Srebrenica

Srebrenica is een regelrechte menselijke ramp geweest vanwege de gevolgen van het cynische misbruik ervan door de huidige wereldmachten, voor de laagste doeleinden.

De nep-genocide in Srebrenica viert zijn zevenentwintigste verjaardag op 11 juli van dit jaar. Zoals politiek handige verzinsels gaan, moet worden toegegeven dat het buitengewoon effectief is geweest in het dienen van de doeleinden waarvoor het is gemaakt, maar de nogal ingehouden vieringen van dit jaar suggereren dat het aan het einde van zijn cyclus is. Er zijn twee zware hints in die zin.

De genocideresolutie die illegaal in de Algemene Vergadering van de VN is ingediend door de sektarische vertegenwoordiger van de centrale regering van Bosnië, Sven Alkalaj, is praktisch onopgemerkt gebleven en niet becommentarieerd door de belangrijkste westerse media en politieke figuren. Daarentegen zou het in het verleden hebben geleid tot ondraaglijke evocaties van de sage van “8.000 mannen en jongens” en hun unieke lijden.

Tegelijkertijd, terwijl het verhaal te kampen heeft met een tekort aan wereldwijde aandacht, reduceren de eenvoudige wiskundige realiteiten dit jaar de voorheen massale begrafenissen van opgegraven ‘slachtoffers’ tot nauwelijks een straaltje. De jaarlijkse begrafenissen van 11 juli in het Srebrenica Memorial Centre in Potocari vormen het middelpunt van de Srebrenica-cultus. Maar de roekeloosheid van de afgelopen jaren, toen in juli honderden kisten werden begraven in tranentrekkende ceremonies, eist eindelijk zijn tol.

Aangezien het totale aantal begrafenissen in Srebrenica het verplichte totaal van ongeveer 8.000 nadert, is het verminderen van het jaarlijkse aantal van honderden tot slechts enkele tientallen de enige manier om ervoor te zorgen dat het drama nog een paar jaar kan worden verlengd.

Srebrenica is om verschillende interessante redenen de vreemdste genocide. Ten eerste bleef het meer dan twee jaar grotendeels onopgemerkt totdat het uiteindelijk werd ‘ontdekt’ en gepubliceerd op een internationale conferentie die schijnbaar voor dat doel in 1997 in Sarajevo was bijeengeroepen. De vermeende genocide bleef ook onopgemerkt in de vertrouwelijke inlichtingenrapporten van de militaire en civiele autoriteiten van Sarajevo, de benadeelde kant die er als eerste van op de hoogte had moeten zijn.

Lees ook:  Gele hesjes: deze video zou iedereen moeten zien

De vernietigende rapporten werden, misschien onbedoeld, verzameld door het Haagse Tribunaal, het orgaan wiens tendentieuze uitspraken deze rapporten in diskrediet brengen.

Even curieus is de forensische situatie, die volkomen haaks staat op wat te verwachten was als er een genocide had plaatsgevonden. Het ondersteunt niet het standaard verhaal en de beweringen van het Haagse Tribunaal die dat verhaal nauw volgen. Het moet als buitengewoon worden beschouwd dat in twee en een half decennium fysiek bewijs in de vorm van 8.000 lichamen volledig is uitgebleven.

Autopsierapporten van opgravingen, de enige relevante indicator, wijzen op de aanwezigheid van ongeveer 1.920 lichamen in Srebrenica-gerelateerde massagraven, maar van die slechts de helft, of ongeveer duizend, vertoont een patroon van verwondingen dat overeenkomt met executie. De meerderheid van de rest heeft onmiskenbare gevechtsverwondingen, die wijzen op de executie van gevangengenomen gevangenen. Dat komt overeen met bekende feiten ter plaatse na 11 juli 1995.

Na de val van Srebrenica voerde een grote militaire macht vanuit de zogenaamd “gedemilitariseerde” enclave een gewapende uitbraak uit over een zestig mijl lang Servisch grondgebied, langs de manier waarop Servische troepen in felle gevechten worden betrokken en zware verliezen lijden.

De stille opslag, na 2001, van op autopsie gebaseerd Srebrenica-bewijs kwam in de vorm van de nogal onbezonnen poging van het Haags Tribunaal om vloeiend gedefinieerd “DNA-bewijs” te vervangen door harde forensische gegevens , toen duidelijk werd dat traditionele methoden lang niet de vereiste 8.000 zouden opleveren. lichamen.

Vanuit juridisch oogpunt, zelfs als de geclaimde slachtoffercijfers zouden worden toegekend, een “genocide” waarvan de organisatoren niet konden worden geïdentificeerd (zoals vrijelijk toegegeven door ICTY-rechter Jean-Claude Antonetti in zijn afzonderlijke mening in de Tolimir-zaak), die iets dergelijks veronderstelt was beperkt tot het gemeentelijk niveau, en waarvan het vermeende dodental slechts 8.000 bedroeg op een bevolking van meer dan drie miljoen, letterlijk te geloven.

Lees ook:  De valse en overdreven claims die nog steeds worden verspreid over de Capitol Riot

Sterker nog, het belachelijke oordeel van het ICTY dat twee weken later de moord op drie personen in de naburige enclave Zepa ook een ‘genocide’ vormde, omdat de slachtoffers sleutelfiguren van de gemeenschap waren zonder wie het leven van de overlevende 5.000 inwoners onhoudbaar werd gemaakt.

De politiek geïnspireerde “genocide” in Srebrenica valt ook op omdat het de enige bekende gebeurtenis in zijn soort is die, in het proces van zogenaamd toegeven aan de mislukkingen die ertoe hebben geleid, een wereldwijde slachting van letterlijk meer dan honderd keer veroorzaakte. grotere omvang.

Het grimmige feit is dat de volslagen en hoogstwaarschijnlijk opzettelijke verkeerde voorstelling van wat er in Srebrenica is gebeurd, versterkt door een krachtige media- en politieke machine, achter de totstandkoming van de verfoeilijke R2P-doctrine voor “humanitaire interventie” lag. De reikwijdte en impact van die leugenachtige constructie zijn voldoende bekend om nadere uitwerking te vereisen.

Het volstaat te zeggen dat van Kosovo tot Irak, Libië en Syrië, de interventionistische grondgedachte die uiteindelijk is geworteld in verzinsels die rond Srebrenica zijn gegenereerd, naar schatting twee miljoen levens heeft vernietigd, imperialistische plunderingen op epische schaal mogelijk heeft gemaakt en heeft geleid tot schijnbaar onherstelbare verwoesting van het internationale recht door de verderfelijke activiteiten van het Haagse Tribunaal en vervolgens zijn opvolger, het ICC.

Srebrenica is een regelrechte menselijke ramp geweest vanwege de gevolgen van het cynische misbruik ervan door de huidige wereldmachten, voor de laagste doeleinden. Bewapend in Bosnië als een generator van wrede onderlinge vijandschap en aanhoudende instabiliteit, heeft het wereldwijd dood en verderf aangericht op een ongekende schaal, des te verschrikkelijker vanwege het humanitaire fineer dat is aangebracht om het volslagen cynisme en de amoraliteit van de daders te verbergen.

De geleidelijke maar onverbiddelijke desintegratie van het valse Srebrenica-verhaal moet worden toegejuicht door iedereen die zich inzet voor eerlijkheid en waarheid.

Ollongren biedt ‘diepste excuses’ aan voor Srebrenica

De Nederlandse regering biedt haar “diepste excuses” aan voor het feit dat zij samen met de internationale gemeenschap de genocide in Srebrenica niet heeft kunnen voorkomen. Minister van Defensie Kajsa Ollongren deed dat in een toespraak tijdens de jaarlijkse herdenking in Bosnië en Herzegovina.

In juli 1995 namen Bosnisch-Servische troepen de enclave Srebrenica in die onder bescherming stond van Nederlandse blauwhelmen. Bosnische moslimmannen en -jongens werden weggevoerd en meer dan 8000 van hen werden gedood.

Volgens Ollongren had de internationale gemeenschap beloofd om de mensen in de enclave te beschermen. “In de veronderstelling dat het genoeg zou zijn. Ook Nederland deed daaraan mee, met de beste intenties”, zei de minister in Potocari. Ze zei het leed van de nabestaanden niet te kunnen wegnemen. “Maar wat we wel kunnen doen is de herinnering recht in de ogen kijken.”

‘Genocide schuld van één partij’

“De afschuwelijke genocide is de schuld van slechts één partij: het Bosnisch-Servische leger. En gelukkig zijn belangrijke verantwoordelijken inmiddels berecht door het International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia in Den Haag.” Toch vond ze excuses gepast, gezien de gedeelde internationale verantwoordelijkheid van Nederland “voor de situatie waarin dit kon gebeuren”.

Vorige maand bood Mark Rutte excuses aan aan de Dutchbat-veteranen voor hun missie die “gaandeweg onuitvoerbaar bleek”. “De wereld liet het op een verschrikkelijke manier afweten”, zei de premier. Volgens Ollongren werken nabestaanden van Srebrenica en de Dutchbat-veteranen “met één stem” aan een nationaal monument in Den Haag voor de genocide.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Lees ook:  Omarmen grote bedrijven meer dan Black Lives alleen?
Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Door Indignatie redactie

Auteur en slecht gehumeurde klager

Geef een antwoord