President Trump, de helse president, brengt ons steeds dichter bij een punt zonder terugkeer
Indignatie redactie
9 min. lezen
Ooit zal Trump wellicht bekendstaan als de president van het einde der tijden, aangezien hij en zijn Republikeinse bondgenoten (en ik gebruik dat woord met opzet) er opvallend veel op gebrand lijken te zijn ervoor te zorgen dat deze planeet inderdaad een hel wordt voor onze kinderen en kleinkinderen.
Trump Ik groeide op met het beeld van een mogelijke, plotselinge apocalyps, geïnspireerd (als je onder de gegeven omstandigheden zo’n woord al kunt gebruiken) door de nucleaire vernietiging van de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het kon elk moment gebeuren, zelfs als je je , zoals ik in die jaren, onder je schoolbankje verscholen hield.
En ik was zeker niet de enige. Dat was een echte generatienachtmerrie uit de jaren 50 en begin jaren 60: de mogelijkheid van een nucleaire oorlog tussen mijn land en de Sovjet-Unie die mijn stad, New York (of jouw stad, vul maar in), en onze wereld zou kunnen verwoesten. Maar wat ik me in die jaren nooit had kunnen voorstellen, was dat ik, zelfs zonder een atoombomexplosie, misschien al een soortgelijk, maar langzaam voortschrijdend, apocalyptisch proces meemaakte, wat natuurlijk de definitie van klimaatverandering zou moeten zijn .
En met dat in gedachten, laat ik dit stuk beginnen met een opvallend apocalyptisch moment in slow motion, zo’n zeven decennia later, een moment dat ik niet meemaak als een jongetje onder een schoolbank, maar als een oude man onder het presidentschap van Donald J. Trump. Onlangs werd de president tijdens een ceremonie in het Witte Huis door de Washington Coal Club gekroond tot “de onbetwiste kampioen van de mooie, schone steenkool”.
Aanwezig waren Lee Zeldin, directeur van de Environmental Protection Agency (of bedoel ik de Environmental Destruction Agency?), en minister van Binnenlandse Zaken Doug Burgum, beiden, zoals The Guardian berichtte , “verwoede voorstanders van steenkool”. De ceremonie was ter ere van “de ondertekening van een presidentieel decreet waarin het ministerie van Defensie wordt opgedragen langetermijncontracten af te sluiten met kolencentrales voor de levering van elektriciteit aan militaire installaties en andere ‘missiekritieke faciliteiten'”.
Eerlijk gezegd hoef je niet veel meer te weten om te begrijpen dat deze wereld – zoals de Guardian onlangs ook meldde – afstevent op een potentieel ‘point of no return’, op weg naar een al te letterlijke (zij het nog redelijk langzaam verlopende) hel op aarde, een echte ‘broeikasplaneet’. Stel je dat eens voor! En stel je voor dat de regering-Trump in de toekomst zo energiek werkt om het nog veel heter en veel sneller te maken, dat er geen bureaus meer zullen zijn om onder te schuilen.
En stel je ook voor dat de man die ‘wij’ in november 2024 voor een tweede ambtstermijn hebben gekozen, nu koortsachtig werkt om ervoor te zorgen dat hij herinnerd zal worden als de president van geen terugkeer en dat hij, voordat hij klaar is, niet alleen de oostvleugel van het Witte Huis tot puin zal hebben gereduceerd.
Laat me je in dat licht vertellen met wie ik me vooral zorgen maak: de verslaggevers in Washington D.C. die verslag doen van… jawel, die regelrechte nachtmerrie, president Donald J. Trump, voor de tweede keer. Ik droom er vaak van om mijn ouders (die in 1977 en 1983 overleden zijn) te vertellen over deze wereld en over diegene die je wel kent. Maar eerlijk gezegd zou dat onmogelijk zijn.
Als ze nu zouden opduiken, zou ik totaal geen raad weten en bovendien zouden ze me nooit geloven. Wat ik ze ook zou vertellen, vanuit het perspectief van hun oeroude Amerikaanse wereld zou het de meest absurde vorm van fictie lijken die je je kunt voorstellen, niet eens een goede (of slechte) grap. Een president als Donald J. Trump? Droom maar verder. (Of, om het nog duidelijker te zeggen, nachtmerrie maar verder.)
En toch staan we hier. Daar is geen twijfel over mogelijk. Stel je dit eens voor: het Amerikaanse volk, of in ieder geval 49,7% van ons, heeft voor een tweede keer een man gekozen wiens voornaamste doel de letterlijke fossiele brandstofisering van de aarde blijft. Hoewel veel te weinig mensen het zeggen, zou Donald J. Trump als president van de Verenigde Staten zonder meer beschouwd moeten worden als de nachtmerrie van onze tijd, of misschien wel van elke tijd.
was zoiets ondenkbaar, en toch werd hij, ongelooflijk genoeg, niet slechts één keer tot president gekozen (iedereen kan immers een fout maken, zelfs een vreselijke), maar – jawel! – twee keer! Hoe is dat mogelijk geweest, vooral voor een kandidaat die zo vastbesloten is onze wereld mee de afgrond in te slepen? In november 2024 herkoos het Amerikaanse publiek een voormalig president die leek te staan te popelen om de Verenigde Staten tot zijn persoonlijke eigendom te maken, terwijl hij er letterlijk aan werkte om deze planeet te verbranden. Probeer je dat maar eens voor te stellen!
Kan Donald Trump de Amerikaanse democratie volledig op zijn kop zetten?
En dat mag inderdaad als een regelrechte nachtmerrie worden beschouwd. In dit stuk wil ik dan ook mijn medeleven en compassie betuigen aan de journalisten die Donald J. Trump de komende drie jaar moeten volgen. Ja, hoe moeilijk het ook te geloven is, afgezien van een gezondheidsramp – altijd mogelijk voor iemand die in juli 80 wordt – hebben we inderdaad nog (bijna) drie jaar met hem te maken. En ik moet daar ongetwijfeld “minstens” aan toevoegen.
Hij is immers al duidelijk aan het nadenken over hoe hij het meer dan tweehonderd jaar oude Amerikaanse politieke systeem volledig op zijn kop kan zetten (of bedoel ik op zijn achterkant?) en er iets heel anders van kan maken – het in feite tot zijn persoonlijke eigendom kan maken. (Precies wat hij en zijn medewerkers onlangs hebben geprobeerd te doen met de verkiezingen in dit land, die de president nu wil ” nationaliseren “.)
En de Grondwet of wie of wat dan ook die hem probeert tegen te houden, kan de pot op! (Zoals hij ooit schreef op Truth Social: “OVERAL RECORDCIJFERS! MOET IK PROBEREN VOOR EEN VIERDE TERMIJN?”) En vergeet niet dat de Trump Organization al “Trump 2028”-petten verkoopt voor slechts $55.
Dus laten we zeggen dat het mogelijk vijf, zes, zeven of meer jaar zal duren waarin hij zich inzet om wind- en zonne-energieprojecten in dit land te stoppen ( of op zijn minst eindeloos te vertragen ), terwijl hij de Verenigde Staten (en natuurlijk de hele planeet) op een opvallende manier blijft voeden met fossiele brandstoffen.
Natuurlijk ben ik me er terdege van bewust dat dit allemaal misschien niet zal gebeuren. Ondanks het steeds onheilspellender wordende heden waarin we nu leven, is het misschien slechts mijn sombere fantasie over de toekomst. Zelfs Donald J. Trump zal het Amerikaanse systeem misschien niet letterlijk op zijn kop kunnen zetten. Maar gezien wat we tot nu toe hebben meegemaakt, moet je er ook niet op rekenen dat het niet zal gebeuren.
En natuurlijk hebben we het niet alleen over de man die het systeem op zijn kop wil zetten, maar ook over de man die er alles aan lijkt te doen om hetzelfde met de planeet Aarde te doen. Ooit zal Donald Trump misschien wel bekendstaan als de president van het einde der tijden, aangezien hij en zijn Republikeinse bondgenoten (en ik gebruik dat woord bewust) er opvallend veel op gebrand lijken om ervoor te zorgen dat deze planeet inderdaad een hel wordt voor onze kinderen en kleinkinderen. Het is op een bepaalde manier ronduit opmerkelijk dat maar liefst 49,7% van de Amerikanen stemde op een presidentskandidaat die er, misschien wel bovenal, op uit is om deze planeet tot de grond toe af te branden.
Het imperiale verval een nieuwe naam geven
Stel je eens voor dat in de wereld van Donald Trump (en ook die van Vladimir Poetin en Benjamin Netanyahu, want er gaat niets boven een goede oorlog om enorme hoeveelheden broeikasgassen in de atmosfeer te brengen) deze planeet zijn verjaardagstaart is en hij vastbesloten is om de kaarsjes aan te steken (meest recent natuurlijk met zijn oorlog in Iran ).
Immers, 2023, 2024 en 2025 waren samen al recordjaren als het gaat om de (over)verhitting van onze wereld. Het waren de drie warmste jaren ooit gemeten, en 2026 zal ongetwijfeld geen uitzondering zijn als het gaat om het opwarmen van de aarde tot het kookpunt. Kortom, om het wat somber te maken: of het nu gaat om bosbranden, overstromingen, droogte of hittegolven, wat ooit als extreem weer werd beschouwd , wordt jaar na jaar steeds minder extreem. In de Verenigde Staten waren er in 2025 maar liefst 23 – jawel, 23! – extreme klimaatgerelateerde rampen, die ons elk meer dan een miljard dollar kostten. Kortom, de extreme gevolgen van klimaatverandering worden langzaam de norm.
Met andere woorden, we leven al op een andere planeet – en die verandering zet zich alleen maar voort dankzij die oorlogen en wereldleiders zoals Donald Trump, die zo vastberaden vasthouden aan het gebruik van fossiele brandstoffen . En helaas, tegen de tijd dat ze klaar zijn, zal de resulterende apocalyps in slow motion er een zijn waarin kinderen zich niet eens meer kunnen voorstellen dat ze onder hun bureau kunnen duiken om zich te beschermen.
Kortom, president Donald J. Trump brengt ons steeds dichter bij een “point of no return ” als het gaat om kantelpunten in het klimaat. Zelfs in zijn eigen bewoordingen, door de nadruk die hij legt op fossiele brandstoffen en door alles wat met groene energie te maken heeft – ja, letterlijk in de brand te steken! – geeft hij de toekomst die we nog op deze planeet hebben over aan de Chinezen op een manier die het begrip ‘imperiaal verval’ een nieuwe betekenis zou moeten geven.
Want hoewel China nog steeds enorme hoeveelheden fossiele brandstoffen gebruikt, investeren de leiders van dat land ook enorme financiële middelen en inspanningen in de ontwikkeling van allerlei groene energiesystemen, die ze al over de hele wereld verkopen . Tegelijkertijd produceren en exporteren ze op grote schaal elektrische voertuigen , of EV’s. Sterker nog, vorig jaar hadden de Chinezen voor het eerst meer schone energie in hun land dan fossiele brandstofcapaciteit.
Als je op deze planeet nu een teken wilt zien van de opkomst en ondergang van imperialisme, hoef je alleen maar te kijken naar de tegengestelde manieren waarop China en de VS omgaan met schone energie. Uiteindelijk geven Donald Trump en zijn aanhangers er de voorkeur aan om boten op te blazen in de Caribische Zee en de oostelijke Stille Oceaan, de president van Venezuela militair af te zetten , plannen te smeden om (op welke manier dan ook) Groenland in te nemen , en… tja, moet ik echt doorgaan? Maar klimaatverandering? Daar verandert niets aan, alleen maar meer van hetzelfde.
Kortom, president Trump blijft opvallend vastbesloten om ons klimaat (en ons) te vernietigen met fossiele brandstoffen.
Nog maar een week geleden kondigde hij aan, zoals de New York Times berichtte , dat hij “de wetenschappelijke bevinding dat klimaatverandering de menselijke gezondheid en het milieu in gevaar brengt, zou wissen, waarmee hij een einde zou maken aan de wettelijke bevoegdheid van de federale overheid om de vervuiling te beheersen die de planeet gevaarlijk opwarmt… een belangrijke stap in het opheffen van limieten voor koolstofdioxide, methaan en vier andere broeikasgassen waarvan wetenschappers zeggen dat ze hittegolven, droogtes, bosbranden en ander extreem weer versterken.”
En reken hier maar op: de komende drie jaar is dit nog maar het begin van wat de president, die het idee dat klimaatverandering een bedreiging voor de volksgezondheid zou kunnen vormen, al te botweg ” oplichterij ” heeft genoemd, nog wel heel botweg zal noemen .
En reken ook op iets anders: het opblazen van boten zal niets blijken te zijn vergeleken met het in brand steken van deze planeet.
Ooit, in de vorige eeuw, was ‘rood’ in dit land een afkorting voor communist. In 2026 zou rood echter een afkorting moeten zijn voor vuur, voor het verbranden van deze planeet. Hoewel Donald Trump zeker geen communist is, heeft hij alle kans om de meest ‘rode’ president ooit te worden (en ik denk dan niet alleen aan die knalrode stropdassen en hoeden die hij draagt). Ooit zal zijn naam ongetwijfeld synoniem zijn met bosbranden, droogte en ondraaglijke hitte, terwijl ‘Trumping the planet’ zal betekenen dat de planeet tot het kookpunt wordt verhit.
Je moet hem ergens wel de credits geven. Donald Trump is er maar al te letterlijk op gebrand om zichzelf te ontpoppen tot de president van de hel, de president zonder terugkeer, en er tegelijkertijd voor te zorgen dat de rest van ons op een helse planeet zal leven.
