Iran moet zijn grootste slag in de regio nog uitdelen, terwijl de Amerikaanse marine steeds kwetsbaarder lijkt

Na slechts 24 uur lijkt Iran de speler te zijn met een doorslaggevende militaire strategie, terwijl er gaten beginnen te verschijnen in Trumps plan.

Nu al, na slechts 24 uur, lijkt Iran de speler te zijn met een duidelijke militaire strategie, terwijl er gaten in Trumps strategie beginnen te verschijnen. En Teheran heeft de VS nog niet eens de genadeslag gegeven: olie.

Vroeg zondagochtend werd bevestigd dat de Iraanse opperleider was gedood door Amerikaans-Israëlische luchtaanvallen. Dit zal door Trump en Netanyahu ongetwijfeld worden gezien als een belangrijke overwinning in hun onterechte streven naar een regimeverandering. Maar was het wel zo’n overwinning om als vanzelfsprekend te beschouwen?

Berichten uit Iran geven aan dat hij vrijwel onmiddellijk zal worden vervangen door zijn zoon, die sowieso al een belangrijke rol speelde in de leiding van het land. Zijn benoeming zou wel eens een belangrijke positieve stap voorwaarts kunnen zijn voor Iran, aangezien veel Iraniërs, hoewel ze hervormingen in hun land willen, maar al te goed weten dat het idee van een regimeverandering een valstrik is die door Israël is opgezet en die ze afwijzen.

Iran heeft in slechts 24 uur al een aantal overwinningen behaald, en hun paraatheid was dit keer overduidelijk. Hoe je het conflict ook bekijkt, het was ongetwijfeld een gevolg van Trumps eerdere acties in juni, toen hij met instemming van de Iraanse leiders de Iraanse nucleaire installaties bombardeerde.

Zo’n knusse deal bestaat vandaag de dag niet meer. De Iraniërs hebben op de harde manier geleerd dat Trump niet te vertrouwen is en zelfs geen controle heeft over deze beslissingen. Wat we nu zien, is het begin van een langdurige oorlog die zich gelijktijdig op meerdere fronten zal ontwikkelen, waarbij de Iraniërs geen haast hebben om snel te handelen. Hun aanzienlijke aanvallen op een Amerikaanse marinebasis en een marineschip geven een voorproefje van de ballistische raketcapaciteit van Iran, die nu ook op Israël zelf begint neer te regenen.

De dood van de Opperste Leider was eigenlijk geen grote overwinning, aangezien hij geen serieuze poging had gedaan om onder te duiken, maar in zijn kantoor werd vermoord. Benjamin Netanyahu daarentegen ontsnapte uit Israël en werd uiteindelijk beschermd door het land dat de Holocaust had gepleegd. En zo kan Bibi langzaam toekijken hoe zijn eigen land uiteenvalt, terwijl de regio een nieuwe realiteit onder ogen ziet: olie.

Olie zal een cruciale, doorslaggevende factor zijn in hoe lang Israël en de VS de oorlog kunnen voortzetten, aangezien Iran geen tijd verspilde met het afsluiten van de Straat van Hormuz, terwijl de Amerikaanse vloot passief toekeek. Dit is wellicht een gebied waar Trump de gevolgen ernstig heeft onderschat, aangezien energieanalisten al voorspellen dat de ruwe olieprijs de komende weken zal stijgen tot bijna 120 dollar.

Het blokkeren van een van de belangrijkste kanalen, die 20 procent van de wereldwijde olievoorraad levert, is echter slechts een deel van het horrorscenario dat Iran voor Trump en Bibi in petto heeft. De GCC-landen, gewaarschuwd dat ze aangevallen zouden worden – of dat hun Amerikaanse militaire bases legitieme doelwitten zouden zijn – hebben gereageerd op een manier die Israël en de VS zal bevallen: Saoedi-Arabië heeft aangekondigd dat ze Iran binnenkort zullen aanvallen, en Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten zullen zich waarschijnlijk aansluiten.

Een dergelijke strategie zou echter een kolossale inschattingsfout en een spectaculaire misrekening zijn die de oorlog in het voordeel van Iran zou versnellen en de VS en Israël tot capitulatie zou dwingen, aangezien Teheran de achilleshiel van de hele operatie zou raken.

Iran kan de volledige olie-infrastructuur van deze GCC-landen binnen enkele uren vernietigen, wat niet alleen een verwoestende klap zou zijn voor de economieën van die landen, maar ook een aanzienlijke impact zou hebben op de wereldwijde olieprijzen, en onder meer Rusland zou versterken. Voorlopig hoeft Iran niet zo ver te gaan, maar als de GCC-landen hun dreigement daadwerkelijk uitvoeren, zal het weinig keus hebben.

Een ander cruciaal punt van misrekening betreft de logistiek van de Amerikaanse oorlogsschepen die opereren in de Straat van Hormuz. De straat is al afgesloten en alle pretenties van de Amerikaanse militaire planners om Iran in deze oceaan aan te pakken, zijn de kop ingedrukt door de succesvolle vernietiging van de Amerikaanse marinebasis in Bahrein.

Dit wordt natuurlijk gebagatelliseerd door de Amerikaanse media, waarvan de laagbegaafde “journalisten” zichzelf nog dommer maken door de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken te vragen waarom Iran Amerikaanse bases bombardeert. De Amerikaanse marinebasis in Bahrein was een cruciale bevoorradingshaven voor Amerikaanse oorlogsschepen die zo’n 90 raketten aan boord hebben. De torpedobootjagers die nu vastzitten in de Straat van Hormuz kunnen niet meer herladen als die raketten opraken.

De andere schepen aan de andere kant van de blokkade kunnen alleen nog bevoorraden op de Amerikaanse basis Diego Garcia, die drie dagen varen verderop ligt. Het is een understatement om te zeggen dat dit een enorme klap is voor de hele operatie. Het is een blunder van buitengewoon slechte planning en tegelijkertijd een staaltje militair vernuft van Iran om op de eerste dag de Amerikaanse marinebasis in Bahrein aan te vallen. Dit verklaart waarom de intense woede van de vergeldingsaanval in juni vorig jaar niet is herhaald.

Iran is ervan overtuigd dat zijn planning de vijand zal verslaan, omdat het een aantal troeven in handen heeft. Daarom is de reactie afgemetener en minder hectisch. Iran bereidt deze oorlog al jaren voor, en de aanval van Trump vorig jaar heeft hun aandacht alleen maar gerichter getrokken en hun militaire strategie zo verfijnd dat ze er zelfs na 24 uur nog steeds uitzien als de overwinnaars met een doordachte strategie die vruchten afwerpt, in plaats van hun vijanden die verbijsterd en verward zijn.

Is het dan echt een wonder dat de matrozen op de USS Gerald Ford het toiletsysteem aan boord saboteerden door het met T-shirts te blokkeren, om zo de reis naar de Golf te vertragen?