Indignatie redactie 
Het Britse koningshuis is ontmaskerd als hebzuchtig, ontrouw en zelfzuchtig. De val van Andrew is een grote crisis voor het Britse establishment.
Andrew Thomas Macaulay, de grote politieke denker van het Victoriaanse tijdperk in het 19e-eeuwse Groot-Brittannië, zou nu nog in leven moeten zijn.
Iedere scholier die 19e-eeuwse Engelse politieke geschiedenis bestudeert, kent zijn beroemde aforisme uit 1830: “We kennen geen belachelijker schouwspel dan het Britse publiek in een van zijn periodieke oprispingen van moraliteit.”
Van moraliseren naar echte verantwoording.
De nieuwste onthullingen over ex-prins Andrew zullen de intense moraliserende stemming waarin Groot-Brittannië zich bevindt, aanzienlijk aanwakkeren.
Tegelijkertijd vormt de Andrew-affaire – en de decennialange doofpotoperatie door alle krachten die traditioneel het Huis van Windsor beschermen, zowel binnen als buiten het huis – een serieuze uitdaging voor een land dat zich altijd heeft gepresenteerd als een internationaal voorbeeld van integriteit en correctheid.
Veel belangrijke vragen moeten niet alleen gesteld, maar ook beantwoord worden. Geen enkele vraag is zo gevoelig als de vraag wat de koning wist en wanneer hij het wist.
Het lot van het Huis Windsor zou wel eens op het spel kunnen staan.
Zal transparantie, zoals die past bij een democratie van de 21e eeuw, opnieuw worden onderdrukt?
Het is moeilijk voor te stellen dat de eisen van het Britse publiek voor meer transparantie en verantwoording opnieuw kunnen worden onderdrukt. We leven immers in de 21e eeuw en Groot-Brittannië is een parlementaire democratie.
Het kan niet langer buigen onder het dictaat van koninklijke geheimhouding. De kans is groot dat het Britse koningshuis op zijn minst ingrijpende veranderingen zal moeten doorvoeren.
De arrestatie en tijdelijke detentie van Andrew zijn een primeur voor een Brits koningshuis in meer dan 370 jaar. De enige hooggeplaatste royal die in Londen werd gearresteerd en afgevoerd, was koning Karel I in 1649.
Zijn zaak betrof Britse parlementariërs die in opstand kwamen tegen het goddelijk recht van koningen om wetten te maken en gehoorzaamheid van hun onderdanen te eisen. Zijn detentie duurde slechts enkele dagen. Hij werd naar buiten gebracht en geëxecuteerd tegenover Downing Street in Whitehall.
Veel te veel leden van het koningshuis.
Londen weet niet goed wat het aan moet met al die royals met hun statige titels, die de overleden koningin Elizabeth ‘oma’ konden noemen.
Het belangrijkste punt vanuit het perspectief van het Britse publiek is dat ze geen fatsoenlijk inkomen verdienen en in plaats daarvan leven van de enorme rijkdom van het Britse koningshuis, bestaande uit landbezit en bankrekeningen – en dan hebben we het nog niet eens over de overdrachtsbetalingen van de Britse belastingbetaler.
Spare Royals’ pretenties
“Reserve-leden van het koninklijk huis”, zoals Andrew, krijgen internationale ambassadeursrollen toegewezen op gebieden als handel, sport of banden met het Gemenebest.
Toen ik minister van Buitenlandse Zaken was, was ik verantwoordelijk voor de betrekkingen met het Verre Oosten: China, Japan en Zuid-Korea. Tot mijn verrassing werd mij in de zomer van 2002 gevraagd of ik naar Seoul wilde gaan voor de openingswedstrijd van het FIFA Wereldkampioenschap, dat gezamenlijk door Zuid-Korea en Japan werd georganiseerd.
De baan had eigenlijk naar Prins Andrew moeten gaan, die voorzitter was van de Football Association. Mij werd verteld dat hij een privéjet had geëist voor zijn heen- en terugreis naar Seoul. Hij wilde ook plaatsnemen in de speciale FIFA-loge die gereserveerd is voor de keizer van Japan en de president van Korea, en moest in de rust vertrekken om terug te gaan naar Engeland voor een partijtje golf.
Het ministerie van Buitenlandse Zaken kon zijn dure reiskosten noch zijn arrogante verwachting om de status van staatshoofd te hebben, betalen. Daarom vroegen ze me om Groot-Brittannië te vertegenwoordigen bij de openingsceremonie en de openingswedstrijd van het WK 2002.
Last of voordeel?
Een koninklijke handelsgezant zijn helpt wellicht om de Britse export wat te bevorderen. Voor Britse ambassadeurs betekent de aanwezigheid van een lid van het koningshuis een welkome aanvulling op de ambassade, omdat deze gevuld is met lokale invloedrijke personen en zakenleiders.
De briefings van de Britse regering die Andrew als Brits handelsgezant ontving, zijn nauwelijks staatsgeheimen. Over het algemeen is de inhoud ervan te lezen in de economische pagina’s van de meeste landelijke kranten en vakbladen.
Dat Andrew ze doorstuurde naar een afschuwelijke pedofiele pooier in Florida, die naar verluidt het beste adressenboek van heel Amerika had vol met namen van de superrijken in het bedrijfsleven, is misschien wel een overtreding van de regels, maar het is waarschijnlijk niet ernstig genoeg om een ​​bedreiging voor de nationale veiligheid te vormen.
Een ramp voor het koninklijk huis
Desondanks is de arrestatie en detentie van Andrew in een politiecel die bestemd is voor gewone criminelen een ramp voor het koninklijk huis in Londen.
Koning Charles, 78 jaar oud, veroudert snel terwijl de beste artsen van Engeland zijn kanker behandelen. Hij is nooit populair geweest in Engeland nadat hij zijn eerste vrouw, de geliefde prinses Diana, had bedrogen om samen te leven met de vrouw van een legerofficier, met wie hij later trouwde.
William en zijn broer Harry, die tegenwoordig in ballingschap in de Verenigde Staten woont met zijn Afro-Amerikaanse vrouw Megan Markle (nadat hofmedewerkers in Buckingham Palace hadden gevraagd of zijn kinderen “gekleurd” zouden zijn), delen één kenmerk met Charles.
Geen stijlvolle acties meer van de royals.
Geen van beiden is erin geslaagd de genegenheid van het Engelse volk te winnen die koningin Elizabeth wel genoot. De overleden koningin en haar echtgenoot Philip, een Griekse immigrantenprins, droegen het uniform van het Britse leger en de Royal Navy tijdens de Tweede Wereldoorlog.Â
Ze waren ingetogen en beheerst, en werden door de Engelse hogere klasse en aristocratie “Brenda en Brian” genoemd. Ze stonden mijlenver af van de zelfzucht en het openlijke overspel van hun twee zonen Charles en Andrew.
Gierig, ontrouw, zelfzuchtig.
De Britse koninklijke familie heeft nu al haar glorie en mysterie verloren, nu is gebleken dat ze hebzuchtig, ontrouw en zelfzuchtig is. De val van Andrew vormt een grote crisis voor het Britse establishment.
Het helpt ook niet dat het Verenigd Koninkrijk als land zichtbaar armer is geworden in economisch opzicht en zwakker is geworden als wereldspeler.
Britse politici van alle partijen houden zich afzijdig van het Andrew-schandaal. Er valt geen stemrecht te winnen door excuses te zoeken voor of de lakse corruptie van de royals te verdoezelen, en in Andrews geval de nauwe banden met ’s werelds grootste pedofiele pooier.
De BBC: Medeplichtig? Of gewoon niet in vorm?
De BBC heeft geweigerd veel details over de affaire met Andrew, de behandeling van Diana door de koning of zijn onverschilligheid jegens zijn kleinkinderen van gemengde afkomst die in Amerika in ballingschap leven, te publiceren.
Maar zelfs het verdedigingsschild dat de BBC altijd opwerpt rondom haar berichtgeving over het Britse koningshuis, kan niet voorkomen dat ze hard worden geraakt.
De dagelijkse berichten uit de VS, met oproepen van Epsteins slachtoffers dat Andrew Mountbatten Windsor naar Washington moet komen om uitgebreid te getuigen over zijn lange relatie met Epstein en wie hij twintig jaar geleden kende in Epsteins intieme netwerk, zullen niet verdwijnen.
Het Epstein-netwerk omvat, naast vooraanstaande Amerikaanse politici van alle partijen en de financiële en zakelijke elite die gebruikmaakte van Epsteins diensten, natuurlijk ook Donald Trump.
Alleen al die connectie maakt de presentatoren van de BBC extreem nerveus. Ze lijken instinctief klaar te staan ​​om Trump en het koningshuis op elk moment te verdedigen. Dat is een vreemde houding voor een grote, wereldwijde nieuwszender.
Vrijwel geen steun in het parlement.
Voor het eerst in de Britse geschiedenis is er geen koninklijke partij meer in Westminster. Dat betekent niet dat Groot-Brittannië een republiek wordt, maar Europa heeft wel de afschaffing van de Griekse monarchie meegemaakt.
Een ander voorbeeld is koning Juan Carlos van Spanje. Hij werd gedwongen zich terug te trekken in ballingschap in een Golfstaat, zodat zijn zoon koning kon worden. De Spanjaarden konden zijn geldzucht, seksuele hypocrisie en de veronderstelling dat hij zich niet aan de regels en normen van het republikeinse Spanje hoefde te houden, namelijk niet langer verdragen.
Wat staat Charles en Andrew te wachten?
Koning Charles wordt over twee jaar 80. Niemand zou het erg vinden als hij besloot met pensioen te gaan.
Wat zijn broer Andrew betreft, ervan uitgaande dat hij niet in de gevangenis belandt, kan hij altijd nog een villa vinden in de Golfregio, waar royalty’s nog steeds belangrijk zijn. Of misschien kan hij zijn dagen slijten op een afgelegen, klein eilandje in de oceaan.
