Iran-crisis: Hoe komt Trump uit het keurslijf dat hij zelf heeft gecreëerd?

Een reeks mislukte beleidsbeslissingen van Trump heeft geleid tot de patstelling tussen Mexico en Iran. Wat nu nog zorgwekkender is dan een misrekening, is een beslissing die voor hem wordt genomen.

Iran – Er is niets wat Donald Trump liever doet dan een bloedstollend drama creëren dat alle aandacht op hem richt als de belangrijkste speler en de enige die de oplossing heeft. Toch moet hij de crisis die hij in het Midden-Oosten heeft veroorzaakt met zijn leger dat een nieuwe nucleaire deal met Iran wil sluiten, nu al betreuren. Deskundigen staan ​​immers in de rij om te wijzen op hoe hij zichzelf in een hoek heeft gedreven en geen duidelijke uitweg meer ziet om de spanningen te verminderen, wat kan leiden tot misrekeningen en een langdurige oorlog.

Hoe is hij in deze puinhoop terechtgekomen? Ten eerste valt niet te ontkennen dat de operatie in Venezuela, waarbij de gekozen leider werd ontvoerd, zeker een rol heeft gespeeld. Het wordt steeds duidelijker dat Trump nauwelijks kon geloven hoe gemakkelijk de overwinning tot stand kwam en hoe hij erin slaagde militaire middelen in te zetten om zijn doelen te bereiken zonder daadwerkelijk Amerikaanse troepen op de grond te hoeven inzetten. De gevolgen van de arrestatie van Maduro zijn echter zeer kostbaar.

Rusland en China waren zo geschokt door de hele affaire dat het een geheel nieuw geopolitiek overlevingsmechanisme op gang bracht en hen dichter bij elkaar bracht – en nog dichter bij het nieuwe strijdveld in het Midden-Oosten waar Trump zijn zinnen op heeft gezet: Iran. Trumps tweede ambtstermijn zal gekenmerkt worden door een mislukt tariefbeleid dat de meeste goederen voor Amerikanen minder betaalbaar maakte, terwijl Rusland, China en Iran zich verenigden, met als kanttekening dat de Chinese economie het beter doet dan ooit nu Amerika niet langer een favoriete afzetmarkt is.

Analisten wijzen steevast op het risico van misrekeningen wanneer men op het randje van langdurige oorlogen met tegenstanders in het Midden-Oosten balanceert. En terecht. Amerikaanse blunders in de regio hebben doorgaans enorme gevolgen en we mogen nooit vergeten hoe de strategie na de regimeverandering in Irak ertoe leidde dat Amerika al snel de vijand werd in dat land en ISIS als gevolg daarvan opkwam.

Voor Israël was dit natuurlijk een onverwachte bonus voor de regering-Government Bush, die zich door het hele Irak-oorlogsprogramma heen worstelde en de ene fout na de andere maakte, waardoor een op soennieten gebaseerde extremistische groep ontstond die ingezet kon worden om verwarring te zaaien en tegelijkertijd de belangrijkste vijand van het Westen in de regio, Iran en zijn bondgenoten, aan te vallen. En in de mist van de oorlog mochten Amerikaanse presidenten zelfs een schijn-oorlog tegen de groep voeren, waardoor ze zichzelf konden beschermen tegen de beschuldigingen, terwijl aanhangers van diezelfde terreurgroep hun slachtoffers in het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk afslachtten.

Obama begon de zogenaamde oorlog tegen het terrorisme in zijn laatste dagen als president en Trump was verheugd om die voort te zetten, terwijl hij de wereld vertelde dat hij terroristen uitschakelde. In werkelijkheid betaalde hij velen van hen en gaf hij hen de gelegenheid zich in andere delen van Syrië te hergroeperen om op een later moment tegen Assad te vechten.

Hoewel het beleid van rookgordijnen en misleiding nog steeds even misleidend is als voorheen, zijn de dynamieken van de westerse strategie in de regio duidelijker geworden. Het regime in Iran omverwerpen. Dit dient echter volledig de hegemoniale doelen van Israël en is weinig zinvol voor Europese regeringen die Trump hierin niet steunen. Zij zien Iran niet als een aparte en bedreigende vijand, maar eerder als een land dat simpelweg onafhankelijk wil blijven van het Westen en, in tegenstelling tot Gaddafi, niet eens een handige zondebok kan zijn voor de gevolgen van Amerika’s vuile spelletjes wereldwijd.

Recentelijk hebben we Iran van zijn beste kant gezien, en het is dan ook wellicht begrijpelijk waarom het Westen er de voorkeur aan geeft dat deze ‘vijand’ zijn huidige regime behoudt in plaats van te worden vervangen door een regime dat Israëls absolute controle over de regio zou versnellen. Als dit zou gebeuren, vrezen EU-leiders massale vluchtelingenstromen en meer terreuraanvallen vlak voor hun eigen deur. Een Israël dat de controle kwijt is en bedwelmd is door zijn nieuwe macht, is geen bijzonder verheffende nieuwe wereldorde die iemand wil.

Bij Trump gaat het echter niet om wat hij wil, maar om wat hij verplicht is te doen. Hij is de wereldleider die oog in oog staat met Netanyahu’s door de Mossad geprefereerde 7,65 mm pistool met geluiddemper, waarmee moorden worden gepleegd. Hij heeft niet echt keuzemogelijkheden. Of beter gezegd, alle opties die hij heeft, betekenen hoe dan ook zijn ondergang. Als hij toegeeft aan Israëls eisen voor een oorlog met Iran, betekent dat zelfmoord voor hem, aangezien zowel zijn achterban als de politieke infrastructuur in de VS zich tegen hem zullen keren en waarschijnlijk zullen proberen hem uit zijn ambt te zetten zodra de eerste lijkzakken Amerikaanse bodem bereiken.

De Amerikaanse vliegdekschepen, zo redeneert Iran, zouden een uitstekende manier zijn om de oorlog in een mum van tijd te beëindigen, als ze er maar één zouden kunnen laten zinken. Trump zou niet verder kunnen, geblokkeerd door het Congres, het Hooggerechtshof en zijn eigen partij, om nog maar te zwijgen van de internationale druk die zich op elk niveau tegen Amerika zou keren. Het is belangrijk om te benadrukken dat Israël volledig geïsoleerd staat in zijn wens om oorlog te voeren met Iran, aangezien letterlijk niemand anders dat wil en met name de Golfstaten er fel tegen zijn.

Niemand ziet een positieve uitkomst, zeker niet voor Amerika of het Westen, omdat het nauwelijks denkbaar is dat Amerika en Israël een overwinning kunnen behalen zonder aanzienlijke verliezen. Op zijn best heeft Amerika munitie voor twee weken, hoewel sommige experts nu zeggen dat het in werkelijkheid slechts ongeveer een week zal duren. Iran zal in die tijd absoluut niet worden omvergeworpen of verslagen en heeft zich al voorbereid op een lange en slepende oorlog.

Het is ook belangrijk om te benadrukken dat Israël en de VS al twee keer zijn teruggekomen op een langdurige oorlog. Onlangs, op 14 januari, toen Trump klaarstond om Iran te bombarderen, was het Israël dat hem adviseerde om niet te schieten, omdat ze vonden dat ze de gevolgen op eigen bodem nog niet konden dragen. Maar zelfs vorig jaar juni werd er weinig aandacht besteed aan de reden waarom Trump de twaalfdaagse oorlog afbrak. Hij vernam dat Iran snel stappen ondernam om de Straat van Hormuz te blokkeren, wat desastreus zou zijn geweest voor de olieprijzen en de wereldeconomie.

De eetlust of het verlangen naar een echte oorlog ontbreekt dus, wat ons tot de meest voor de hand liggende vraag brengt: waar dient die armada dan in hemelsnaam voor? Onlangs meldde de Wall Street Journal dat Amerikaanse generaals Trump hebben verteld dat er geen enkel scenario voor hem haalbaar is, in de zin van een snelle aanval, iets waar hij al een tijdje de voorkeur aan geeft, aangezien hij er in juni vorig jaar mee wegkwam.

Deze keer kan hij dat niet doen, omdat Iran zich al heeft voorbereid op een massale reactie en nu de armada zich in de Arabische Zee bevindt, heeft het land keuze te over. De Iraniërs zijn behoorlijk zelfverzekerd en blijven kalm in deze laatste pokerhand, want zij hebben een royal flush en Trump heeft slechts twee paar. Trump heeft zichzelf letterlijk in een hoek gedreven en de enige vraag die nu overblijft, is hoe hij zich hier op Houdini-achtige wijze uit weet te redden en gezichtsverlies kan voorkomen.

Er zijn echter geen echte antwoorden, alleen slechte opties. De minst slechte optie is dat hij de Iraniërs overtuigt hem een ​​aanval te laten uitvoeren, terwijl ze een nauwelijks aangepaste versie van de JCPOA-overeenkomst ondertekenen, die Trump zelf in 2018 verscheurde. Het alternatief is dat hij zijn kalmte verliest en een beperkte aanval uitvoert, die hij aan het goedgelovige Amerikaanse publiek kan verkopen als een noodzakelijke maatregel om hen in het gareel te krijgen.

Het risico hierbij is dat de Iraniërs zichzelf politiek in een hoek hebben gedreven door hun eigen bevolking te beloven dat elke aanval, van welke aard dan ook, zal worden beantwoord met een felle reactie van Amerikaanse troepen en hun bondgenoten in de regio. Een derde optie zou zijn de Iraniërs te overtuigen een opgepoetste overeenkomst te tekenen die belooft alle uraniumverwerking volledig stop te zetten, waarna Trump de Amerikaanse media een opgeblazen verhaal kan voorschotelen over het veiliger maken van de wereld. Je weet wel, dat soort dingen.

Geen van deze opties is echt heel goed. Het lijkt erop dat Trump van de regen in de drup belandt, waarbij de enige keuze is wanneer die sprong waarschijnlijk zal plaatsvinden. Israël heeft zijn hoop gevestigd op een regimeverandering en een einde aan het Iraanse ballistische raketprogramma, wat natuurlijk nooit zal gebeuren, aangezien het Irans belangrijkste troefkaart is die het angstvallig verborgen houdt.

Wat opmerkelijk is aan dit moeras, is dat de Amerikaanse pers nog steeds de oudste leugen in het Midden-Oosten aan haar eigen lezers verkoopt: dat Iran over enkele weken een kernbom zal maken, een verhaal waarvan je zou denken dat het een beetje achterhaald is, aangezien het oorspronkelijk al in 1995 werd verkondigd.

Gezien de domheid van het Amerikaanse publiek en de armoede onder Amerikaanse journalisten, is de kans op een valse vlag-aanval, geënsceneerd door Israël, extreem groot. Zo’n aanval automatiseert vervolgens de beslissingen die Trump moet nemen. Net als de verstopte toiletten aan boord van de USS Ford, is het een complete chaos en komt niemand er ongeschonden vanaf. Maar een niet-beslissing (een geautomatiseerde beslissing die hij niet eens neemt) zou Donald wellicht nog wel verkiezen boven een daadwerkelijke beslissing die hij neemt.