Neo-Caligula – Rijk van Chaos, Plundering en Stakingen in paniek vanwege dreigende verdrijving uit Eurazië
Indignatie redactie
7 min. lezen
Teheran zal nooit buigen voor de dictaten. De neo-Caligula-achtige obsessie met regimeverandering – die in feite een afspiegeling is van de NAVO-obsessie – zal blijven heersen. Teheran laat zich niet intimideren.
De hele planeet is op de een of andere manier in beroering door de nieuwste zwendel van neo-Caligula (Donald Trump): omdat hij zijn Nobelprijs voor de “vrede” niet van Noorwegen heeft gekregen, is een deel van zijn megalomane, narcistische wraakactie het inpikken van Groenland van Denemarken (in imperialistische termen: wie maalt daar nou om? Die Scandinaviërs zijn toch allemaal hetzelfde).
In de woorden van neo-Caligula zelf: “De wereld is niet veilig tenzij we volledige en totale controle over Groenland hebben.”
Dat bezegelt de transformatie van het Chaosrijk naar het Plunderrijk en nu naar het Rijk van Permanente Aanvallen.
Een groepje Europese chihuahua’s waagde het aan om een ​​klein groepje hondensledebestuurders naar Groenland te sturen om het land te verdedigen tegen neo-Caligula. Tevergeefs. Ze werden onmiddellijk geconfronteerd met invoerrechten. De staking blijft van kracht tot de “volledige en totale aankoop” van Groenland.
De Europese chihuahua’s – in navolging van het mondiale Zuiden – lijken eindelijk wakker te zijn geworden en het nieuwe paradigma te hebben omarmd: stakingsgeopolitiek.
Neo-Caligula kreeg geen regimeverandering in Caracas teweeg – en zijn olieillusie werd zelfs door grote Amerikaanse energiebedrijven ontkracht. Hij kreeg evenmin een regimeverandering in Teheran teweeg – ondanks de onophoudelijke inspanningen van de CIA, Mossad en diverse ngo’s.
Plan C is dus Groenland, essentieel voor imperiale Lebensraum-doeleinden, als onderpand voor de onbetaalbare schuld van 38 biljoen dollar – en die blijft stijgen.
Dat betekent absoluut niet dat de obsessie met Iran is verdwenen. Het vliegdekschip USS Abraham Lincoln manoeuvreert naar een positie in de Golf van Oman/Perzische Golf van waaruit het Iran nog voor het einde van de week zou kunnen aanvallen. Alle aanvalsscenario’s blijven van kracht.
Mocht de hel volledig losbreken, dan zou dit wel eens een nog vernederendere herhaling kunnen worden van de 12-daagse oorlog in juni vorig jaar, die de doodscultus in West-Azië maar liefst 14 maanden lang had voorbereid.
De twaalfdaagse oorlog mislukte niet alleen als operatie om een ​​regimeverandering teweeg te brengen; hij leidde ook tot een zo extreme vorm van Iraanse vergelding dat Tel Aviv daar nog steeds niet van hersteld is. Teheran heeft herhaaldelijk expliciet verklaard dat hetzelfde lot de troepen van neo-Caligula in Iran en aan de andere kant van de Golf te wachten staat in geval van hernieuwde aanvallen.
Waarom de obsessie met regimeverandering blijft bestaan
Wat betreft de eveneens jammerlijk mislukte poging tot regimeverandering in Iran van de afgelopen weken, stond de pathetische clownprins Reza Pahlavi centraal, die zich veilig in Maryland had genesteld en door de Amerikaanse media massaal werd aangeprezen als een “verenigende politieke figuur” die in staat zou zijn de “geleefde catastrofe van de geestelijke heerschappij” te herzien.
Neo-Caligula had het te druk om zich druk te maken over deze ideologische finesses. Wat hij wilde was de zaken versnellen door – jawel – de logica van het Imperium van Permanente Aanvallen toe te passen: Iran bombarderen.
De poging tot afleidingsmanoeuvres liep, zoals te verwachten, volledig uit de hand. De doodscultus in West-Azië heeft Moskou mogelijk gevraagd om Teheran te laten weten dat ze niet zouden toeslaan als Iran niet als eerste zou toeslaan. Alsof Teheran – en Moskou – ook maar iets zouden kunnen vertrouwen dat uit Tel Aviv komt.
De Golfstaten – Saoedi-Arabië, Qatar en Oman – hebben de neo-Caligula wellicht gevraagd om niet toe te slaan, omdat dat de hele Golfregio in vuur en vlam zou zetten en “ernstige tegenreacties” zou veroorzaken.
De echte deal was – alweer – TACO. Er bestond simpelweg geen scenario met een Amerikaanse aanval dat een bliksemsnelle regimeverandering mogelijk zou maken, de enige acceptabele uitkomst. Dus terug naar Groenland.
Het duurde slechts een paar dagen om de massale propagandacampagne in heel NAVO-land over “massale slachtoffers” onder Iraanse demonstranten te ontmaskeren.
De – valse – cijfers waren afkomstig van het Center for Human Rights in Iran, gevestigd in, jawel, New York, en gefinancierd door de door de CIA geïnfiltreerde National Endowment for Democracy (NED) in Washington en diverse andere desinformatieorganisaties.
De lijst met redenen voor een dringende regimeverandering in Iran is echter nog steeds enorm lang en omvat onder andere de volgende vier belangrijke elementen:
- Teheran moet de As van Verzet in West-Azië, die Palestina steunt, laten vallen.
- Omdat Iran zich op een bevoorrechte positie bevindt ten opzichte van de handels- en energieverbindingen in Eurazië,
moeten zowel de verbindingen met de Internationale Noord-Zuid Transportcorridor (INSTC) als met China’s Nieuwe Zijderoutes (BRI) worden verbroken. Dat betekent dat de organische samenwerking binnen de BRICS-landen, tussen Rusland, Iran, India en China, van binnenuit moet worden opgeblazen. - Aangezien meer dan 90% van de Iraanse olie-export naar China gaat – en in yuan wordt afgerekend – vormt dat een ernstige bedreiging voor de petrodollar: de ultieme vloek. In termen van het ‘Imperium van Permanente Stakingen’ schaart Iran zich daarmee aan de zijde van Venezuela. Het is onze – petrodollar – manier of anders niet.
- De hardnekkigheid van de eindeloze droom van een Iran onder de sjah – compleet met een geheime politie in sjah-stijl, de SAVAK; nauwe banden met de Mossad om die Arabische barbaren in toom te houden; en een uitgebreid netwerk van surveillancecentra, geleid door de CIA, gericht op zowel Rusland als China.
Hoe een ‘regimeveranderingsoorlog’ te bestrijden?
Teheran laat zich niet afschrikken door sancties – het heeft er immers al meer dan 6000 doorstaan ​​in de afgelopen vier decennia, bedoeld om de economie volledig te verstikken en zelfs de olie-export, in imperialistische termen, tot “nul” terug te brengen.
Zelfs onder maximale druk was Iran in staat de meest uitgebreide industriële basis in West-Azië op te bouwen; onophoudelijk te investeren in zelfvoorziening en ultramodern militair materieel; zich in 2023 bij de SCO en in 2024 bij de BRICS aan te sluiten; en in feite een toonaangevende kenniseconomie in het mondiale Zuiden te ontwikkelen.
Er is een tsunami aan digitale inkt verspild aan de vraag waarom China Iran tot nu toe niet voldoende heeft geholpen tegen de imperialistische druk, bijvoorbeeld door Teheran te steunen tegen de speculatieve aanvallen op de rial. Dat zou Peking vrijwel niets hebben gekost – vergeleken met de omvang van zijn buitenlandse reserves.
De speculatieve aanval op de rial was wellicht de belangrijkste aanleiding voor de protesten in heel Iran. Het is essentieel om te onthouden dat hongerlonen een belangrijke factor waren in de ineenstorting van Syrië.
Het is aan Peking om – op diplomatieke wijze – antwoord te geven op deze ongemakkelijke vraag. De geest van BRICS Plus – noem het Bandung 1955 Plus – zal wellicht niet overleven nu we allemaal weten dat deze huidige wereldoorlog in wezen draait om grondstoffen en financiën, die gemobiliseerd en op de juiste manier ingezet moeten worden.
En dat brengt ons bij de vraag of de Chinese leiding serieus overweegt of het de moeite waard is om een ​​soort grotere versie van Duitsland te blijven: in de kiem van zelfzuchtigheid, vol angst en fundamenteel egoïstisch op economisch en financieel gebied. Het – veelbelovende – alternatief is dat China binnen de BRICS-landen voldoende grote kredietfaciliteiten creëert voor een reeks bevriende landen.
Wat er ook gebeurt, het is duidelijk dat het Keizerrijk van Permanente Aanvallen niet alleen “actief vijandig” zal blijven staan ​​tegenover een multipolaire, multi-knooppuntwereld; de vijandigheid zal doordrenkt zijn met een giftige brij van woede en wraak, en ondergeschikt aan de ultieme, paniekerige angst: de langzame maar zekere, onontkoombare verdrijving van het Keizerrijk uit Eurazië.
En dan zien we Witkoff, speciaal vertegenwoordiger van het Witte Huis – de Bismarck van de vastgoedwereld – de imperialistische dictaten aan Iran verkondigen:
- Stop met het verrijken van uranium. Dat is uitgesloten.
- Het verminderen van de raketvoorraden? Onmogelijk.
- Een vermindering van ongeveer 2000 kg verrijkt kernmateriaal (3,67–60%). Daarover kan mogelijk onderhandeld worden.
- Stop met het steunen van “regionale proxy’s” – zoals de As van Verzet. Dat is uitgesloten.
Teheran zal nooit buigen voor de dictaten. Maar zelfs als dat wel zo zou zijn, zou de – beloofde – imperiale beloning de opheffing van de sancties zijn (het Amerikaanse Congres zal dat nooit doen) en een “terugkeer naar de internationale gemeenschap”. Iran maakt al deel uit van de internationale gemeenschap, onder andere via de VN, BRICS, de SCO en de Euraziatische Economische Unie (EAEU).
De neo-Caligula-achtige obsessie met regimeverandering – die in feite een afspiegeling is van de NAVO-obsessie – zal dus blijven voortduren. Teheran laat zich niet intimideren. Laten we de strategisch adviseur van de Iraanse parlementsvoorzitter, Mahdi Mohammadi, eens aan het woord laten:
“We weten dat we te maken hebben met een oorlog om regimeverandering, waarin de enige manier om de overwinning te behalen is om de dreiging geloofwaardig te maken die tijdens de twaalfdaagse oorlog weliswaar klaar lag, maar niet de kans kreeg om te worden uitgevoerd: een geografisch omvangrijke uitputtingsslag, gericht op de energiemarkten in de Perzische Golf, gebaseerd op een gestaag toenemende vuurkracht van raketten, die minstens enkele maanden zal duren.”
