27 september 2021

INDIGNATIE

Indignatie.nl jaagt altijd naar interessante, belangrijke en controversiële perspectieven grotendeels uitgesloten van de mainstream media

Over propaganda en mislukte verhalen: een nieuw begrip van Afghanistan is een must

vs

De VS-westerse propaganda, die ons collectieve begrip van Afghanistan al twintig jaar en nog meer heeft aangetast, is zo overweldigend geweest dat we geen enkel begrip meer hebben van de dynamiek die leidde tot de snelle overname door de Taliban.

Twintig jaar, twee dominante verhalen hebben onze kijk op de illegale Amerikaanse invasie en bezetting van Afghanistan gevormd, en geen van deze verhalen zou het gebruik van termen als ‘illegaal’, ‘invasie’ en ‘bezetting’ gemakkelijk accepteren.

De ontwikkeling van het Amerikaanse ‘militaire interventie’ in Afghanistan, te beginnen op 7 oktober 2001, zoals de officiële start van wat was nagesynchroniseerde als mondiale ‘war on terror’ bijna geheel werd overgelaten aan de Amerikaanse overheid strategen. Voormalig president, George W. Bush, zijn vice-president, Dick Cheney, zijn minister van Defensie, Donald Rumsfeld en een leger van woordvoerders, neoconservatieve ‘intellectuelen’, journalisten enzovoort, verdedigden de militaire optie als een manier om Afghanistan van zijn terroristen, de wereld een veilige plek maken en als bonus democratie naar Afghanistan brengen en de onderdrukte vrouwen bevrijden.

Voor die menigte was de Amerikaanse oorlog in een toch al door oorlog verscheurd en extreem verarmd land een rechtvaardige zaak, soms gewelddadig, maar uiteindelijk humanistisch.

Een ander verhaal, ook een westers verhaal, daagde de gung-ho- benadering van de regering-Bush uit, voerde aan dat democratie niet met geweld kan worden opgelegd, herinnerde Washington aan Bill Clintons multilaterale benadering van de internationale politiek, waarschuwde voor de ‘cut and run’-stijl van buitenlandse beleidsvorming, of dat nu in Afghanistan, Irak of elders is.

Hoewel beide verhalen soms op gespannen voet leken te staan, accepteerden ze in werkelijkheid het uitgangspunt dat de Verenigde Staten in staat zijn een morele kracht te zijn in Afghanistan en elders. Of degenen die zichzelf ‘anti-oorlog’ noemen zich dit nu wel of niet realiseren, ook zij onderschrijven hetzelfde idee van Amerikaans uitzonderlijkheid en ‘ Manifest Destiny ‘ dat Washington zichzelf blijft toeschrijven.

Het belangrijkste verschil tussen beide verhalen is dat van de methodologie en de benadering, en niet of de VS het recht heeft om ‘in te grijpen’ in de aangelegenheden van een ander land, om ‘terrorisme uit te roeien’ of om zogenaamd een slachtofferpopulatie te helpen die niet in staat is om te helpen zichzelf en wanhopig op zoek naar een westerse verlosser.

Echter, de smadelijke nederlaag geleden moeten door de VS in Afghanistan een geheel nieuwe manier van denken, een die alle westerse verhalen daagt inspireert, zonder uitzondering, in Afghanistan en in de hele wereld.

Het is duidelijk dat de VS in Afghanistan hebben gefaald , niet alleen militair en politiek – laat staan ​​in termen van ‘staatsopbouw’ en op elke andere manier – de VS-westerse verhalen over Afghanistan waren zelf een mislukking. De reguliere media, die al twee decennia over het land berichten met een voelbaar gevoel van morele urgentie, lijken nu verward. Amerikaanse ‘ experts ‘ zijn net zo verward als gewone mensen over de haastige terugtocht uit Kabul, de bloedige chaos op de luchthaven of waarom de VS überhaupt in Afghanistan waren.

Ondertussen zijn de ‘humanistische interventionisten’ meer bezorgd over het ‘ verraad ‘ van Washington aan het Afghaanse volk, dat ze ‘aan hun lot overlaten’, alsof de Afghanen irrationele wezens zijn zonder eigen macht, of alsof het Afghaanse volk heeft gebeld aan de Amerikanen om hun land binnen te vallen of om Amerikaanse generaals als hun democratische vertegenwoordigers te ‘verkozen’.

De Amerikaans-westerse propaganda, die ons collectieve begrip van Afghanistan al twintig jaar lang heeft aangetast, is zo overweldigend geweest dat we geen enkel begrip hebben van de dynamiek die leidde tot de snelle overname van het land door de Taliban. Deze laatste groep wordt in de media gepresenteerd alsof ze geheel vreemd zijn aan het sociaal-economische weefsel van Afghanistan. Daarom leek de uiteindelijke overwinning van de Taliban niet alleen schokkend, maar ook uiterst verwarrend.

Twintig jaar lang is het zeer weinig dat we wisten over de Taliban aan ons gecommuniceerd via analyses van de westerse media en beoordelingen van de militaire inlichtingendienst. Met het standpunt van de Taliban volledig verwijderd van elk politiek discours met betrekking tot Afghanistan, werd zorgvuldig een alternatief Afghaans nationaal verhaal geconstrueerd door de VS en hun NAVO-partners. Dit waren de ‘goede Afghanen’, zo werd ons verteld, degenen die zich in westerse kleding kleden, Engels spreken, internationale conferenties bijwonen en zogenaamd respect hebben voor vrouwen. Dit waren ook de Afghanen die de Amerikaanse bezetting van hun land verwelkomden , omdat ze veel baat hadden bij de vrijgevigheid van Washington.

Als die ‘goede Afghanen’ werkelijk de Afghaanse samenleving vertegenwoordigden, waarom liet hun leger van 300.000 man dan hun wapens vallen en vluchtte samen met hun president het land uit zonder een serieuze strijd? En als de 75.000 slecht bewapende en soms ondervoede Taliban alleen maar zichzelf leken te vertegenwoordigen, waarom slaagden ze er dan in om binnen enkele dagen formidabele vijanden te verslaan?

Er kan geen argument zijn dat een inferieure militaire macht, zoals die van de Taliban, in de loop van vele jaren zo’n wrede oorlog had kunnen volhouden en uiteindelijk had kunnen winnen, zonder substantiële steun van de basis van het Afghaanse volk in grote delen van het land. De meerderheid van de rekruten van de Taliban die Kabul op 15 augustus zijn binnengekomen, waren kinderen, of waren niet eens geboren toen de VS hun land binnenvielen, al die jaren geleden. Wat dwong hen om wapens te dragen? Om een ​​schijnbaar onwinbare oorlog te voeren? Doden en gedood worden? En waarom sloten ze zich niet aan bij de meer lucratieve business van het werken voor de Amerikanen, zoals vele anderen hebben gedaan?

We beginnen het verhaal van de Taliban net te begrijpen, aangezien hun woordvoerders langzaam een ​​politiek discours communiceren dat voor de meesten van ons bijna geheel onbekend is. Een verhandeling die we niet mochten horen, waarmee we geen interactie mochten hebben of die we niet mochten begrijpen.

Nu de VS en hun NAVO-bondgenoten Afghanistan verlaten, niet in staat om te rechtvaardigen of zelfs maar uit te leggen waarom hun veronderstelde humanitaire missie tot zo’n gênante nederlaag heeft geleid, staat het Afghaanse volk voor de uitdaging om hun eigen nationale verhaal te weven, een verhaal dat de wereld moet overstijgen. Taliban en hun vijanden omvatten alle Afghanen, ongeacht hun politiek of ideologie.

Afghanistan heeft nu dringend behoefte aan een regering die de mensen van dat land echt vertegenwoordigt. Het moet rechten verlenen op onderwijs, aan minderheden en aan politieke dissidenten, niet om een ​​westerse goedkeuring te krijgen, maar omdat het Afghaanse volk het verdient om als gelijken te worden gerespecteerd, verzorgd en behandeld. Dit is het ware nationale verhaal van Afghanistan dat moet worden gekoesterd buiten de grenzen van de egoïstische westerse miskarakterisering van Afghanistan en haar volk.

Feature foto | In deze afbeelding van 22 augustus 20121 van de Amerikaanse luchtmacht bereiden militairen zich voor om op 22 augustus 2021 in Qatar aan boord van Afghaanse evacués te gaan in een militair vliegtuig. Foto | Amerikaanse luchtmacht via AP

Indignatie is al meer dan 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.