Waarom ik Trump-aanhangers veracht omdat ze deze hel mogelijk hebben gemaakt

Vandaag schrijf ik je niet over alles waar ik dankbaar voor ben nu de feestdagen van 2025 voor de deur staan. Ik ben namelijk veel te druk met dingen die me boos maken om anders te typen.

We zijn een land in oorlog tegen het fascisme en de racistische, kwaadaardige restanten ervan. We zijn in oorlog tegen een duistere, wetteloze, gecentraliseerde macht die niet gelooft dat alle mannen en vrouwen gelijk geschapen zijn, en die de bevelen opvolgt van zielloze miljardairs die al deze ellende financieren om hun absurde fortuin te vergroten.

Je kunt zeggen dat ik mijn prioriteiten niet op orde heb, en in ruil daarvoor zal ik je de beleefdheid tonen om je aan te raden om nu te stoppen met lezen, om je kostbare tijd te besparen. Hopelijk kunnen we elkaar volgende week weer spreken.

Aan de dapperen die zijn gebleven, zal ik proberen woorden van gesmolten staal te schrijven die recht doen aan jullie, en mijn dankbaarheid overbrengen voor jullie hart en ziel. Jullie zijn wat we nu in overvloed nodig hebben, nu we de gevaarlijkste tijd in Amerika sinds de jaren 1860 tegemoet zien.

Dus bedankt voor je strijd.

Ik heb altijd van Thanksgiving gehouden en hoop het ooit weer uitbundig te vieren. Het was een tijd voor vrienden, eten, voetbal en familie. Het was een pauze van school, en later de chaos van een baan van 50 uur per week, die me nooit zo goed leek te bevallen als ik. De journalistiek riep altijd, en ik luisterde altijd, maar Thanksgiving was mijn dag om te proberen het allemaal even te vergeten.

Nu weiger ik ook maar iets te negeren, want overal loert gevaar. Het is in onze straten en in onze huizen. In onze kerken en onze overheid. Op onze werkplekken en in onze privézaken.

Deze Thanksgiving heb ik niemand uitgenodigd bij mij thuis waarvan ik wist dat zij de afschuwelijke, anti-Amerikaanse Donald Trump steunden . Ik heb ook geen enkele uitnodiging geaccepteerd om ergens te zijn waar ik mensen zou kunnen tegenkomen die dat wel doen.

En je kunt de hoogdravende, arrogante preek die ongeveer zo luidt, bewaren: “Kom op, Earl, kun je het niet gewoon op een dag loslaten en de politiek laten varen?”

Nee. Nee, dat kan ik niet. En ik begrijp niet hoe iemand dat wel kan. We hebben in het Amerika van 2025 niet te maken met een verschil in politiek, we hebben te maken met een verschil in menselijk fatsoen en monsterlijke vulgariteit.

Democratie versus monarchie.

Ik heb mijn grenzen en die zal ik nooit overschrijden. Nooit.

Bovendien durf ik mezelf niet te vertrouwen om niet op een bijeenkomst een Trump-aanhanger in elkaar te slaan, omdat ik deze mensen en de kleine, waardeloze dingen waar ze voor staan ​​met een vurige woede schaamteloos haat. Ik haat ze omdat ze deze hel mogelijk hebben gemaakt, en de pijn die ze onnodig aan miljoenen levens hier en over de hele wereld toebrengen.

Het zijn harteloze, gedachteloze pestkoppen die alleen aan zichzelf denken, omdat ze te zwak van geest en lichaam zijn om iets anders mee te dragen dan wat ze in hun grote mond en bodemloze zakken stoppen.

Kijk, ik heb bijna acht jaar geprobeerd om met deze mensen te praten, maar daar ben ik klaar mee. Oude vriendschappen zijn nu dood en verdwenen. Als Trump je aanspreekt, dan wil je niets meer met me te maken hebben, want het blijkt dat we niets met elkaar gemeen hebben.

Je gaat je eigen weg en blijft maar doorgaan…

Onze democratie hangt aan een zijden draadje en ik zal mezelf niet omringen met mensen die excuses maken voor racisten en het voor mensen moeilijker maken, niet makkelijker, om zichzelf te voeden, zichzelf te kleden en de medische zorg te krijgen die ze verdienen.

En ik heb al mijn geduld verloren dat ik misschien nog had voor de egoïstische en willens en wetens onwetende mensen die niet het fatsoen hebben om zich er ook maar iets van aan te trekken. Zij zijn degenen die me echt de huid vol schelden.

Je kent ze wel. Ze vertellen je hoe moe ze zijn van alles, en dat ze al genoeg problemen in hun leven hebben, zonder dat ze zich ook nog met de rest hoeven bezig te houden.

Wat fijn voor hen dat ze zich alleen op zichzelf kunnen concentreren, ten koste van de miljoenen minderbedeelden. Het blijkt dat zij de reden zijn dat we hier zijn, en hoe nazi-Duitsland zoveel decennia geleden ontstond.

Onverschilligheid is niets meer dan verzoening, gehuld in een verstikkende mantel van gewillige onwetendheid. Het is zwak en levenloos.

Geloof me, ik wou meer dan wat ook dat het niet zo was. Ik wou dat ik wakker kon worden, met mijn kop koffie kon gaan zitten, mijn kranten kon verslinden en dan over mooie dingen kon schrijven. Ik weet dat ze er zijn, en ik probeer er zoveel mogelijk bij te zijn. Maar tegenwoordig zie ik dat deze dingen onze bescherming nodig hebben tegen bloeddorstige Republikeinse politici en de plunderaars die hun overvolle bankrekeningen vullen en achter hen aan komen.

Onze lucht, ons water en onze dieren worden voortdurend aangevallen door deze heidense bedrijfsmensen die wapens en vooral moord aanbidden en die dan het lef hebben om ons te vertellen hoe belangrijk het leven is.

Deze week werd nog aangekondigd dat Trumps Environmental Protection Agency de regels voor luchtvervuiling, die jaarlijks duizenden levens redden, zal afschaffen. Welke zieke idioot zou zoiets steunen? Honderdduizenden kinderen met astma lopen nu gevaar, omdat een of andere rijke loser meer waarde hecht aan winst dan aan adem.

Nu ik het einde van mijn leven nader, wil ik dat bekend wordt dat ik heb gestreden voor wat goed en rechtvaardig is – op Thanksgiving en elke andere dag. Ik wil dat bekend wordt dat ik heb gestreden voor een Amerika dat ik in de jaren 70 bij de marine heb gediend, toen we wisten dat onderdrukkende landen zoals het fascistische Rusland de vijand waren, in plaats van de sterke armen van de laffe Republikeinse Partij.

Ik wil dat bekend wordt dat ik opkom voor stemrecht, gelijke rechten en vrouwenrechten.

Ik wil dat bekend wordt dat ik opkom voor ons milieu en de lucht, het water en de dieren in het wild die het leven echt de moeite waard maken.

Ik wil dat bekend wordt dat ik voor democratie sta en tegen fascisme.

Ik wil dat iedereen weet dat als je dit niet kunt verdragen, je mijn vijand bent, niet mijn vriend. Ik zal er onvermoeibaar aan werken om jou en je ziekelijke soortgenoten te verslaan.

Want als deze anti-Amerikaanse fascisten achter een patriottische patriot als senator Mark Kelly (D-AZ) aan gaan, dan komen ze zeker ook achter ons aan.

Ze zijn wanhopig, hebben geen idee hoe ze Amerika kunnen verbeteren en staan ​​aan de zijde van een vrouwenmishandelende, dienstweigerende, Amerika-aanvallende idioot die van binnenuit aan het rotten is.

Ze moeten gestopt worden, want het zijn verraders. Allemaal.

Dit is misschien niet de boodschap die je wilde lezen terwijl we door de feestdagen heen razen, maar ik ben boos en verontwaardigd. Ik geef meer dan ik krijg.

Ik pik deze onzin niet.

We hebben die rotzak ooit eerlijk verslagen, en daarna hebben we niet alles gedaan om ervoor te zorgen dat hij verslagen bleef. Ik ben hier woedend over en zal het nooit loslaten.

Ik zal hem heel dankbaar zijn als hij en zijn verschrikkelijke soortgenoten er niet meer zijn.

Tot die tijd blijf ik woedend.

Ik zal vechten.

Ik zal weerstand bieden.

En ik zal het schip nooit opgeven.

D. Earl Stephens is de auteur van “Toxic Tales: A Caustic Collection of Donald J. Trump’s Very Important Letters” en sloot een 30-jarige journalistieke carrière af als hoofdredacteur van Stars and Stripes. Al zijn werk vindt u hier .