïnvloeden door capabele mensen te legitimeren die invloed op anderen kunnen uitoefenen.

Arabisering en het intolerante credo van het salafisme krijgen een impuls in moslim-meerderheid Azië als gevolg van weelderige Saoedische financiering en sociaal-economische grieven die de jeugd in deze landen boos maken en frustreren. Voor hen bieden de status-quo en gematigde islam onvoldoende troost en weinig hoop op verandering of een betere toekomst.

Globalisering, aangetast door mislukkingen en gebroken beloften, geeft een impuls aan Arabisering. Deze onvervulde verwachtingen versterken een gevoel van neo-imperiale onderwerping en machteloosheid, omdat afgelegen en niet-reagerende krachten discrimineren, voorwaarden dicteren en bestemmingen bepalen.

Militancy voedt zich met deze ontevredenheid en vervreemding, terwijl de fundamentalistische islam gelovigen oproept om de samenleving te zuiveren, waardoor dit een heilige missie wordt.

Religieuze gemeenschap

De religieuze gemeenschap machtigt degenen die deelnemen aan de strijd en begiftigt hen met sacrale waardigheid, status die ze anders niet zouden genieten, en het gevoel dat ze ertoe doen, dat ze het verschil maken, en dat ze nodig zijn. In de mate dat de democratische ruimte voor afwijkende meningen en hervormingen kleiner wordt, worden fundamentalisten aangetrokken tot militante methoden.

De krachten van het secularisme blijven veerkrachtig, maar lijken in de verdediging te zijn en de strijd om de jeugd te verliezen in samenlevingen waarin teveel mensen acute wanhoop voelen vanwege de geringe kansen op vooruitgang voor zichzelf of hun religieuze identiteit. Het maakt niet uit dat arabisering en fundamentalisme geen duurzame oplossing bieden, of dat extremisme een doodlopende weg is.

De rechtvaardige boodschap is een tonicum voor de overbrugde en gederaculeerde dupes en prooi van globalisering. De legioenen van de benadeelde hebben het gevoel aangevallen te zijn, waardoor ze een grotere toewijding en bereidheid hebben op te offeren in de naam van Allah. Het lijkt misschien moeilijk in islamitische meerderheidslanden om geloofwaardige bedreigingen op te roepen voor het primaat van de islam, maar angstaanjagende geestelijken en provocaties door de staat wekken de nodige belegeringssfeer op.

De ideeën en ideologie aangewakkerd door arabisering winnen aan aanhang, waardoor momentum wordt gecreëerd om de religieuze identiteit en het nationale karakter van hun land te blijven uitdagen. Deze voorstanders zijn bedreven in het produceren van bedreigingen voor de ummah, zelfs in landen met enkele van ‘s werelds grootste moslimbevolking.

Bangladesh en Indonesië zijn doelwitten van door Saudi gefinancierde arabisering die de Aziatische islam verschuift naar een salafistische intolerantie en reformistische ijver die minderheden, de anders vrome en politieke stabiliteit bedreigt.

Bedreigingen produceren of overdrijven, snel de overhand nemen aan kleine of ingebeelde beledigingen en scheldwoorden, weinig geneigd zijn om verschillen te vergeven en te overwinnen, heilig moslims of ongelovigen aan de kaak stellen en bedreigen die het niet eens zijn met of afwijken van hun sobere religieuze visie, salafisten met hun groeiende invloed in Azië is slecht nieuws geweest voor gematigde moslims, secularisten, niet-islamitische minderheden en sociale cohesie.

Er zijn interessante parallellen tussen Indonesië en Bangladesh, terwijl ze de kruisstromen van globalisering en arabisering doorkruisen. Beide landen omarmen seculiere identiteiten in hun respectieve grondwetten, maar dit wordt aangevochten sinds ze onafhankelijkheid bereikten door islamitische groepen die de sharia proberen op te leggen en islamitische staten op te richten.

De seculiere nationale identiteit is gehandhaafd, maar dit betekende aanzienlijke concessies aan islamitische hardliners. Niet-gekozen pressiegroepen in beide landen hebben de democratie en de verkiezingspolitiek uitgebuit om seculiere leiders te dwingen concessies te verlenen.

Inderdaad, de Indonesische president Joko Widodo koos een islamitische hardliner als zijn stuurman voor de verkiezingen van 2019 om de vooruitzichten van een islamitische aanvalscampagne af te weren zoals die zijn naaste bondgenoot in de gubernatoriale campagne van 2017 had losgemaakt. Het kiezen van een vice-presidentiële running mate die die campagne ondersteunde, heeft misschien enkele Jokowi-supporters teleurgesteld, maar was een verstandige strategie voor risicobeheer.

Premier Sheik Hasina van Bangladesh heeft ook een reeks concessies gedaan aan islamitische groeperingen en secularisten ondergraven, waaruit bleek dat ze bang was om als onvoldoende islamitisch te worden afgeschilderd. Deze pandering heeft aan kracht gewonnen, ondanks het feit dat ze geen belangrijke oppositiepartij tegenkomt.

In tegenstelling tot het geval in Indonesië, hebben islamitische partijen de macht in Bangladesh, maar met de sidelining van de Bangladesh Nationalistische Partij is de politieke islam gemarginaliseerd ten opzichte van de reguliere politiek en daardoor geradicaliseerd.

Omdat ze geen belang hebben in het parlementaire stelsel, zijn islamitische groepen niet onderworpen aan de beperkingen van partijpolitiek en lijken ze weinig moeite te hebben om hun activiteiten te verbieden. Bovendien helpt onvrede met de Awami-regering het secularisme in diskrediet te brengen en versterkt het de fundamentalistische afwijzing van democratie als tegengesteld aan islamitische voorschriften.

In beide landen heeft het leger zich verbonden met islamitische groepen tegen politieke krachten aan de linkerkant.

In 1965 en 1966 slachtte het Indonesische leger, met stilzwijgende Amerikaanse steun, velen af ​​en hielp ook islamitische jeugdgroepen massale slachtingen te plegen tegen vermoedelijke communisten, een orgie van georkestreerd geweld dat enkele honderdduizenden levens eiste.

Sinds 1975 heeft het leger zijn toevlucht genomen tot staatsgrepen en de militante islam gemanipuleerd om de linkse leunende, seculiere Awami League te neutraliseren. Opmerkelijk genoeg sponsorde het zelfs de rehabilitatie van Jamaat-e-Islami, de islamitische groepering die samen met het Pakistaanse leger vocht om de onafhankelijkheid van Bangladesh te vernietigen en brutale wreedheden te plegen.

Een andere militaire leider herzag de grondwet in 1988 om van de islam de nationale religie te maken, in een poging het primaat van religie in nationale identiteit te laten gelden en zo de taalgebaseerde seculiere nationale identiteit omver te werpen die de kern vormde van de burgeroorlog en omarmd door de Awami League sinds de onafhankelijkheid in 1971.

Veiligheidstroepen

Militanten in Indonesië blijven bitter dat de staat de beloften van het Jakarta Charter van 1945 niet is nagekomen waarin alle moslims worden verplicht om zich te houden aan de sharia, een agenda die wordt gedeeld door hun collega’s in Bangladesh.

Islamitisch extremisme en terrorisme hebben ook geleid tot buitengerechtelijke moorden door de veiligheidstroepen in beide landen, waardoor de rechtsstaat wordt ondermijnd die essentieel is voor democratie en mensenrechten.

Beide landen hebben een aanzienlijke terugval ervaren in hun seculiere en tolerante pluralistische nationale identiteit.

Hoewel Saudi-Arabië aanzienlijke middelen heeft besteed aan het bevorderen van een meer rigide islam, lijkt er in Indonesië een bredere terugslag te zijn tegen een salafistische identiteit op lokaal niveau.

Op het platteland van Bangladesh komt te vaak de enige effectieve educatieve, gezondheids- of spirituele ondersteuning die wordt aangeboden voort uit Saoedi-gefinancierde initiatieven die de mogelijkheden voor verzet beperken.

In beide landen heeft de Saoedische bevordering van onverdraagzaamheid jegens islamitische minderheden zoals de Shi’a of Ahmadiyya aan kracht gewonnen, en in beide godslastering is het een krachtig politiek wapen geworden.

Ten slotte onderhouden islamitische militante groepen in beide landen belangrijke transnationale banden, omdat ze een zekere mate van loyaliteit hebben, terwijl ze tegelijkertijd grotere legitimiteit en in sommige gevallen opleiding en fondsen verwerven. Deze worden uitgevoerd op zowel een franchisemodel op basis van bestaande outfits of door gerichte werving.

De Moslimbroederschap, Al Qaida in het Indiase subcontinent en de islamitische staat bieden in verschillende mate externe inspiratie en bevorderen radicalisering die de nieuwste golf van arabisering binnenrijdt, waarbij het beste wordt gemaakt van sjambolisch bestuur en enorme ongelijkheden.

Afgezien van educatieve beurzen is de jaarlijkse Hadj een belangrijk kanaal van het salafisme. Het grootste aantal haji’s komt uit Indonesië, 221.000 in 2017, terwijl Bangladesh nummer vier is (127.000) – na Pakistan (179.000) en India (170.000). Deze Aziatische landen zijn goed voor 700.000 van het wereldwijde jaarlijkse totaal van twee miljoen haji.

Meestal brengen pelgrims veertig dagen door met het bezoeken van religieuze locaties in Saoedi-Arabië, en dit is vaak een transformerende ervaring die haji’s blootstelt aan religieuze praktijken in het huis van de islam, waardoor hun religiositeit en gestalte thuis wordt versterkt.

Bovendien worden buitenlandse werknemers in het Midden-Oosten geconfronteerd met discriminatie en een harde behandeling, maar zijn ze langdurig blootgesteld aan salafistische praktijken en vormen ze dus een extra bron van overdracht. Met alleen al meer dan een miljoen werknemers in Saoedi-Arabië, de helft van alle Bengaals die in het Midden-Oosten werken, vormt dit een belangrijke potentiële invloed, vooral gezien langdurig verblijf.

Indonesië verbood de uitzending van Indonesische arbeiders naar het Midden-Oosten sinds 2015 volledig vanwege wijdverbreide misbruiken, maar dit heeft geen invloed op de meeste van de 1,5 miljoen Indonesiërs die al in Saoedi-Arabië werken.

In vergelijking met eerdere golven is arabisering sinds de jaren tachtig een tsunami geweest met aanhoudende multidimensionale interacties, hyper-verbondenheid en rijkelijk gefinancierde institutionalisering die het markeert als enorm krachtiger dan alles wat eerder is geweest, waardoor veel meer mensen vielen in zelfs de meest afgelegen gehuchten.

Het is een op Arabisch gericht onderdeel van globalisering, met vergelijkbare implicaties, aangezien beide worden gezien als externe homogeniserende invloeden die lokale weerslag en onverwachte gevolgen veroorzaken. Conservatieve, autoritaire en intolerante, hedendaagse arabisering doordrenkt nationale identiteiten en beleid met religieuze ijver.

Bij het aandringen op een illegale agenda hebben hardline geestelijken illegale reacties van Jokowi en Hasina opgeroepen, en daarmee de tolerantie en democratische waarden opgeofferd die ze vermoedelijk proberen te redden.

De Australische nationale universiteitsgeleerde Marcus Meitzner noemt deze terugval ‘democratische deconsolidatie’, een terugtrekking van de waarden die bijdragen aan politieke stabiliteit, wat een escalatie van religieus gecentreerde identiteitspolitiek inluidt. De verdediging van de democratie wordt het best gediend, stelt hij, door democratische middelen en de rechtsstaat in te zetten, niet door groepen te criminaliseren of accommodatiebeleid aan te nemen.

Verbod versterkt en radicaliseert alleen doelgerichte organisaties, waardoor ze een brandende kwestie worden om rond te verzamelen, terwijl appeasement aanhoudende eisen aanmoedigt van degenen die aandringen op een islamitische nationale identiteit en niets minder.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Door Indignatie redactie

Auteur en slecht gehumeurde klager

Geef een antwoord