Connect with us

EU

Scholz, Costa, Sánchez: Le Pen brengt “onze democratie” in gevaar

Published

on

frankrijk

Een paar dagen voor de beslissende tweede ronde komen drie regeringsleiders van de EU tussenbeide bij de Franse presidentsverkiezingen. Scholz & Co. wisten wat ze deden. Omdat Le Pen de vermoeide consensus van de EU-socialisten wil verstoren. Maar ook Macron volgt haar op haar spoor. Nog een laatste blik op de verkiezingsprogramma’s.

De Luxemburgse minister van Buitenlandse Zaken Jean Asselborn (Lëtzebuerger Sozialistesch Aarbechterpartei, LSAP) waarschuwt voor onherstelbare schade aan het vredes- en waardenproject van de EU als Marine Le Pen wint. En ja, hij heeft misschien gelijk, zelfs toen hij zei dat Frankrijk in een soort van “politieke burgeroorlog”. In feite is dat precies waar Frankrijk voor ons ligt: ​​het bestrijdt nu de tegenstrijdige opvattingen thuis in plaats van ze te verdoezelen. Er is waarschijnlijk geen andere manier. De bewaarders van de goede toon op tv en in de pers kunnen echter nog steeds zien hoeveel pijn het hen doet om deze kandidaat te moeten spreken.

De socialistische regeringsleiders van Spanje en Portugal, samen met Olaf Scholz (SPD), hadden eerder in een gastartikel voor Le Monde beweerd dat Marine Le Pen openlijk solidair was met degenen die “onze vrijheid en democratie hebben aangevallen”. Het is goed dat de drie socialisten “onze” niet zijn vergeten. Want het gaat eigenlijk om hun zeer persoonlijke “vrijheid”, die erin bestaat een aanzienlijk deel van het electoraat en hun belangen buiten beschouwing te laten. Dat kun je ze in het dagelijkse politieke partijleven niet verwijten, want zo werkt politiek.

De gastpost van de drie regeringsleiders is niettemin een schandalig schandaal en veel erger dan de gemeenplaatsen van de Luxemburgse buitenlandse functionaris, die zich graag presenteert als de onofficiële woordvoerder van de 27. Vooral buitenlands beleid vereist eigenlijk diplomatie. Normaal gesproken gaat het erom de internationale betrekkingen niet onnodig te belasten, open te blijven en te praten. Maar ook de drie staatshoofden negeerden dit advies toen ze vlak voor de Franse tweede ronde hard werkten voor hun maatje Emmanuel.

Op deze manier creëren ambtenaren die eigenlijk verplicht zijn jegens alle burgers van hun land een stemming voor een zeer specifieke verkiezingsuitslag in een buurland. Ze laten openlijk zien dat ze vrijheid en democratie als hun privébezit beschouwen, dat niet gestoord mag worden door andere opvattingen. Kan EU-Europa nog lager zinken? Men kan alleen maar hopen dat de Fransen zich in hun spreekwoordelijke trots niet door dergelijke vermaningen laten meeslepen.

Wat scheidt de kandidaten en wat verenigt hen?

Je kon de verkiezingen in Frankrijk echt met een heel nuchtere blik volgen. Een overzicht van de programma’s die beschikbaar zijn voor verkiezing door de twee kandidaten zou kunnen helpen. Ze laten zien dat de Fransen weliswaar kunnen kiezen tussen twee heel verschillende politici, met verschillende politieke stijlen en inhoud, maar ook veel gemeen hebben. Voor de co-Europeanen zou natuurlijk één ding veranderen: ze zouden niet langer alleen aan de vergadertafel zitten met hun leeftijdsgenoten, maar zouden met andere mensen van gedachten kunnen wisselen over dezelfde realiteit.

Waar Le Pen verschijnt met een manifest en 17 thematische dossiers variërend van “digitalisering” tot “overzeese gebieden”, bevat de website van de Macron-campagne niet alleen het huidige programma, maar ook een samenvatting van de president in 40 hoofdstukken. Het verkiezingsprogramma van Macron is onderverdeeld in drie “pacten”, waarvan de eerste op bloemrijke wijze familiekwesties behandelt (“Pact tussen de generaties” met de subthema’s kinderen, gezondheid, oude mensen, goed leven in Frankrijk), vóór de twee volgende pacten gaan over de economie en gaan over de waarden van de Republiek.

Het verkiezingsmanifest van Marine Le Pen is ook verdeeld in drie grote hoofdstukken: ten eerste gaat het over de bescherming die Frankrijk en de Fransen verschuldigd zijn, vervolgens over economische en andere toekomstige kansen, en ten slotte over het ‘doorgeven’ van de Franse cultuur via familie, school, Franse cultuur en beschaving.

Zelfs uit deze indeling van de programma’s kunnen conclusies worden getrokken. In wezen lopen de belangrijkste divisies echter verrassend parallel. De Franse staat, de economie en het gezin, samen met een bredere cultuur, staan ​​dubbel centraal. Marine Le Pen heeft echter een strijdlustige toon die zo afwezig is in het Macron-programma. Ze wil dus harder optreden tegen de fraude en de “diefstal” die Frankrijk en de Fransen begaan door middel van fraude. Bovendien moet de uitmuntendheid van de scholen worden hersteld en Frankrijk in het algemeen in zijn vroegere grootsheid worden hersteld.

Super EU versus Alliantie van Naties

Als je goed kijkt, zijn er natuurlijk nog meer verschillen, maar ook overeenkomsten. Macron staat erom bekend zichzelf als een aanhanger van de EU te zien en verkoopt zichzelf, maar het moet uiteindelijk ook om Franse belangen gaan. Le Pen wil een “Europese Alliantie van Naties” oprichten die geleidelijk de Europese Unie zal vervangen. Dit moet hand in hand gaan met een massale ondervraging van de confederatie van staten.

 

Ook mag worden aangenomen dat Le Pen aanzienlijke inspanningen zou leveren om de grensbescherming te versterken. Dit mag geen afbreuk doen aan de vrijheid van reizen voor EU-burgers. Uitwijzingen voor illegale immigranten, buitenlandse delinquenten en criminelen zouden onder haar regel moeten worden. Ook de arbeidsmigranten zullen naar verwachting afnemen bij langere periodes van werkloosheid.

Aan het begin van het jaar deed Macron een voorstel voor een Schengenhervorming en gaf daarmee een voorbeeld in zijn voorverkiezingscampagne, die toen al levendig was. Het is echter nog steeds onduidelijk wat deze hervorming zou moeten opleveren, afgezien van een nieuw op te richten “Schengenraad”. Macron sprak zich uit voor de bescherming van de buitengrenzen, wat om te beginnen een redelijke verklaring is. Daarnaast wil hij graag een snelle reactiemacht, die al bestaat in de vorm van “Rapid Border Intervention Teams” (RABIT), maar nog weinig bekend is. Macron had het bevel misschien op zijn eigen borst willen vastpinnen. Hij zou bij hem passen: de jonge, dynamische brandweerman met historische ambities voor de titel “Vader van een nieuwe Super-EU”.

Daarnaast wil de zittende president de asielprocedures van de EU herzien, wat in eerste instantie de geheime eis van een principe is. Want dat “gemeenschappelijke” EU-asielsysteem (CEAS) bestaat alleen als een EU-autoriteit het claimt . Het idee blijft echter de discussie achtervolgen. Het EU-migratiepact is een verdere uiting van dit streven naar meer eenheid in de EU bij de aanpak van het actuele onderwerp illegale migratie. Het blijft twijfelachtig of dit alles uiteindelijk zal leiden tot een beleid dat de burgers willen. De zaken worden zeker ingewikkeld omdat links en rechts ook in Brussel strijden om antwoorden, alleen dat ze minder worden gecontroleerd door de publieke opinie en de burgers dan in de natiestaten. En deze ontkoppeling is altijd gevaarlijk.

Le Pen wil alleen asiel toestaan ​​voor mensen die echt vervolgd worden

Le Pen wil de Franse asielwet afstoffen, het karakter van een onofficiële immigratiewet wegnemen en zich richten op de bescherming van degenen die echt vervolgd worden. Bij de omgang met de Oekraïense vluchtelingen roept ze op tot toelating op grond van de Geneefse Conventie, daarbij bijgestaan ​​door de UNHCR. Maanden voor de verkiezingen publiceerde Le Pen echter een wettekst die de regering in staat moet stellen het migratiebeleid beter te controleren in overeenstemming met de democratische wil van het volk. Daartoe wil Le Pen het verblijfsrecht van buitenlanders ondergeschikt maken aan de belangen van Frankrijk. Om dit te bereiken is een grondwetswijziging nodig (daarover later meer). De toekenning van het Franse staatsburgerschap moet door deze wijzigingen ook worden gewijzigd en de intrekking ervan moet mogelijk worden gemaakt.

Als het gaat om het omgaan met de radicale islam in Frankrijk, heeft Macron ongetwijfeld iets gedaan. Hij plaatste de financiering van de moskeeverenigingen onder staatscontrole en kondigde aan dat imamopleidingen in Frankrijk verplicht zouden worden gesteld. De erkenning door de imams van het ‘Hoofdhandvest voor de islam in Frankrijk’ door de staat blijft echter voor problemen zorgen. Veel moslims zullen waarschijnlijk op Macron stemmen als het minste kwaad.

Le Pen is nog steeds resoluut op dit gebied: de Franse staat moet “elke vorm van communitarisme” voorkomen, d.w.z. de afsplitsing van parallelle religieuze samenlevingen, evenals andere vormen van expressie van extremistische, met name islamistische, ideologieën. Als concreet teken zou de moslimhoofddoek in de openbare ruimte moeten worden verboden. Macron daarentegen lijkt een partijpolitieke grens te hebben bereikt als het gaat om het intensiveren van zijn beleid ten aanzien van de radicale islam.

Bij Macron is het minimum pensioen hoger, bij Le Pen komt het eerder

Het economische programma van Macron leest niet bepaald spaarzaam. Vrijdag nog beloofde hij investeringen in de gezondheidszorg om ziekenhuizen te versterken en de ‘medische woestijnen’ van het land weg te werken. Ook Le Pen wil hier investeren. Macron had in maart al aangekondigd dat de pandemie hem “kwetsbaarheden en afhankelijkheden” had laten zien. Hieruit concludeerde de president dat overheidsinvesteringen, misschien zelfs nationalisatie, noodzakelijk waren om de onafhankelijkheid van het land veilig te stellen – vreemd genoeg, vooral in de energiesector, die inmiddels actueler is geworden als gevolg van de oorlog in Oekraïne.

 

Volgens zijn verkiezingsprogramma wil Macron alleen al 30 miljard investeren in bepaalde industriële sectoren, die hij als “toekomstige gebieden” ziet. Maar hoe kan hij dat weten? Deze vraag zou ook gesteld kunnen worden aan de internationale e-carlobby, die het nooit nodig vond om haar project eerst aan de marktwerking te presenteren. Macron zal het binnenkort hebben over mini-lanceervoertuigen, nieuwe biomedicijnen of digitale bedrijven. Met andere woorden, alles wat momenteel in de mode is en winstgevend lijkt. Macron zet dus het staatsinvesteringssysteem in Frankrijk voort en breidt het uit. Natuurlijk stelt Le Pen ook een ‘soeverein’ staatsfonds voor dat moet investeren in strategische gebieden.

Zelfs Le Pen belooft de Fransen niets uit het niets. Je minimumpensioen is zelfs 100 euro lager dan dat van Macron en zou 1000 euro zijn. Le Pen heeft echter categorisch geweigerd de pensioenleeftijd te verhogen naar 65 jaar. Waar Macron ‘groene’, puur Franse toeleveringsketens wil creëren, wil Le Pen Franse bedrijven bevoordelen bij openbare aanbestedingen. Men kan zich lang afvragen welk van de twee beleidsmaatregelen uiteindelijk meer nationalistisch is. Een vleugje protectionisme wordt in Frankrijk over het algemeen als goede manieren beschouwd.

Het programma van Le Pen is zelfs een beetje groen: ze wil het gebruik van pesticiden en herbiciden afstemmen op het behoud van de biodiversiteit. Het enige waar ze niet veel aan heeft, zijn de windturbines die Macron wil promoten. Ook hier gaat het de regeringskandidaat blijkbaar om te investeren in een zogenaamd veelbelovend bedrijventerrein.

President voor Soevereiniteit en Dagelijkse Zaken

Ten slotte ziet Le Pen besparingspotentieel in de “nationale prioriteit” die ze van plan is, die volgens het Le Pen-manifest al in veel landen bestaat: ze wil in de toekomst 16 miljard euro per jaar besparen door sociale uitkeringen vooral op Franse burgers te richten en sociale huisvesting bij voorkeur boven de Fransen. Hiervoor is echter een grondwetswijziging nodig. Le Pen wil dit initiëren met een referendum, dat – net als bij het Brexit-referendum – ook een zekere druk moet opbouwen om het project te helpen een politieke overwinning in het parlement te behalen. In de geschiedenis van de Vijfde Republiek zijn tot nu toe 19 grondwetswijzigingen doorgevoerd. Dus waarom zou de twintigste een dictatuur of een “constitutionele staatsgreep” beginnen zoals Le Monde met enige moeite vermoedt? Bovendien zou de centrumlinkse krant de rekensom hebben gemaakt en in deze kwestie slechts een besparing van zes miljard hebben opgeleverd. Maar het gaat Le Pen niet zozeer om dit aantal als wel om het principe.

Overigens hoef je niet ver te zoeken om het land te vinden dat onderscheid maakt tussen zijn eigen en andere burgers. EU-buitenlanders in Duitsland hebben bijvoorbeeld de eerste vijf jaar niet hetzelfde recht op sociale uitkeringen als anderen. De Bondsdag en de Bundesrat beslisten hier pas in 2016 over. Voor minister van Arbeid Nahles was het destijds duidelijk dat het thuisland ook de “onderhoudsuitkeringen” kon betalen.

Sommigen vergelijken de verkiezingen van 2002, toen Jean-Marie Le Pen de tweede ronde bereikte, met dit jaar. In die tijd waren er landelijke demonstraties. Tegenwoordig is het alternatief Macron ~ Le Pen bijna vanzelfsprekend geworden en roept het geen demonstranten meer op achter het fornuis. Le Pen staat bekend om haar exotische Bengaalse katten en zou – zoals ze het zelf zegt – de “president van staatssoevereiniteit en alledaagse zaken” zijn. Wat vreemd klinkt in het Duits, maar toch logisch is, rijmt in het Frans en is daarom makkelijker te zeggen: “présidente du régalien et du quotidien”. De soevereine rechten hebben het voordeel dat ze ook zorgplichten voor de burgers omvatten. Hierdoor kan Le Pen de sociale componenten van hun programma gemakkelijk integreren.

Macron riep zijn potentiële kiezers toe: “Gezien de onzekerheid [geassocieerd met zijn concurrent, red. Red.], je hebt een aardig idee van hoe ik me gedraag.” De Fransen wisten dit idee inderdaad te winnen – en toch waren ze er niet altijd tevreden mee, bijvoorbeeld toen Macron aankondigde dat ze serieus en massaal zouden gaan irriteren degenen onder hen die niet waren ingeënt (“emmerder”) om haar aan te sporen het vaccin te halen. Het staatshoofd is momenteel in een bestedingspatroon en heeft zowel plattelands- als stadsbewoners meer geld beloofd. Hij wil ook de windenergie uitbreiden in het belang van de Groenen en Rood. Ondertussen portretteert hij zijn concurrent als een old-school fascist die de Fransen hun grondrechten (zoals vrijheid van meningsuiting) wil ontnemen.

Als hij wordt herkozen, zal Macron blijven regeren zoals voorheen, zei Marine Le Pen onlangs in een video van de verkiezingscampagne: met brutaliteit jegens de zwakken, de gele hesjes en arme gepensioneerden, met arrogantie jegens de eisen van de burgers en met zaken zoals die over de nep-politieagent Alexandre Benalla, die demonstranten in elkaar sloeg, terwijl hij in feite stafchef was van het Élysée-paleis. Onlangs is daar de affaire over adviesbureaus als McKinsey bijgekomen, die nog lang niet volledig is besproken. Voor Le Pen is de keuze echter eenvoudig: “Macron of Frankrijk.”

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

EU

EU Een nieuwe westerse religie krijgt vorm

Published

on

eu

EU Leiders in het Westen zijn de afgelopen 12 maanden erg druk geweest met het opzetten van internationale instellingen, regelgeving en technologieën die de bevoegdheden die ze tijdens de lockdown hebben gekregen legitimeren, formaliseren en verankeren. 

EU Ze hebben hun centrale banken die protocollen ontwikkelen voor het implementeren van nieuwe digitale valuta die het toezicht op de financiële transacties van hun bevolking vereenvoudigen; op vaccins gebaseerde identificatiesystemen (zoals het digitale Covid-certificaat van de EU , de gezondheidscode van Hong Kong en de digitale passagiersverklaring van Australië ) die het volgen van personen binnen en tussen landen gemakkelijker maken; en CO2-budgetten en sociale kredietsystemen die kunnen worden gebruikt om te beoordelen wie het waard is om te reizen en een redelijke levensstandaard, en wie niet.

Westerse politici gingen tijdens de covid-periode op de vuist met het opschorten van normale vrijheden en het beheersen van het dagelijkse leven van mensen. Hun autoritarisme was zo extreem dat, achteraf bezien, de legitimiteit ervan in westerse ogen moest worden gecementeerd via een permanente reeks internationaal gecoördineerde command-and-control-structuren.

 Deze zouden een bolwerk vormen tegen uitdagingen in en buiten de rechtbank, de achterkant van politici uit het covid-tijdperk beschermen en ook hun carrière bevorderen: hun herverkiezingsvooruitzichten zullen verbeteren omdat kiezers eerder geneigd zijn het ideologische verkooppraatje te blijven slikken als het wordt gezien als ondersteund door een wereldwijde consensus.

De nieuwe mondiale instellingen, hopen politici, zullen ervoor zorgen dat de kudde diep gehoorzaam blijft aan hun leiders, in beslag wordt genomen door zelfhaat en op hun hoede blijft voor elke medemens met wie ze verzet zouden hebben georganiseerd.

Deze nieuwe westerse orde die door onze leiders wordt opgericht, is verwant aan een religieuze orde die de neo-feodale ideologie behoudt die tijdens covid tot stand kwam, terwijl de massa’s verdeeld en in een staat van zelfhaat worden gehouden. 

De drie-eenheid van inputs

Om een ​​nieuwe religie op te richten, heb je eerst een aansprekend ideologisch verhaal nodig. Dan heb je een priesterschap nodig. Ten derde heb je een geschikt hoofdkwartier nodig voor het pausdom. De eerste twee waren gemakkelijk, maar de derde blijkt een knelpunt te zijn.

Laten we eens kijken waar we staan ​​met elk van deze drie.

In de middeleeuwen was de heersende ideologie dat iedereen zondig was en dat de duivel in ons allemaal op de loer lag, een verhaal dat leidde tot constante zelfhaat en een verdeelde boerenstand. Verenigd hadden ze stand kunnen houden, maar verdeeld waren ze een gemakkelijke prooi voor de rijken. De elites van de 21e eeuw zijn op zoek naar een modern equivalent van de zondeverhalen uit de Middeleeuwen.

Het blijkt dat ze een bijna beschamend groot aantal zondeverhalen hebben om uit te kiezen, aangezien legioenen fanatici geschikte oorzaken aandragen. Mogelijke op zonde gebaseerde ideologieën omvatten wakkerheid, waarin iedereen het gevaar loopt door iedereen te worden getriggerd; eeuwige noodsituaties in het klimaat, waarin ieders activiteiten een gevaar vormen voor iedereen; en eeuwige gezondheidscrises, waarin iedereen een potentiële microbiële verspreider is voor iedereen.

De elites kunnen hun favoriete nieuwe ideologie kiezen, hoewel ze er wel een moeten kiezen. Menigten zijn gemakkelijk te leiden, maar ze zijn ook wispelturig en kunnen gemakkelijk hun lijnen vergeten. De religie die de elites kiezen om hun bevolking mee te binden, moet goed ingebed zijn om nuttig te zijn. 

Op het gebied van het priesterschap is er geen gebrek aan groepen om tot priester te reconstrueren. De beste kandidaten om de vacatures in het priesterschap in te vullen, zijn de bullshitters die al in de meeste moderne organisaties zijn ingebed: degenen die worden geassocieerd met woorden als ‘duurzaam’, ‘ethisch’, ‘veilige ruimte’, ‘diversiteit’, ‘gezondheidsbewust’, ‘inclusief’, en andere anodyne, deugd-signalerende gemeenplaatsen die een marketeer identificeren die een pestkop is geworden. 

Ze verkopen al het idee dat huidige werknemers een bedreiging voor anderen zijn en regelmatige interventies nodig hebben, zoals onbewuste vooringenomenheidstraining en andere vormen van zelfkastijding. De laag bullshitters die in bijna elke grote westerse organisatie wordt aangetroffen, staat te trappelen om de handhavers te worden van welke ideologie dan ook die hun banen zal versterken.

Dus de ideologie en het priesterschap zijn in principe op elkaar afgestemd. De bottleneck in de opbouw van een nieuwe westerse religieuze orde is het pausdom. Wat nodig is, is niet een kopie van het moderne pausdom in Rome dat relatief weinig echte macht heeft over de vele rooms-katholieken in de wereld van vandaag, maar een kopie van het pausdom dat een echte macht was om rekening mee te houden in de Middeleeuwen in Europa: een ideologische krachtpatser met enorme belastinginkomsten die de markten voor onderwijs, gezondheidszorg en spirituele diensten domineerden. 

Het leidde en stuurde priesters, hield toezicht op de leercentra, organiseerde lezen en schrijven, hield een groot systeem van hospices in stand, organiseerde verschillende oorlogen (inclusief de kruistochten), enzovoort. Het deed veel dingen die we nu als slecht zouden beschouwen, maar ook dingen die de meesten als goed zouden beschouwen, zoals het verzorgen van zieken en het levend houden van de kennis van eerdere beschavingen in kloosters en bibliotheken. Dat is het soort machtig pausdom dat nodig is om een ​​nieuwe westerse religie te verstevigen.

Waar de Heilige Stoel?

Lokale priesters hebben een pausdom nodig om redenen van coördinatie en cohesie, om te voorkomen dat ze van het ideologische voorbehoud aflopen. Stel je voor dat een plaatselijke priester zijn plaats vergeet en serieus begint te worden over ethiek of duurzaamheid (of de echte betekenis van een ander recent gekaapt en ontdaan woord) en begint te twijfelen aan bijvoorbeeld de belastingontduiking en het frequente reizen van degenen aan de top. Dat kan een mens niet hebben!

En aangezien er van tijd tot tijd nieuwe informatie opduikt, kan men er niet van uitgaan dat deze automatisch gunstig in de ideologie zal worden verwerkt, tenzij er een pausdom is om deze te interpreteren en richtlijnen te geven. Waar dergelijke begeleiding niet beschikbaar of voldoende duidelijk is, zouden mensen naar een gebied van ‘gemakkelijke priesters’ kunnen trekken, wat de hele religie zou ondermijnen. Dat kan men ook niet hebben!

Waar kunnen de elites dan een religieus hoofdkwartier vestigen van waaruit ze echt gezag kunnen uitoefenen als middel om de plaatselijke priesters in het gareel te houden? 

Hun gedachten gingen tot dusver uit naar de Wereldgezondheidsorganisatie , in de hoop dat deze keuze drie vliegen in één klap zou slaan. Het zou het misbruik van noodgezondheidsbevoegdheden tijdens lockdowns normaliseren en afkeuren; het zou automatisch een bepaald verhaal kiezen als de nieuwe ideologie; en het zou een nieuwe, op gezondheid gebaseerde internationale bureaucratie versterken die macht zou kunnen krijgen over lokale gezondheidsbureaucraten en over iedereen die onder de vlag van ‘gezondheid’ reist. 

Alles wat ‘duurzaam’, ‘ethisch’ of ‘veilig’ is, zou onder de algemene noemer ‘gezondheid’ kunnen worden geplaatst. Het pausdom zou kunnen worden gestapeld met een paar vertrouwde handen (Anthony Fauci en dergelijke) die toezicht zouden houden op de benoeming van ideologische details die door de politieke elites worden vereist, zoals passende vrijstellingen voor zichzelf en hun vrienden. 

Ze zouden ook de verantwoordelijkheid nemen voor het organiseren van inquisities om ideologische tegenstanders te neutraliseren en te elimineren. Het script voor hoe de WHO een nieuw soort middeleeuwse rooms-katholieke kerk zou worden, schrijft zichzelf bijna.

De recente poging om de nationale soevereiniteit via de WHO te ondermijnen, is het belangrijkste bewijs van coördinatie langs deze lijnen tussen de elites. Deze poging kan en moet uit elkaar worden gehaald om erachter te komen wie de poging financierde, wie de voorgestelde wetgeving schreef, welke nationale regeringen het steunden, wie binnen die regeringen het steunden, enzovoort. Dit is de eerste concrete manifestatie van de opkomst van een globalistische elite, die onderzoekers een reële kans biedt om te zien wie ‘ze’ zijn en hoe ‘ze’ zich organiseren en coördineren.

Onze Verlossers

Toch heeft de WHO een fatale fout als het gaat om het hoofdkwartier van een nieuw westers pausdom: het bestrijkt de hele wereld en wordt dus medegefinancierd door veel regeringen, waarvan sommige geen interesse hebben in wakkerheid en andere westerse ideologieën die verdeeldheid zaaien. Westerse bevolkingsgroepen. Deze regeringen vertegenwoordigen bevolkingsgroepen die genoeg ervaring hebben met kolonialisme om de ‘vernieuwing’ waar het Westen naar toe gaat, te erkennen en af ​​te wijzen. 

Dit is de belangrijkste reden waarom het voorstel aan de WHO om zich de ideologische leiding en controle over het gezondheidsbeleid over de hele wereld toe te eigenen, op zijn kop werd gezet: het werd door Afrikaanse landen in de maling genomen. Hoewel het Westen het later opnieuw kan proberen, betekent de structuur van de WHO dat elke succesvolle beslissing ook later kan worden teruggedraaid, wat geen recept is voor een goed functionerend pausdom.

De westerse elites hebben dus alternatieve kandidaten voor de Stoel nodig, voor het geval de WHO niet tot actie kan worden gedwongen. Ze hoeven de priesterschappen in Afrika of in een groot deel van Azië niet te controleren: het is hun eigen bevolking die in het gareel moet worden gehouden, in plaats van de hele wereld. In die zin was het WHO-gambiet een beetje overdreven, waarbij de behoefte aan controle over het hele Westen werd gecombineerd met een terugkeer naar het kolonialisme. 

Wat beter zou passen als een nieuw ideologisch hoofdkwartier, althans in eerste instantie, is een organisatie die voornamelijk de westerse kernbevolking bereikt en al een commando- en controlestructuur heeft. Bij voorkeur zou het iets zijn dat al verplicht is voor westerse politici die, net als kardinalen, de toekomstige pausen zouden kunnen kiezen.

De komende opstanding?

Iets als de NAVO zou heel mooi passen. 

De NAVO heeft de afgelopen 30 jaar grotendeels met haar duimen gedraaid en was wanhopig op zoek naar een nieuwe missie. De crisis in Oekraïne heeft het een tijdelijk nieuw leven ingeblazen en heeft ertoe geleid dat voorheen onafhankelijke Europese landen (zoals die vervelende eerdere uitschieters in Scandinavië, Zweden en Finland) als aspirant nieuwe leden binnenkwamen. De geografische dekking is nu bijna perfect afgestemd op die van het gewenste nieuwe pausdom. 

Het enige dat nodig is, is om te gaan van een organisatie die erop uit is ‘ons te beschermen tegen oorlog’ naar een organisatie die erop is gericht ‘ons overal voor te beschermen’. 

Een kleine stap voor de NAVO, een grote sprong voor de westerse politieke elites.

De NAVO, of een organisatie die qua reikwijdte en leiderschap erg op de NAVO lijkt, zou spoedig de mantel van een nieuw ideologisch pausdom kunnen dragen en enige directe controle kunnen krijgen over de vele kleine priesterschappen in westerse landen, waaronder op zijn minst de bullshit-industrieën en de kleinere gezondheidsbureaucratieën. 

Dit nieuwe internationale ideologische systeem zou een ongemakkelijke alliantie vormen met de toppolitici in westerse landen, die aanvankelijk door hen werd opgericht, maar in de loop van de tijd onvermijdelijk meer rivaliserend met hen zou worden. Net als in de Middeleeuwen zouden kerk en heersers ideologisch bondgenoten zijn met een gemeenschappelijke reeks slachtoffers (de overgrote meerderheid van de mensen), maar rivalen als het ging om middelen en de ultieme loyaliteit van die slachtoffers.

Wat mogen we van zo’n systeem verwachten? Een overkoepelende gezondheidsstructuur die een stroom van verdeeldheid zaaiend en ontwrichtend bijgeloof zou afkondigen, zou in de eerste plaats de productiviteit van lokale zorgverleners aanzienlijk verminderen. We hebben al een vermindering van de levensverwachting gezien in landen die lockdowns oplegden, en een vergelijkbare verslechtering van de volksgezondheid mag worden verwacht in het kielzog van toekomstig bijgeloof dat wordt aangewend voor de gezondheid. 

Op dezelfde manier zou achteruitgang worden verwacht op het gebied van de geestelijke gezondheid en de economische productiviteit van particuliere bedrijven, aangezien het toezicht op en het gekleineerd worden door een nieuw priesterschap een grote belemmering is voor de productiviteit en het concurrentievermogen. 

Achteruitgang in de gezondheid en efficiëntie van de bevolking zal niet veel uitmaken voor de politici die de ideologische invloed van een nieuw pausdom nodig hebben om hun posities te verstevigen, maar op de langere termijn zal het er toe doen voor de kracht van hun landen. Terwijl de elites profiteren van zo’n nieuw pausdom, is de prijs een verzwakking van zowel de bevolking als het land.

genaden redden

Welke krachten zijn in staat deze destructieve nieuwe ideologie te doorbreken? De twee belangrijkste kandidaten zijn concurrentie en nationalisme.

De wereld evolueert langzaam naar militaire en economische machtsblokken, met een blok bestaande uit China en Rusland en een ander blok uit het Westen. Zelfs binnen het Westblok zullen die landen en regio’s die erin slagen het nieuwe pausdom te weigeren, gedijen in vergelijking met de anderen, en de dynamische, energieke, vrijheidzoekende elementen van de bevolking aantrekken. De jaloezie die hierdoor ontstaat, zal een echte uitdaging zijn voor de nieuwe ideologieën.

Wat kan de nieuwe verlichtingsbeweging aan dit scenario doen? In veel westerse landen, waaronder de grote EU-landen, is het antwoord “op korte termijn niet veel”. De belangen die ijveren voor de consolidering van de noodbevoegdheden zijn enorm, met inbegrip van de reguliere media en de belangrijkste politieke partijen. 

Maar in andere Europese landen, zoals Zwitserland, is het antwoord “dit scenario zal waarschijnlijk helemaal worden vermeden”. Dit komt omdat dergelijke landen de realiteit van de huidige situatie al hebben begrepen en bewust buiten de westerse superstructuren blijven, waaronder zowel de NAVO als de EU. 

Het belangrijkste slagveld op korte termijn zal waarschijnlijk de VS zijn. De federalistische structuren van de Amerikanen zullen de komst van een nieuw seculier pausdom weerstaan. Maar als de NAVO gebruikt gaat worden als zetel van nieuwe pausen, zal het Amerikaanse veiligheidsinstituut sterk in de verleiding komen om zich aan te sluiten bij de andere machtige Amerikaanse belangen – Big Tech, Big Pharma, de globalisten en de wakkere beweging – die hard aandringen op ideologische zege.

De ogen van de dapperen en de vrijen in het Westen zijn op de VS gericht.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

EU

Het Melilla-hek: zuidelijke flank en dood zonder rechten

Published

on

Melilla

Nog steeds geschokt door het bloedbad van Nador, naast de grens tussen Spanje en de Europese Unie in Melilla, is het complex om een ​​analyse te maken waarbij de pijn die door deze sterfgevallen wordt veroorzaakt, wordt genegeerd. Terwijl ik deze regels schrijf, is er nog steeds geen officieel dodental, maar ze liggen dichter bij de 50 die zijn aangekondigd door organisaties ter verdediging van de mensenrechten dan bij de 23 die door de Marokkaanse regering zijn erkend.

Wat de Spaanse regering nu het meest zorgen zou moeten baren, zou zijn te eisen dat Marokko de slachtoffers niet begraaft zonder een proces van identificatie en opheldering van de oorzaken van deze sterfgevallen. Lijken mogen niet ondergronds worden verborgen zonder te voldoen aan de minimumnormen voor legaliteit met respect voor de rechten die elk slachtoffer zou moeten hebben. In dit verband moeten we de verdragen aanhalen die zijn ondertekend ter bescherming van slachtoffers van schendingen van het internationaal strafrecht .

Het is duidelijk dat we deze strafrechtelijke kwalificatie nog steeds niet procedureel kunnen bepalen, maar de beschikbare gegevens wijzen in deze richting. En natuurlijk, als de begrafenis van de slachtoffers wordt uitgevoerd zonder de minste forensische procedure, dan moeten we concluderen dat het in strijd is met deze internationale normen.

Dit zou kunnen leiden tot de activering van de bevoegdheid van het Internationaal Strafhof om een ​​mogelijke verantwoordelijkheid voor het nalaten van Spanje dat het Verdrag van Rome heeft ondertekend, op te helderen. Marokko heeft echter alleen de status van waarnemer in genoemd verdrag , hoewel artikel 23 van de Marokkaanse grondwet van 2011 bepaalt dat genocide en andere misdaden tegen de menselijkheid en mensenrechtenschendingen strafbaar zijn.

In ieder geval moet de Spaanse regering een evenwicht vinden, en dat is de grote paradox, tussen een naadloze verdediging van de mensenrechten en de echte politiek van een zeer complexe diplomatieke relatie met het Koninkrijk Marokko, dat het met bloedige en betreurenswaardig deze nieuwe aanval op onze grenzen.

Wat er is gebeurd?

Er zijn veel onbeantwoorde vragen. De eerste vraag is om te bevestigen dat Marokko zich niet echt bewust was van deze benadering van de grens van talloze mensen die oprukten met het duidelijke doel om het hek aan te vallen. Had Marokko niet de capaciteit om ze te onderscheppen voordat het het kritieke punt van de grens bereikte? Het lijkt moeilijk te geloven.

Het is duidelijk dat als Marokko had ingegrepen voordat ze het grensgebied hadden bereikt, waarschijnlijk niemand van die interventie had gehoord en dat de gevolgen niet zo dramatisch zouden zijn geweest. Wilde Marokko dan weer meer publieke repercussies – die inmiddels uit de hand lopen – door zo’n grote groep migranten de grens te laten naderen? Wilde hij onze grenzen weer onder druk zetten met hybride destabilisatiesystemen? En de grote vraag, als het vorige antwoord bevestigend is, wat zou Marokko nu kunnen nastreven met deze nieuwe migratiedruk?

Je zou kunnen zeggen dat hun politiediensten hebben opgetreden om de aanval op het hek te voorkomen, maar ik sta erop: waarom lieten ze hen toe het kritieke punt te naderen en hen vervolgens af te slachten?

Deze bewegingen worden in de meeste gevallen georganiseerd door maffia’s die handel drijven in de wanhopige wensen van mensen in rampzalige economische, politieke en sociale omstandigheden. Deze zijn het resultaat van een kolonialisme dat in de 20e eeuw zijn hulpbronnen heeft uitgebuit en een hele reeks mislukte politieke regimes heeft opgebouwd.

Het is echter, en juist om deze reden, moeilijk te geloven dat, aangezien deze groepen zijn grondgebied binnenkwamen, Marokko zich niet bewust was van hun bewegingen in zijn eigen land totdat ze Nador bereikten, waar ze zelfs in menigten door de straten liepen. Natuurlijk was wachten tot ze het hek bereikten een riskante beslissing die leidde tot de opsluiting van deze mensen en een repressie ontketende die even gewelddadig was als de onbegrijpelijke dood van deze weerloze mensen gewelddadig was.

Gelijktijdig met de NAVO-top

Toevalligheden gebeuren, maar het is te toevallig dat dit slechts vier dagen voor de start van de NAVO-top in Madrid gebeurde. Om deze reden is het ook noodzakelijk om deze afgeleide in overweging te nemen vanwege het tijdelijke samenvallen van de feiten.

De bijeenkomst in Madrid wordt deze week gehouden met als meest urgente uitdaging de oorlog van Poetin in Oekraïne. Zonder natuurlijk de uitdaging te vergeten die de Indo-Pacific-regio en de rol van China de komende jaren zullen vormen. Het belangrijkste is bovendien dat de NAVO haar rol als organisatie voor de collectieve verdediging van haar leden in de Euro-Atlantische ruimte gaat opgeven om een ​​mondiale veiligheidsorganisatie te worden .

Hier blijkt de interesse van Spanje en andere mediterrane landen om ook een Bondgenootschappelijk veiligheidsbeleid te voeren op de zogenaamde “zuidelijke flank”, gezien het gevaar dat ontstaat door de hybride dynamiek van destabilisatie die uit de Maghreb en de Sahel komt. Het is op dit punt dat het tijdelijke samenvallen van deze buitensporige actie van de Marokkaanse veiligheidstroepen verrassend is. Vermoedelijk zijn de verklaringen van de Spaanse president, Pedro Sánchez , die de actie als effectief beschreef, gedaan zonder de omvang van de catastrofe in detail te kennen.

In ieder geval staat de agenda van de bijeenkomst in Madrid nu heel dicht bij enkele gebeurtenissen die de discussie verdienen over een veiligheidsbeleid dat de maffia demobiliseert die met mensenlevens spelen en die landen die door actie of nalatigheid gebruik hebben gemaakt van de wanhoop van migranten als instrument van zijn beleid ter verdediging van zijn eigen geostrategische belangen.

Als de actie van Marokko een andere bedoeling had, zal het in plaats daarvan een nieuw argument vormen voor het zogenaamde Strategische Concept van Madrid , dat de verdediging van “de soevereiniteit en territoriale integriteit” van alle leden van het Bondgenootschap omvat. Dit zal uiteindelijk eindigen met de uitsluiting van Melilla en Ceuta van het actieterrein van de NAVO, wat nu zal blijven binnen wat Jens Stoltenberg, secretaris-generaal van het Bondgenootschap, de verbintenis noemt om “elke centimeter” van het grondgebied van de lidstaten te verdedigen. Dit versterkt exponentieel de zuidelijke flank, waarin Spanje de eerste belanghebbende partij is, aangezien historisch gezien de grootste externe bedreigingen voor zijn veiligheid uit de Noord-Afrikaanse regio komen.

Maar we kunnen niet zomaar vergeten wat er is gebeurd. Het is onmiddellijk noodzakelijk om een ​​internationaal onderzoek te eisen naar deze aanvallen op de mensenrechten waarin, als Spanje geen directe verantwoordelijkheid heeft, het op zijn minst een verantwoordelijkheid heeft als burgerwacht door een gemeenschappelijke controle van de grens met Marokko in te stellen.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

coronavirus

Chats van Von der Leyen over vaccindeal blijven geheim

Published

on

Von der Leyen

Heeft Pfizer de EU bedrogen met de miljardendeal voor Covid-vaccins? Chats van Commissievoorzitter Von der Leyen zouden het antwoord kunnen bieden. Maar de EU wil ze niet vrijlaten. Critici zien het recht op toegang tot informatie in gevaar.

De EU-commissie wil de gesprekken van Ursula von der Leyen met Pfizer-topman Albert Bourla geheim houden. Von der Leyen sloot in het voorjaar van 2021 een Covid-vaccindeal van een miljard euro in berichten en telefoontjes met Bourla – maar de berichten vielen niet onder de EU-wet op de vrijheid van informatie, stelt de commissie.

Er is veel kritiek op de deal van de EU met Pfizer. Tot op heden heeft de Commissie alleen bewerkte versies van de koopovereenkomsten ingediend. De prijs van de vaccins en belangrijke contractvoorwaarden blijven geheim. Een rapport van de Financial Times roept echter twijfels op of de EU bij de aankoop is opgelicht. Volgens de krant, die delen van de deal kon zien, betaalde de EU aanvankelijk € 15,50 per dosis, maar na de deal stegen de kosten tot € 19,50 per dosis.

Gemaakt voor 3 euro, verkocht voor 19,50 euro

De People’s Vaccine Alliance , een alliantie van humanitaire organisaties, berekent op basis van een onderzoek van Imperial College London dat een enkele dosis van het vaccin voor minder dan drie euro kan worden geproduceerd. Volgens deze berekening had de deal van Von der Leyen het farmaceutisch bedrijf Pfizer een overschot van zo’n 31 miljard euro kunnen opleveren. De NGO Public Citizen, die in verschillende landen niet-geredigeerde Pfizer-vaccincontracten heeft kunnen bekijken, vertelde de Washington Postdat het bedrijf zijn onderhandelingsmacht als een van de weinige makers van een effectief Covid-vaccin gebruikt om “risico’s te verschuiven en de winst te maximaliseren”. In de geïnspecteerde contracten “worden de belangen van Pfizer consequent boven de eisen van de volksgezondheid gesteld.”

Nadat de New York Times bericht had over de directe lijn tussen Von der Leyen en Bourla , diende netzpolitik.org een aanvraag in om de chats vrij te geven . Maar de commissie weigerde de aanvraag helemaal te onderzoeken. Omdat berichten via sms, WhatsApp en andere messengers “van korte duur” zijn en dus geen documenten in de zin van de EU-verordening over documenttoegang.

Europarlementariër ruikt “vingerhoed rechtvaardigingen”

De algemene weigering van ons verzoek om het nieuws tussen Von der Leyen en Bourla is duidelijk wangedrag van de kant van de EU-commissie, oordeelde de EU-ombudsvrouw Emily O’Reilly in antwoord op onze klacht. Parlementsleden en ngo’s spraken ook hun verontwaardiging uit over het gebrek aan transparantie van de Commissie. “Wat er op de telefoon van Frau von der Leyen gebeurt, is politiek”, zei de groene EU-politicus Daniel Freund . “Het kan niet zo zijn dat journalisten flauwe rechtvaardigingen krijgen en worden afgewezen. […] En het kan niet zo zijn dat de toegang tot centrale documenten weer wordt verhinderd doordat Ursula von der Leyen sms-berichten verwijdert .”

Maar ondanks de kritiek wil de commissie het nieuws geheim houden. In een vandaag, woensdag gepubliceerd antwoord aan ombudsvrouw O’Reilly , schrijft de EU-autoriteit dat ze niet eens “kortstondige” documenten zoals sms- en messenger-berichten bewaart en daarom geen toegang tot ze kan verlenen. Ze reageert niet op het verzoek van de ombudsvrouw om de applicatie van netzpolitik.org opnieuw te onderzoeken  en daadwerkelijk te beoordelen of ze de chats mag publiceren of niet.

Recht op toegang tot informatie ‘ernstig ondermijnd’

Aan de andere kant heeft de EU-commissie aangekondigd dat ze met andere EU-instellingen zal samenwerken om nieuwe richtlijnen te ontwikkelen voor de interne afhandeling van sms- en messenger-berichten. De Commissie verwijst naar een aanbeveling van de EU-Raad aan haar werknemers om dergelijke berichten alleen te gebruiken voor “kortstondige chats over openbare of niet-gevoelige inhoud”. Dit zou het uitgangspunt kunnen zijn voor een gemeenschappelijke richtlijn voor alle EU-instellingen. Daarmee wil de Commissie waarschijnlijk een argumentatiebasis creëren, zodat zij ook in de toekomst chats niet hoeft te archiveren.

Experts van het maatschappelijk middenveld vrezen dat het standpunt van de Commissie een enorme juridische maas in de toegang tot documenten creëert. “Als we niet eens om sms-berichten kunnen vragen, hoe moeten we dan weten of het echt vluchtige zaken of belangrijke beslissingen zijn?”, vraagt ​​Helen Darbishire, directeur van de organisatie voor vrijheid van informatie Access Info, zich af.

De realiteit is dat een groot deel van de overheidsactiviteiten in Europa en wereldwijd via verschillende communicatiemiddelen verlopen, waaronder sms, WhatsApp en andere berichtenplatforms. “Het recht op toegang tot informatie zal ernstig worden ondermijnd als we er geen toegang toe hebben”.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

NAVO-top op 29 juni: een “verplicht geschenk” aan Turkije!

Turkije – Zweden en Finland hadden zich al lang bereid verklaard om lid te worden van de NAVO. Maar een dergelijke daad moet unaniem worden goedgekeurd door alle Bondgenoten. En… [...]

EU: Uiterlijk in 2035 komt benzine alleen nog maar uit het stopcontact!

“Na de EU-commissie en het EU-parlement heeft de Raad gisteravond ook gestemd om de verbrandingsmotor op fossiele brandstoffen in 2035 te beëindigen. Dit is historisch! Europa is het eerste continent ter wereld… [...]

Ongelooflijke wreedheden door Spaanse grenswachten – De schande van Melilla!

Melilla! We raden zwakke lezers aan om de onderstaande video niet te bekijken. Wij hebben het ook als onze plicht om deze afbeeldingen beschikbaar te stellen. Zo behandel je mensen… [...]

De VN rouwt altijd meer om vermoorde moslims dan om gewelddadige christenen!

De Verenigde Naties hebben onlangs 15 maart uitgeroepen tot “Internationale dag ter bestrijding van islamofobie” . Deze datum is gekozen omdat op die dag een van de ergste terroristische aanslagen op moslims plaatsvond:… [...]

Willen we een dictatuur of liever een Great Reset

Willen we een dictatuur of liever een Great Reset We hebben een college van B & W met een gemeenteraad. We hebben een college van Gedeputeerde Staten dat de provincie… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN