COVID-vaccins

Nadat de burgers de zeggenschap over hun eigen gezondheid aan de staat hebben overgelaten, mag een vaccinatieplicht niet ontbreken.

Gezien de naderende aanscherping van maatregelen om de vierde golf te doorbreken en de daarmee gepaard gaande discussie over een algemene vaccinatieplicht lijkt het passend om vanuit een liberaal oogpunt nogmaals te wijzen op de twee fundamentele ontwerpfouten van het coronabeleid in Duitsland en elders in de wereld van uitzicht. Deze duidelijkheid over het fundament van de huidige politiek is nodig om geen valse hoop te koesteren over het verdere verloop van de pandemiebestrijding.

Het zijn voornamelijk de volgende twee fouten die hebben geleid tot de huidige situatie:

De eerste fout is dat het zelfs een verantwoordelijkheid van de overheid is om de gezondheid van de bevolking – door middel van preventieve maatregelen – actief te beschermen tegen COVID-19 om zo het gezondheidssysteem te beschermen tegen overbelasting.

De tweede fout is dat de staat deze aanmatigende taak vervult door zijn hoofdinspanningen niet te richten op het versterken van de maatschappelijke verdediging – bijvoorbeeld door een massale uitbreiding van de intensive care-capaciteiten en het ziekenhuispersoneel – maar eerder op het bestrijden van de oorzaak van de gezondheidsbedreiging: van de virus en de verspreiding ervan.

Fout 1: Preventieve strategie

Volgens de liberale opvatting is preventieve gezondheidsbescherming, waarmee de coronamaatregelen van de staat gerechtvaardigd zijn, geen staatstaak, maar een privéaangelegenheid van de burgers. Hoogstens heeft de staat de taak om te zorgen voor een adequate infrastructuur – ziekenhuizen, ambulances, hulpdiensten, enz., waarbij volgens de libertaire opvatting zelfs deze taak in particuliere handen behoort en niet in die van de staat. Alleen de bescherming van het leven als het uiterste geval van gezondheidsbescherming is volgens de liberale opvatting een taak van de staat. Hiervoor – en voor de bescherming van eigendom – dienen de instellingen van het leger en de politie.

Het idee dat de staat ervoor moet zorgen dat niet meer mensen ziek worden dan het gezondheidssysteem aankan, is daarom niet liberaal.

Als een staat regels uitvaardigt en maatregelen neemt waarmee hij de handelingsvrijheid van zijn burgers beperkt alleen maar om het aantal mensen dat besmet is met een bepaald virus en vervolgens ziek of zelfs overleden is en om overbelasting van het gezondheidssysteem te voorkomen, dan treedt hij definitief op. niet liberaal. Integendeel, vrijheidsbeperkingen zoals lockdowns, contactbeperkingen of de verplichting om een ​​masker te dragen zijn van nature autoritair. Autoritair optreden komt echter niet overeen met een liberale staat, maar met een autoritaire staat zoals die in de DDR werd ingevoerd. Dit geldt ook als men van mening is dat door Corona een situatie is ontstaan ​​die een existentiële bedreiging vormt voor de bevolking en daarom tijdelijk autoritair staatsingrijpen rechtvaardigt.

Deze fundamentele fout om de staat de taak van de bescherming van de gezondheid op zich te laten nemen en zijn autoritaire preventieve actie op dit gebied te tolereren, heeft verstrekkende gevolgen voor de relatie tussen de staat en zijn burgers. Het begint met de elementaire juridische concepties van een vrije staat: in een liberale staat vindt preventie plaats door straf. Juridische belangen zoals het leven, de gezondheid of eigendommen van burgers worden primair beschermd doordat de staat bij overtreding dreigt met hoge straffen en deze indien nodig handhaaft. De staat grijpt niet profylactisch in in de handelingsvrijheid van zijn burgers om overtredingen van de wet te voorkomen. Het verbiedt bijvoorbeeld niet de productie en verkoop van messen om mesmoorden te voorkomen. In plaats daarvan moet actie van de staat worden voorafgegaan door een daad als moord met een mes of op zijn minst een poging. Dus de staat reageert .

Lees ook:  PVV-leider Geert Wilders heeft gisteren fel uitgehaald naar de coronaspoedwet die het kabinet nog voor 1 juli door de Tweede en Eerste Kamer wil jassen. Net zoals de meeste andere oppositiepolitici is ook de geblondeerde Limburger een felle tegenstander van de wet: “Bezint eer ge begint, doe het niet! Gooi die wet de prullenbak in.”

Daarentegen hebben de coronamaatregelen een actief preventief karakter. Om ervoor te zorgen dat Corona morgen geen of in ieder geval een lager risico vormt voor lijf en leden van de burgers en voor de bezettingssituatie van de intensive care-afdelingen, beperkt de staat vandaag de actiemogelijkheden van alle burgers: door lockdowns, toegang en contact beperkingen, door de verplichting om maskers en tests te dragen. Om het grote publiek te beschermen tegen elk gevaar dat zich in de toekomst kan voordoen, moet het individu afzien van de uitoefening van enkele van de grondwettelijke rechten waarop hij of zij recht heeft.

In een recent interview met het online magazine Multipolar beschreef voormalig rechter Thomas-Michael Seibert dit proces van zich afkeren van het klassieke, reactieve rechtsopvattingen als “verpolizeilichung of the law”. Om overtredingen van de wet niet meer alleen met terugwerkende kracht actief te kunnen voorkomen, zouden de termen dreigend “gevaar”, “inmenger” en “maatregel” uit het politierecht worden gehanteerd. In tegenstelling tot de klassieke epidemische bescherming, zouden niet alleen alle “disruptors”, dwz alle actieve virusverspreiders in het geval van een pandemie, maar ook alle non-disruptors, dwz alle gezonde mensen, in een vroeg stadium aan passende “maatregelen” worden onderworpen .

Een bijzonder probleem daarbij is volgens Seibert dat een gevaar niet zonder meer kan worden vastgesteld: het kan bestaan ​​of slechts worden ingebeeld, het kan of niet voorkomen. Dit ondermijnt echter het klassieke juridische argumentatieproces, wat leidt tot grote terughoudendheid bij de rechters en daarom bij twijfel geneigd te kiezen voor het bestaan ​​van een gevaar. Hiermee, en daar zit het echte probleem, is het “niet meer te voorzien op welk gebied welke restricties zullen worden opgelegd. Grondrechten liggen fundamenteel voor het grijpen, iets wat in het traditionele constitutionele denken moet worden voorkomen. De basisrechten waren bedoeld en ingevoerd als een individuele verdediging tegen wettelijke vermoedens van de staat in de 19e eeuw.”

De actieve preventieve politieaanpak in het coronabeleid is dan ook niet te rijmen met het individualistische ideaal van vrij leven. Dit laatste houdt in dat iedereen kan doen en laten wat hij wil, zolang hij maar binnen de kaders van het toepasselijke recht handelt en de vrijheid van een ander niet onnodig inperkt. Iedereen kan doen wat volgens de wet niet strafbaar is, zelfs als het – zoals roken – schadelijk kan zijn, alleen voor zichzelf of voor derden. Dit geldt niet meer voor Corona. In dit geval moet het in gevaar brengen van derden bij elke handeling zo volledig mogelijk worden uitgesloten.

Fout 2: Oriëntatie op de oorzaak

Dat brengt ons bij de tweede fout. Het belangrijkste kenmerk van de preventieve strategie voor de bestrijding van pandemieën is de oorzaakgerichtheid. Dit betekent dat alle maatregelen primair het doel dienen om de oorzaak – het virus en de verspreiding ervan – weg te nemen of in ieder geval onder controle te krijgen. Deze strekking loopt door alle officiële rechtvaardigingen voor lockdown, sociale afstand, maskervereiste of massale vaccinatie: het doel is om het virus, zo niet uit te roeien, dan in ieder geval te voorkomen dat het zich zodanig verspreidt dat het gezondheidssysteem niet overbelast raakt.

Alleen door deze oorzaakgerichtheid krijgt de benadering van risicopreventie zijn draai aan het autoritaire. Want om een ​​virus uit te roeien kan de levenswijze van de bevolking niet blijven zoals die is, maar moet deze zo lang en zo lang worden aangepast aan de manier waarop het virus zich verspreidt dat het zich niet meer kan verspreiden, althans niet zo gemakkelijk, en verdwijnt daarom vroeg of laat van het toneel. Dit betekent echter dat in termen van gezondheidsbescherming voortaan iedereen niet meer kan doen wat hij goed en goed vindt, zolang het binnen de kaders blijft van wat voorheen niet strafbaar was, maar dat de staat dicteert welk gedrag de burgers waarin situaties zijn toegestaan ​​en welke niet.

De tegenovergestelde benadering zou zijn om het gevaar en de oorzaak ervan de oorzaak te laten zijn en in plaats daarvan om te gaan met hoe de gevolgen van de verspreiding van het virus, bestaande uit een navenant groot aantal geïnfecteerden, zieken en ernstig zieken, kunnen worden aangepakt.

In plaats van bij het begin te beginnen en het aantal besmettingen laag te willen houden, zou het erom gaan het probleem “verder in het proces” aan te pakken door te trachten te zorgen voor voldoende aanbodcapaciteit en therapiemogelijkheden. De nadruk zou liggen op het vergroten van de ziekenhuiscapaciteit, d.w.z. bedden en personeel, en op het testen en goedkeuren van effectieve medicijnen of andere therapieën die ofwel snel genezen of helemaal geen ernstige ziekte veroorzaken als de therapie vroeg na de infectie wordt gestart.

Lees ook:  Trump bij de VN: A Failure to Lead

Als men op deze manier te werk zou gaan, zou men voorbij kunnen gaan aan de verschillende vrijheidsbeperkingen die nu steeds meer aan de orde komen. De beslissing of en zo ja welke preventieve maatregelen het individu neemt – of hij een masker draagt, afstand houdt, zich laat vaccineren of zijn sociale contacten verkleint – zou dan weer aan elk individu worden overgelaten, zoals in het verleden. De staat zou zich alleen voorbereiden om de gevolgen op te vangen.

Naast Groot-Brittannië lijkt nu ook Japan deze weg te willen bewandelen . Als de Japanners bij deze aanpak blijven, wordt het interessant om de resultaten daar na de winter te vergelijken met de Duitse.

Conclusie

Het coronabeleid is ingebed in een fundamenteel maatschappelijk conflict: er moet een balans worden gevonden tussen de behoefte aan veiligheid enerzijds en de drang naar vrijheid anderzijds. Meer vrijheid gaat gepaard met een verhoogd risico, meer onzekerheid en meer onveiligheid; meer veiligheid en zekerheid wordt gekocht ten koste van meer onvrijheid. Als je jezelf en anderen zo goed mogelijk wilt beschermen tegen het risico op beenbreuk, moet je skiën verbieden.

Door Corona zijn de gewichten verschoven. De weegschaal is zwaar doorgezakt in de richting van veiligheid en onvrijheid. Er is echter veel dat erop wijst dat deze tendens vóór Corona bestond en dat de crisis deze alleen maar duidelijker zichtbaar heeft gemaakt. Uit onderzoeken naar de geschiktheid van de maatregelen blijkt regelmatig dat een grote meerderheid van de bevolking achter de uitgangspunten van het maatregelenbeleid staat. Volgens de ZDF Politbarometer van 12 november 2021 vindt slechts 16 procent de maatregelen overdreven, terwijl 32 procent ze juist vindt en 49 procent zelfs vindt dat ze strenger moeten zijn. Deze bevinding wordt bevestigd door de uitslag van de laatste federale verkiezingen: Een overweldigende meerderheid van bijna 70 procent van de kiezers stemde op de partijen CDU/CSU, SPD, Die Grünen en Die Linke, die ofwel zelf de koers bepaalden, ofwel die in ieder geval steunden.

Relevante factoren voor de toegenomen nadruk op collectieve veiligheid boven individuele vrijheid zijn in wezen de volgende drie punten, die, opgevat als elementen van een algemene methode, ook kunnen worden gebruikt op andere gebieden dan alleen Corona:

Ten eerste de identificatie van een dreigend gevaar, dat moet worden voorkomen door resoluut preventief in te grijpen. Tot op de dag van vandaag wordt er een “oorlogssituatie” opgeroepen met betrekking tot het virus, dat volgens prins Charles ook nodig is om de inspanningen op het gebied van klimaatbescherming te versnellen . Op deze manier moet een wagon-kasteelmentaliteit worden gegenereerd, die de bevolking aan elkaar bindt en helpt om persoonlijke offers in de strijd tegen de gemeenschappelijke vijand te legitimeren.

Ten tweede de bepaling dat er in principe maar één legitieme manier is om het gevaar te vermijden. Deze voorbeschikking kan expliciet worden gemaakt door middel van een resolutie of impliciet door feitelijke actie. Voorwaarde is dat de taak zo enorm is en zo grote delen van de samenleving raakt, dat de beslissing om de oplossing niet over te laten aan de uiteenlopende egoïstische motieven en activiteiten van de burgers, maar deze aan staatscontrole te onderwerpen, legitiem lijkt.

Ten derde, een “radicaal” ( radix = Latijnse wortel) benadering in de ware zin van het woord . Dat is het cruciale punt: in plaats van voorbereidingen te treffen om het hoofd te bieden aan de gevolgen die het optreden van de gevaarlijke gebeurtenis met zich mee zou brengen, is het doel om de oorzaak van het gevaar te doorgronden en de oorzaak ervan uit te roeien, om de mogelijkheid van de gevaarlijke gebeurtenis een voor altijd elimineren.

Op deze manier is, als preventie en bestrijding van de oorzaken als centrale elementen van de strategie voor de aanpak van het gevaar worden vastgelegd, de basiskoers gezet. Alle verdere stappen vloeien voort uit de ingeslagen weg, die leidt van individuele vrijheid naar collectieve veiligheid.

Deze zekerheid wordt echter pas bereikt als de oorzaak – in het geval van Corona het virus, de menselijke CO2-uitstoot in het geval van klimaatverandering – ook is weggenomen, zoals de overbelasting van het gezondheidssysteem of de ineenstorting van het klimaat. Deze aanspraak op volledigheid maakt het echter uiterst moeilijk om de strijd voortijdig af te breken als bijvoorbeeld blijkt dat de gekozen middelen – vaccinatie of emissiereductie – niet geschikt zijn om de tegenstander te verslaan. Er zullen dan ofwel andere middelen worden gevonden – zoals therapieën, hogere dijken of iets dergelijks – om toch het beoogde doel te bereiken, ofwel is de politieke kunst van gezichtsbesparende koerswijziging nodig om een ​​uitweg te vinden uit de impasse die zou er bijvoorbeeld in kunnen bestaan,

Lees ook:  Hoe Europa's populistische politici coronavirus gebruikt om Europa's open grenzen aan te vechten

vooruitzichten

Als het bovenstaande een nauwkeurige beschrijving is van de basis van het Duitse coronabeleid, kunnen we verwachten dat we ons in de toekomst aan de vaccinatiestrategie zullen houden. Enerzijds ligt het in de logica van de fundamentele keuze voor het bestrijden van de oorzaken door middel van vaccinatie om eerst deze middelen volledig uit te putten alvorens serieus alternatieven te overwegen. Aan de andere kant kent het staatsbeleid comfortabele meerderheden bij zowel de politieke partijen als de media en de bevolking.

Omdat de behoefte aan veiligheid van de meerderheid zwaarder weegt dan het streven van de minderheid naar individuele vrijheid, ligt een gedeeltelijke, misschien ook algemene vaccinatievereiste voor de hand.

Er zijn in dit opzicht enkele constitutionele zorgen, zoals die bijvoorbeeld door de Wetenschappelijke Dienst van de Duitse Bondsdag in 2016 zijn verzameld onder het dossiernummer WD 3 – 3000 – 019/16 . Als je de afzonderlijke punten echter bekijkt tegen de achtergrond van de officiële uitspraken over het gevaar van het coronavirus en de middelen die beschikbaar zijn om het te bestrijden, lijken de constitutionele hordes zeker niet onoverkomelijk. Bovendien zou een verplichting tot vaccinatie die vervolgens als ongrondwettelijk werd aangemerkt waarschijnlijk al grotendeels zijn effect hebben gehad voordat deze opnieuw werd geïnd door het Federale Grondwettelijk Hof. De ervaring leert dat het enige tijd duurt voordat een uitspraak van de hoogste Duitse rechter beschikbaar is.

Zoals de zaken er nu voorstaan, zal het in de nabije toekomst echter niet mogelijk zijn om het virus uit de wereld te vaccineren, zelfs niet met verplichte vaccinatie. Dit mislukt omdat de momenteel beschikbare vaccins geen steriele immuniteit verlenen. Gezien het feit dat coronavirussen de neiging hebben te muteren, is er weinig hoop dat er binnenkort een overeenkomstig vaccin beschikbaar zal zijn.

Zelfs met regelmatige boostervaccinaties kan hoogstens het subdoel worden bereikt dat de seizoensgebonden toenemende aantallen coronagevallen de intensive care-afdelingen niet aan hun capaciteitslimieten brengen, hoewel dit natuurlijk op geen enkel moment het geval is geweest gedurende de hele pandemie tot vandaag, begin december 2021 . In de eerste maanden lijkt de vaccinatie inderdaad tot op zekere hoogte te beschermen tegen ernstige ziekten.

Vaccinatie zal het virus echter niet kunnen uitroeien. De oorzaak van de gevaren van COVID-19 blijft dus bestaan, de vaccinatie zorgt er alleen maar voor dat het gevaar wordt ingeperkt. Om deze reden zal de discussie over begeleidende maatregelen zoals lockdowns, masker- en testvereisten voortduren. Het is echter slechts een kwestie van gradatie. De aanpak om epidemische preventie niet aan het individu over te laten, maar deze door de staat te orkestreren, blijft hetzelfde, evenals het afstemmen van maatregelen met als doel de oorzaak – de verspreiding van het virus – weg te nemen of op zijn minst te belemmeren het zoveel mogelijk.

Aan het einde van dit pad komt er een permanent controleregime. Als officieel wordt vastgesteld dat ondanks vrijwel volledige vaccinatiedekking van de bevolking, overbelasting van de intensive cares met coronapatiënten niet veilig kan worden uitgesloten, zal een koerswijziging moeten worden doorgevoerd.

Het nieuwe doel wordt dan een manier te vinden om met het virus om te gaan. U kunt echter niet alleen op de vaccinatie vertrouwen, dus naast de vaccinatie, de controlemechanismen die vandaag al zijn vastgesteld en die de viroloog Alexander Kekulé samenvat onder het acroniem SMART : bescherming van risicogroepen, maskers in het dagelijks leven, vermijden luchttransmissie, snel reagerende follow-up, testen voor iedereen.

De eerste stap in deze richting is gezet met de wijziging van de Wet Infectiebescherming op 19 november 2021, waarbij de uitvoering van enkele maatregelen is losgekoppeld van het bestaan ​​van een “epidemie van landelijke omvang”. Dit pad moet worden gevolgd totdat er uiteindelijk een eenvoudige wet is die bepaalde maatregelen zonder tijdslimiet voorschrijft. Het zou de intrede zijn in een dystopische wereld die al lang als een risico aan de horizon opdoemt.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Door Indignatie redactie

Auteur en slecht gehumeurde klager

Geef een antwoord