“Ik zag twee overlevenden proberen een boot om te slaan”, zei senator Tom Cotton over twee mannen die net overleefden toen hun schip door een raket werd opgeblazen. Daarom moesten ze sterven.
We hebben al enkele wilde, onredelijk kwaadaardige interpretaties gezien van verschillende aspecten van het zich ontwikkelende verhaal over de “dubbele tik”-bootaanval op vermeende Venezolaanse drugsmokkelaars in het Caribisch gebied op 2 september, waarbij het Amerikaanse leger er niet alleen voor koos om een schip tot zinken te brengen en de opvarenden te doden zonder enig bewijs te leveren dat ze dodelijke drugs naar de Verenigde Staten smokkelden, maar er vervolgens voor koos om het gekapseisde schip een tweede keer te raken om de eerste groep overlevenden te doden.
Deze acties passen in de handboekdefinitie van een oorlogsmisdaad volgens het Handboek Oorlogsrecht van het Ministerie van Defensie, waarin wordt benadrukt dat het ministerie schipbreukelingen die “hulp en zorg nodig hebben” zonder een operationele boot, die “zich onthouden van elke vijandige handeling”, niet als actieve doelwitten kan beschouwen.
Vertel dat maar eens aan Republikeinse senator Tom Cotton (AR), die, nadat hij tijdens een congresbriefing op donderdag wat fragmentarische beelden van de bootaanvallen had gezien, zei dat hij de aanvallen niet alleen steunde, maar ook enorm genoot van de moord op de Venezolaanse staatsburgers. Hij ging zelfs zo ver dat hij erom lachte toen hij met verslaggevers sprak, aldus Huffpost.
Cotton noemde ze “rechtvaardige aanvallen” tegen verslaggevers die zich op Capitol Hill hadden verzameld en betoogde vervolgens dat het Amerikaanse leger, omdat de twee mannen nog niet helemaal dood en nog steeds in beweging waren, geen andere logische oplossing had dan nog twee raketten op hen af te vuren. En dat is precies wat het deed, aldus admiraal Frank “Mitch” Bradley, die de aanvallen beval en een deel van de donderdag besteedde aan het briefen van Congresleden.
“Ik zag twee overlevenden proberen een boot, geladen met drugs op weg naar de Verenigde Staten, om te keren zodat ze in de strijd konden blijven,” zei Cotton, verwijzend naar de mannen die hij naar verluidt 41 minuten lang in het water zag dobberen, zich vastklampend aan het wrak van een boot die al door Amerikaanse raketten was vernietigd. “En mogelijk, gezien alle context die we hoorden, van andere boten van narcoterroristen in het gebied die hen te hulp kwamen om hun lading te bergen en die narcoterroristen te redden.” In een gesprek met CNN vandaag voegde Cotton eraan toe: “(De mannen) waren duidelijk niet uitgeschakeld. Ze waren niet in nood.”
Er valt hier veel te bespreken, maar ik word aanvankelijk overweldigd door de pure, ongevoelige mensenhaat van deze man, een senator van de Verenigde Staten, die twee mensen die net een raketaanval op open oceaan hebben overleefd en zich vastklampen aan een wrak, omschrijft als “niet uitgeschakeld” en zelfs als “niet in nood”.
Want god weet, er is niets “in nood” aan het herstellen van de schok van een explosie midden op die verdomde oceaan, wetende dat je vrijwel zeker zult verdrinken of sterven door blootstelling, toch? Dat is niet het soort dingen dat mensen in nood brengt. Als Tom Cotton zich in deze situatie zou bevinden, zou zijn hoofd toch wel koel blijven en zou hij nooit “in nood” raken?
Maar verder durft Cotton te beweren dat deze twee mannen bijna een uur in de oceaan hebben doorgebracht in een poging het resterende deel van hun boot weer recht te krijgen “zodat ze in de strijd konden blijven”? In welke “strijd” zaten deze mannen precies? Is het het Amerikaanse leger dat deze vermeende drugsmokkelaars uitvechten? Hoeveel schoten hebben ze tot nu toe afgevuurd, tijdens meer dan 20 bootaanvallen waarbij meer dan 80 mensen om het leven zijn gekomen? Zou het aantal schoten… “nul” zijn?
Het is immers nogal moeilijk om “in de strijd te blijven” tegen een vijand die raketten op je afvuurt vanaf de kromming van de aarde, terwijl je waarschijnlijk een beroepsvisser bent die een sputterende buitenboordmotor onderhoudt. Dit is een “strijd” waaraan de zogenaamde strijders letterlijk geen kans hebben om deel te nemen; ze leren pas over hun aandeel in de strijd op het moment dat ze ontploffen. Deze bootaanvallen hebben vanaf het begin deze grove onevenwichtigheid in het gebruik van overweldigende militaire macht aangetoond.
Laten we niet vergeten dat, voordat Donald Trump en minister van “Oorlog” Pete Hegseth besloten een wedstrijdje penismeting met Nicolás Maduro aan te gaan, de standaardprocedure bij dit soort boten was om ze te onderscheppen, drugs in beslag te nemen en de inzittenden te arresteren. Dit had als bijkomend voordeel dat bewezen kon worden dat de boten überhaupt drugs (en dus schuld) bevatten. Dat ging allemaal in rook op toen we eerst raketten gingen afschieten en later pas vragen gingen stellen.
Ook waren er, volgens de briefing waarop Cotton reageerde, geen “andere narcoterroristenboten in de buurt”, wat de senator probeert te gebruiken als een zwakke rechtvaardiging voor de volstrekt onnodige oorlogsmisdaden. Tijdens zijn verhoor aan de leden van het Congres op donderdag erkende admiraal Bradley “dat de twee overlevenden van de eerste aanval van het leger niet in staat waren om een noodoproep te doen”, waarmee hij defensiefunctionarissen rechtstreeks tegenspreekt die sinds september proberen te suggereren dat de overlevenden mogelijk “via de radio om versterking vroegen”.
In plaats daarvan vertelde Bradley donderdag, volgens de ingelichte wetgevers, de leden van het Congres dat hij de tweede aanval had bevolen na 41 minuten beraadslaging, terwijl de twee overlevenden tevergeefs probeerden terug te keren naar het resterende deel van hun schip, onder de redenatie dat omdat een deel van de boot nog steeds dreef en mogelijk nog steeds cocaïne bevatte, de overlevenden dat stuk mogelijk naar een plek konden drijven waar ze gered konden worden, en op de een of andere manier de drugshandel konden voortzetten.
Dat brengt ons bij het hoogtepunt van CNN’s berichtgeving over de kwestie: de reactie van een anonieme wetgever op die redenering, die het blijkbaar “verdomd krankzinnig” noemde. Ja! Je zou dat gewoon officieel moeten zeggen, mijn naamloze vriend. Als die uitleg niet voor die woorden in aanmerking komt, wat dan wel? Behalve Cottons even krankzinnige reactie dan.
Himes: It was exceedingly hard to watch. Even if you stipulate that it is a war, there is a very specific prohibition against killing individuals who have been removed from the fight. And there is no question that these individuals were removed from the fight.
Het is niet verrassend dat Democratische wetgevers die met verslaggevers in het Capitool spraken na het bekijken van dezelfde beelden, heel verschillend reageerden op het zien sterven van de mannen en het horen van Bradley’s getuigenis – waarbij we overigens moeten opmerken dat hij in feite die oorlogsmisdaden bekent. Afgevaardigde Jim Himes (CT), voorzitter van de inlichtingencommissie van het Huis van Afgevaardigden, noemde de video die aan het Congres werd getoond “een van de meest verontrustende dingen” die hij ooit in zijn ambtstermijn heeft gezien.
“Je hebt twee individuen in duidelijke nood, zonder enige vorm van vervoer, met een verwoest schip, die door de Verenigde Staten worden gedood,” zei Himes tegen verslaggevers. “Elke Amerikaan die de video ziet die ik zag, zal zien hoe het Amerikaanse leger schipbreukelingen aanvalt – slechteriken, slechteriken – maar dan ook schipbreukelingen. Nu is er een hele reeks contextuele zaken die de admiraal uitlegde: ja, ze hadden drugs bij zich. Ze waren niet in staat hun missie op welke manier dan ook voort te zetten.”
Deze mannen waren, om het in één woord te zeggen, weerloos. Volkomen weerloos in welke hoedanigheid je ook maar zou kunnen aanvoeren om te voorkomen dat de Verenigde Staten hen iets zouden aandoen. Het zou volkomen en totaal zonder risico zijn geweest voor Amerikaanse marineboten om zomaar langs te varen en de overlevenden op te pikken voor verhoor … maar dat is niet het beeld dat Trump en Hegseth proberen te schetsen, een beeld van maximale dodelijkheid en performatief machismo.
In de kern van de zaak is er absoluut geen behoefte aan verlies van mensenlevens en dodelijke acties bij deze operaties, zelfs niet als je doel is om de stroom drugs (cocaïne, en niet fentanyl zoals Trump graag suggereert) die uit één willekeurig gekozen Zuid-Amerikaans land komt, te stoppen en drugs uit alle andere landen te negeren. Je hoeft hier niemand te doden, en zeker niet wanneer de mensen in kwestie degenen zijn die toevallig je eerste poging om hen te doden hebben overleefd.
Dat is nou juist het punt: de regering-Trump doodt niet uit noodzaak. Het moordt om zijn eigen gevoel van grootsheid op te blazen, als een narcistische seriemoordenaar. En als we het niet ter verantwoording roepen voor overduidelijke oorlogsmisdaden, zullen die misdaden alleen maar brutaler en grootser worden.
Beste vrienden van de waarheid, kameraden in de strijd,
In een wereld waar leugens worden verspreid door wie de macht bezitten, is onafhankelijke journalistiek geen luxe — het is een wapen. Een wapen tegen onwetendheid, tegen corruptie, tegen het vergeten van hen die geen stem hebben.
Als je kunt helpen, doe dat dan alsjeblieft. Dank je wel.
—————————-
Elke bijdrage is een daad van verzet. Elke donatie is een barricade tegen propaganda.
Indignatie redactie
7 min. lezen
