Indignatie redactie 
George W. Bush loog over Irak en niet-bestaande massavernietigingswapens om in 2003 oorlog te beginnen. Donald Trump loog over een “dreigende dreiging” van Iran om in 2026 oorlog te beginnen. Dit is niets nieuws, gezien de desinformatie die werd gebruikt om de Mexicaans-Amerikaanse en Spaans-Amerikaanse oorlogen in de 19e eeuw, evenals de Vietnamoorlog in de 20e eeuw, te rechtvaardigen.
Het is echter interessant om de troebele en chauvinistische reacties van de mainstream media te vergelijken, die de oorlog rechtvaardigen en gunstige uitkomsten voorspellen. Sommigen trokken de aanval op Irak in 2003 en de rechtvaardiging ervan in twijfel. Merkwaardig genoeg staan ze er nu onkritisch tegenover en steunen ze de oorlog over het algemeen.
De ergste voorbeelden komen uit de New York Times. De belangrijkste apologeet van Israël, Bret Stephens, gelooft voorspelbaar genoeg dat “Trump en Netanyahu de wereld een dienst hebben bewezen” omdat het “onmogelijk is om je een vrede in het Midden-Oosten voor te stellen zonder het einde van het Iraanse regime”. Stephens schrijft Trump de verdienste toe dat hij “de afschrikking heeft hersteld en daarmee de diplomatie effectiever heeft gemaakt”. Hij prijst Trump ervoor dat hij “oorlog is gaan voeren om democratische waarden te bevorderen” en prijst Trump en Netanyahu voor het “moedige en historische bewijs dat ze de vrije wereld hebben geleverd”.
Het standpunt van Stephens is niet verrassend. Hij prijst Trump omdat Trump Israël alles heeft gegeven wat het in de loop der jaren heeft geëist: de verplaatsing van de hoofdstad naar Jeruzalem; de erkenning van de Golanhoogten als onderdeel van Israël; steun van de Amerikaanse ambassade aan Amerikaanse Joden die illegaal land bezetten op de Westelijke Jordaanoever; medeplichtigheid aan Israëls genocidale oorlog in Gaza; en het toestaan dat Israëlische kolonisten en de Israëlische strijdkrachten Arabische dorpen op de Westelijke Jordaanoever innemen.
De lijst gaat maar door, met als hoogtepunt een gezamenlijke Amerikaans-Israëlische militaire campagne die de chaos en instabiliteit in het Midden-Oosten en de Perzische Golf verder zal vergroten.
Het is des te verrassender dat Steven Erlanger, de hoofdcorrespondent diplomatieke zaken van de Times, die vanuit meer dan 100 landen verslag heeft gedaan en twee Pulitzerprijzen heeft gewonnen, zulke onzinnige ideeën verkondigt als hij nu doet. Erlanger beweert dat Irans reactie, de aanval op de Golfstaten, Teherans “beste kans was om de oorlog te verkorten”, omdat het “de Arabische wereld ertoe zou kunnen aanzetten de VS en Israël onder druk te zetten hun campagne te beëindigen”. Is er enige reden om aan te nemen dat Arabische staten in staat zijn Trump en Netanyahu onder druk te zetten?
Erlanger betoogt dat Iran niet langer de “energie of middelen zal hebben om zich in de regio te bemoeien”, wat “nieuwe kansen zal creëren voor Libanon en de Palestijnen”. Hij suggereert zelfs dat “na de verkiezingen van dit jaar een nieuwe, gematigdere regering in Israël aan de macht zou kunnen komen”.
Het is waarschijnlijker dat er een meer rechtse regering in Israël zal ontstaan, maar hoe dan ook is er geen reden om aan te nemen dat Israël voorstander is van stabiliteit in Libanon (of in Syrië) of soevereiniteit voor de Palestijnen. Het beleid van Netanyahu van de afgelopen drie decennia is erop gericht geweest instabiliteit in de Arabische wereld te bewerkstelligen om zo zijn onvermogen om de vredeszaak te bevorderen of een tweestatenoplossing met de Palestijnen te onderhandelen te rechtvaardigen.
George Will, die schrijft in de Washington Post, onderschrijft eveneens het idee dat de Amerikaans-Israëlische campagne een “noodzakelijke voorwaarde is om een basis te leggen voor een vreedzamere wereld: de geloofwaardigheid van de Amerikaanse afschrikking”. Hij schrijft de Verenigde Staten zelfs toe dat ze “zich voorbereiden om, van een afstand, de politieke wedergeboorte van Iran te ondersteunen”. Met andere woorden, een onnodige en illegale oorlog tegen Iran is de voorwaarde voor vrede in het Midden-Oosten en de Perzische Golf, evenals voor stabiliteit in Iran.
Het is waarschijnlijker dat de Verenigde Staten de gevolgen van deze oorlog zowel in eigen land als in het buitenland zullen ondervinden. Het feit dat Trump en Netanyahu – beiden megalomanen – de handen ineen hebben geslagen, is ronduit angstaanjagend. De meest waarschijnlijke uitkomsten zijn onder meer meer hardliners in Iran en Israël, evenals aanhoudende politieke chaos in de Verenigde Staten. Wat Iran betreft, is er geen georganiseerde oppositie die in staat is de macht van de Revolutionaire Garde over te nemen.
De meest onduidelijke boodschap komt natuurlijk van Trump zelf. Hij riep de Revolutionaire Garde op om “de wapens neer te leggen” en zei dat “het trotse volk van Iran jullie regering moet overnemen als we klaar zijn. Dan is het van jullie. Dit is waarschijnlijk jullie enige kans in generaties.” De Revolutionaire Garde heeft onlangs duizenden protesterende Iraniërs gedood. Wie krijgt de wapens van de Garde? En hoe grijpen “de trotse mensen” de regering?
