Vergadering in Genua: havenarbeiders roepen op tot een Europese algemene staking voor Gaza

In Genua kwamen delegaties van havenarbeiders uit heel Europa en aan beide zijden van de Middellandse Zee bijeen op uitnodiging van het CALP en de USB. Dit weekend hielden ze een grote bijeenkomst, waaraan ook een delegatie van Révolution Permanente deelnam. Ze riepen op tot een algemene staking in heel Europa om genocide te bestrijden.

In een vakbondshal met uitzicht op zee en de stapels containers in de haven van Genua, kwamen delegaties havenarbeiders van beide zijden van de Middellandse Zee bijeen voor een internationale vergadering van Europese havens, op uitnodiging van de havenarbeiders van Genua. Het doel: zich organiseren om de genocide in Palestina en de herbewapening te bestrijden, na de dag van stakingen en mobilisaties op 22 september die Italië schokte.

Giovanni Ceravolo, vakbondsleider van de USB in de haven van Livorno, sloot deze internationale bijeenkomst geëmotioneerd af: ”  We zullen kunnen oproepen tot een eerste dag van Europese mobilisatie tegen wapens, tegen genocide, tegen herbewapening. Dit alles belichaamt onze toekomstige taken, en de vergaderingen die ons deze twee dagen hebben samengebracht, vormen de eerste stap  .” Zo gingen we in het huidige epicentrum van de solidariteitsbeweging voor Palestina, geleid door Italiaanse havenarbeiders, in Genua, de mobilisatie voor de Permanente Revolutie volgen.

De kracht van de haven van Genua

Aangekomen per vliegtuig zagen de internationale delegaties havenarbeiders de immense industriële haven van de stad, gelegen in Noord-Italië, als een eerste glimp van haar strategische positie voor de Europese handel en de militaire industrie van het continent: 47 kilometer lang en 48 miljoen ton goederen per jaar. Deze strategische centraliteit werd des te duidelijker toen de havenarbeiders op maandag 22 september in Genua de haven lamlegden, samen met andere havenarbeiders in het land, terwijl ook de belangrijkste Italiaanse havens werden geblokkeerd.

 Een ongekende mobilisatie tegen de genocide in Gaza , waarvan de slogan ”  Blocchiamo tutto  ” (een echo van de Franse arbeiders “Blokkeer alles “), kreeg ook navolging in andere sectoren, met de blokkade van 90% van het openbaar vervoer en 50% van de spoorwegen, aldus de USB.

Deze mobilisatie vond zijn oorsprong in de oproep van een woordvoerder van de USB van de haven van Genua, eind augustus, om te reageren met een totale blokkade van de Europese economie in geval van een aanval op de “Global Sumud Flotilla”  : ”  Als we het contact verliezen, zelfs maar voor 20 minuten, met onze kameraden, blokkeren we heel Europa! Met onze vakbond, met alle havenarbeiders, met de hele stad Genua, brengen we tussen de 13.000 en 14.000 containers naar Israël. Er komt niets meer uit. We zullen de staking lanceren  .”

Na 22 september neemt het momentum toe. Hoewel er op 4 oktober een nieuwe dag van nationale mobilisatie zal plaatsvinden, zijn op het moment van schrijven tientallen Italiaanse steden het toneel van demonstraties, blokkades en zelfs universiteitsbezettingen tegen de genocide in Palestina.

Een voorbeeldige mobilisatie die eisen verwoordt tegen bezuinigingen, de strijd tegen de genocide in Gaza en het Israëlische kolonialisme, en de strijd tegen de wedloop naar militarisering. Tijdens de internationale bijeenkomst die afgelopen zaterdag, de 27e, plaatsvond, verduidelijkte het platform van de vakbondsleden de slogans van deze beweging: ”  Het is tegen genocide, tegen oorlogen en tegen deze oorlogseconomie dat regeringen ons met bezuinigingen laten lijden  .” Eisen gekristalliseerd in één slogan: ”  Europa herbewapent zich, de oorlog komt dichterbij, [we moeten] verzet bieden zoals in Palestina  .”

Een reactie van de arbeidersklasse en internationalisme door middel van de methoden van de klassenstrijd

Toen de bijeenkomst ten einde liep, was de boodschap duidelijk. Alle aanwezige delegaties stemden in met een gezamenlijke tekst, die ter goedkeuring aan elke nationale vakbond zal worden voorgelegd en die onder luid applaus aan het publiek werd voorgelezen. Het applaus was terecht, want de tekst bevat verre van een simpele principeverklaring, maar een helder en historisch actieplan: stakingen en mobilisaties tegen de genocide.

”  Het is belangrijk dat de reactie van de arbeidersbeweging komt, omdat wij als havenarbeiders precies weten wat er op de schepen staat die de haven aandoen. Voor ons is staken de meest effectieve methode  “, vertelde een havenarbeider uit Genua ons aan de zijlijn van de vergadering.

🇵🇸🇮🇹 ITALIE | « C'est important que la réponse vienne du mouvement ouvrier car nous savons exactement ce qu'il y a dans les bateaux qui passent par le port en tant que dockers. Pour nous c'est la grève la méthode la plus efficace ». Interview devant les docks à Gênes pic.twitter.com/sGhWG4VJNa

— Révolution Permanente (@RevPermanente) September 27, 2025

De verschillende sprekers keerden terug naar de historische dimensie van de verklaring: voor het eerst sinds het begin van de genocide in Gaza bereidt de arbeidersbeweging zich voor om op internationale en gecoördineerde wijze te reageren.

Hoewel een datum voor de eerste staking op Europees niveau zal worden aangekondigd, na intern overleg tussen de verschillende vakbondsfederaties, zijn de eisen duidelijk: een einde aan de genocide, de opening van een humanitaire corridor, een weigering om havens te gebruiken voor wapentransport, en krachtig verzet tegen het door de EU voorgestelde militariseringsplan ReArm Europe , dat, net als de verhoging van de militaire budgetten in elk land, wordt gefinancierd door anti-arbeiders- en bezuinigingsaanvallen op het hele continent.

In de verschillende interventies, van het CALP (het havenarbeiderscollectief) tot de buitenlandse delegaties, vormde de kwestie van het zelfbeschikkingsrecht van het Palestijnse volk een rode draad door de bijeenkomst: ”  Met moed, vastberadenheid en vertrouwen in onze zaak nodigen we alle havenarbeiders uit om hun zaken in eigen hand te nemen! We zijn met velen, we zijn machtig, we kunnen het, en we kunnen winnen voor een vrij Palestina!  “

Of het nu gaat om de havenarbeiders van Fos-sur-Mer, de havens van Piraeus in Athene in Griekenland, Cyprus of Baskenland, iedereen is het erover eens dat er internationale coördinatie nodig is: ”  Er is sprake van solidariteit [bij het weigeren om wapens te lossen] tussen de havens. Ze zeggen: wij hebben het niet gedaan, pas op dat wij jullie niet dwingen om het bij ons te doen  “, legt Jean-Paul van de CGT van Fos-sur-Mer uit.

De havenarbeiders benadrukten ook het strategische belang van de Middellandse Zee, waarlangs transporten naar de staat Israël plaatsvinden en waar op dit moment vloten naar Gaza varen. Om die reden sloten havenarbeiders uit Marokko en Turkije zich aan bij de slotverklaring, ook al konden ze de bijeenkomst niet bijwonen: ”  De havensteden zijn verenigd tegen de genocide op het Palestijnse volk en tegen de wapenleveringen  “, vertelde Riccardo, afkomstig uit de haven van Civitavecchia.

“De havenarbeiders leerden ons: het blokkeren van wapens is geen misdaad.”

Zoals de recente mobilisatiedagen in Italië hebben laten zien, hebben veel sectoren van de arbeidsmarkt het voorbeeld van de havenarbeiders gevolgd. Naast de onderwijssector, waar de stakingspercentages in sommige steden soms opliepen tot 70%, hebben andere sectoren zich bij de strijd aangesloten. Dit is het geval voor FILT CGIL, de Italiaanse federatie van transportarbeiders, die afgelopen vrijdag de centrale rol van havenarbeiders in de strijd tegen genocide opeiste: de havenarbeiders ”  vertegenwoordigen de voorhoede van de beweging die mobiliseerde en in staking ging tegen de genocide in Palestina  .”

In een toespraak op de vergadering in Genua verwelkomde een vakbondslid van de USB-transportvakbond hun oproep: ”  Toen Ricardo van CALP de oproep ‘Blokkeer alles’ deed en er geen spijker uit die haven stak, was het een boodschap die overal aansloeg.” We zagen het op de 22e en vandaag bespreken we de opbouw van een mobilisatie die de Europese schaal zou kunnen bereiken en hopelijk ook overzee  .”

Ook de onderzoekswereld steunde het initiatief van de havenarbeiders en bekritiseerde tijdens de internationale vergadering de onderdrukking van onderzoek in dienst van de oorlog. Samen met de arbeiders eisten ze met name een einde aan de samenwerking met Israëlische bedrijven op de werkvloer en in scholen.

”  De havenarbeiders hebben ons geleerd: wapens blokkeren is geen misdaad  “, was te horen in de studentenoptocht die zich na de arbeidersbijeenkomst op 27 september in Genua bij de demonstratie aansloot. In heel Italië gaven jongeren gehoor aan de oproep van de havenarbeiders en bezetten ze nog steeds universiteiten en middelbare scholen, terwijl ze de Palestijnse kampen nieuw leven inblazen, een initiatief van de Palestijnse solidariteitsbeweging in de Verenigde Staten. In Genua bezetten leerlingen van de Klee High School for the Arts hun school. Francesca, 18, sprak met ons: ”  De arbeidersklasse ontwaakt en beseft welke macht zij heeft om de economie te verlammen. De middelbare scholieren, de arbeiders van morgen, zijn hierdoor geschokt  .”

🇵🇸🇮🇹 ITALIE | « Il y a un réveil de la classe ouvrière qui réalise le pouvoir qu’elle a de paralyser l’économie. Les jeunes qui sont les ouvriers de demain sont secoués par ça. » – Francesca, lycéenne, raconte l’occupation du lycée Klee à Gênes en soutien à la Flottille pic.twitter.com/v5KOmPoSFV

— Révolution Permanente (@RevPermanente) September 27, 2025

En het is dit besef van hun eigen kracht dat blijkt uit de mobilisatie van de verschillende Italiaanse havens. Of het nu in Ravenna, Taranto of Livorno was, de havenarbeiders, vergezeld door hun aanhangers, blokkeerden of hielden schepen tegen die materiaal vervoerden voor de genocidale onderneming van de staat Israël.

In Genua, parallel aan de nachtelijke demonstratie die op zaterdag 27 september werd aangekondigd en waaraan meer dan 50.000 mensen deelnamen, blokkeerden havenarbeiders de belading van een Israëlisch schip . Maar hun voorbeeldige actie stopt daar niet. Via hun netwerken geven de arbeiders aan dat ze alle activiteiten in de haven in de gaten houden en dat ze ”  klaar zijn om terug te keren naar de kade om de lading te blokkeren indien nodig. Dit schip mag niets voor Israël inschepen  .” Een boodschap gericht aan alle medeplichtigen aan de genocide: de arbeiders houden jullie in de gaten en zullen niets door de vingers zien.

De dynamiek van de afgelopen dagen laat duidelijk zien dat de havenarbeiders niet alleen zijn: zaterdag in Genua, naast de massale demonstratie, waaraan veel gezinnen met hun kinderen deelnamen, reageerden inwoners vanuit hun ramen op de leuzen en wapperden Palestijnse vlaggen op balkons. De hele haven van Genua was die avond overspoeld met de kleuren van Palestina. Eén op de twintig mensen demonstreerde die avond in de stad: een duidelijk teken van het ontwaken van de Italiaanse arbeiders na jaren van lethargie en hun vermogen om alle Italiaanse steden mee te krijgen.

Geconfronteerd met het momentum van de beweging heeft de CGIL, de Italiaanse tegenhanger van de CGT, haar standpunt naar boven moeten bijstellen. Waar de vakbond zich voorheen beperkte tot zondagse demonstraties en vage oproepen tot vrede, wordt het confederale centrum gedwongen zich bij de beweging aan te sluiten. De confederatie had de oproep van 22 september geboycot en geprobeerd de beweging te verdelen door een oproep te doen voor 19 september.

Maar veel CGIL-vakbondsleden gaven maandag gehoor aan de massale oproep van de USB. De druk vanuit de gelederen is extreem groot, zoals de krant Il Manifesto uitlegt  : de manoeuvre van de vakbondsbureaucratie heeft een golf van woede binnen de gelederen van de vakbond teweeggebracht: de inboxen van elke CGIL-federatie zijn overspoeld met duizenden verontwaardigde e-mails, terwijl sommige vakbondsleden hun gescheurde kaarten hebben teruggestuurd naar het CGIL-hoofdkantoor.

Geconfronteerd met deze historische druk, aangevoerd door vakbonden aan de basis, heeft de belangrijkste vakbondsorganisatie van het land zich uiteindelijk uitgesproken voor een algemene staking in geval van arrestatie van de vloot, samen met de USB. Een verenigd front dat eindelijk de coördinatie van alle werknemers op nationaal niveau mogelijk zal maken. Verwacht wordt dat dit front zich in de nabije toekomst zal manifesteren tijdens een grote nationale demonstratie in Rome op 4 oktober.

De antimilitaristische en anti-imperialistische traditie van de havenarbeiders

Hoewel er steeds meer aandacht aan wordt besteed, maken de antimilitaristische en anti-imperialistische uitingen van de havenarbeiders deel uit van een lange traditie van verzet tegen het imperialisme en steun aan gekoloniseerde of strijdende volkeren.

Jean-Baptiste, lid van de vakbond CGT Havens en Dokken in Fos-sur-Mer, legt uit dat het belangrijk is dat deze oproep wordt verbreed ”  zodat de havens in het Middellandse Zeegebied en Europa zich nog beter bewust zijn van wat er in Gaza gebeurt en de levering van wapens voor de oorlog aan Israël, maar ook aan alle andere oorlogvoerende landen, wordt voorkomen  .” Hij roept daarom op om de blokkeringsmethode van de Italiaanse havenarbeiders te veralgemenen door ook wapenleveringen te blokkeren die oorlogen van andere mogendheden zouden kunnen aanwakkeren.

Een traditie die deel uitmaakt van het politieke DNA van havenarbeiders: ”  In Frankrijk, in de havens van Marseille en Fos-sur-Mer, hebben we een rijke geschiedenis waarin gevechten werden gevoerd om te weigeren wapens te laden voor de oorlogen in Algerije, Indochina en Oekraïne  .” Jean-Baptiste herinnert ook aan de anti-imperialistische strijd die de CGT in 1950 leidde, toen de havenarbeiders van Marseille de haven blokkeerden om het laden van Amerikaanse wapens voor Indochina te voorkomen.

Mario, een gepensioneerde havenarbeider uit Genua, vertelde ons dat tijdens de Vietnamoorlog en de dictatuur van Pinochet in Chili, schepen met wapens die naar die landen gingen, te maken kregen met protesten, stakingen en blokkades om te voorkomen dat er lading werd geladen of gelost. Maar ook om havenarbeiders in andere havens bewust te maken van de noodzaak om de mobilisatie uit te breiden.

Zoals we in de verschillende interventies hoorden, is deze politieke erfenis nog steeds springlevend. Riccardo Rudino, een havenarbeider uit Genua die lid is van de CALP, onderstreept het belang van het opleiden van een nieuwe generatie vakbondsleden die de erfenis van deze anti-imperialistische traditie overnemen en zich er krachtig tegen verzetten om “een radertje in de Europese oorlogsmachine” te worden.

Lessen voor de hele klas

Ricky, inmiddels een bekende figuur in de haven van Genua, benadrukt de centrale rol van de arbeidersklasse in het licht van het geweld dat we de afgelopen twee jaar in Gaza hebben zien losbarsten: ”  Door de geschiedenis heen heeft de arbeidersklasse altijd het evenwicht moeten herstellen. Als het misgaat, lossen de arbeiders het op  .” Dit is ongetwijfeld de tektonische verschuiving die de havenarbeiders van Genua en Italië teweeg hebben gebracht: decennialang heeft de Italiaanse arbeiders- en vakbeweging, net als haar internationale tegenhangers, vrijwel niets anders gekend dan nederlagen en tegenslagen.

Te lang beperkt tot het sluiten van compromissen met de bazen, was ze misschien haar kracht vergeten. Maar vandaag de dag hebben de havenarbeiders een eeuwenoude traditie nieuw leven ingeblazen: alles blokkeren door middel van stakingen en de methoden van de klassenstrijd. De havenarbeiders doen niet aan loze oproepen tot ”  verantwoordelijkheid  ” van staten die medeplichtig zijn aan de massamoorden in Gaza.

Ze weten dat arbeiders veel verder kunnen gaan. Door de situatie ter hand te nemen, laten ze zien dat de Europese arbeidersklasse over de vuurkracht beschikt om een ​​zeer zware klap uit te delen aan de regeringen die medeplichtig zijn aan de genocide, van Meloni tot Macron, inclusief Starmer en Merz.

Terwijl de Italiaanse arbeidersklasse op 4 oktober de straat op gaat en belooft het land te verlammen, zullen de Franse arbeiders op 2 oktober mobiliseren tegen Macron en de bezuinigingen. Hoewel de door de vakbonden opgeroepen demonstratie massaal moet worden ingezet, terwijl de CFDT en CGT deze willen gebruiken als een eenvoudig drukmiddel om Lecornu tot concessies te bewegen, moet het voorbeeld van de Italiaanse arbeiders ons inspireren om van deze datum een ​​grootschalig evenement te maken, met als kern de eisen: het opzetten van een politieke algemene staking om Macron te verdrijven, de strijd tegen de genocide in Gaza en het recht op zelfbeschikking van het Palestijnse volk.

Voor het eerst in twintig jaar mobiliseren twee van Europa’s machtigste arbeidersbewegingen zich binnen enkele dagen na elkaar. Deze belangrijke gebeurtenis zou de oproep van de havenarbeiders van Genua voor een massale staking in heel Europa kunnen ondersteunen en een drijvende kracht kunnen zijn voor de heropbouw van de arbeidersbeweging in Duitsland en Spanje, terwijl de Catalaanse en Baskische vakbonden al oproepen tot een staking op 15 oktober.

Naast de door Macron beloofde bezuinigingen spelen Franse arbeiders een centrale rol, en het is meer dan dringend dat de vakbondsleiders hun krachten bundelen in de strijd om een ​​echte Europese lente te ontketenen, die in staat is het reactionaire beleid van onze regeringen weg te vagen en de aanvoerlijn te verbreken die Israël in staat stelt om, gruwel na gruwel, de genocide in Gaza en de kolonisatie van Palestina voort te zetten.