Indignatie redactie 
De perssecretaris Karoline Leavitt sluit een ervaren journalist uit van een perskamer die de regering heeft opengesteld voor allerlei rechtse “influencers”. Wat een prutser.
Karoline Leavitt – Om te beginnen wil ik even een persoonlijk voorrecht noemen. Niall Stanage is een vriend, een goede kameraad en een vaste klant hier in de kroeg. Hij volgt de Amerikaanse politiek al meer dan tien jaar voor verschillende publicaties, zowel hier als in zijn geboorteland Ierland. Nu is hij correspondent voor The Hill in het Witte Huis, en zo kwam het dat hij laatst in de perskamer was en door die roze ballon, Karoline Leavitt, werd belasterd .
Niall vroeg Karoline Leavitt naar de uitspraak van Kristi Noem dat ICE in alle opzichten “correct” handelde en hoe dat te rijmen viel met de mensen die in ICE-detentie waren overleden en, vooral, hoe dat te rijmen viel met de dood van Renee Good door ICE-agent Jonathan Ross. Karoline Leavitt vroeg Niall vervolgens waarom hij dacht dat Good dood was. Hij antwoordde terecht: “Omdat een ICE-agent roekeloos handelde en haar onterecht heeft gedood.”
In de video zie je hoe Karoline Leavitt , daar achter het spreekgestoel, overspoeld wordt met MAGA-onzin. Ze reageerde: “Oh, dus u bent een bevooroordeelde verslaggever met een linkse agenda. U bent een linkse opportunist. U bent geen verslaggever. U zit hier in deze zaal alsof u journalist bent, en het is overduidelijk uit de strekking van uw vraag dat u en de mensen met zulke vooroordelen, die doen alsof ze journalist zijn, hier niet eens zouden mogen zitten. Maar u doet alsof u journalist bent. Maar u bent een linkse activist.”
Karoline Leavitt hekelde Stanage vervolgens omdat hij niet berichtte over de lange lijst van martelaren die zo geliefd zijn bij de regering dat ze hun lijken gebruikt om elk onderzoek naar de misdaden van de regering te dwarsbomen. U zult opmerken dat Leavitt een ervaren journalist diskwalificeert om plaats te nemen in een perskamer die de regering heeft opengesteld voor allerlei rechtse “influencers”.
Maar het echte probleem is dat Niall Stanage geboren en getogen is in Belfast, midden in de onrust van de jaren zeventig. Er is geen journalist in Washington die beter gekwalificeerd is om vragen te stellen over officieel geweld tegen gewone burgers. In een gesprek met de Belfast Telegraph :
“Dus, in de eerste termijn, hoewel die nogal, nou ja, Trump-achtig was, had je wel mensen zoals [voormalig generaal van de mariniers en oud-stafchef van het Witte Huis] John Kelly, [voormalig directeur van de Nationale Economische Raad] Gary Cohn, HR McMaster [die diende als nationaal veiligheidsadviseur] en anderen die een remmende invloed uitoefenden. Die zijn nu allemaal weg, dus dit is een volwaardige MAGA-regering en dat maakt haar anders dan de eerste termijn. En ik denk dat het, zeker voor iedereen met een over het algemeen liberale denkwijze, op zeer onheilspellende manieren anders is, vooral als het gaat om machtsconsolidatie en aanvallen op potentiële centra van verzet.”
“Het voelt verreweg het meest verdeeld en gevaarlijkst verdeeld sinds ik hier ben,” zegt hij. “Je hebt bijvoorbeeld Trump die mensen met een andere politieke overtuiging ‘ongedierte’ noemt. Er zijn veel peilingen geweest die aantonen in hoeverre kiezers aan de ene of de andere kant aanhangers van de andere partij als vijanden, gevaarlijk of subversief beschouwen. Ik denk dat er hier sprake is van politiek sektarisme of politiek tribalisme. Het heeft niet helemaal dezelfde religieuze kenmerken als in de geschiedenis van Ierland, maar die mate van sektarisme is er wel degelijk.”
Ga ik luisteren naar een doorgewinterde journalist die opgroeide te midden van echt politiek geweld tussen de Britse staat en een gewapend verzet, of naar een ambitieuze softbalspeler uit de tweede divisie van Atkinson, New Hampshire, een stadje met 7000 inwoners dat sinds de Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd geen grote politieke onrust meer heeft meegemaakt? (Het stadje is vernoemd naar kolonel Theodore Atkinson, een prominent loyalistisch leider.) Ik weet wel welke kant ik op ga.
Het lijkt erop dat de Republikeinen in het Congres, gezien de peilingen over de aanstaande tussentijdse verkiezingen, kraaien op het Capitool zien zitten. Naast alle ontslagen, die inmiddels verbazingwekkend zijn geworden, zijn er overal kleine opstanden gaande. De tegenstanders van abortus maken zich grote zorgen over wat er mogelijk in het zorgpakket zal komen. De aanval van het ministerie van Justitie op Fed-voorzitter Jerome Powell heeft iedereen bang gemaakt. De obsessie van de president met de annexatie van Groenland heeft iedereen, behalve de meest fervente volgelingen van zijn sekte, verbijsterd.
(Volgens Politico noemde afgevaardigde Don Bacon, een Republikein uit Nebraska, het hele idee ” het domste wat ik ooit heb gehoord “. Bacon is overigens een van de Republikeinse congresleden die al in de watten zijn gelegd.)
Het is moeilijk te geloven dat deze prille paniekaanvallen zich ooit zouden kunnen ontwikkelen tot een georganiseerd verzet, of dat ze daar zelfs maar de wil toe zouden hebben. Maar de meeste politici willen graag politicus blijven, en ze hebben een sterk instinct om de obstakels die ze tegenkomen te herkennen.
