Indignatie redactie 
Het is overduidelijk dat Trump geniet van het gevoel van macht. Het geeft hem ongetwijfeld een kick die bedwelmender is dan welke drug dan ook.
Sinds Trump 13 maanden geleden weer aan de macht kwam, heeft president Trump verklaard dat hij de Nobelprijs voor de Vrede zou moeten krijgen . Tegelijkertijd heeft hij burgerboten in het Caribisch gebied aangevallen, het staatshoofd van Venezuela ontvoerd , Cuba geblokkeerd , luchtaanvallen uitgevoerd in Nigeria , Somalië , Jemen en Syrië , en zelfs gedreigd Groenland binnen te vallen . Hij bombardeerde afgelopen juni de Iraanse kerninstallaties en voert nu oorlog om een regimeverandering te bewerkstelligen, geen gemakkelijke opgave in een land met 90 miljoen inwoners.
Wat al deze aanvallen gemeen hebben, is dat het doelwit zwak was. Merk op dat Trump niet probeert Noord-Korea omver te werpen , Rusland uit Oekraïne te verdrijven of de economische dominantie van China te bedreigen. Zijn doelwitten kunnen de VS weinig schade berokkenen, althans niet op de korte termijn, waardoor het gemakkelijk is om wat hij “overwinningen” noemt te behalen.
Het is overduidelijk dat Trump geniet van het gevoel van macht. Het geeft hem ongetwijfeld een kick die bedwelmender is dan welke drug dan ook. Hij is de heerser van de machtigste natie in de geschiedenis van de wereld, maar hij heeft niet de vrijheid om eenzijdig te handelen in binnenlandse aangelegenheden, hoewel hij dat voortdurend probeert.
De rechtbanken staan hem in de weg, net als het verzet van de bevolking. Rechters en burgers belemmeren hem om zijn wil op te leggen en dwingen hem zelfs van koers te veranderen door troepen en immigratiediensten terug te trekken . En het zal, dat weet hij ongetwijfeld, alleen maar erger worden als de Democraten de controle over een van beide kamers van het Congres krijgen.
Maar hij heeft carte blanche in buitenlandse zaken. Het Hooggerechtshof zal hem niet tegenhouden en er is geen internationaal gerechtshof dat de VS erkent, noch gelooft hij dat hij moreel gebonden is aan het internationaal recht . De Verenigde Naties interesseren hem geen zier en hij hoopt dat militaire acties tegen zwakkere landen hem een sterke indruk geven bij het Amerikaanse publiek.
Bovendien heeft een oorlog met een snelle overwinning in het geval van Iran het bijkomende voordeel dat zijn toch al lage populariteitscijfers mogelijk verbeteren door de publieke aandacht af te leiden van de kwestie van “betaalbaarheid” en de Epstein-dossiers. Er wordt nu al grappend gezegd dat ze het Iran-avontuur “Operatie Epstein” hadden moeten noemen.
Bedenk eens wat die totale vrijheid om aan te vallen voor Trump betekent. Om te beginnen kan hij zijn speeltjes inzetten – het miljarden kostende arsenaal aan Amerikaanse oorlogsschepen en gevechtsvliegtuigen. Het is het ultieme videospel voor machtsbeluste volwassenen. En niemand kan hem in het buitenland stoppen, en hoewel de Republikeinen in het Congres dat wel zouden kunnen, zullen ze dat zeker niet doen.
Trump lijkt ervan overtuigd dat deze militaire aanvallen hem een plaats in de geschiedenis zullen verzekeren als de grootste president aller tijden. Hij, en alleen hij, had de moed om af te rekenen met de Iraanse theocratie die de VS al sinds de gijzelingscrisis van 1979 teistert. En alleen hij zal een einde maken aan het communisme in Cuba, dat lastige eiland van verzet op slechts 145 kilometer van de kust.
Maar bovenal is hij bezig het Midden-Oosten te transformeren tot een veilige zone voor de VS en Israël. Hij laat de wereld zien dat de VS het menens zijn en dat ze alles moeten krijgen wat ze willen – uiteraard in naam van de bescherming van de VS en het waarborgen van de wereldvrede.
Zoals Steven Miller, Trumps plaatsvervangend stafchef, het verwoordde : “We leven in een wereld, de echte wereld… die wordt beheerst door kracht, die wordt beheerst door geweld, die wordt beheerst door macht. Dit zijn de ijzeren wetten van de wereld.”
Voordat we beweren dat al deze agressie aantoont dat Trump werkelijk een dictator à la Hitler is, moeten we bedenken dat hij niet de eerste opperbevelhebber is die deze “ijzeren wetten van de wereld” volgt.
Truman stuurde troepen naar Korea (1950), Eisenhower naar Libanon (1958), Kennedy naar de invasie in de Baai van Varkens op Cuba (1961), Johnson naar Vietnam (1964), Nixon bombardeerde Cambodja (1969), Reagan viel Grenada binnen (1983), George H. Bush viel Panama binnen (1989), Clinton bombardeerde Kosovo (1999), Obama bombardeerde Libië (2011), Trump stuurde raketten naar Syrië (2017, 2018) en Biden gaf opdracht tot luchtaanvallen in Syrië (2021) en Jemen (2024) – allemaal zonder een oorlogsverklaring van het Congres.
Dit is wat Amerikaanse presidenten doen, omdat ze het kunnen. Maar geen enkele president is zo openlijk agressief geweest als Trump. Zelfs als hij het probeert, kan hij zijn drang naar dominantie niet verbergen. Hij besteedt geen tijd aan het smeden van allianties of het bereiken van consensus in eigen land. Hij gedraagt zich alsof de zwakkere landen van de wereld zijn speelgoed zijn. Hij kan ze naar believen manipuleren, eerst met importheffingen en dan met bommen, en zijn kruiperige handlangers zullen hem toejuichen. Vanuit Trumps perspectief, wat is daar nou mis mee?
Niets, tenzij het slecht afloopt. En er zijn talloze manieren waarop zijn huidige koers in Iran tot zijn eigen ondergang kan leiden. Het Amerikaanse publiek zal deze avonturen waarschijnlijk niet goedkeuren, vooral niet als de prijzen stijgen doordat de wereldhandel ernstig wordt verstoord. Nog onheilspellender is de mogelijkheid dat een oorlog met Iran volledig uit de hand loopt, waardoor de VS met grondtroepen worden meegesleurd en er weer een eindeloze oorlog met Amerikaanse slachtoffers ontstaat. Dat is ook de reden waarom MAGA-isolationisten moeite hebben met Trumps buitenlandse interventies.
En de vraag is of de Iraniërs die een regimeverandering willen, de Amerikanen zullen vertrouwen. Ze zijn zich er zeker van bewust dat de Afghanen die de Amerikaanse troepen en de CIA hielpen in hun (mislukte) bevrijdingsoorlog op onhandige wijze in de steek werden gelaten tijdens onze terugtrekking, en dat degenen die een veilige haven kregen, in veel gevallen door Trump zonder pardon zijn teruggestuurd naar hun gevaarlijke thuisland.
Het gevolg van al dit avonturisme is dat we wellicht opnieuw getuige zullen zijn van een moment in de geschiedenis waarop het universum zich daadwerkelijk naar rechtvaardigheid buigt. Verlammende hoogmoed heeft de neiging machtigen ten val te brengen: LBJ werd uit zijn ambt gezet door zijn Vietnam-debacle en Nixon moest aftreden vanwege zijn geheime dictatoriale acties. Zal Trump zichzelf ook opblazen?
Misschien, maar laten we hopen dat hij, met de nucleaire knop binnen handbereik, ons niet allemaal meesleurt.
