Connect with us

Politiek

The American Fool: hoe provincialisme, arrogantie en hebzucht van Amerikaans buitenlands beleid een oefening in idiotie maken

Published

on

biden

De grappen over de ‘ik’ in ‘CIA’ zijn bekend en voorspelbaar. De middelste letter in het initialisme kan staan ​​voor imbeciliteit, onwetendheid of incompetentie – in wezen iets anders dan ‘intelligentie’. Omdat het cv van oorlogsmisdaden, internationale terreur en verkiezingsschandaal de lengte van de Bijbel evenaart, richten de meeste critici van de CIA – en het Amerikaanse buitenlands beleid in het algemeen – zich terecht op morele schande.

Iedereen met een geweten, en niet in de ban van rode, witte en blauwe hocus pocus-propaganda, zal het moeilijk vinden om misselijk te worden nadat hij heeft vernomen hoe de Verenigde Staten democratisch gekozen regeringen in Chili, Iran en Guatemala omverwierpen – om een weinigen – en verving ze door martelende dictators, of hoe  het Internationaal Gerechtshof de Verenigde Staten veroordeelde voor het aanvallen van burgers met raketten en bommen in Nicaragua, of hoe de oorlogen van keuze en agressie in  Vietnam  en  Irak  de dood van miljoenen mensen hebben veroorzaakt. In  Perpetual War for Perpetual Peace: How We Got to Be So Hated , bevat wijlen Gore Vidal een 19 pagina’s tellende compilatie van de Federation of American Scientists, in grafiekvorm, met alle landen die de VS zijn binnengevallen of gebombardeerd vanuit Berlijn. Luchtbrug van 1948 naar Kosovo in 1999. Aan het slot schrijft Vidal: “In deze honderden oorlogen tegen het communisme, terrorisme, drugs, of soms niet veel, tussen Pearl Harbor en dinsdag 11 september 2001, hadden we de neiging om de eerste toe te slaan. blazen. Maar dan zijn wij de good guys, toch?”

Het maakt niet uit hoe hard de belastingbetaler de viaducten van voetbalstadions financierde, het onvermijdelijke “nee” op de vraag van Vidal kan niet het zwijgen worden opgelegd, net zoals hetzelfde antwoord zou blijken te zijn als iemand zou vragen: “Wij zijn de slimme jongens, toch? ?”

Ondergewaardeerd als een fundamenteel aspect van het Amerikaanse buitenlands beleid en het creëren van rampen, is de eeuwige aanwezigheid en invloed van de American Fool. Om kennis te maken met de American Fool, is er geen betere plek om te beginnen dan bij de Central Intelligence Agency. Dit is het hersenvertrouwen dat   president John F. Kennedy adviseerde dat de invasie van de Varkensbaai in Cuba een daverend succes zou zijn, en zich vervolgens in hetzelfde decennium onderscheidde door president Lyndon Johnson ervan te overtuigen dat een in Saigon gestationeerde agent, Joe Hovey, was  “huilende wolf”  toen hij waarschuwde voor het Tet-offensief. Oeps.

In de jaren tachtig adviseerde de CIA regeringsfunctionarissen voortdurend dat de Sovjet-Unie sterker was dan ooit, en gaf ze  geen strategische waarschuwingen voor haar ineenstorting  – zelfs niet in de weken voorafgaand aan de val van de Berlijnse Muur. Evenzo was er bijna geen CIA-anticipatie op hoog niveau van de terroristische aanslagen van 11 september 2001. Zelfs toen veldofficieren en FBI-agenten in New York onheil voorspelden, beweerden de hot shots in Langley onwetendheid. Een hint waarom machtige Amerikanen misschien niet meer begrip hebben van internationale gebeurtenissen komt van Robert Baer, ​​voormalig officier van justitie voor de CIA, die schrijft in zijn fascinerende memoires,  See No Evil: The True Story of a Ground Soldier in the CIA’s War on Terrorisme, dat hij in 1994, terwijl hij op vakantie was in het Verenigd Koninkrijk, een grote hoeveelheid islamitische polemiek opmerkte in boekwinkels in Londen die een “compromisloze haat tegen de Verenigde Staten” uitten. Veel van de boeken bevatten volgens Baer, ​​die vloeiend Arabisch spreekt, ook aanzetten tot geweld. “Nieuwsgierig vroeg ik mijn CIA-collega’s in Londen of ze wisten wie dit spul naar buiten bracht,” herinnert Baer zich, “ze hadden geen idee, maar er was echt geen reden waarom ze dat zouden moeten doen. Aangezien ons kantoor in Londen geen enkele Arabisch spreker kon claimen, was het onwaarschijnlijk dat er iemand langs Edgeware Road zou dwalen.”

Baer verliet de CIA in 1997 en heeft vervolgens verschillende boeken geschreven, waarvan er twee de basis vormden voor de Steven Soderbergh-film  Syriana . Een van de vormende boeken van de film,  Sleeping With the Devil: How Washington Sold Our Soul for Saudi Crude, fungeert als Baer’s tour door het bizarre doolhof van het Amerikaanse buitenlands beleid na 9/11. Politieke en militaire leiders beweerden dat de enige manier om de apocalyps te vermijden was om biljoenen dollars te verspillen aan koloniale bezettingsoorlogen in het Midden-Oosten als onderdeel van een wereldwijde campagne tegen terrorisme, waarbij talloze mensen werden uitgeroeid, en toch knielen ze voor de wereld. belangrijkste aanjager van islamitisch terrorisme – Saoedi-Arabië. Er is geen beter beeld van de American Fool dan Donald Trump, dansend met een zwaard naast leden van de Saoedische koninklijke familie. Voormalig senator Bob Graham probeerde moedig, maar uiteindelijk tevergeefs, de aandacht te vestigen op het voor de  hand liggende verband tussen het Huis van Saud en 9/11, maar oogstte alleen onverschilligheid, zo niet minachting, van zijn collega’s en de reguliere media. Hoe kan een reeks beleidsmaatregelen die voortkomen uit zelfopgelegde onwetendheid iets anders blijken te zijn dan destructief en dom?

Robert Baer noemt de duidelijke boosdoener voor onoplettendheid naar Saoedi-Arabië in  Sleeping With the Devil  – “Saoedi-Arabië heeft veel geld en veel olie. Het land bewees keer op keer dat het bereid was om het uit te geven, en ook om de oliekranen te openen wanneer we erom vroegen. Met een nationale hoofdstad die verslaafd is aan snel geld en goedkope olie, werd klagen over de situatie als een slechte vorm beschouwd, zoals pissen in de dorpsbron.”

De winning en consumptie van fossiele brandstoffen dreigt de hele planeet te verbranden – een onontkoombare realiteit – maar de verslaving die Baer terecht identificeert, verandert besluitvormers en invloedrijke waarnemers in idioten, waardoor een anders onvoorstelbaar scenario ontstaat waarin een tiener – Greta Thunberg – wijzer is dan de zogenaamde “wijze mannen” van het bedrijfsleven en de overheid.

Als het om terrorisme gaat, houdt het plezier van de American Fool niet op in Saoedi-Arabië. Terwijl hij de ongrondwettelijke data-imitatie-operatie van de NSA veroordeelde, noemde Baer het falen van de CIA en de FBI om de bomaanslag in Boston te voorkomen, zelfs nadat de dader regelmatig Tsjetsjenië belde en explosieven kocht. Hij  vertelde een interviewer : “Dit hele idee dat big data en algoritmen ons veilig zullen houden, is een manier voor Amerikaanse bedrijven om geld te verdienen.”

Ondanks hun eigen neiging tot oplichterij, zijn de Verenigde Staten niet in staat om oplichters onder hun tegenstanders te herkennen. Baer herinnert zich, net als vele anderen, een lange rij buitenlanders die miljoenen verdienden door simpelweg Amerikaanse functionarissen te vertellen wat ze wilden horen, hoe ongeloofwaardig of zelfs absurd. Een uitstekend voorbeeld,  Ahmed Chalabi , hielp de tweede invasie van Irak aan Amerikaanse functionarissen te verkopen door ermee in te stemmen dat het een grote kans van slagen had met minimale slachtoffers. Chalabi zou later tegen de Britse pers opscheppen over hoe gemakkelijk het was om vertegenwoordigers van de Amerikaanse regering te misleiden, terwijl ze tegelijkertijd hun financiële subsidie ​​ontvingen. In 2003 veroordeelde een Jordaans militair tribunaal hem voor bankfraude.

Er is een duidelijke anatomie van de American Fool. Beginnend aan de top met zijn verwarde brein, dicteren prioriteiten van hebzucht en wereldwijde dominantie het beleid in plaats van rede, logica, gegevens of elementaire ethiek. Zelfs als iemand psychopathisch genoeg is om geen berouw te voelen voor het doden en verminken van generaties mensen over de hele wereld, kan het instinct voor zelfbehoud een intelligent persoon in bedwang houden. Wijlen Chalmers Johnson, een politicoloog die van 1967 tot 1972 voor de CIA adviseerde, probeerde de mist op te ruimen en duidelijkheid te brengen aan het Amerikaanse publiek met zijn trilogie van boeken over de dwaasheid van het imperialisme. Terugslag: de kosten en gevolgen van het Amerikaanse rijk, de eerste aflevering, ging uit van een definitie van de gelijknamige term, het label van de CIA voor het begrijpen van de ‘onbedoelde gevolgen van beleid dat voor het Amerikaanse volk geheim werd gehouden’. Johnson legt verder uit dat “wat de dagelijkse pers meldt als kwaadaardige daden van ’terroristen’ of ‘drugsbaronnen’ of ‘schurkenstaten’ of ‘illegale wapenhandelaars’ vaak een terugslag blijken te zijn van eerdere Amerikaanse operaties.”

De terroristische aanval op het World Trade Center en het Pentagon van 11 september th  was de meest afschuwelijke voorbeeld van “terugslag” zal plaatsvinden op Amerikaanse bodem. Beginnend in de regering-Carter en gestaag escalerend tijdens de Reagan-jaren, bewapenden, trainden en financierden de Verenigde Staten  moedjahedien-strijders  in Afghanistan als onderdeel van hun Koude Oorlog-strategie om de Sovjet-Unie te verzwakken, die probeerde het mineraalrijke land om te vormen tot een satellietstaat. De meeste Afghaanse en Pakistaanse strijders werden uiteindelijk leidende figuren van de Taliban en Al Qaida. Het meest beruchte voorbeeld was een lid van een rijke Saoedische familie die zijn universitaire studies verliet om zich aan te sluiten bij de moedjahedien. Zijn naam was Osama Bin Laden.

Afgezien van de directe oorzaak van de terugslag, zijn de terroristische haat tegen de Verenigde Staten en de aanslag van 9/11 zelf het gevolg van decennia van Amerikaans beleid in de regio, waaronder de verwoestende  economische sancties , consequente  bombardementen op steden ,  vergiftiging van het milieu  met munitie en giftige materialen,  moord  op politieke en militaire leiders,  ontheiliging van islamitische heilige plaatsen , niet-aflatende steun voor de  Israëlische bezetting van Palestina, en in het geval van Irak en Afghanistan, een volwaardige oorlog. Je hebt niet de expertise en het inzicht van Chalmers Johnson nodig om te voorspellen dat woede de meest waarschijnlijke inheemse reactie is op het opblazen van gebouwen en het doden van mensen in andere landen. De meeste Amerikanen leken niet bijzonder gelukkig op de middag van 11 september 2001, maar met de Amerikaanse vlag direct om zijn ogen gebonden, kan de American Fool niet begrijpen dat inwoners van landen aan de andere kant van de wereld dezelfde emoties hebben , loyaliteit en zorg voor hun buren en soevereiniteit.

Het brein van de American Fool, vertroebeld door hebzucht en machtswellust, stuurt de aanhangsels aan om zijn wensen uit te voeren. Zelden heeft de federale overheid moeite om oorlog aan het grote publiek te verkopen, omdat de gemiddelde burger zo goed als niets weet over geografie, internationale betrekkingen of geschiedenis. Wat het eerste betreft, bleek uit een National Geographic- enquête uit 2008   dat slechts 37 procent van de recente Amerikaanse afgestudeerden Irak op een kaart kon identificeren, en slechts twintig procent kon naar Israël verwijzen. Derek Alderman, de voormalige president van de American Association of Geographers, citeert de National Geographic-enquête, samen met zijn eigen substantiële hoeveelheid onderzoek, om te pleiten voor de  ‘urgentie van radicale geografische geletterdheid’. Het struikelen van de American Fool vormt een groot risico voor mensen over de hele wereld, meldt Alderman, omdat geavanceerde plaatsingsexamens van middelbare scholieren vaak bezaaid zijn met racistische stereotypen over Afrika en Azië. Onverdraagzame en onwetende veronderstellingen helpen om militaire gewelddaden te rechtvaardigen en maken internationale samenwerking veel minder waarschijnlijk.

Alderman’s programma van diepgaande geografische instructie, met connecties met geschiedenis, politiek en culturele en religieuze studies, ondanks al zijn nobele ambities, is net zo moeilijk voor te stellen als het publiek bij een Trump-rally die scandeert: “Build That Geographic Curriculum!” De gemiddelde Amerikaan toont weinig nieuwsgierigheid naar inhoudelijke zaken, vooral die die zich buiten de landsgrenzen afspelen. Het onderwijssysteem, van het basis- tot het universitaire niveau, snijdt voortdurend de sociale wetenschappen, schone kunsten en geesteswetenschappen af, waarbij leren wordt verbannen naar loopbaanvoorbereiding, en het electoraat is consequent bereid Amerikaanse dwazen zoals George W. Bush als president te kiezen. Volgens Peter Galbraith, voormalig ambassadeur en diplomaat van de VS, wist Bush in 2002 niet dat hij oorlogen voerde in het Midden-Oosten, dat er twee grote takken van de islam in Irak waren. Hij zou tegen een groep Iraakse Amerikanen hebben gezegd: “Ik dacht dat Irakezen moslims waren.”  Barack Obama zette, ondanks zijn betere opleiding en meer verfijnde geest, meestal het beleid van Bush voort, waarbij hij ervoor koos een dwaas te doen, zelfs als hij beter wist, zodat hij de nucleaire codes kon overhandigen aan mensen als Donald Trump, die volgens meerdere accounts ,  begreep de betekenis van Pearl Harbor niet .

De American Fool staat nu naakt voor de wereld, terwijl zijn dodelijke mislukkingen in Afghanistan volledig worden getoond. De erkenning dat bijna elke invasie van Afghanistan gedoemd was te mislukken, was over de hele wereld zo gewoon dat het land de bijnaam ‘kerkhof van rijken’ kreeg. Het Griekse rijk, het Mongoolse rijk, het Perzische rijk, het Britse rijk en de Sovjet-Unie deden allemaal pogingen om de Afghanen te veroveren, maar misschien bracht niemand zichzelf zo diep in verlegenheid als de Verenigde Staten. Bijna 2.500 Amerikanen zijn omgekomen in een twintigjarige oorlog in Afghanistan, wat de Amerikaanse belastingbetaler $ 2 biljoen heeft gekost, allemaal om te zien hoe de Talban de controle over elke provincie terugkrijgen – een uitkomst die de VS hadden kunnen vermijden als ze de onvoorwaardelijke overgave van de Taliban in december 2001 hadden geaccepteerd . Zelden tellen de VS ooit de doden onder hun slachtoffers, maar  Brown University  schat dat 71.000 Afghaanse en Pakistaanse burgers zijn omgekomen in de Amerikaanse oorlog. Hoeveel van de vrienden, familieleden en geloofsgenoten van die 71.000 beramen momenteel hun eigen vormen van “terugslag” tegen het rijk dat hellevuur regende over zijn dorpen? Mocht er een terroristische aanslag op Amerikanen plaatsvinden, dan is het een veilige gok dat de Amerikaanse Dwaas de hele cyclus zal doorspoelen en herhalen door een krachtige oorlog te lanceren, onevenredige niveaus van geweld te gebruiken en zich vervolgens te committeren aan een meerjarige inspanning van ‘natievorming’.

De gemiddelde Amerikaanse soldaat miste de vloeiendheid in de Dari- of Pashtun-talen of geletterdheid in de islam en de Afghaanse cultuur om zich bij het Afghaanse volk te interesseren, maar veel  oorlogsveteranen wisten dat de Afghanen de VS terecht als een koloniale macht zagen en dat elke poging om “hun harten en geesten te winnen” gedoemd was te mislukken. Op de een of andere manier waren militairen en inlichtingendiensten zich weer niet bewust. Hun leidende figuren beweerden tot op het laatste moment dat door de VS opgeleide Afghaanse veiligheidstroepen de lijn zouden vasthouden tegen de Taliban. De grotendeels vreedzame evacuatie van Amerikanen en Afghaanse bondgenoten uit Kabul heeft de reguliere pers een prachtige kans gegeven om hun eigen onwetendheid te demonstreren. Door president Biden te casten als de enige schurk die opdracht gaf tot de terugtrekking van Amerikaans militair personeel, en handelend alsof de voorgaande twintig jaar nooit hebben plaatsgevonden, vegen vooraanstaande experts hun tranen terwijl ze hun bezorgdheid uiten over de Afghanen, vaak met de vraag “hoe kon dit gebeuren?” Hun harten leken nooit te bloeden,

Toen de  Washington Post  in 2019 de “Afghan Papers” publiceerde – een verzameling documenten van hoog niveau over het leger en het Witte Huis die aantoonden dat vooraanstaande functionarissen in de regeringen Bush en Obama wisten dat de oorlog niets meer was dan zinloze vernietiging – was de rest van de media praktisch stil. Het Amerikaanse publiek maakte niet zozeer een collectief bezwaar – de anti-oorlogsmarsen, petities en bijeenkomsten waren allemaal verdwenen met de inauguratie van Barack Obama, de enige ontvanger van de Nobelprijs voor de vrede die een oorlog vervolgde en  zeven landen bombardeerde .

Nu ziet Obama’s vice-president, Joe Biden, zijn peilingcijfers dalen, terwijl een toenemend aantal Amerikanen hem verantwoordelijk houdt voor  “Afghanistan bedlam”.  Ondertussen meldt de  Intercept  dat $ 10.000 geïnvesteerd in aandelen van defensieaannemers toen de oorlog in Afghanistan begon, nu bijna $ 100.000 waard is. Dat rendement overtreft de markt met 58 procent.

Cue de muziek: “Iedereen speelt de dwaas.”

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

EU

Voor digitaal euro & sociaal kredietsysteem: België verplicht alle winkels om met kaart te betalen

Published

on

belgie

Deze week is in België een wet van kracht geworden die elke winkel verplicht om kaartbetalingen te accepteren. Een puur contante betaling is niet meer mogelijk. De verantwoordelijken stellen dat er op middellange termijn geen contant geldverbod is gepland. 

Critici in België vertrouwen deze rust niet en maken zich ook zorgen over een mogelijke poging om consumptie- en bewegingsprofielen te creëren. Het is waarschijnlijk ook de volgende stap voor de landelijke invoering van de digitale euro – en daarmee totale controle over de burgers

Belgische winkels moeten contante alternatieven aanbieden

Corona als springplank voor een gedigitaliseerde wereldtransformatie: nauwelijks op enig ander gebied was dit aan het begin van de “pandemie” zo duidelijk als bij contant geld. Uit angst voor een zogenaamd “killer-virus” werden mensen het geld als vies verkocht . In sommige gevallen droegen winkels hun klanten op om met de kaart te betalen als anticiperende gehoorzaamheid. Het te betalen bedrag zonder code in te voeren is in Oostenrijk verdubbeld tot 50 euro. De waarschuwingen bleken vals te zijn, maar in veel landen is de sluipende verschuiving van contant geld nu de rigueur.

Eigenlijk zijn de Belgen van mening: alleen contant geld is waar. Driekwart van hen wijst een geldverbod streng af. Maar de overheid doet de dingen niet voor de helft. Zogenaamd om fraude te voorkomen, moet elke winkel op de hoek en frituur nu een alternatief voor giraal betalen aanbieden. Vooral in de hoofdstad Brussel zijn er tal van winkels die sowieso alleen kaartbetalingen accepteren. Maar een ander wetsontwerp, dat ook het accepteren van contant geld wil verplichten, staat in de ijskast – waarschijnlijk buiten de berekening om.

Over tactisch afstand nemen van het geldverbod

Het argument met de strijd tegen fraude en witwassen is altijd hetzelfde. Zo beperkte Italië bijvoorbeeld al de bovengrens voor contante betalingen tot 1.000 euro. Een paar jaar geleden was er in Griekenland zelfs sprake van een drempel van 70 euro – in tijden van torenhoge inflatie zou voortzetting van dergelijke plannen een nog dreigender gebaar zijn. Officieel wil niemand een verbod op contant geld – maar niemand wilde een muur bouwen in Berlijn of verplichte vaccinaties invoeren in Oostenrijk (wat uiteindelijk jammerlijk mislukte).

Zogenaamde pre-teaching: het is een psychologische truc die de communicatie-expert Dr. Braun legde in een AUF1-interview uit : “Ik zal het scenario dat ik later wil implementeren naar voren brengen, maar ik neem er nog steeds afstand van.” Zo betreedt een concept de gedachten- en gevoelswereld van mensen die qua uitvoering geen nieuw terrein meer is . Als je mensen bijvoorbeeld zou vertellen dat ze zich nu niet een roze olifant moeten voorstellen die door een groene woestijn loopt, is dat precies wat ze zich zouden voorstellen.

Sociaal kredietsysteem via digitale rekening van de centrale bank

De situatie is vergelijkbaar met de digitale euro, die de Europese Centrale Bank (ECB) promoot. Haar baas Christine Lagarde is ook bestuurslid van het World Economic Forum (WEF) rond “Great Reset”-architect Klaus Schwab. Op de top in mei was het geplande digitale geld van de centrale bank een groot onderwerp. De mantra is altijd hetzelfde: de digitale euro zou alleen contant geld moeten aanvullen. Maar een blik op Zweden is voldoende om te zien dat het verbod ook kan door middel van bewustmaking van de klant. Contant geld is daar een zeldzaam gezicht. Volgend jaar wordt het helemaal afgeschaft.

Als dergelijke plannen werden uitgevoerd, zou het volk plotseling onder de totale controle van de machtigen komen. Je kon niet eens een saucijzenbroodje kopen zonder een digitale geldrekening. Het is goed mogelijk dat de dreiging van een accountverbod wordt ingezet als gericht middel tegen dissidenten. Een combinatie met een sociaal kredietsysteem met beloning voor “goed gedrag” en straf voor koppigheid is ook denkbaar. En dat is niet eens het enige controlemechanisme dat de elites dan te bieden hebben.

Consumptieprofielen voor onteigening en einde van de democratie

Want inmiddels heeft zelfs de staatsradio er al op gewezen dat dataprotectors waarschuwen voor de mogelijkheid dat op deze manier bewegings- en consumptieprofielen kunnen ontstaan. Al tijdens de eerste lockdown gebruikten overheden deze tool via gsm-operators om te begrijpen of burgers zich beleefd hielden aan de totalitaire voorschriften van de Corona-dictatuur. In de hyperverbonden slimme stad waar de heersers de voorkeur aan geven, zou het beheersen van onderwerpen als onderdanen echter veel angstaanjagender eigenschappen kunnen aannemen.

Een voormalige Deense minister van Milieu droomde bijvoorbeeld van een leven waarin je geen auto, geen huis, geen apparaten en geen kleding had. Een wereld waar je “niets kunt bereiken zonder geregistreerd te zijn”. De lezing van een Finse activist haalde in 2017 het “Smart City Charter” van het Duitse Ministerie van Milieu. Hij sprak over een toekomst waarin gegevens “geld als valuta zouden kunnen aanvullen of vervangen”. In de laatste fase zullen zelfs vrije verkiezingen verdwijnen: “ Behavioural data can Replace democratie as the social feedback system.”

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Wat is een ‘Denktank’?

Published

on

denktank

De beste typering voor een denktank is dat het een soort ‘Herenclub’ is voor intellectuele paupers. De ‘Herenclub’ was voorheen een ontmoetingsplaats voor mannen met ‘Aanzien’. Ze betaalden voor het ‘Lidmaatschap’, en ze werden als regel pas toegelaten na een ‘ballotageproces’.

De denktank club was een plek die ‘Discretie’ hoog in het vaandel had staan, om de intellectuele vrijheid te garanderen. Iets wat in kringen van ‘Complot Theoretici’ al snel wordt begrepen als een ‘Samenzwering’. Leden van dergelijke exclusieve instellingen stelden daar tegenover dat de ‘Discretie’ juist bevorderlijk was voor het niveau van de dialoog, omdat men niet bevreesd hoefde te zijn voor repercussies als men de plank een keer finaal missloeg, of zijn hart luchtte met politiek incorrecte opmerkingen. Het gistingsproces binnen dergelijke ‘Clubs’, zo was het idee, bracht bruikbare oplossingen naar boven, en het attendeerde de elite op leden die potentieel hadden als ‘beleidsmaker’.

Onder de ‘Werkers’ bestonden dergelijke afgesloten ontmoetingsplaatsen ook binnen de ‘Vakbonden’ en politieke partijen die opkwamen voor de belangen van de ‘Werkers’. Die ‘Verzuilde’ structuur bestaat in die vorm niet meer, vooral omdat de ‘Werkers’ zich begonnen in te beelden dat ze geen ‘Werkers’ meer waren, maar ‘gesprekspartners’ van de elite binnen een publiek proces.

Een proces dat zich toespitste op discussies in het parlement en in de media. Hun formele vertegenwoordigers werden gaandeweg ingekapseld binnen ‘Overlegorganen’. Een ‘Overlegorgaan’ is geen ‘Denktank’. Een ‘Overlegorgaan’ is meer een ‘Massagesalon’ waar net zo lang wordt gekneed tot de ‘Werkers’ akkoord zijn met wat in de verschillende ‘Denktanks’ reeds is bekokstoofd.

Waar de leden van de ‘Herenclub’ moesten betalen om lid te mogen zijn, worden de leden van de ‘Denktank’ betaald. Ze zijn uitgezocht door schimmige bedrijven, danwel puissant rijke particulieren, of types die het recht hebben om naar hartelust een greep te doen in de pot met belastinggelden ten behoeve van subsidies, die ‘Belangen’ hebben die indruisen tegen het collectieve belang.

Veel, héél veel van die ‘Denktanks’ houden zich bezig met het bedenken van manieren om oorlogen te verkopen, namens hun sponsoren in het ‘MiciMatt‘-complex, zonder dat het volk door heeft dat het weer een nieuwe peperdure oorlog wordt binnengeloodst. Ook ‘Denktanks’ die niet tot taak hebben redenen te bedenken waarom we geld uit moeten geven om oorlog te voeren zijn een integraal onderdeel van het ‘Financieel Kapitalisme’, en de institutionele vijand van het ‘Industrieel Kapitalisme’.

De leden van die ‘Denktanks’ produceren zelf niks, behalve ‘geniale’ manieren om de burger een poot uit te draaien, maar ook de bedrijven en puissant rijke sponsoren produceren niks wat zichzelf verkoopt, omdat iedereen het hebben wil, anders hadden ze die ‘Denktank’ niet nodig.

De ‘Denktank’ verlaagt zich niet tot het aanprijzen van specifieke producten, maar ze bedenken drogredenen voor ‘beleidsmakers’ om grof geld uit te trekken voor beleid dat ‘Bittere Pillen’ verkoopt. Oorlogen, vluchtelingenstromen, experimentele medicijnen en pandemieën, en de noodzaak om afstand te doen van iets dat prima functioneert, in ruil voor iets wat schreeuwend duur is, onhandig, en niet voldoet.

De kracht van het concept is het ‘Sluimerende Bestaan’. De lange periodes waarin er geen beroep op de ‘Denktank’ wordt gedaan, waardoor je het idee hebt dat het een verzameling ’Studiebollen’ betreft, die volkomen terecht het predicaat ‘Expert’ opgeplakt krijgen, omdat ze in de rustige tijd studeren op het onderwerp, terwijl het eigenlijk luie, verwende, overbetaalde ‘PR’-medewerkers zijn die achter de hand worden gehouden voor de ‘Beslissende Momenten‘. Naast de ‘Vaste Medewerkers’ zijn er altijd ook types die ‘Verbonden’ zijn aan de ’Denktank’, en die erbij worden gehaald als het druk wordt.

Omroepen, kranten en tijdschriften kunnen een ‘Beroep’ doen op de ‘Denktank’, die dan een ‘Pratend Hoofd’ leveren om de discussie in een bepaalde richting bij te sturen. Er is daarnaast een wisselwerking met de ‘Consensus Wetenschap’, en ‘Denktanks’ bieden ’Schnabbels’ aan voor ‘Wetenschappers’ uit de ‘Consensus’ hoek, waarbij ze functioneren als ‘ballotagecommissie’. Functioneel maken ze deel uit van wat het ‘Lobby-circuit’ wordt genoemd.

Ze zijn uitermate geschikt voor het promoten van onsympathieke, gevaarlijke praktijken waar niemand bij zijn volle verstand ‘ja’ tegen zou zeggen. In de tijd dat het roken van tabak nog de normaalste zaak van de wereld was, had de industrie geen behoefte aan een ‘Denktank’ die ‘beleidsmakers’ en het publiek diende te bespelen. Een reclamebureau volstond. Maar naarmate er meer bekend werd over de risico’s, en ‘beleidsmakers’ zich gedwongen zagen ‘iets’ te doen om tenminste de indruk te wekken dat ze het probleem serieus namen, kwamen de ‘Denktanks’ in beeld.

De ‘Herenclubs’ van weleer bestaan alleen nog als visitekaartje voor mensen met teveel geld, en zijn in die vorm een museumstuk. Hetzelfde kan je zeggen van het gros van de ‘Loges’ van ‘Vrijmetselaars’ en ‘Rozenkruisers’. En over de ‘Vakbonden’ en politieke partijen zullen we het maar niet hebben. Discretie is hoe dan ook iets dat mensen niet meer begrijpen als concept, en dat het niet strijdig is met het verlangen naar transparantie, zolang de uiteindelijke keuze, en de logica waarop die keuze gestoeld is, maar zonder terughoudendheid wordt gedeeld met het volk, vóórdat het beleid wordt ingevuld. En dat beleid ook geen ‘Open Einden’ kent.

Het is in onze tijd verworden tot op schrift vastgelegde geheimhoudingsplicht, of de rotzooi ligt op straat voordat je buiten bent. Al die traditionele organisaties waren ‘breed’ georiënteerd, in tegenstelling tot de ‘Denktank’, waarbij ’Tank’ verwijst naar een soort aquarium.

Een watertank voor vissen die sullig dobberen en vreten wat hen wordt voorgezet, en laat dat ‘Denken’ maar weg. Pure inteelt waarbij ‘discussie’ wordt opgevoerd als een uithangbord om de claim waar te kunnen maken dat het in ‘Rapporten‘ op schrift gestelde, of uitgedragen standpunt het resultaat is van een ‘proces’, terwijl het omgekeerde waar is. Het resultaat staat vast. Die oorlog moet er komen, maar welke argumenten kunnen we erbij verzinnen, of met welke leugens komen we nog weg om het aan de man te brengen, zonder dat men ons ophangt.

Als je ‘beleidsmakers’ vraagt naar de wisselwerking tussen hen, en de ‘Denktanks’ die ze toelaten tot hun werkkamer, dan zul je horen dat die ‘Denktanks’ een mooie aanvulling zijn op hun eigen werk, omdat ze gedetailleerder kunnen ‘kijken’ naar een specifiek probleem, iets waar de ‘beleidsmaker’ geen tijd voor heeft. In de praktijk heeft die ‘Denktank’ helemaal nergens over nagedacht, laat staan gedetailleerd, en slepen ze die ‘beleidsmaker’, en de ‘pers‘ als een dood gewicht achter zich aan naar het standpunt dat ze kregen aangereikt van hun sponsor, de verenigde wapenproducenten, farmaceuten, tabaksindustrie of enig ander vaag collectief met diepe zakken.

Het gevolg is, dat de ‘beleidsmaker’ geen flauw idee heeft waarom hij geacht wordt bepaald beleid uit te venten, maar omdat een ‘Denktank’ het hem of haar zo heeft voorgekauwd, heeft hij of zij de illusie dat erover is nagedacht. Inhoudelijk in discussie gaan met een ‘beleidsmaker’ of ‘woordvoerder’ die zijn of haar standpunt krijgt aangereikt door de ‘Denktanks’, is zonde van de tijd. Ze hebben geen benul, en elke verbale confrontatie met tegenstanders van wéér een oorlog, of wéér nieuwe vluchtelingenstromen, of wéér een pandemie, of wéér een commissie voor het een of het ander, loopt stuk op de dooddoener dat ‘Experts’ het erover eens zijn dat het moet.

Maar ook die ‘Experts’ uit de ‘Denktanks’ moet je niet proberen te verleiden tot een inhoudelijke discussie met feiten en argumenten die haaks staan op wat de sponsor van die ‘Experts’ wil, want dan trek je de ‘Wetenschap’ in twijfel, en solliciteer je naar de status van paria, of een tijdje in de gevangenis wegens het verspreiden van ‘desinformatie‘.

Het instituut van de ‘Herenclub’ was verre van optimaal, en ook de ‘Vakbonden’ hadden hun tekortkomingen. Maar hoe het mogelijk is dat we collectief als een blok gevallen zijn voor het concept van de ‘Denktank’, dat is mij een eeuwigdurend raadsel. Waarmee ik niet wil stellen dat er geen ‘Denktanks’ zijn die over een bepaald onderwerp verstandige dingen zeggen.

Maar dat is dan omdat hun sponsor iets wil wat toevallig samenvalt met het belang van de samenleving op dat moment. Daar kunnen ze echter beter geen gewoonte van maken, want dan zijn ze niet meer nodig. Bij de ‘Herenclub’ of de ‘Vakbond’ was dat niet bezwaarlijk, want de leden betaalden de rekeningen zelf. Maar bij een ‘Denktank’ is dat dodelijk.

Betaald worden om te denken is eigenlijk hoe dan ook geen gezond concept, als je er even over nadenkt. Het dient een uitdaging te zijn om je intellect in dienst te stellen van de gemeenschap, via de dialoog met je medemens. De beloning is het werkbare resultaat en de erkenning dat jouw gedachten over de materie de voorkeur verdienden boven die van anderen. Dat vergt volledige intellectuele vrijheid, en geen goudvissenkom.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Schaf de CIA af

Published

on

cia

Zowat elke waardeloze escapade van het Amerikaanse buitenlands beleid van de jaren vijftig tot het einde van de jaren zeventig gaat terug op de CIA. 

CIA Van de catastrofale staatsgreep van de Iraanse president Mohammad Mossadegh in 1954, de regimewisseling van de Guatemalteekse president Jacobo Arbenz omdat hij het aandurfde om United Fruit op de tenen te trappen, het fiasco van de Varkensbaai, de vele, sommige nogal belachelijke, pogingen om Fidel Castro, Zuid De ondergang van de Vietnamese leider Ngo Dinh Diem, een mogelijke rechtse Cubaanse link met de moord op JFK, de moord op de Chileense generaal Rene Schneider en de omverwerping van de Chileense president Salvador Allende, de Watergate-inbraak en nog veel, veel meer – de vingerafdrukken van de CIA waren al deze misdaden. 

Het werd zo erg dat twee hooggeplaatste, echt-centristische regeringsfunctionarissen opriepen tot het schrappen van de CIA: senator Patrick Moynihan in 1995 en president Harry Truman in 1963.

Een nieuw boek bewijst het. Jefferson Morley’s  Scorpion’s Dance, de president, de Spymaster en Watergate ,  beschrijven tientallen jaren van CIA-grappige zaken, en er waren er heel veel. Inderdaad, als je je ooit afvraagt ​​hoe de wereld zo’n puinhoop is geworden en wie daarvoor verantwoordelijk is, lees dan dit boek. En er is geen reden om aan te nemen dat de onzin is gestopt of dat de CIA, ondanks de Taliban, zich op de een of andere manier stilletjes met haar eigen zaken bemoeit en haar papavervelden in Afghanistan water geeft.

Nee. De CIA leidde terroristen op in het hele Midden-Oosten en nazi’s in Oekraïne. Ze zijn er nog steeds mee bezig, hoewel hun avonturen aan de Russische grens tot verreweg de meest dodelijke ramp leiden in een geschiedenis die doorzeefd is met hen, om de simpele reden dat de Russische caper op elk moment nucleair kan worden. Aan de manier waarop ze zich hebben gedragen, lijkt het alsof de CIA dat wil. Als Biden het agentschap kan controleren en een nucleaire winter en radioactieve wereldwijde massadood kan voorkomen, zal ik erg onder de indruk zijn.

Morley’s boek richt zich op de relatie tussen president Richard Nixon en CIA-directeur Richard Helms. Hun ietwat ongemakkelijke, edgy teamwerk leidde tot debacles in binnen- en buitenland. Met de goedkeuring van Nixon bespioneerde Helms illegaal de anti-oorlogsbeweging. Ondertussen hielp de CIA de moord op generaal Schneider – omdat hij een civiele machtsoverdracht steunde en Allendes legitieme presidentschap niet ongedaan zou maken, iets dat de kribbige trots van Nixon en zijn adviseur Henry Kissinger diep beledigde – moedigde fascistische moordenaars aan om achter Allende aan te gaan. . Het gaf aan dat de VS hun excessen niet alleen niet zouden stoppen, maar ze ook zouden steunen.

En Chili bedreigde niet eens een vitaal Amerikaans belang. Het was van internationale betekenis voor Washington. Maar Morley merkt op: „Chili was belangrijk als theater in de Koude Oorlog.” En de VS stal de show. De anti-Allende-coup leverde een geweldige prestatie van hoe Nixon en Helms de CIA inzetten om vrijheid, eerlijkheid, democratie en fatsoen te vernietigen. Het luidde tientallen jaren van openlijk fascisme in onder Pinochet. Maar de Amerikaanse elites vonden dit de moeite waard. Het beheer van de publieke perceptie dat Washington de koude oorlog aan het winnen was, bleef van het grootste belang, en hoe opzichtiger de tentoonstelling, hoe beter.

Dit was en blijft typisch. Washington gelooft dat het moet worden gezien als winnend en zijn vijanden als volkomen verdorven. “Het staat buiten kijf dat het idee om een ​​spectaculaire misdaad te plegen,” schrijft Morley, “en Cuba de schuld te geven als een manier om Castro omver te werpen, medio 1963 in omloop was op de hoogste niveaus van het Pentagon en de CIA.” Klinkt bekend? Vervang Cuba door Rusland en Castro door Poetin en je zult zien dat er in 50 jaar weinig is veranderd. 

De CIA bezit een zeer mager draaiboek, bijna uitsluitend doorspekt met mislukte strategieën, maar dit falen lijkt het bureau er nooit van te weerhouden dezelfde idiotie te herhalen, in de hoop op een ander resultaat: Einsteins definitie van waanzin. En volgens die regel was Helms een van de gekste van allemaal. “Roems, zoals Nixon, waren voorstander van actie. Het communisme, meenden ze, moest overal worden weerstaan. Zelfs met het manifeste fiasco van Vietnam hebben Helms en Nixon de strategie nog steeds verdubbeld. Nu is het communisme in de eenentwintigste eeuw misschien op de terugtocht, maar het fanatieke, paranoïde gevoel van een bedreiging voor Amerika verzadigt de hogere regionen van Washington. Dat in combinatie met andere gouvernementele kwalen is giftig.

“Een van de belangrijkste erfenissen van Nixon en Helms was cynisme”, schrijft Morley, en later dat van het Amerikaanse volk: “Bij gebrek aan een geloofwaardige verklaring voor Kennedy’s dood, explodeerde het wantrouwen jegens de regering en werd samenzweringsdenken gelegitimeerd.” En wie zegt dat het niet legitiem was? De CIA, de maffia, de anti-Castro Cubanen hadden allemaal een hekel aan Kennedy, en hun sluwheid was allemaal met elkaar verweven. 

Robert Kennedy ging er inderdaad van uit dat een dergelijke dodelijke combinatie zijn broer had gedood, maar Morley merkt op dat hij er niet naar kon handelen totdat hij president werd. Heel handig deed hij dat niet. En de moord op JFK werd onder het tapijt geveegd. Zoals Morley over de Franse president Charles De Gaulle schrijft: “Niet lang na Dallas voorspelde hij dat de Amerikaanse overheid zou terugschrikken om de raadselachtige misdaad van Dallas te onderzoeken. ‘Ze willen het niet weten,’ zei De Gaulle. ‘Ze willen het niet weten. Ze zullen zichzelf niet toestaan ​​om erachter te komen.’”

Het onderzoek van de Frank Church-congrescommissie aan het eind van de jaren zeventig naar misbruik door de CIA en de FBI markeerde het hoogtepunt van de inspanningen van de regering om deze schimmige criminele ondernemingen aan het licht te brengen. Het is sindsdien steil bergafwaarts gegaan en een duik in de duisternis. Na 9/11 kwam de waanzinnige oorlog tegen het terrorisme, toen het veel erger werd. 

Met carte blanche van de regering van George “Mission Accomplished” Bush, martelde de CIA onschuldige mensen op zwarte locaties over de hele wereld. Deze zinloze en gruwelijke wreedheden werden nooit vervolgd. In feite, Barak “Ik ben goed in het doden van mensen”, veegde Obama ze opzettelijk onder het tapijt en de zaken verslechterden alleen maar tijdens zijn regeerperiode. Maar ze stortten naar een dieptepunt onder Joe “Russische regimeverandering” Biden: dankzij de CIA en de speciale troepen van de VS in Oekraïne kan de mensheid over de afgrond turen naar nucleaire vernietiging.

Volgens de New York Times op 25 juni “zijn sommige CIA-personeelsleden in het geheim blijven opereren in [Oekraïne], voornamelijk in de hoofdstad Kiev, en leiden ze veel van de enorme hoeveelheden inlichtingen die de Verenigde Staten delen met Oekraïense troepen.” Omdat de Russen dit natuurlijk weten, is het een recept voor een nucleair Armageddon. Als de CIA dat voor elkaar krijgt, zal dat zijn ergste gruweldaad tot nu toe zijn, veel, onvergelijkbaar erger dan zijn mogelijke betrokkenheid bij de moord op Kennedy.

Biden zegt dat hij de Derde Wereldoorlog wil vermijden, maar zijn acties vertellen een ander verhaal. Dit is iets waarvoor hij zal boeten bij de peilingen in 2022 en 2024, maar dat is koude troost. We zouden tegen die tijd allemaal dood kunnen zijn vanwege zijn nucleaire vaardigheden. 

“Zoals gebruikelijk lijkt het erop dat de regering het van twee kanten wil hebben: het Amerikaanse volk verzekeren dat het wordt ‘in bedwang gehouden’ en dat we niet ‘in oorlog’ zijn met de Russen, maar alles doen behalve het planten van een Amerikaanse soldaat en vlag binnen Oekraïne”, schreef Kelley Vlahos in het Responsible Statecraft van 27 juni. “George Beebe … van het Quincy Institute … vraagt ​​zich af of Washington zelfs weet hoe ver het hier gaat.” Waarschijnlijk niet en speelt dus een onrechtvaardig arrogant spel met het lot van de mensheid. Wie gooit de dobbelstenen in dat spel? De CIA natuurlijk

Dit is het bureau dat Helms ons heeft nagelaten: gewelddadig, crimineel, geheimzinnig, wetteloos, het is een agglomeratie van moordenaars en folteraars die ongestraft over de hele wereld razen. Voormalig CIA-directeur Mike Pompeo pochte over het bureau: “We hebben gelogen, we hebben vals gespeeld, we hebben gestolen.” Dat zijn helaas slechts de overtredingen van het agentschap. Het zijn de misdrijven waar u zich zorgen over zou moeten maken. 

De CIA werkt niet alleen samen met nazi’s, ze traint ze ook. En het doet dat recht onder de neus van een land diep, tektonisch beledigd door het nazisme en, toevallig, gewapend met meer kernkoppen dan de VS. Dus momenteel flirt de CIA met de ultieme genocide, het uitsterven van de menselijke soort. Het is een instrument van het vleesgeworden kwaad. Los het op.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

De bazen van het ‘Veiligheidsberaad’ zijn stiekem een nieuwe macht aan het worden

Tot ruim twee jaar geleden had nauwelijks iemand gehoord van ‘veiligheidsregio’s’, laat staan van ‘het Veiligheidsberaad’. Maar in coronatijd waren de burgemeesters van de veiligheidsregio’s en vooral hun voorzitter Hubert… [...]

Het bloedbad van Melilla

37 Afrikanen kwamen om bij een poging om over het hek van de Spaanse enclave Melilla in Marokko te springen. Ceuta en Melilla zijn twee steden die op het Afrikaanse… [...]

Welkom in Circus Rutte!

Je wordt gekwalificeerd als een tassendraagster van de Minister-president Rutte, laat een paar traantjes en het linkse deel van de Tweede Kamer staat op zijn achterste benen. Een linkse politieke… [...]

Waarom was er geen georganiseerd verzet tegen de staatsgreep van 6 januari van Trump?

Trump – De lopende hoorzittingen van het Amerikaanse Congres over de gebeurtenissen van 6 januari 2021 hebben harde waarheden aan het licht gebracht over de zieke, precaire staat van de… [...]

Europa wil oorlog

Europa moet zich voorbereiden op de zondvloed die op haar afkomt, en dat allemaal omdat de Litouwse satrap van de NAVO denkt dat ze een Mozes is, die twee delen… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN