MAGA-aanhangers haten Bad Bunny omdat hij hen eraan herinnert dat ze aan het verliezen zijn
Indignatie redactie
3 min. lezen
MAGA-aanhangers in Amerika hebben een konijn Bad Bunny dat gratis in hun hoofd rondspookt.
Bad Bunny – (We noemen het gewoon BDS: Konijnenwaanstoornissyndroom.)
Hun president heeft ’s nachts onsamenhangende, warrige berichten over hem online geplaatst.
Hun mediavertegenwoordigers hebben racistische tirades tegen hem gehouden, in een poging om het voetbal terug te winnen voor onderdrukte blanken.
Hun wetgevers hebben onderzoeken en deportaties geëist, en zijn verontwaardigd over de angstaanjagende morele gevaren van Latino-twerken.
En ze proberen ons (en zichzelf) nu halsoverkop te overspoelen met berichten op sociale media om ons ervan te overtuigen dat niemand de meest bekeken Super Bowl Halftime Show aller tijden leuk vond.
Bad Bunny brak niet alleen internet- en kijkcijferrecords; hij brak MAGA op een manier die hem persoonlijk raakt, en daarvoor haten ze hem.
Maar ze haten hem niet omdat hij niet in het Engels zingt, of omdat hij kritiek heeft geuit op de gemaskerde schurken via wie ze immigranten in elkaar slaan, of omdat zijn huidskleur problematisch is – dat zijn in ieder geval niet de voornaamste redenen.
Ze haten hem omdat hij een symbool is van hun grootste angsten die werkelijkheid worden: een natie die hen ontgroeit, een cultuur die hen voorbijstreeft, een oorlog tegen de vooruitgang waarvan ze weten dat ze die aan het verliezen zijn.
Ze verafschuwen Bad Bunny omdat ze, tijdens een dertien minuten durende halftime show die ze naar eigen zeggen niet zouden kijken maar waar ze hun ogen niet van af konden houden, gedwongen werden te zien wat er buiten de geïsoleerde, blanke nationalistische, MAGA-echokamer gebeurt waarin ze hun leven doorbrengen, en dat boezemde hen angst in.
Ze keken toe hoe het zich allemaal afspeelde op de groene, heilige grond van hun meest heilige nationale feestdag: pulserende, gesyncopeerde ritmes die hun veilige, monotone, klassieke rockwereld overstegen;
een vrolijke, wervelende menigte mensen met een donkere huidskleur die zonder schaamte een collectief verhaal vierden waar deze afgeschermde racisten niets van afwisten;
boodschappen van eenheid en hoop die het haatdragende, nihilistische, tribale gif trotseerden waarmee ze waren opgegroeid.
Het voelde allemaal vreemd, desoriënterend en bedreigend.
En zelfs als ze het nu niet kunnen bevatten (of het niet aan de rest van ons willen toegeven, als ze dat wel kunnen), voelen ze het op een diep, instinctief niveau; een innerlijke paniek die hun hartslag verhoogt, hun bleke wangen rood kleurt van woede en hen vult met existentiële angst. Er is iets vreselijk mis, en ze weten het.
En hoe meer ze zich misdragen en hoe harder ze tekeer gaan, hoe duidelijker het wordt dat ze aan het verliezen zijn, en een Puerto Ricaanse popster was de publieke voorbode van hun ondergang, en daarom haten ze hem.
Bad Bunny verstoorde de heiligheid van de Super Bowl en ramde met een luide, stralende reggaeton-kogel het fictieve verhaal dat Trump-aanhangers zichzelf dagelijks vertellen over hun prominentie en macht, aan gort. Nu moeten ze een manier vinden om dat verhaal toch waar te laten zijn: hij is niet echt zo populair, die kijkcijfers kunnen niet kloppen, het publiek vond het niet echt leuk. Ze zullen alles doen om het af te doen als een goddeloze, radicale linkse woke-droom.
Maar de waarheid is de waarheid: het landschap wordt vernieuwd, het klimaat verandert en Amerika wordt de diverse, verlichte, cultureel verruimende plek die men zo hard probeert te voorkomen.
Ondanks hun gewelddadige tegenstand, hun aanhoudende machtsvertoon en hun rauwe protesten, wordt dit land te groot voor hen om te beteugelen of te onderdrukken. De tijd en de vooruitgang zullen de vooroordelen en fobieën die ze verspreiden, doen verdwijnen. Het valse patriottisme en de holle religie die ze verkondigen in afgezaagde countryliedjes over trucks en bijbels, zullen volledig ontmaskerd worden als niets meer dan blanke suprematie met een waardeloze soundtrack.
De halftime show van de Super Bowl was een gedurfde en glorieuze afspiegeling van het Amerika dat we aan het worden zijn, of MAGA-aanhangers dat nu leuk vinden of niet.
Dit is een wedstrijd die ze uiteindelijk niet kunnen winnen, dus kunnen ze de nederlaag maar beter accepteren.
