Indignatie redactie 
Iran – Dit is dus hoe het hele drama afloopt: ofwel pauzeert de neo-Caligula met zijn “enorme armada”, waardoor er ruimte ontstaat voor overleg, en redt hij uiteindelijk de wereldeconomie; ofwel worden de poorten van de hel geopend in West-Azië.
Het wordt laat. Vrijwel alle puzzelstukjes vallen op hun plaats.
Zelfs terwijl zijn “enorme armada” wordt ingezet, roept neo-Caligula via sociale media Iran toe: “SLUIT EEN DEAL” (oorspronkelijk in hoofdletters). Dat is maximale druk. Onderhandelen is niet eens mogelijk. Het is capitulatie of oorlog.
De drie belangrijkste eisen van Neo-Caligula:
- Iran moet zijn – civiele – kernprogramma opgeven, oftewel de uraniumverrijking volledig stopzetten.
- Iran moet zijn raketprogramma tot een minimum beperken.
- Iran moet stoppen met het steunen van “proxy-strijdkrachten” – zoals Hezbollah, Ansarallah in Jemen en Iraakse milities.
Er is absoluut geen enkele manier waarop Ayatollah Khamenei, de Revolutionaire Garde en de Majlis – het Iraanse parlement – zullen instemmen met ook maar één punt van dit ultimatum, dat natuurlijk is opgesteld door de zionistische as. Vandaar dat er geen sprake zal zijn van capitulatie.
Teheran verhoogde daarop de inzet aanzienlijk.
Het parlement heeft de sluiting van de Straat van Hormuz al goedgekeurd. De uiteindelijke beslissing ligt in handen van de Iraanse regering en het veiligheidsapparaat. Dit is feitelijk bindend voor de regering en het leger, en machtigt de Revolutionaire Garde (IRGC) de facto, onder volledige constitutionele dekmantel, om de Straat van Hormuz af te sluiten.
Ik heb daar de afgelopen tien jaar uitgebreid over geschreven in Asia Times. Destijds waren de derivatenexperts van Goldman Sachs stellig van mening: als de Hormuz-pijpleiding geblokkeerd zou worden, vóór of tijdens een grootschalige zeeoorlog in de Golf, zou de olieprijs kunnen oplopen tot 700 dollar per vat.
En dit zal slechts tijdelijk zijn, want de hele wereldeconomie zal instorten.
Bovenal zou de blokkade van Hormuz de ontploffing van de derivatenmarkt van TWEE QUADRIJJ (hoofdletters) dollar teweegbrengen – waarmee de aanvankelijke, misleidende berekening van de BIS (Bank voor Internationale Betalingen) van 700 biljoen dollar zou worden bijgesteld. In de loop der jaren hebben verschillende handelaren uit de Golfregio, officieus, de cijfers van “quadriljoen” bevestigd.
Ook in het afgelopen decennium hebben de Amerikaanse Generale Staf erkend dat ze niet over de militaire capaciteit beschikken om de kerncentrale Hormuz open te houden. Dat is nog steeds het geval.
En dan zien we de onwetende Marco Rubio – omgekocht door de zionistische aasgiermiljardair Paul Singer, die al profiteerde van de operatie in Venezuela – praten over de Amerikaanse “machtspositie” in de buurt van Iran.
Aangezien 30.000 tot 40.000 Amerikaanse troepen “binnen het bereik van duizenden Iraanse drones en ballistische raketten” zijn, is het “verstandig” om troepen te hebben om “zich te verdedigen tegen wat (volgens Rubio’s eigen definitie) een Iraanse dreiging zou kunnen zijn “.
Natuurlijk zou deze “dreiging” nooit komen van het Rijk van Chaos, Plundering en Permanente Aanvallen – een neoconservatieve droom die al eind jaren negentig werd geschetst.
Volgens Rubio’s redenering behoudt het Amerikaanse leger zich dus het recht voor om een preventieve aanval op Iran uit te voeren.
Ervan uitgaande dat deze preventieve aanval plaatsvindt, heeft Teheran via onder meer een adviseur van de Opperste Leider en het ministerie van Buitenlandse Zaken al laten weten dat het geen beperkte oorlog zal worden.
Vertaling: zelfs de gedachte aan een Tomahawk-raket die Iraans grondgebied raakt, zal worden beantwoord met een “onmiddellijke en alomvattende reactie” gericht op Tel Aviv en Amerikaanse bases in de hele Golfregio.
Korte samenvatting: de neo-Caligula – althans op het eerste gezicht – presenteert zijn dreigementen als een opmaat naar een “deal” die in feite het Iraanse nucleaire programma en al zijn verdedigings- en afschrikkingsmechanismen zou lamleggen.
Het antwoord van Teheran: jullie vallen ons aan, en wij vernietigen Israël als functionerende entiteit – we hebben genoeg hypersonische raketten om dat te doen – en jullie, neo-Caligula, worden verantwoordelijk gehouden voor de ineenstorting van de wereldeconomie.
“Onconventionele” wapens en “strategische verrassingen”
Venezuela was slechts een generale repetitie. Iran is de Heilige Graal.
Neo-Caligula probeert niet zomaar een militaire blokkade van Iran op te leggen. Hij voert een keiharde economische oorlogsvoering – gericht niet alleen op Iran, maar ook op China en Rusland, en verstoort tegelijkertijd de integratieprojecten van het Belt and Road Initiative (BRI) (China-Iran) en de Internationale Noord-Zuid Transportcorridor (INSTC, die Rusland, Iran en India verbindt).
Dit is het volgende niveau – ver voorbij Hybride, bijna Heet – van de alomvattende imperialistische oorlog tegen de BRICS-landen, gericht tegen maar liefst vier BRICS-toplanden: Iran, Rusland, China en India.
We zijn allang voorbij het punt van loutere “inperking” van Iran. Dit is een systemische dreiging, die het hele geopolitieke en geoeconomische spectrum omvat en de energiestromen, verbindingscorridors en strategische partnerschappen direct verstoort. En dat alles vermomd als een simpele “veiligheidsoperatie”.
De asymmetrische maritieme strategie van Iran, die sinds het begin van het millennium met grote zorgvuldigheid is opgebouwd, beschikt over talloze manieren om een imperiale aanval af te weren: meer dan 6.000 zeemijnen; de inzet van zwermtactieken met behulp van kleine, met raketten bewapende boten; ontelbare anti-scheepsraketten (zowel kruisraketten als ballistische raketten) langs de kustlijn van de Perzische Golf; en tientallen kamikazedrones, onderzeeërs en anti-scheepsraketten verspreid over de eilanden in de Golf.
Iran concentreert al zijn vuurkracht op wat het omschrijft als de “eerste confrontatielinie”, namelijk de Perzische Golf. Anders dan tijdens de twaalfdaagse oorlog zal alles worden ingezet: “onconventionele” wapens; een reeks “strategische verrassingen”; nieuwe hypersonische raketten; massale cyberaanvallen.
Degenen met een IQ hoger dan kamertemperatuur bij het Departement van Eeuwige Oorlogen zouden bijvoorbeeld hun huiswerk kunnen doen over de Khalij Fars supersonische anti-scheepsraket, onderdeel van Irans AAAD-strategie: Mach 3 snelheid; meer dan 300 km bereik; meer dan 650 kg springstoflading met elektro-optische/infraroodzoeker. De Khalij Fars zou het uitstekend doen tegen de Amerikaanse makkelijke doelwitten.
Iran heeft zijn radarsystemen al uitgeschakeld en is bezig met het uitschakelen van radarsignalen, inclusief de civiele radars op de internationale luchthaven Imam Khomeini, om zichzelf te beschermen tegen Amerikaanse raketten en tegelijkertijd de installatie van Russische stoorzenders van het type Murmansk-BN mogelijk te maken (deze systemen hebben radarstilte nodig om correct gekalibreerd te worden).
Aan de imperiale kant staat dan de aanstaande intrede van de E-11A BACN op het toneel: niet zomaar een surveillancevliegtuig, maar een soort gigantische “vliegende router”: een wifi-netwerk op grote hoogte dat F-35’s en F-22’s via verschillende communicatiesystemen verbindt met grondtroepen en schepen, alles in realtime en zonder de beruchte bergachtige omgeving van Iran te hoeven trotseren.
Ben je klaar om de wereldeconomie te vernietigen?
De NAVO is, zoals te verwachten, momenteel volledig de weg kwijt, compleet met scherpe retoriek over regimeverandering. Een plausibel scenario is dat de neo-Caligula een deal heeft gesloten met de Europese chihuahua’s: ik zie (voorlopig) af van de annexatie van Groenland, maar jullie steunen mijn oorlog tegen Iran.
Daar is weer een nieuwe “coalitie van de bereidwilligen” (eigenlijk “degenen die gedwongen worden”). Het is geen wonder dat de Revolutionaire Garde nu door Brussel als “terroristische organisatie” wordt aangemerkt – op gelijke voet met Al Qaida en ISIS (deze twee zijn overigens volledig genormaliseerd door Washington, Brussel en zelfs Moskou).
Tegelijkertijd worden er diverse NAVO-bases opgezet om de Amerikaanse “enorme armada” te ondersteunen met een omvangrijke luchtbrug.
Teheran heeft nu volledig begrepen dat wat neo-Caligula en zijn zionistische aanhangers werkelijk willen, een regimeverandering is. Dit heeft absoluut niets te maken met het Iraanse kernprogramma.
Desondanks blijft de Iraanse parlementsvoorzitter Mohammad-Baqer Qalibaf benadrukken dat Teheran zich niet verzet tegen het principe van dialoog en diplomatie, zolang het maar gebaseerd is op wederzijds respect. De Turkse president Erdogan stelt op zijn beurt een trilateraal overleg op hoog niveau voor tussen Iran, de VS en Turkije, mogelijk via een videoconferentie.
Het is nu aan de diplomatiek-aversieve neo-Caligula en zijn megalomane, narcistische stemmingswisselingen. Dus zo loopt het hele drama af: of neo-Caligula en zijn “enorme armada” nemen een pauze, waardoor er ruimte ontstaat voor gesprekken en hij uiteindelijk de wereldeconomie redt; of de poorten van de hel staan open in West-Azië.
Het is het moment van de waarheid.
