Indignatie redactie 
Donald John Trump zou deze kop in goud op zijn mausoleum moeten laten prijken:
Trump begraaft de 20e eeuw.
(Heeft Trump al een opzichtig mausoleum laten ontwerpen of verwacht hij eeuwig te leven?)
De kop is afkomstig uit een column van Alexander Burns, hoofdredacteur van Politico :
Met een daverend salvo van raketten en bommen, een golf van internationale verontwaardiging en de dood van de Iraanse opperleider, werd de erfenis van president Donald Trump duidelijker dan ooit.
Hij begraaft de 20e eeuw: haar schurken, haar bondgenootschappen, haar politieke normen en wapenstilstanden. En hij ontketent een toekomst van onzekerheid en ontwrichting, zonder uitzicht op een nieuw evenwicht.
Gedurende zijn beide ambtstermijnen als president, en op zoveel verschillende beleids-, bestuurs- en culturele gebieden, zijn zijn belangrijkste prestaties daden van vernietiging geweest.
De door hem benoemde rechters van het Hooggerechtshof hebben Roe v. Wade verworpen, waarmee een einde kwam aan de langdurige politieke en juridische patstelling over abortusrechten die Amerika sinds de jaren zeventig in zijn greep hield.
Zijn militaire interventies in Latijns-Amerika hebben de Cubaanse regering, een van de laatste overgebleven regimes uit de Koude Oorlog, op de rand van de ineenstorting gebracht.
Zijn tarieven en handelsdreigingen hebben de beleidsconsensus van Reagan en Clinton over vrijhandel volledig onderuitgehaald en een halve eeuw aan wereldwijde handelsafspraken en diplomatieke betrekkingen op hun kop gezet.
Dit leest als de specificatie van de onafhankelijkheidsverklaring van George III.
Burns gaat verder. De naoorlogse erfenis van de NAVO op het gebied van trans-Atlantische stabiliteit? Dood. Juridische en ethische normen van na Watergate? Dood. En het idee dat de Verenigde Staten, het voormalige arsenaal van de democratie, nog ergens voor staan, behalve voor “bedrijfsvoorkeur en persoonlijke verrijking” en “het gebruik van het rechtssysteem als wapen van wraak”? Dood.
“Zie mijn werken aan, machtigen, en wanhoop!”
Amerika’s geloofwaardigheid in de internationale gemeenschap is tot stof verpulverd, zijn erfenis achtergelaten in de woestijn als de rompeloze poten van Ozymandias. Joe Biden beschouwde de zelfingenomenheid van de tv-showman, met zijn “filistinisme en historische onwetendheid”, als een belediging van de Amerikaanse traditie en van het presidentschap, schrijft Burns. En Trump ís dat ook.
De bouwer blijkt beter te zijn in het slopen van wat anderen hebben gecreëerd dan in het bouwen ervan. Dat geldt ook voor onze rechtsstaat. Hij is beter in het in goud taferelen met zijn naam op ooit nobele bouwwerken dan in het creëren van iets dat de herinnering van de wereld waardig is, behalve dan wat er ooit was. Trump zou liever de golfbaan van zijn Mar-a-Lago resort bezoeken en zich laten begroeten door met botox behandelde hovelingen die net zo kunstmatig zijn als zijn belachelijke overkamde kapsel.
Burns concludeert:
Als de 20e eeuw definitief voorbij is, is de koers die dit land in de 21e eeuw zal varen een enorm vraagteken.
Dat is de grote uitdaging die Trump voor de volgende president heeft achtergelaten. Voor een visionaire opvolger zou het echter ook een ongekende kans kunnen zijn in de recente Amerikaanse geschiedenis.
Heeft iemand al eens gekeken of het zittende standbeeld van Lincoln in zijn eretempel tranen laat? Zo’n wonder zou sommige Amerikanen, die afgestompt zijn door Trumps schreeuwerige spektakel, misschien wel aanzetten tot zelfverwijt over wat hij heeft verwoest. Misschien om te rouwen. Misschien om berouw te tonen. Misschien om zichzelf weer terug te vinden. Er wordt al lang gezegd dat er met Trump en de partij die hij leidt geen bodem is. Geen ultieme, donkere nacht van de ziel waaruit een hernieuwde vastberadenheid voortkomt om een leven (en een land) terug te winnen dat de moeite waard is om te leven. En inderdaad, die lijkt er niet te zijn.
Nu het land zich met horten en stoten aftekent richting de verkiezingen in het najaar en wat 2028 ons ook moge brengen, is dit een tijd voor visionairs, als die er tenminste nog zijn onder de technocraten en social media-influencers die Amerikanen nu naar Washington D.C. sturen in plaats van staatslieden zoals Lincoln.
